NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Do Eoferwic dotarły ważne wieści.
- Ktoś porwał Aelfwynn. - Kto?
Sądzimy, że najemnicy.
Podejrzewamy, że lorda Aethelhelma.
Moje przeznaczenie się zmieniło.
Lord Aethelhelm szykuje bunt.
Zawarł sojusz z Konstantynem,
któremu zaoferował rękę lady Aelfwynn.
Gdzie on jest?
W fortecy na północ stąd zwanej Bebbanburgiem.
To moja ojcowizna skradziona mi przez mojego kuzyna Wihtgara.
Twoje imię będzie zapomniane!
Mam szansę ją odzyskać.
Poprowadzę wojsko Wesseksu i odeprzemy Szkotów.
Aethelhelm się podda i odbijemy Aelfwynn.
Ale król Edward ma inny plan.
W zamian za ślub z Aelfwynn i oddanie nam Aethelhelma
podzielimy Nortumbrię.
Ziemie wokół Bebbanburga będą szkockie i pozbędziemy się Aethelhelma.
Ale nie zyskał poparcia.
Obiecałem twojej siostrze, że ochronię Aelfwynn.
- Poprę Uhtreda. - Poprzemy Uhtreda.
Aethelstanie, synu, co powiesz?
Posłucham lorda Uhtreda.
Chyba sprawy nie idą po twojej myśli.
Nie pozwolę na dalszy bunt.
Każdy, kto wyjedzie, zostanie stracony!
Przeznaczenie jest wszystkim!
Dalej! Szybciej!
Zaraz będzie świtać.
Nie zabij mnie tuż przed odjazdem.
Jazda!
- Czy król ustąpi? - Ignoruje swoich doradców.
Nie pozabija przecież Sasów.
Powiedz to ealdormanom z Mercji.
Wyjedziemy o brzasku.
Czy jego ludzie blokują bramy?
Tak, a Mercjanie są zdecydowani, by wyjechać.
Nikt tu nie ustąpi.
Też nie możesz spać?
Naraziłam się dziś królowi.
Powiedziałam, że nie powinien odwracać się od Nortumbrii. Zezłościł się.
Żaden mąż nie lubi słyszeć prawdy z ust ukochanej kobiety.
Ale kiedy musimy ją przekazać, Bóg jest po naszej stronie.
Przeciwstawiają mi się.
Gotujcie ludzi. Niech zbiorą się u bram.
Tak, królu.
Pani.
Edwardzie,
nie zwracaj się przeciwko Sasom.
Eadgifu, powinnaś wrócić do Winchesteru.
Nie czas, byście zawierały sojusz.
To żaden sojusz. Kochamy cię.
Powiem ci, jak to widzę, a potem odejdę.
Twój plan porzucenia Aelfwynn
i dogadania się ze Szkotami ma swoje zalety.
Może przynieść pokój. To prawda.
Ale kosztem podzielenia Sasów.
Nie ryzykuj oderwania Mercji od Wesseksu.
Powiedz to lordowi Aldhelmowi.
Nie powiem, bo zgadzam się z lordem Aldhelmem.
Aethelflaed zdałaby się na dowództwo Uhtreda.
Jestem królem.
To ja dowodzę.
Jesteś królem, który postanowił nie dowodzić.
To tak dziwna decyzja, że zastanawiam się nad jej przyczyną.
Wniosek jest tylko jeden.
Strach.
- Nie boję się Aethelhelma i Konstantyna… - Boisz się Alfreda i jego spuścizny.
Powiem ci jedno.
Masz dość sił, by być człowiekiem, który dopełni wizji swego ojca.
Nie musisz tego zostawiać swoim potomnym.
Jesteś godzien miejsca w kronikach
jako ten, który zjednoczył Anglię.
- To nie strach mnie powstrzymuje. - Jestem twoją matką.
Wiem, kiedy się boisz.
Więc chcę ci powiedzieć,
że wierzę, że ci się to należy.
Jesteś tak samo dobry, szczery
i wierny jak twój ojciec.
Dlatego Bóg będzie po twojej stronie.
To twoje przeznaczenie.
Skorzystaj z tej okazji.
Opuścić stanowiska! Dołączyć do armii!
Wessex się wycofał.
Ludzie Edwarda nie bronią już murów.
Jedźmy.
- Otworzyć bramy. - Tak.
Do Bebbanburga, Uhtredzie?
Daj królowi triumfować.
Jeśli tak każesz.
Potrzebuję lojalnego człowieka na granicy Nortumbrii.
Zmierzymy się ze królem Szkotów w drodze!
Zniszczymy jego sojusz z Aethelhelmem
i zawrzemy układ, by odbić córkę Aethelflaed.
Zachowamy Nortumbrię dla Sasów!
Do Bebbanburga!
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Spodziewamy się oblężenia?
Nie, nagłego wyjazdu do boju na południu.
Nie należy zbyt długo korzystać z gościnności Nortumbrii.
Gdy przybędzie armia Konstantyna,
a małżeństwo zostanie skonsumowane,
wyjedziemy z naszymi zapasami.
A kiedyż to przybędzie ta armia?
Niedługo.
Nie wie.
Tak się przechwala, a nie wie, kiedy przybędą Szkoci.
Tylko ma na to nadzieję.
Czy twój kuzyn Uhtred wciąż walczy dla króla Sasów?
Tak.
Dlatego nie opuścimy tych murów
bez względu na nasze obietnice i sojusze.
Patrzcie, kogo znalazłem.
Cynlaef. Spóźniłeś się.
Panie, miałem nie lada podróż. Mam co opowiadać.
- Zgubiłem się przy moście w… - Nie teraz, Cynlaefie.
Jakie macie wieści?
Dwie noce temu zwiadowcy widzieli,
że ludzie Konstantyna szykowali łódź blisko portu w Dynbaer.
To za mało na armię.
Może wysyłają straże albo samego Konstantyna?
To wielki król.
Nie przybędzie do fortecy morzem jak handlarz.
Może wysyła prezent
na wesele?
Nie, to pokaz siły.
Zbierze jak największą armię.
Zgadzam się. Raczej nie przybędzie od południa.
Jest strategiem.
Zna zmienność fal i grozę letnich sztormów.
Trzymajmy się planu.
Zebranie armii może potrwać.
Jedziemy.
Ludzie mają się meldować trzy razy dziennie.
Gdy przybędzie armia Konstantyna, podpalcie ten kościół.
Matko.
Tu się zatrzymasz.
Nie wolno ci jechać dalej.
Edwardzie, moje życie nie jest ważne.
Twój ród jest bezpieczny… i tylko to się liczy.
Jak daleko do Bebbanburga?
Niespełna dziesięć kilometrów, ale czeka nas długa droga.
O brzasku udamy się lasem i okrążymy fortecę z daleka.
Przygotujemy zasadzkę.
Nie znam się na działaniach wojennych,
ale na pewno rozniosą się wieści, że wielka armia tu obozuje.
Długo nie zdołamy się ukrywać.
Oby Bóg był po naszej stronie.
Zostaniecie tu i nie ruszycie nierozsądnie na pole walki?
- Jeśli będę potrzebna… - Zostanie tu.
Znamy swoją rolę.
Niektóre zadania są tylko dla mężczyzn. To jedno z nich.
Powiadomcie pana.
To król.
Król wybrałby lepszy statek.
Ale nie ten król.
Moi ludzie są przy bramie morskiej.
Król wchodzi do fortecy od frontu.
Oto oni.
Baczność, idzie król Szkotów!
Królu, jesteś wcześniej, niż sądziliśmy.
Lubię zaskakiwać ludzi.
Miałem nadzieję, że przybędziesz w mniej jawny sposób.
Nie zostałem królem, by chować się w lesie.
Mamy po swojej stronie najcenniejszą rzecz,
którą można mieć na wojnie, czyli element zaskoczenia.
Bez tego Edward może dowiedzieć się…
Szpiedzy są wszędzie. Prędzej czy później się dowie.
Tak, ale jego słabością jest jego impulsywność.
- Kiedy dowie się o sojuszu… - Nie będę czekać na atak.
To tchórzostwo.
Sądziłem, że ustaliliśmy, że dokonamy ataku
po zawiązaniu więzi z Mercją.
Dotrzymuję danego słowa.
Ten chłopiec będzie królem Sasów?
Tak. Aelfweardzie, pokłoń się królowi Konstantynowi…
Mała rada od króla dla przyszłego króla.
Nie słuchaj żadnych rad.
Zrozumiałem.
Jedzmy.
Poproś do nas lady Aelfwynn.
Nie!
Chcę się z nią spotkać na osobności po posiłku.
Nie należy spotykać damy na głodnego.
Co myślisz?
Porzućmy balast, skoczmy na koń,
podjedźmy we trzech pod bramę i dajmy nauczkę twojemu kuzynkowi.
Już próbowaliśmy podjazdu pod bramę.
Może twój sposób jest lepszy niż ciągnięcie tych ludzi na stracenie.
Daj spokój! Chcą do ciebie dołączyć.
Na to czekali.
Całe życie będą o tym opowiadać.
„Uczestniczyłem w podboju Bebbanburga”.
Słuchajcie.
Panie, mam złe wieści.
Nie zdążyliśmy z zasadzką.
Konstantyn już jest w fortecy.
Szpiedzy mówią, że przybył morzem.
- To moja wina. Tak doradziłem. - Nie twoja.
Źle oceniliśmy sytuację.
Ilu ludzi było na łodzi?
Chyba tylko straż domowa.
Uhtred to przewidział.
To żaden znak. Stwórzmy kolejny plan.
To znak, by atakować. Nim przybędzie armia…
- Nie. - Wszyscy są w jednym miejscu.
Zaatakujmy fortecę, a uwięzimy Aethelhelma i Konstantyna.
Aelfwynn jest w fortecy. Zmuszą ją do ślubu i będą jej grozić.
Użyją jej do negocjacji, ale…
Aethelhelm będzie rozsądny w obliczu zagrożenia?
Z Konstantynem doszłoby do negocjacji, a teraz nie będzie miał nic do stracenia.
Mamy setki ludzi. Bebbanburg jest dobrze chroniony,
ale mamy więcej ludzi.
Jego własna córka zmarła przez jego knowania.
Nie ryzykujmy dziecka Aethelflaed w chaosie, który ogarnie Bebbanburg.
Jest inny sposób.
Zabiorę paru moich ludzi. Czekajcie na sygnał od nas.
Wyprowadzimy Aelfwynn z fortecy i zaatakujecie.
- Jak? - Bramą morską?
Nie. Jest droga do Bebbanburga, którą…
nie poprowadzę armii, a nawet pół tuzina ludzi.
Uznawałem ją za zbyt niebezpieczną, ale…
z małą kompanią
można ją przejść.
A co będzie po spotkaniu tej kompanii ze strażą Bebbanburga?
Pyrligu, masz siłę dołączyć?
Masz siłę mnie powstrzymać?
Chcę ci towarzyszyć.
Mam dość odwagi.
We czterech zawsze nam dobrze szło.
Odwołaj ludzi. Nie atakuj bez mojego sygnału.
Mów wprost. Jaki masz plan?
Jeśli się uda, wrócę z Aelfwynn.
A jeśli nie?
To rozmawiamy ze sobą po raz ostatni.
Mijamy Bebbanburg i ruszamy do następnej zatoki.
Znam kogoś, kto pomoże.
A jeśli nie zechce?
Finan będzie musiał coś wymyślić.
Co?
Mamy robotę. Nie flirtujcie z zakonnicami.
Zostawimy to tobie, Uhtredzie.
Mogłyśmy przygotować dla was piwo.
- Jesteś! - Masz szczęście.
Długi czas byłam na wyspie. Mogłeś nas powiadomić.
Nie spodziewałem się przybyć.
- Bogowie mieli inne plany. - Jesteś po Aalys?
Lepiej z nią, choć dalej ma koszmary o śmierci królowej.
Idę na Bebbanburg.
Nadszedł czas? Masz ludzi?
Edward ma armię na południe stąd.
Nic nie słyszałyśmy.
Muszę wejść do fortecy
z małą grupką i uratować lady Aelfwynn.
Masz plan?
Właśnie go opracowuję. Potrzebuję pomocy.
- Nie twojej, ale… - Nie! Jest za młody.
Nie jego. Ani trochę nie jego.
Czy jakimś cudem handlarz Haesten wciąż tu jest?
Uhtredzie, bogowie ci sprzyjają.
Chodź.
Nie chce wyjechać, bo tak dobrze tu zarabia.
- Niezły mamy tu targ. - Wrócę później.
Pożałujesz, jeśli mnie okradniesz!
- Uhtredzie! - Przyszedłem dać ci zarobić.
Nie potrzebuję. Już wyświadczyłem ci przysługę.
Przyszedłem po kolejną.
Wejdę do Bebbanburga.
Pomożesz mi, rozpraszając straże.
Nie.
Absolutnie nie. Ani dziś, ani nigdy.
To niemądry wybór.
Odzyskam swoje ziemie
i wrócę tu, by ukarać cię za tę odmowę.
Nie gróź mi, bo pójdę do Bebbanburga i ostrzegę przed atakiem.
Nie pójdziesz.
Jestem zajęty zarabianiem.
Powiedz mi coś.
Czy w Walhalli przyjmą tego, kto sprzedaje głupcom relikwie?
Moi przodkowie przybyli tu, żeby się wzbogacić.
Żyję zgodnie z ich wolą.
Nie musisz nawet machać mieczem.
Tylko wyciągnij straże na brzeg.
Zapłacę ci za to… szczodrze.
Nie masz czym.
Będę miał, kiedy przejmę Bebbanburg.
Wiesz, kto wygra w starciu Wihtgara ze mną.
Nie jestem znany z lojalności.
Nie należy mi tego powierzać.
Niełatwo jest odciągnąć straże od ich posterunków.
- To cię zakosztuje. - Wiem.
Finan czeka.
Wyjaśni ci plan.
Pyrlig może pożyczyć małą łódź.
Jeśli go zobaczą, założą, że jest z sanktuarium.
Dopilnuj, żeby ją oddał.
Zrobię, co mogę.
Powodzenia.
Może powinnam…
do was dołączyć.
Nie rób tego. Masz tu co chronić.
Nie ufałabym Haestenowi.
Czy popełniam błąd?
Słusznie chcesz chronić lady Aelfwynn
i znaleźć dom swym dzieciom.
Ale czy teraz nadszedł twój moment?
Nie wiem. Mam nadzieję.
Ale masz czyste pobudki, więc mój Bóg będzie ci sprzyjać.
Zrób to o wschodzie słońca.
Jutro nadejdzie pierwszy dzień nowego świata.
- Wszyscy rozumieją plan? - Tak!
- Tak. - Powiedz mu.
Wywabi straże na plażę przed przypływem
i da wam małą i dość ryzykowną szansę
na dostanie się do izby straży, nim powróci.
A ty będziesz siedzieć na tyłku.
Tak. Będę siedzieć na tyłku w łodzi.
Odbiorę ich na sygnał.
Wspaniale, zgadzamy się.
Nadciąga noc, a Uhtred nie przysłał wieści.
Cierpliwości, królu.
Nigdy cię nie zawiódł.
Wcześniej nie walczył o własne ziemie.
Mówi o zjednoczeniu Sasów, ale wiemy, co go tu sprowadza.
- To niesprawiedliwe. - Może.
Ale komu leży na sercu los Sasów, Uhtredowi czy mnie?
- Panie… - Nie pozwolę…
Szpiegowie z północy mówią, że Szkoci idą w tę stronę.
- Kiedy dotrą do Bebbanburga? - Nie wiemy.
Zależy, czy dołączy do nich więcej żołnierzy, czy też to już wszyscy.
Co z Uhtredem?
Ani widu, ani słychu.
Nie wiemy, gdzie jest.
Czy powinnyśmy o czymś wiedzieć?
Co przede mną ukrywacie?
Niestety zaatakuje.
Bez lorda Uhtreda?
Nie dba o to, czy mój ojciec przeżyje.
Wzmianki o Aelfwynn nie pomagają.
Nie dba o lorda Aelfwearda.
Edward jest stracony.
Tak rozzłościła go zdrada Aethelhelma,
że zaryzykuje życiem własnego syna?
Coś go opętało.
Wierzy, że ma boskie błogosławieństwo.
Pani.
Być może zbyt dobitnie zachęcałam króla.
Jedź ze mną na południe.
Nie ucieknę przed bitwą.
Zostanę tu, gdzie mogę pomóc rannym.
Nie sugeruję ucieczki,
ale chodź ze mną, jeśli chcesz uniknąć rzezi.
Planujesz skoczyć i odpłynąć?
Być może.
Ten spokój jest pozorny.
Pływy są tu zmienne. Roztrzaskasz się o kamień.
Nie dbam o to. Moje życie jest skończone.
Jesteś królem Szkotów?
Jesteś panną młodą?
Tak słyszałam.
Czemu jesteś bezżenny? Jesteś starszy od mego ojca.
A kim jest twój ojciec?
Wybacz, to był niemiły żart.
- Już mnie nienawidzisz? - Tak.
Dlaczego?
Bo nie chcę cię poślubić!
To proste. Jestem do tego przymuszana.
Też nie chcę cię poślubić.
- Więc uwolnij mnie od tej umowy. - Nie.
Dałem słowo.
Handlują mną.
Tak to już jest.
Będziesz bogata. Zadbam o ciebie.
- To żadne przekleństwo… - Nie masz najmniejszego pojęcia!
Kogo kochasz?
Słucham?
Kto zdobył serce tak pełne niechęci?
Królu, jestem czysta.
Nie o to pytam.
Nie podzielę się tym, co mam w sercu.
Cóż…
mamy być małżeństwem,
więc powinienem ci zaufać.
Jestem zakochany.
Ma męża…
Ale jest moja.
Nie chcę jej zdradzić współżyciem ze szlachcianką.
Więc…
zostaniesz moją żoną.
Będziesz żyła wygodnie w fortecy, którą sobie wybierzesz.
Skorzystam na bogactwach Mercji.
Może odwiedzę fortecę…
ale nie twoją komnatę.
W skrócie
nie skonsumujemy związku
i nigdy cię nie pokocham.
Królu…
po raz pierwszy od dawna ktoś jest ze mną szczery.
Twoi przodkowie byli szczupli?
Ile będziemy mieć czasu?
Jeśli Haesten wyląduje i wszystko się uda,
to dość wiele.
Panie.
Morze zwiodło kolejny statek.
Ten brzeg należy do Wihtgara z Bebbanburga.
Wiecie o tym.
Nie chcieliśmy tu wtargnąć,
tylko poczekać na nasz towar i go odzyskać.
Kto z tobą podróżuje?
Handlarz relikwii w drodze do Lindisfarne.
Jak się zwiesz?
Haesten. Dajcie nam poczekać na przypływ,
a podzielimy się zdobyczami.
Poczekajcie.
Nie ma ścieżki.
Jest inna droga? Może wrócimy?
Nie ma czasu. Idzie przypływ. Straże opuszczą swoje posterunki.
Zawsze chciałeś umrzeć w Bebbanburgu.
Dość gadania. Wspinajmy się.
Nie pomagaj im. Nie czas rozpraszać się dobroczynnością.
Królu, okazaliśmy gościnność
tobie i lordowi Aethelhelmowi.
Pozwól nam zebrać towary w ramach rekompensaty.
Co przewożą?
Sól i relikwie.
Przypływ może przynieść tego więcej.
Przejmuję to, co wypływa na mojej ziemi.
Taki jest zwyczaj. Rób, co uważasz za stosowne.
Ale…
uważaj na podstępy.
Danowie przysyłają szpiegów na tygodnie przed atakami.
Kiedy ruszymy na południe,
mogą zaatakować cię morscy najeźdźcy.
Wtedy za nami zatęsknisz.
Idźcie na brzeg.
A wy na dziedziniec.
Obłowicie się w czasie przypływu.
- To ten kuzyn? - Tak. Niezbyt podobny.
Umiem poznać chciwego człowieka.
Macie wiele wspólnego. Chętnie z tobą pomówi.
Dziękuję, że pozwoliłeś nam pozbierać nasze skarby.
Zobaczymy, co jeszcze wypłynie, i opuścimy twoje ziemie.
Ależ nie, jesteście moimi gośćmi.
Ogrzejcie się w fortecy.
To miłe, ale mamy wiele pracy.
Muszę zawieźć pielgrzymów na wyspę.
Niebezpiecznie jest tu podróżować.
Chodźcie do fortecy.
Szykuje się wesele. Chcemy się z wami podzielić radością.
Moi ludzie zbiorą wasz towar. Oczywiście pobiorą znaleźne.
Obłówcie się!
Haesten jest w hojnym nastroju.
Jezu!
Dasz wiarę?
Daj rękę!
Daj drugą rękę!
Podciągnij!
Dziękuję.
Bierzcie, co możecie, i wracajcie.
Wyglądajcie innych dańskich statków.
Chcę się gdzieś przebrać.
Czy w fortecy są komnaty dam?
Idź do kuchni. Są tam jakieś kobiety.
Tutaj.
To najsłabsze umocnienie. Spróbuj.
Za szybko i za głośno!
Nikogo nie słychać.
Haesten ściągnął ich na brzeg.
Haesten!
Nie mógłbym zapomnieć takiej twarzy.
Ty jesteś tym rozbitkiem?
Tak.
Nie przypominam sobie ciebie, panie.
Nie.
Na to wygląda.
Przy naszym ostatnim spotkaniu
zamknąłeś mnie w grobowcu Alfreda.
Na długo zapamiętam oblężenie Winchesteru.
Ale przeżyłeś i masz się dobrze.
Obaj byliśmy…
młodsi.
Mój wnuk latami nie mógł po tym spać.
Pozbyłem się sopli lodu z jajec
i mogę już iść.
Zostań, Haestenie.
Mamy co wspominać.
Zatkaj dziurę.
Wystarczy.
Panie.
Ciebie najprędzej rozpoznają.
A jeśli ktoś zauważy was?
Mam plan.
Dalej. Znajdźmy Aelfwynn!
- Czekajmy na sygnał Uhtreda. - Dość czekaliśmy.
Kończy nam się czas.
A co z Uhtredem i Aelfwynn? Zabiją ich!
- To szaleństwo. - Tak.
Ale musimy go słuchać.
To król Szkotów?
Tak.
Panie!
Wy dwaj!
Idźcie na dziedziniec.
Czemu Konstantyn umieścił tu ludzi?
Nie będziemy się wypowiadać na temat swoich działań.
Tak!
Królu Konstantynie?
Twój człowiek pcha się tam, gdzie nie jest mile widziany.
Nie jest ode mnie.
Nabrano cię, lordzie Wihtgarze.
Jak ominęliście moich ludzi?
Też jesteście rozbitkami?
Wyciągnijcie to torturami.
Pokażcie im, co czeka najeźdźców.
Bóg wam zapłać.
Następnym razem zapłacę po dwakroć.
- Lady Aelfwynn? - Tak?
- Chodź. - Nie!
Próbuję cię uratować!
Już to słyszałam. To zawsze kłamstwo.
Lady Aelfwynn, jestem lord Haesten.
- Przyjaciel twojego ojca! - Lord Haesten?
Chciałeś zabić moją matkę! Pomocy!
Pomocy! Królu!
Chce mnie porwać.
Pomyliło jej się.
Przepraszam, jeśli ją uraziłem.
Mamy inne podejście do kobiet.
Jestem honorowy. Może źle mnie zrozumiała.
Jesteś kłamcą.
Odkryliśmy cię. Pojmaliśmy twoich ludzi.
Powiedz, co robisz w Bebbanburgu,
a zabiję tylko ich.
Powiem prawdę.
Nie służę nikomu poza sobą.
Nie mam tu sojuszników
i nie knuję żadnych planów.
Zabierzcie to.
Idźcie po księdza!
Załatwmy ten ślub!
Może zbłądziłyśmy.
Chłop kazał iść na wschód, ale chyba jednak zachód.
Ponoć wielu dołączyło do niej w lesie.
Wiemy, że tu jesteś!
Widziałyśmy zwiadowców!
Lady Aelswith.
Róbcie swoje! Nic nie wyciągniecie.
Niemądrze było tu przychodzić.
Nie lubię chrześcijan.
Może i tak.
Ale…
potrzebujemy pomocy.
Stać!
Zadam pierwszy cios.
Mój panie!
Nadciągają żołnierze.
- Ilu? - Wielu.
Jeszcze wrócę. Czekajcie.
Zabezpieczcie bramę.
Nie, jeszcze nie.
Nie podchodź bliżej!
Mów!
Przynoszę wieści od Edwarda,
króla Sasów i tych ziem!
Dajcie nam lorda Aethelhelma i lady Aelfwynn, a nie zaatakujemy.
Jeśli odmówicie, zabijemy was po oblężeniu!
Nikt nie przeżyje!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz