NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Król Edward jest bliski zrealizowania
marzenia swego ojca o stworzeniu jednego królestwa… Anglii.
Jesteś tak samo dobry, szczery i wierny jak twój ojciec.
To twoje przeznaczenie.
Do Bebbanburga, Uhtredzie?
Zachowamy Nortumbrię dla Sasów!
Ale wróg również poczynił przygotowania do boju.
Kiedy pojawi się armia Konstantyna, podpalcie ten kościół.
Nie zdążyliśmy z zasadzką. Konstantyn już jest w fortecy.
Edward nie mógł się doczekać ataku…
Nasze cele są w jednym miejscu.
Jeśli teraz zaatakujemy, uwięzimy Aethelhelma i Konstantyna.
…ale niechętnie zgodził się zaczekać,
bym spróbował pójść na ratunek.
Wywabi straże na plażę przed przypływem.
Da wam małą i ryzykowną szansę wejść do kwater straży przed jej powrotem.
Aelswith szukała pomocy w innym miejscu.
Nie należało tu przychodzić.
Nie lubię chrześcijan.
Zniecierpliwiony Edward odstąpił od planu
i pocwałował ze śpiesznym atakiem na fortecę.
Nie było żadnych wieści.
Kończy nam się czas, by zwyciężyć.
To szaleństwo.
Dajcie nam Aethelhelma i lady Aelfwynn, a nie zaatakujemy.
Jeśli odmówicie, zabijemy was po oblężeniu!
Nikt nie przeżyje!
Przeznaczenie jest wszystkim!
Uznam to za ostrzeżenie!
Nie chcą nas usłuchać.
Był tam mój ojciec?
Pokażę im dziewczynę na murach.
Konstantyn się zgodzi?
Nie musi o tym wiedzieć.
Dalej! Jazda!
Ignoruj żądania i graj na zwłokę.
Mam ignorować wyzwanie innego króla?
To niehonorowe.
Czekaj na swoje armie.
Przypieczętuj małżeństwo.
Mógłbym po prostu cię im dać.
Niedługo dostaniemy to, czego chcemy.
Wyspowiadałeś ich. Udziel sakramentu.
Gotowi?
Strażnicy są w stanie odeprzeć każdy atak, ale na wszelki wypadek
umieściłbym lady Aelfwynn w bezpiecznym miejscu.
Na piętrze są umocnienia.
Mądrze. Aelfwynn, idź z lordem Wihtgarem.
Widzisz,
możemy wytrzymać oblężenie.
Daj Edwardowi zaatakować!
Nie mam w zwyczaju siedzieć i czekać.
Pomówię z nim, jeśli podejdzie do bram.
- Co robimy na murach? - Pokażę Edwardowi, że żyjesz.
Nie taki był plan.
Pokaż ją Sasom.
Wyjmij nóż.
- Idź! Negocjuj z nimi! - Nie!
Nic nie mów.
Król Edward nie przyszedł po mnie.
Jestem tu z przypadku.
Zrzuć ją.
Okaż bezwzględność.
Puść ją, to go nie zabiję.
Uhtred.
Chcesz jego śmierci?
Puść ją.
Uciekaj.
Uciekaj!
Za nim!
Straże, brać go!
Szybko! Ruchy!
Tutaj, panie.
- Uciekliście? - Oczywiście.
I znaleźliśmy…
Co tu robisz?
Bałam się, że Haesten zdradzi twój plan. Nie zrobił tego.
Zabito go, gdy go chronił.
Więc zmarł honorowo i będzie przyjęty do Walhalli.
Znalazłeś Aelfwynn?
Miałem ją ledwie na chwilę.
Edward zaatakował, mamy mało czasu.
Ale wciąż mamy przewagę.
Nie wiedzą, że tu jesteś.
Uhtredzie! Uhtredzie!
Jest tu jakiś inny Uhtred?
Uhtredzie!
Gdzie on jest?
- Kto? - Człowiek Edwarda tu jest! Uhtred!
- Uhtred z Bebbanburga. - Uhtred Uzurpator! Tak!
Nic nie mam z tego sojuszu!
Poluje na mnie w mojej fortecy!
Więc lepiej go znajdź.
Wysłać straże na bramę!
Przyprowadźcie Aelfwearda. Przypilnuję athelinga.
Szybko, na pozycje!
Jak najszybciej. Odeprzemy ich.
Jesteśmy mężczyznami, a oni kundlami!
Szybko, dalej!
Dalej!
Jazda!
Jesteśmy uratowani!
Zostań ze mną.
Przegraliśmy. Zdaj się na łaskę mojego ojca.
Poprę cię.
Straciłeś swoje względy u niego, gdy do mnie dołączyłeś.
Nie złamiemy się i uczynimy cię królem.
Twój dziadek wiele ci obiecuje.
Doradzę ci coś jeszcze.
Przy zmianie okoliczności należy zmieniać plany.
Wypij to.
Uspokoisz się.
Ojciec zabronił mi pić.
Twój ojciec nie wykazał się wielkim rozsądkiem.
- Wygląda na to… - Hildo.
Jeśli odciągniemy straże,
zdołasz zabrać ją do bramy morskiej i schronić z Pyrligiem?
Tak.
Potrzebuję pochodni.
Potrzebujesz broni.
Miałam nadzieję już nie tykać mieczy.
Żali mi, że cię w to wciągam.
Robię to z własnej woli.
Chroń ją tak, jak chroniłaś innych.
Dobrze.
Walcz o Bebbanburg.
Zasłużyłeś na to, Uhtredzie.
Bóg nie jest okrutny.
Walcz…
tak jak musisz.
Twój dziadek ma wszędzie przyjaciół…
Atakujmy.
Straże przybędą ich bronić,
a kobiety uciekną.
Zgoda?
Nadciąga twoja armia, królu!
- Daleko są? - Ze cztery kilometry. Już niedługo.
Widzisz? Zagraliśmy na zwłokę.
Wytrzymaj. Wygramy!
- Kiedy Sasi staranują bramę? - Też niedługo.
Brama wytrzyma. Armie spotkają się na polu walki.
Rozgromimy Edwarda przed brzaskiem!
Nie kuś Boga taką pychą.
Jestem pyszny.
Wszystko stało się tak, jak przewidziałem.
Usłyszał o naszym buncie i przybył.
Zamiast działać ukradkiem, obwieścił swoją obecność!
Mówię wam, że jest impulsywny.
Dajcie mu naciskać, a przesadzi.
Twoja armia jest za nim.
Zgubi go jego duma.
Niech myśli, że się boimy.
Otwórzcie bramę morską.
Niech odejdzie każdy, kto boi się walki.
Zabierzcie ludzi z bramy i osłabcie obronę.
To odważny pomysł, królu.
Ale mamy zapasy na oblężenie. Nie powinniśmy…
Oblężenia są dla śmieci!
Na dziedziniec!
Udają, że opuszczają Bebbanburg.
Edward nie jest taki głupi.
To się nie uda.
Prawda?
Na mury.
Odsuń się!
Zostaw nas!
Uderzył cię?
Nie! Nie, proszę, nie…
O Boże…
Wybacz mi.
Dziękuję.
Kolejni. Odsuń się!
Za nimi. Ojciec Pyrlig…
To nieroztropne, królu.
Daj żołnierzom walczyć.
Nie sądziłem, żeś tchórz.
Czemu kazałeś otworzyć bramę morską?
Znalazłeś zamachowca?
Moi ludzie tłumnie uciekają!
Dobrze, nie musimy ich tu bronić.
Niech Edward zobaczy, jak uciekamy. Ściągnij ludzi z muru.
Służysz jemu, ale on służy mnie.
Idź.
Wycofać się!
Wycofać się. Opuścić pozycje!
Opuścić pozycje!
Nie wierz w to, Edwardzie.
Szkoci.
Król ich widzi?
Nie.
Ludzie zbierają się za bramą.
Zaatakują z dwóch stron!
Wygrywamy.
Królu!
Żołnierze uciekają bramą morską na wszystkim, co znajdą.
Tłumnie uciekają.
- Co dzieje się w środku? - Nie wiem.
Nie ma wieści.
- Uhtred przejął dowodzenie. - Nie!
Było ich tylko trzech.
Tuzin by nie starczył.
Ale coś stało się w środku.
Zostawcie konie. Poprowadzę ludzi pieszo.
Skończmy to. Gotowi!
Za królem!
Królu, Szkoci mogą być bliżej, niż sądzimy.
- To złe pole… - Dlatego uderzymy przed nimi.
Zajmiemy fortecę i będziemy walczyć z bezpiecznej pozycji!
- Bóg jest z nami. - Nie!
Nie jesteś wojownikiem! Nie radź mi!
Opuść pole bitwy! Potrzebuję wiernych żołnierzy.
Nie podchodźcie!
Nie strzelajcie!
Nie pokazuj się. Stój przy bramie. Czekaj na mój znak.
Oglądajmy zwycięstwo z góry,
by móc mu przewodzić.
Ludzie Wesseksu!
Ludzie Mercji!
Zajmiemy Nortumbrię dla Anglii!
Naprzód!
Królu!
Ściana tarcz!
- Wycofać się! - Do tyłu!
Ściana tarcz!
Ojcze, zepchną nas do morza!
Trzymać szyk! Odepchnąć ich!
Wy durnie.
Dranie!
Durnie!
Kto jest przy lesie?
Więcej Szkotów?
Pchajcie!
Wytrzymajcie!
Odepchnijcie ich!
Naciskajcie dalej!
Zepchnijcie ich z klifu!
Przyjcie!
Aldhelmie!
Stiorro! Stiorro, zawróć!
Mówi, że już po bitwie.
Nieprawda. Stiorro, pomóż!
Błagam w imieniu syna, nie odchodź!
Nie da się wygrać. Edward jest w pułapce.
- Nie damy rady. - Daj mi dowodzić.
Nie ulegaj, pani. Nie wygramy.
Zebrałam ich, by pomóc. Chciałam to zrobić, ale jest za późno.
Chodź z nami. Ratuj się.
- Nie opuści bitwy. - My też nie.
- Tak, to niebezpieczne. Ale walczmy. - Zbyt niebezpieczne!
Jest z nami twój brat!
Aethelstan jest na polu bitwy.
Aldhelm, Cynlaef, wielu bliskich ci ludzi!
Poślubiając Sigtryggra, wybrałam jego ród.
Wiesz, że Sigtryggr by mnie poparł.
Nie kazałby nam patrzeć na śmierć twojego brata.
Sasi zbyt krzywdzili Danów, byśmy za nich umierali.
Wiem, że cierpieliście z rąk saskich królów.
Obiecuję, że jeśli to zrobicie, Danowie zostaną wynagrodzeni.
Nie możesz mi nic obiecać!
To prawda, ona nie może.
Ale ja tak.
Mówię to jako ktoś, kto żył między wami.
Wasi bogowie są moimi.
Urodziłem się jako Sas, a żyłem jako Dan.
Latami byłem rozdarty,
ale może bogowie nas tu przywiedli!
Mam dla was ofertę.
Walczcie za mnie i za Nortumbrię.
Jeśli zajmiemy te ziemie,
to zajmiemy je dla Sasów i Danów.
Chodźcie za mną, a Danowie zaznają tu pokoju.
Przysięgam to wam!
Nie będziecie chować się po lasach!
Będziecie mieć ziemię i domy!
Nie róbcie tego dla Sasów,
ale dla tego, po co przybyli tu wasi przodkowie.
Ryzykowali życiem, kiedy przekraczali morza,
by stworzyć ojczyznę.
Przysięgam. Chodźcie za mną.
Daję wam słowo…
jako Sas
i jako Dan!
Panie, walczymy na dwóch frontach!
Atak!
Odyn jest z nami!
Spalcie fortecę.
Nie chcę jej na mojej granicy!
Weźcie jeńców!
Król! Pomocy!
Ludzie z pochodniami! Zatrzymajcie ich!
Musisz się ukryć.
Obawiam się o ciebie, jeśli twój ojciec zwycięży.
- Ukryły się? - Tak.
Jak ci pomóc?
Biorą jeńców, rób to samo!
Pojmij dowódcę. I znajdź Finana!
Wycofują się!
Wycofują się.
Jeszcze krok i zginiesz.
Powinieneś błagać o życie.
Boisz się ze mną walczyć.
Oczywiście, że się boję.
Nie władam mieczem jak ty.
Więc zgódź się na uczciwą walkę…
Tak,
nie walczysz honorowo.
Honor nie daje fortec.
Uhtredzie!
Uhtredzie, nie walcz sam!
Tu się kryje śmierdzące łajno.
Niezdolne zmierzyć się z wywołaną przezeń rzezią.
Daj mi powód, bym nie wyłupił ci oczu.
Zabij go, a będziemy walczyć.
Błagam o jego życie.
Więc jesteś głupcem,
bo wielokroć zdradził ciebie i Wessex.
Spytaj, czyją krew ma na rękach!
Robiłem wszystko, żeby go chronić, i on o tym wie!
Gdyby wiedział wszystko, nie popierałby cię!
Powiedz o najgorszym.
Powiedz, bo ja to zrobię!
Wyznaj grzechy, a przeżyjesz,
lub zgiń zhańbiony.
Powiedz,
o czym mówi Aethelstan?
Tę
historię…
ciężko zrozumieć.
Nieprawda.
Chciałem zadbać o nasz ród…
Mam dość tych wykrętów!
Aelfweardzie,
te wieści zranią twoją duszę,
ale kazał zabić twoją matkę, by zacząć wojnę z Danami.
Nieprawda!
- Wszyscy o tym wiedzą. - I wszyscy się mylą!
Więc nie ma w tym ani krztyny prawdy?
Nie.
Nie ma.
Jest…
Jest ku temu powód.
Nie była moim celem. Doszło do tragedii.
Zabili ją twoi ludzie?
A mówiłeś, że obawiasz się, że to wina mojego ojca!
Bo to jest jego wina!
Jego pogarda pchnęła ją ku pielgrzymom.
Nie wiedziałem!
Gdybym wiedział, nigdy bym…
Nigdy!
Zrób z nim, co chcesz.
Aelfweardzie, nie.
Mówiłem, że przeżyjesz, gdy wyznasz prawdę.
Zrobiłeś to.
Staw czoła bólowi, który zadałeś.
Powiedz memu wnukowi, że jestem honorowy.
Kto jest panem Bebbanburga?
Należał do mojego ojca!
Kto jest prawdziwym dziedzicem?
Powiedz!
Nigdy się nie poddam.
Zabij mnie, jak zabiłem swego ojca.
To nasze dziedzictwo!
Zrób to, a twój własny syn cię zabije.
Takie jest przeznaczenie!
Wcale nie.
Uhtredzie!
Do bramy morskiej, panie! Biegiem!
- Nie zostawię go na spalenie. - Nie!
Dym zadusi cię, nim sięgną cię płomienie.
- Bogowie rozstrzygną mój los. - Zrób to dla mnie!
- Proszę, rusz się! - Nie!
Śmierć w Bebbanburgu jest mi przeznaczona!
Królu Konstantynie,
witaj w Bebbanburgu.
Jestem Uhtred, syn Uhtreda,
dziedzic tej fortecy i otaczających ją ziem.
Uznaję, że jesteś panem tej fortecy
i władasz otaczającymi ją ziemiami.
Dokonamy wymiany?
Wciąż jest tym samym mężem?
Tak. Nie jesteśmy dzikusami.
Oddamy ci go za naszych ludzi.
Sześciu ludzi za jednego, nawet za mojego bratanka,
to zbyt wiele.
Przysięgnij wierność Szkocji.
Nie zrobię tego.
To saskie ziemie z miejscem dla Danów.
To sporne ziemie.
Zawsze będę mieć roszczenia.
Ale jestem gotów przyjąć ofertę.
Jeśliś mądry, dogadasz się, by zachować pokój na dłużej.
Pokonano twoich ludzi. Nie masz pozycji, by negocjować.
Sprowadzę ich więcej.
Przegrałem bitwę, ale nie wojnę.
Jestem gotów z tobą walczyć.
Jeśli chcesz dłuższego pokoju,
przedstawię ci moje warunki.
Edwardzie.
Wygraliśmy.
To prawda, królu.
Powstać! Idzie król!
Mój syn powiódł nas do zwycięstwa!
Twoje bohaterstwo w boju zostanie zapisane w pieśniach i kronikach.
Zawdzięczamy ci życie.
Danom też, królu.
Tak, Danom też.
Mogą żyć na tych ziemiach w pokoju.
Lordzie Uhtredzie z Nortumbrii,
gratuluję odzyskania ojcowizny.
Dałeś swym dzieciom ukojenie i uleczyłeś ich rany.
Niech twoi potomkowie panują tu na wieki.
Niech synowie waszych synów żyją tu całe pokolenia!
Po co idziemy do fortecy?
Spotkać pana Bebbanburga.
Po co?
To podstęp, bym uczył się Pisma?
Nie jestem taka głupia, Osbercie.
Nie, popytałam
i myślę, że nowy pan może ci powiedzieć coś o twoim pochodzeniu.
Myślisz, że poznał mego ojca?
Tak.
Coś w tym rodzaju.
Warto było o ciebie walczyć, moja miła.
Twoja matka byłaby z ciebie dumna.
Mam dla ciebie prezent.
Co z rannymi?
Niektórzy długo będą zdrowieć.
Może zostaniesz i zajmiesz się nimi w Bebbanburgu.
Może.
To wspaniały pomysł.
Morze świetnie wpływa na wszelkiego rodzaju choroby.
Oczywiście moje komnaty muszą mieć widok na morze.
Będziemy ucztować jak bracia.
Tego, co zrobiłeś dla mej rodziny, nie odpłacimy przez wiele pokoleń.
Jesteśmy ci dłużni.
Po uczcie przyjmę twoją przysięgę.
Razem uczcimy zjednoczenie Anglii, by na zawsze odsunąć pretensje Szkotów.
Konstantyn wycofał swoje pretensje do tych ziem.
Czemu to zrobił?
Bo zaoferowałem, że nie przekażę ci tych ziem.
Zamiast tego pozostanę między wami. Nie będę służyć nikomu, by zachować pokój.
Tutejsi ludzie są Sasami.
Tak, ale nie są częścią twojego królestwa.
Uznajemy cię za naszego pana i będziemy płacić ci trybut,
ale te ziemie pozostaną tylko i wyłącznie częścią Nortumbrii.
Za twojego życia nie będą częścią Anglii.
Po wszystkim, co ci daliśmy,
postanowiłeś zdradzić ród Wesseksu?
Niczego nie zdradziłem. Wessex kiedyś zjednoczy Anglię.
Jesteś prawdziwym królem swoich ziem,
ale ktoś, kto zjednoczy te ziemie,
musi jednoczyć za sobą ludzi.
Pokazałeś, że tego nie robisz.
Zwaśniłeś Sasów i Danów.
Przyszłość nadejdzie.
Czekaj na nią.
Za Bebbanburg!
Uhtred! Uhtred!
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Zabrano mnie z mojej ojcowizny
i skazano na wieloletnią tułaczkę po tych ziemiach.
Ale teraz, jako pan Nortumbrii,
jestem solą w oku rodu Wesseksu.
Tylko ja stoję mu na drodze do zjednoczenia Anglii.
Czy marzenie Alfreda spełni się za mojego życia?
Jeśli tak, kto obejmie tu władzę?
Czy zwyciężą więzy krwi?
Czy też król ponownie zabije króla na polu walki?
Nie wiem, co zdecydują bogowie.
Ale teraz sądzę, że są po mojej stronie.
I choć nie utkałem swego losu własnymi dłońmi,
wciąż wierzę w swoje motto.
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
na czasy minione i te, co nadejdą,
przeznaczenie jest wszystkim!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz