NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Edward ruszył na Eoferwic, gdzie otrzymał wieści wielkiej wagi.
Spotkało nas błogosławieństwo i przekleństwo.
Nie mogę mieć więcej bękartów.
Weźmiemy ślub.
Chodźmy po księdza.
Tak szybko?
Mnie też zastąpisz.
Aelfweard opuścił miasto z niechętnym temu towarzyszem…
Dokąd się udasz?
Do mojego dziadka.
Aethelhelm udał się na północ
i zawarł sojusz z królem Szkocji Konstantynem.
Pomóż mi wzniecić bunt przeciw królowi.
Osadzimy mego wnuka na tronie Wesseksu.
Oferujemy połowę zysków z ziem Mercji
poprzez małżeństwo z lady Aelfwynn.
Lady Aelswith nie zdołała oswobodzić Aelfwynn
z rąk ludzi Aethelhelma.
Nie opieraj się!
Aelfwynn! Uciekaj!
Po śmierci Sigtryggra
Stiorra chciała mścić się na winnych jej cierpienia.
Powiedz, że pojmałeś Bridę.
Niestety nie.
Więc powiedz, że będę mogła ją ukarać.
Odpowiedziałem na wezwanie Bridy, gdyż nasze losy są połączone.
Walczyliśmy na śmierć i życie, ale nasze więzy były zbyt głębokie.
Nie zabiję cię.
Nadzieja jeszcze powróci.
Coś ty zrobiła?
Ragnarze…
Przeznaczenie jest wszystkim.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Co tu robisz?
Zobaczymy się w Walhalli.
Stiorro.
Stiorro!
Czemu milczysz?
Uwolniłam cię od jej przekleństwa. Nie ma o czym mówić.
Nie przeklęła mnie. Powracała do mnie.
Mogłem ją uratować.
Sigtryggr nie miał szans na ratunek.
Dlaczego chciałeś ratować ją?
Mogłeś ją powstrzymać.
Wielokroć na to pozwalałeś.
To już koniec.
Stiorro, chodź ze mną.
Do domu.
Nie masz domu.
Nie możesz nic mi dać.
- Stiorro, za wiele wycierpiałaś. - Nie!
Moi wrogowie wycierpieli za mało.
Nikt nie czuł takiego bólu jak ja. Jeszcze nie.
Twoje życie toczy się dalej.
Wiele straciłaś, ale znajdziesz nowy cel.
Ponosimy straty, ale żyjemy dalej.
Będę dalej żyć, ale bez ciebie.
Zbudujemy tu osadę.
Mamy drewno, świeżą wodę i lojalność.
Przybędą inni Danowie.
- Będziemy żyć i umierać jak Danowie. - Nie zaznasz pokoju.
Zaznam go z Sigtryggrem.
Nie mów tak. To nie twoja droga.
Bogowie tego nie chcą.
Nie wierzę już w przeznaczenie.
Twierdziłeś, że twoje czyny są częścią jakiegoś planu.
Wybaczano ci wszystko, bo nie było to twoim wyborem.
Nieprawda. Nie byłem zaślepiony.
Stoczyłeś wiele bitew i wielu zabiłeś.
Wybrałeś los zamiast swojej rodziny.
Twoje przeznaczenie przyniosło mi ból i smutek.
Więc odwracam się od ciebie.
Wio!
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Lordzie Aethelhelmie…
Masz gości.
- Przybyła lady Aelfwynn? - Nie.
Powiedz im, że przyjdę, gdy będę gotów.
Nie jestem twoim pachołkiem.
Jesteś sojusznikiem Konstantyna, ale jesteś gościem w mojej fortecy…
Jestem gotów.
Kto mnie odwiedził?
- Twój wnuk. - Aelfweard?
Czemu nie mówiłeś?
To prawdziwa łaska niebios!
Moje kochane dziecię mojego dziecka!
W końcu jesteśmy razem.
O nie.
Co się stało?
Słyszałeś o śmierci mamy?
Oczywiście.
I choć serce mi pęka…
twoja obecność tutaj daje pewne ukojenie niekończącego się smutku.
Mój ojciec już ma nową żonę.
Nowa królowa jest brzemienna.
Pewnie będzie syn. Twój ojciec ma mocne nasienie.
Jeśli uzna cię za niebezpiecznego dla sukcesji,
twoje życie będzie zagrożone.
Tego się obawiałem.
- Raczej mnie nie skrzywdzi. - Król potrafi być… pamiętliwy.
W najczarniejszych myślach sądzę,
że twoja matka zginęła na jego rozkaz.
Nie, zabili ją Danowie.
Nie kochał jej tak jak my, ale nie zrobiłby tego.
Oczywiście. Na pewno masz rację.
Ale od teraz róbmy wszystko, by spełnić jej plany wobec ciebie.
- Jesteś ze mną? - Zawsze.
Z całego serca.
Ojciec Benedict.
Witaj w Bebbanburgu!
Dzięki stokrotne za przyprowadzenie wnuka.
Spłaciłeś dług wobec mnie.
Po dwakroć.
Chodź, uczcimy twoje przybycie.
Dobrze się napijcie i najedzcie.
Będziemy potrzebować wiele energii.
Jedzcie!
Co dalej?
Najpierw…
Ślub.
Król Szkocji Konstantyn zmierza tu, by poślubić…
lady Aelfwynn.
Jest tu moja kuzynka? Mogę ją zobaczyć?
Jeszcze nie przybyła, mimo obietnic twego dziadka…
Przybędzie. Nie spieszy się.
Wszystkie kobiety wolno jeżdżą.
Chce wyjść za króla Konstantyna? Nie chcę, by ją przymuszano.
Zrozumie, że tak będzie lepiej.
To przypieczętuje nasz sojusz z królem Szkocji
i da mu powód, by wspierać nasz bunt.
To sprowokuje twojego ojca do wojny.
Do wojny? Myślałem, że nie będzie rozlewu krwi…
To nie będzie wojna.
Tylko konfrontacja, którą wygramy.
Poleje się nieco krwi, parę wiosek spłonie, ale…
Pokażemy królowi naszą przewagę
i przyzna się do porażki.
W związku z tym zostaniesz nowym królem.
I to będzie koniec.
Albo twój ojciec zginie.
Dziadku, powiedz, że nie chcesz śmierci mojego ojca.
Jestem człowiekiem pokoju.
Działam dla dobra Sasów.
Edward stał się tyranem.
Powiedz to Danom z Rumcofy zabitym na twój rozkaz.
Każdy z nich był zamieszany w morderstwo mojej córki!
Nie kwestionuj mnie, Benedict.
Wielokrotnie dowiodłem,
że jestem prawy w słowach i uczynkach.
Nie chciałbym, byś poznał diabła, którego się boisz.
Pomodlę się w samotności.
Muszę zgłębić pewne wersety.
Może znajdziesz
w księdze mądre słowa o takich ludziach jak ja.
Może nie znasz mnie tak dobrze, jak myślisz.
Królu, mamy wieści z południa.
Aelfwearda nie ma w Winchesterze ani w Wesseksie.
Udał się do Aethelhelma?
To możliwe.
Ale nie wiemy dokąd.
Co za niewdzięczność.
Niehonorowość. Jak może być tak głupi?
Jest w żałobie po matce, a nasz ślub był dość pospieszny.
- Nie osłabiaj mojego gniewu. - To tylko chłopiec. I ja urodzę chłopca.
Żadna matka nie chce odrzucenia dla syna.
Jak zawsze mówisz mądrze.
Boli mnie jego zdrada.
Słusznie. To poważne przewinienie.
Myślałem, że panuję nad sytuacją, ale po raz kolejny reaguję
na prowokacje Aethelhelma i nie mogę nabrać rozpędu.
Gonię go wierzchem.
Dzięki temu zdobyłeś Eoferwic.
Śmiałość wobec Sigtryggra dała ci niezdobyte wcześniej królestwo.
Dzięki komu? Aethelhelmowi.
- To okrutna ironia. - To coś więcej.
Co to oznacza?
Czemu to wszystko się dzieje?
Niedorzecznie szybko zdobyłem Mercję i Eoferwic.
Lepsi ode mnie nie zdołali dokonać tych podbojów…
- Zasługujesz na nie. - Tak?
Może Bóg mnie sprawdza.
A może diabeł kusi mnie, żebym przeszarżował. To…
upokorzenie…
zdrada dokonana przez mojego syna…
wystawia moją dumę na próbę. Muszę myśleć jasno.
Aelfweard się nie odkupi.
Będę miał problem, żeby mu to wybaczyć.
Ucieczkę z pałacu i sojusz z kimś,
kto tak zaszkodził mnie i Wesseksowi.
Chyba mu tego nie wybaczę.
Mamy tu kolejnego syna.
Może powinienem uznać, że Aelfweard porzucił tron,
i pozwolić, żeby żył jak zbieg z Aethelhelmem.
Więc zawsze będzie zagrożeniem.
Lepiej z dala od Winchesteru niż w murach pałacu.
Ciężko będzie zignorować taką zniewagę.
Wiem. Ciężko mi z tym,
ale serce podpowiada,
by nie łapać się na przynętę, którą zarzucił Aethelhelm.
Zignoruję prowokację, uzbroję się, by ich odeprzeć,
ale nie będę ich ścigać i nie wpadnę w pułapkę.
Czy to głupie? Czy to ścieżka diabła?
Cóż…
Nie wiem, co myśli diabeł.
I nie proszę, byś wybrał moje dziecko zamiast syna.
Ale skoro ci doradzam, sądzę,
że mądrze będzie poprzestać na tych podbojach.
Masz trzy z czterech królestw.
Z czasem nasz syn zawalczy o ostatnie.
Nie ma w tym niesławy, jeśli wybierzesz to z czystym sercem.
Nie zagram, a Aethelhelm nie wygra.
Zatańczy, jak mu zagram.
I zwyciężę.
A po walce…
kiedy uzgodnimy warunki pokoju,
zbudujemy nowy pałac…
w Lundene.
Jest pomiędzy Mercją a Wesseksem. To dobra lokalizacja dla handlu.
Będzie sercem naszego nowego królestwa.
To bardzo ambitne, dziadku.
Obym był godzien twej wiary.
To nie jest zwykła wiara! Masz to we krwi!
Z odpowiednim doradztwem…
lud będzie cię sławił jako Aelfwearda Wielkiego!
Twoje rządy będą cenione jak panowanie Karola Wielkiego!
I wzniesiemy katedrę na cześć twojej drogiej matki.
Pod twoimi rządami żaden poganin nie skrzywdzi naszych ludzi.
Już żaden chłopiec nie straci matki tak jak ty.
- Upił się? - Nie popijał piwa.
Chyba naprawdę wierzy, że zrzuci z tronu króla Sasów.
Może czas zacząć mu się podlizywać?
Nie mam zbyt wielu zasad.
Jesteś pragmatyczny, panie.
Ale nawet ja nie zniżyłbym się do błagania o względy…
śmiecia z Wesseksu.
Nasz gospodarz chyba nie popiera twoich ambicji.
Więc zobaczy, co spotyka ludzi, którzy wchodzą nam w drogę.
Chłopcze!
- Piwo dla twojego króla. - Tak, panie.
Uważaj na jego tylne kopyto. Jest zmęczony.
Nadużyłem jego uprzejmości.
Uhtredzie.
Nie zdołała mnie zabić.
Jak dobrze, żeś zdrów, Pyrligu.
Znalazłeś ją?
Tak, znalazłem.
Gdzie jest?
Pośród bogów.
- Postanowiłeś ją zabić? - Nie. Miałeś rację.
Ale…
Wszystko opowiem.
Ale najpierw znajdź swoją siostrę. Ukryła się w lesie.
Znajdź ją i przekonaj,
by zamieszkała w Rumcofie.
Czemu jest w lesie?
Myśli, że nie ma tu dla niej miejsca.
Dużo wycierpiała.
Może lepiej zostawić ją w spokoju.
Nie porzucę jej ponownie.
Dowiodę, że w Rumcofie jest dla niej miejsce.
Że mogę być dobrym ojcem.
Ojcze, to szlachetne pobudki, ale Stiorra była królową.
Nie może żyć w Rumcofie jako żona kupca.
Zresztą to miejsce przestało dawać schronienie.
Ale tylko to mamy.
Panie!
- Żyjesz. - Tak.
A Brida?
Nie.
Zrobiłeś, co mogłeś. Przynajmniej to już koniec.
Wiemy, że wybrałeś słuszną drogę.
Powinieneś nieco odpocząć.
To prawda.
Pomyślałem, że czas powrócić do spokojnego życia w Rumcofie.
Miałem zjednoczyć was z rodzinami.
Nie musimy już uciekać do Wesseksu,
możemy zarabiać na mycie na rzece.
Walczyć z najeźdźcami. Wszystko wróci do normy.
Nie, panie.
Nasze rodziny uciekły do Wesseksu.
Czekają na nas.
Nie ma już powrotu do Rumcofy.
Nie budźmy trupów.
Ale możemy mieć tam dom dla siebie i naszych rodzin.
- Podobało ci się tam. - To prawda.
- Chcę być z tobą… - To bądź.
Ale też służyć mojemu ojcu.
Potrzebuje lojalnych ludzi.
Rozumiem. Będziesz nas odwiedzać.
Panie…
Uhtredzie, jesteśmy braćmi. Na dobre i na złe.
Będziemy z tobą do końca.
Ale to nie jest dobry wybór. Nasz czas w Rumcofie dobiegł końca.
Za wiele tam bolesnych wspomnień.
Musimy kiedyś osiąść.
Nie możemy zostawić dzieci bez wygodnej przystani.
Uhtredzie, daj spokój!
Nie odzyskam Stiorry, póki nie dam jej nadziei.
Zgódźcie się.
Jeśli każesz, pójdziemy do Rumcofy.
Ale czy nie ma innej drogi?
Otworzyć bramę!
Okaż pewność siebie, a opatrzność będzie ci sprzyjać.
Lady Aelfwynn.
Zsiądziesz z konia?
- A mam wybór? - Nie obawiaj się.
Nie chcę przemocy, tylko pokoju.
Gdzie jest Bresal?
Doszło do walki. Nie przeżył.
Przykro mi. Wiem, że się przyjaźniliście.
Moi przyjaciele nie umierają tak łatwo.
Królu!
Chwileczkę.
- Przybyła lady Aelswith. - Tak.
Co się stało, królu?
Przygotuj się na atak.
- Danów? Aethelhelma? - Nie.
Ale szybki i bezwzględny.
Mój najdroższy synu.
Matko, co z twoim planem zabrania Aelfwynn z Mercji?
Poszedł nie po mojej myśli. Przynoszę straszliwe wieści.
- Aelfwynn została porwana. - Przez kogo?
Nie jesteśmy pewne, ale przynajmniej jeden nie przeżył mojego gniewu.
Byli najemnikami.
Zapewne związanymi z lordem Aethelhelmem.
Obudźcie lorda Aldhelma. Muszę omówić z nim tę sprawę.
Każ natychmiast jej szukać!
O czym tu mówić?
To twoja rodzina i jest w niebezpieczeństwie.
I ma ogromną wartość dla twoich wrogów.
Edwardzie, czemu się wahasz?
Nie waham się!
Ale nie działam pochopnie.
- Dlaczego… - Nie kłóć się ze mną.
- To dziecko Aethelflaed! - Jestem tego świadom.
Tak jak poczynań Aethelhelma.
Nie będę pospiesznie odpowiadać na jego prowokację.
Nie wiemy, gdzie jest.
Daj mi podążać drogą, którą uważam za rozsądną.
Nie znacie się jeszcze.
To twoja nowa…
Nie będę się bratać z twoimi ladacznicami!
To twoja nowa królowa.
Eadgifu jest moją żoną.
Jest brzemienna.
Cóż…
Dziecię będzie błogosławieństwem.
Dziękuję.
Nie chciałam cię nazwać…
Uklękłabym, ale kości mi zesztywniały od…
Rozumiem. Nie jesteś już w sile wieku…
…od zamordowania człowieka gołymi rękami.
To lekka przesada.
Wbiłam mu nóż w kark.
Nie miałam rękawiczek.
Wiele się działo.
Zasłużyłaś na porządny odpoczynek.
Dostaniesz największą komnatę w Eoferwic.
Przeniesiemy się z królem.
Chcę oddać ci cześć.
Obyś z czasem uznała mnie za godną twego syna.
Ciekawe, co się zmieniło w moim synu,
że nie ma chęci walczyć o siostrzenicę
i przeciwko lordowi Aethelhelmowi?
Czy to przez nową żonę?
Nie sądzę, by tak łatwo dało się go rozproszyć.
Więc postępuje w niezrozumiały dla mnie sposób.
Lady Aelswith, jest inna możliwość.
Masz srebro. Możesz opłacić ludzi, by ją znaleźli.
Srebro? Za zaszczyt ratowania potomkini Alfreda?
Sugeruję tylko…
To mi powinni płacić
za zaszczyt walczenia w jej imieniu.
Jak zawsze Bóg o nas dba.
Mam dla ciebie zadanie.
Lordzie Uhtredzie, to ja, Eadith.
Tak?
Nie wyjechałaś do Frankii?
Bogowie mieli inne plany.
Odbyłam ciekawą podróż.
Dobrze cię widzieć.
Niekoniecznie. Przynoszę kłopoty.
Twoi ludzie mówią,
że wracasz do Rumcofy.
Tak.
Możesz do nas dołączyć.
To miłe.
Jesteś zdecydowany?
Tak.
Ludzie tam cierpieli,
ale muszę zabrać Stiorrę z dala od Eoferwic i jej utraconych ziem.
Dopadł ją mrok.
Co jej się stało?
Nie powstrzymałem tego.
Nie ochroniłem jej.
Może z nią pomówię.
Uleczę jej serce.
Może być na to za późno.
Latami nie było mnie, gdy byłem jej potrzebny.
Oddałem życie Wesseksowi i Sasom.
Znam to uczucie.
Moje dzieci ucierpiały.
Nie dałem im szans żyć jak rodzina po stracie ich matki.
Myślałem, że gdy odejdę, uchronię je przed niebezpieczeństwami…
Nie byłem ojcem, na jakiego zasłużyły.
Stiorrę trawi strach.
Widziałem to w Bridzie. Widziałem, do czego to prowadzi.
Musi gdzieś się uleczyć, stać się ponownie sobą.
Zrobi to w Rumcofie?
Nie wiem, ale nie mam nic innego.
Czemu pytasz?
Aethelhelm porwał Aelfwynn.
Król nie chce działać, więc lady Aelswith i ja pomyślałyśmy,
że może zbierzesz ludzi…
Nie, Eadith, nie mogę.
Jest córką lady Aethelflaed. Miałeś jej chronić.
Muszę przede wszystkim zająć się własną córką!
Lady Aelswith ma srebro.
Nie słucha mnie i nie chce nająć ludzi.
Król powinien działać.
Nie ty czy ja, król.
Król jest na to głuchy.
Przykro mi. Muszę się zająć córką.
Więc co mam robić?
Uhtredzie, Mercja da ci wszystko, czego potrzebujesz przy poszukiwaniach.
Nie będę szukać Aelfwynn.
Musisz. Edward odmówił.
Ale nie mogę pomóc Mercji.
Z czasem król zmądrzeje.
- Mam swoje powody. - Oczywiście.
Ale proszę, pomów o tym z królem. Mnie nie chce słuchać.
Ale ciebie słucha.
- Lordzie Aldhelmie! - Tylko nie to.
Poprosisz, by król ze mną pomówił?
- Wezwę cię, gdy przyjdzie pora. - Mam pilną sprawę.
- Lord Aethelhelm szykuje bunt. - Wiemy.
Powstrzymamy go.
Nie jestem tego pewien.
Stoi za nim szkocka armia.
Zawarł sojusz z Konstantynem
i zaoferował mu rękę lady Aelfwynn.
Oczywiście.
Została częścią umowy.
Skąd o tym wiesz?
Aethelhelm sam tak mówił.
Odprowadziłem lorda Aelfwearda do jego dziadka.
- Więc jesteś wrogiem króla. - Wiem.
I przyjmę należną mi karę.
Ale nie należy lekceważyć Aethelhelma.
Chce wojny, a Szkoci pójdą za nim.
Wszystko będzie stracone, gdy chrześcijańskie kraje zaczną walczyć.
Odejdź. Schroń się. Przekażę twoją wiadomość.
Gdzie jest lord Aethelhelm?
W fortecy na północ stąd zwanej Bebbanburgiem.
Jest gościem lorda Wihtgara.
Dobrze spałaś?
Wcale nie spałam.
Wycie wiatru bywa niepokojące dla tych, którzy ku niemu nie przywykli.
Jedz, proszę. Nie przywykłaś do takiej strawy.
To potrawy mego regionu.
To hojne dary.
Czemu tu jestem?
Żeby cię ochronić przed królem, dziecko.
Nie skrzywdziłby mnie. Jesteśmy rodziną.
Ożenił się ponownie. Nowa królowa jest brzemienna.
Zakłada nowy ród.
Historia niejednokrotnie pokazała nam,
że nowa władza pozbywa się pozostałości poprzedniej.
Jesteśmy rodziną. Nie trzeba mnie chronić.
Król odebrał ci tron po matce
i zamordował ealdormanów, by go objąć.
Widać, że cię lekceważy.
Gdyby cię tu nie było, z pewnością już by cię zabił.
Żeby zapewnić ci ochronę, twoja matka chciałaby,
byśmy znaleźli ci męża.
Jestem zaręczona z Cynlaefem z Rumcofy.
Z chłopcem z Rumcofy?
To słaba partia dla wnuczki Alfreda.
Nie. Poślubisz króla.
Nie jego!
Zbytnie pokrewieństwo psuje ród.
Daje słabych mężów, którzy są jeszcze słabszymi królami.
Mówię o Konstantynie ze Szkocji.
Sojusz z nim zapewni bezpieczeństwo saskim ziemiom.
Nie chcę być przehandlowana jak bydło.
Nie ma dla ciebie innej roli.
Nie jesteś królową.
Nie jesteś wojowniczką.
Sama przyznasz, że żadna z ciebie dama.
To dobre małżeństwo.
Okaż wdzięczność.
Proszę, kuzynie.
- Jeśli jesteś lojalny wobec rodziny… - To nie ja byłem nielojalny.
To moja rodzina była nielojalna wobec mnie.
Prędzej rzucę się z murów, niż za niego wyjdę.
To zrób to!
Będę miał jedno zmartwienie mniej.
Tak myślałem. Nie składaj obietnic bez pokrycia.
Czego ode mnie chcecie?
Mówisz do siebie, Uhtredzie?
A może się modlisz?
- Jestem przeklęty. - Więc zgładzę twoją klątwę.
Nazwij mnie głupcem, ale czuję, że masz problem.
Aethelhelm wraz ze Szotami chce przejąć Nortumbrię.
Kieruje swoim buntem z Bebbanburga.
A to dziwne zrządzenie losu.
Nic w tym dziwnego.
Bogowie kpią sobie ze mnie, żebym porzucił obowiązek wobec rodziny.
- Dlaczego mieliby ci to robić? - Nigdy tego nie pojmę.
Ale przez większość życia
walczyłem za Wessex, co odciągało mnie od mojej rodziny.
Stiorra uważa, że to był mój wybór, ale…
nie jestem tego pewien.
Czasem myślę, że moim przeznaczeniem jest wieczna tułaczka.
Honorowo służyłeś Wesseksowi.
Ciężko pracowałem dla Alfreda.
Ale cierpiała moja rodzina.
- To zbliżyło cię do Aethelflaed. - A teraz odeszła.
Bogowie są okrutni.
A teraz to?
Życie jest wielką próbą.
Ale mój Bóg nie chce twojej klęski.
Może ma w tym pełen dobroci plan.
Może nie musisz wybierać między ambicjami Alfreda i przeznaczeniem,
jego dziećmi i swoimi.
Może masz służyć obu.
Nie mogę mieć dwóch panów.
A jeśli jest tylko jeden pan?
- Jeden Bóg i przeznaczenie, wiele gałęzi. - Tak, tak.
- Jedno drzewo. - W tym się nie zgadzamy.
Przy tym obstaję.
Przemyśl to.
Przejmij Bebbanburg i dopilnuj, by Nortumbria nie przypadła Szkotom.
Tym samym znajdziesz dom dla swojego rodu.
Więc moim przeznaczeniem jest stworzenie Anglii dla Edwarda?
Całe to oczekiwanie na Bebbanburg miało swój cel?
Może.
Twój Bóg ma poczucie humoru.
Na to wygląda.
Przyjmiesz to wezwanie?
Chcę je przyjąć, ale czy to droga przeznaczenia czy pychy?
Czy po to jestem kuszony, by przegrać?
Może nici przędzone przez mych bogów
są siecią, w którą mnie pojmą?
Pierwsza porażka była znakiem, który zignorowałem.
Kiedy zginął ojciec Beocca…
To był znak, że Beocca w ciebie wierzył.
- Nie byłeś wtedy gotów. - Teraz też nie czuję się gotów.
- A jeśli znów przegram? - A jeśli nie?
A co jeśli tak? Jeśli polegniesz w walce, co się stanie?
Stracę reputację, a moi potomkowie zostaną bez ochrony.
Okryję się wstydem w Walhalli.
W niebie nie ma wstydu.
I to jest piękne.
Uwierz więc, że mój Bóg jest po twojej stronie.
Nie jesteś sam.
Bóg nie istnieje.
Tylko bogowie.
Dziękuję za życzliwość.
Może masz rację.
Może są po mojej stronie.
Jakieś wieści od lorda Aethelhelma?
Ma już dziewczynę z Mercji?
Ponoć od wczoraj.
Jestem pod wrażeniem.
Myślałem, że się przeliczył.
Nie należy ufać człowiekowi, który zdradza swojego króla.
To prawda.
Ale jego oferta jest rozsądna, więc przesuniemy wojsko bliżej granicy.
To może chwilę potrwać. W Cumbralandii były powodzie.
Edward nie dowie się o naszej obecności,
póki nie zbierzemy sił.
Zmierzymy się z nim, kiedy będziemy zjednoczeni.
A jeśli nie da się zastraszyć?
Stoczymy z nim bitwę, którą przegra.
W obliczu porażki złoży nam lepszą ofertę.
Nam, czyli Szkotom?
Czy nam, sprzymierzeńcom lorda Aethelhelma?
Dotrzymam danego słowa.
Póki będzie trzeba.
Rano będziemy gotowi do wymarszu.
- Królu. - Słyszałem wieści od Benedicta.
Mam plan, jak odzyskać Aelfwynn i pojmać Aethelhelma.
Mówiłem już matce, że sytuacja wymaga opanowania.
- Wracamy do Wesseksu. - Posłuchaj.
Wiem, jak to skończyć.
Nie ma żadnego satysfakcjonującego zakończenia.
Aethelhelm chce, bym ruszył do boju, a to na pewno pułapka.
Wiem, ale mamy przewagę.
Benedict wyjawił nam ich plan.
Możemy zaatakować, póki są nieprzygotowani.
- Głupio byłoby nie skorzystać. - Nie jestem głupcem.
Nie będę działać tak, jak chce tego wróg.
Podzielmy wrogów.
Jeśli teraz ruszymy, odetniemy Konstantyna przed Bebbanburgiem.
Jeśli zatrzymam go przed najazdem…
Aethelhelm zostanie sam w Bebbanburgu.
Będzie miał straże fortecy, które pokona armia Mercji.
Ciężko będzie tam wejść.
Ale zdołamy z pełną kompanią.
Poprowadzę armię Wesseksu i odepchniemy Szkotów.
Aethelhelm się podda i odzyskamy Aelfwynn.
A co powstrzyma Konstantyna przed kolejnymi atakami?
Umocnię ziemie na północ od Bebbanburga i będę ich strzegł.
Uhtred, lord Bebbanburga. Zawsze tego chciałeś.
- Sam będziesz ich strzegł? - Nie.
Więc nie jedziesz do Rumcofy, panie.
Lady Aelswith mówiła, że może przydać ci się pomoc.
Masz ludzi, żeby odzyskać Aelfwynn, choć mi tego odmówiłeś?
Tak, dziękuję.
Kto dopilnuje północy po twojej śmierci?
Twój syn bez nasienia czy dziecię Danki Stiorry?
- Nie wiem, co zrobi moja córka. - To prawda.
Plan Uhtreda ma wiele zalet, ale to nie jest słuszne rozwiązanie.
Zgodzisz się na małżeństwo? Edwardzie!
Złożę Konstantynowi propozycję za głowę Aethelhelma.
Jest dla nas większym zagrożeniem.
O Nortumbrię toczy się wiele sporów.
Nie zaznamy pokoju, póki nie zawrzemy umowy.
Cierpią rolnicy, rybacy, ich rodziny, a nie my.
Jestem królem wszystkich Sasów, a nie tylko jednego.
Jestem mu dłużny, ale nie mogę przedkładać długu
i jego ambicji nad życie mojego ludu.
Konstantyn jest znany z tego,
że ponad wszystko chce chronić Szkocję.
Więc zawrę z nim układ.
W zamian za ślub z Aelfwynn i oddanie nam Aethelhelma
podzielimy Nortumbrię na pół,
by stworzyć umocnienia wokół szkockiej granicy.
Podzielisz Nortumbrię!
O to walczyli moi przodkowie. To ziemie Sasów!
Więc nagle jesteś Sasem?
Mówią w twoim języku.
Już kiedyś to były dwa królestwa.
Ziemie wokół Bebbanburga będą szkockie
i pozbędziemy się Aethelhelma.
- Poświęcisz Aelfwynn? - To niemiły, ale rozsądny wybór.
Jeśli podzielisz ziemie,
nie stworzysz królestwa, o którym marzył twój ojciec.
Ale zaprowadzę pokój na większym i bardziej zjednoczonym terenie.
Zakończyłem tyranię krwawej sukcesji.
Teraz lud jest chroniony przez człowieka, który nie lekceważy jego śmierci.
- To niehonorowy wybór. - Niehonorowy?
Rezygnuję z szansy na zjednoczenie ziem dla dobra mojego ludu.
Porzucam marzenia ojca i mojego rodu, aby zapewnić nam powodzenie.
To męczeństwo.
Ludzie mogą odpłacić mi w swoich modlitwach.
Ambicje mego ojca ich zawiodły. Nie popełnię jego błędów.
- To nie ambicje. Miał wizję. - Wizje to tylko marzenia.
Są dla głupców.
Sądzę, że się boisz.
Wojny, śmierci.
Boisz się.
Tylko głupcy się nie boją.
I nie jestem głupcem.
Nie.
Królu, to okrutne
wobec Aelfwynn i Sasów Nortumbrii.
Mercja jest im winna lojalność.
Mercji pomoże bezpieczne południe.
Ale nie kosztem północy.
Aethelflaed posłuchałaby Uhtreda.
My też musimy.
Obiecałem twojej siostrze, że zaopiekuję się Aelfwynn.
Nie poświęcę jej tak jak ty!
Armia Mercji też nie.
- Poprę Uhtreda. - No proszę.
Nie tylko Aethelhelm chce się buntować.
Z całym szacunkiem…
Nie tylko lord Aldhelm sądzi, że się mylisz.
W Nortumbrii są dobrzy ludzie. Twoi ludzie.
Musisz ich chronić.
Poprzemy Uhtreda.
Nie mylisz się, mój synu.
Tylko w tym przypadku popełniasz błąd.
Choć uznaję twoje argumenty…
radzę ci posłuchać słów lorda Uhtreda.
Twój ojciec ufał jego osądowi.
Ty też powinieneś.
Aethelstanie, synu, co powiesz?
Czy walczyć ze Szkotami i ryzykować dekady konfliktu,
czy szukać rozwiązania dobrego dla obu stron,
które pozbawi Uhtreda ojcowizny?
- Nie musisz odpowiadać. - Ale powinien.
Aelfweard okazał się nielojalny…
A Aethelstan jako król zmierzy się ze Szkotami.
Co powiesz, Aethelstanie?
Nasza wiara uczy nas mówienia prawdy.
Uczy nas szukania pokoju.
I że chrześcijanie muszą się zjednoczyć.
Jeśli opuścisz swoich ludzi…
podzielisz ich ziemie…
to ich nie zjednoczysz.
Poprę lorda Uhtreda.
Chyba sprawy nie idą po twojej myśli.
Mówiłem ci, Uhtredzie. Nie jesteś sam.
Zbierzemy armię…
Nie pozwolę na dalszy bunt.
Jestem sprawiedliwym królem, ale wielu już zgładziłem.
Wspomnijcie ealdormanów i Sigtryggra.
Nikt nie przekroczy bram.
Każdy, kto wyjdzie, zostanie stracony.
Rozkażę armii Mercji staranować bramę.
Nie poddamy się bez walki, królu.
Nie zwlekaj, bo stracimy przewagę.
Możesz dołączyć do naszej misji albo się tu ociągać.
Ale odejdziemy przed świtem.
Wybieraj!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz