7 GODZIN I 46 MINUT WCZEŚNIEJ...
Dobra.
Dobra, dobra. Idę.
Niech pani przestanie. Proszę.
Nic nie rozumiem. Po angielsku proszę. Kim pani jest?
Wnuczka zaginąć! Nie przyjść do dom.
Ona nie pisać. Potrzebować pomocy.
Wysłałam panu email.
My pisać email.
- Detektyw? - Mówiłem, by dzwonić na policję.
- Dzwoniła pani? - Nie. Nie policja.
Michelle niewidzialna.
Co takiego?
Niewidzialna.
Wietnamka?
No dobrze.
Proszę poczekać i nie wchodzić.
Duke!
Ej, Duke!
Surfowałeś przez rok w Wietnamie?
- Tak. - A mówisz po wietnamsku?
Może.
Chodź.
Spytaj ją, czemu nie była na policji.
Mówi, że jej wnuczka Michelle jest niewidzialna.
Co to znaczy?
Są bezdomne. Są imigrantkami. Mówi, że
policja ma je gdzieś. I tak jest.
Skoro są bezdomne, skąd wie, że wnuczka nie wróciła?
Są z Michigan. Ojciec Michelle zniknął, może zmarł.
Eksmisja, potem schronisko. Michelle wysyłała pieniądze.
Skąd je brała?
Michelle brała pieniądze od ojca.
Nie brzmi to dobrze.
Michelle rusza więc do San Francisco,
bo tu się więcej zarabia.
Wysyła więcej kasy, ciągle pisze.
Dwa tygodnie temu przestaje.
Nie ma kasy, nie ma wiadomości. Babcia czeka, a potem...
Wsiada w autobus i przyjeżdża tu.
Proszę pokazać wiadomości.
Rozumiesz je?
Nie.
Bardzo dobra. Szybka. Najlepsza.
Karim?
Pyta, czy pomożesz jej znaleźć wnuczkę.
Ma jakieś pieniądze?
- Co to? - Eter.
29 482 ETH 31 096 USD
Eter? To jakaś cyfrowa waluta? Jak bitcoin?
Tak, kasa na telefon od Michelle. Jest wirtualna, ale...
tu jest napisane, że ma 31 000 $.
To czemu jest bezdomna?
Dostała je na krótko przed zniknięciem Michelle.
Spytaj, czy chce znać prawdę.
Dalej, spytaj ją.
Tak, chce.
Dziewczęta, które znikają na trzy doby,
zwykle nie wracają lub giną.
Nie mogę.
Duke, ja to mówię. Ty tłumaczysz. Nie lukruj.
Powiedz jej.
Ty szukaj.
Ty robisz, co trzeba.
Ale proszę, sprawdź dokładnie, bo może oni nie robią.
A co z East Bay?
To kostnica czy szpital?
Tak, bo mi płacą.
Słuchaj.
Gdyby była blondynką z Mill Valley, robiłaby to policja.
Świetnie, dziękuję. Jestem wdzięczny.
Mówi, że to miło, że dbaliśmy o wnuczkę.
Tak naprawdę, mało robiliśmy.
Proszę, by pani wyszła.
Mówi, że musi tu być.
Przepraszam za najście. To nieporozumienie.
Panie Karim.
Panie Karim!
Pan zostać, ja iść!
Proszę czekać na ulicy, dobrze?
A nie podsłuchiwać pod drzwiami, rozumiejąc więcej, niż się wydaje.
I proszę o telefon.
Proszę go dać.
Pewnie nie było wam łatwo
przyjąć obcą osobę.
W kościele pytano, kto przygarnie wnuczkę pani Vu.
Ale my pracujemy. Do późna.
Nasz syn dużo się uczy.
Ponoć Michelle wysyłała babci pieniądze.
Zarabiała telefonem. Wiecie jak?
Prostytucja?
Co to znaczy?
Sprzedawała swoje ciało?
To chrześcijański dom!
Cóż, chrześcijanie bywają zdesperowani.
Ona taka nie była.
Nieśmiała, wciąż z telefonem. Nie chciała sprawiać kłopotu.
Zmywała, nawet gdy tu nie jadła.
To gdzie jadała?
Gdzie spała?
To wszystko?
Dawała wam pieniądze?
Pięćdziesiąt dolarów. Dwa razy.
- Na jedzenie. - I na czynsz.
Możecie przetłumaczyć?
Od Michelle do pani Vu.
„Babciu.
Chcę wrócić.
Ale obawiam się, że nie mogę.
Może kiedyś zarobię tyle, byśmy znów miały dom”.
„Jestem silna.
Daję ci nadzieję”.
Pani Vu?
Proszę.
Będzie pani spać na górze.
Dam znać, gdy dowiem się więcej.
Proszę iść.
Hej, jak masz na imię?
Wietnamskie imię.
Thi'nh.
Nie używam go.
Więc jak?
Donald.
O co chodziło?
Chciałeś mi coś pokazać?
Nikt tu od dawna nie mieszkał, co?
Spała tu czasem, gdy chciała być sama?
- A co z ekipą budowlaną? - Nigdy nie przychodzą.
Przyprowadzała tu chłopców?
Spędzała czas ze starszymi. Grali w grę.
- Jaką grę? - Na telefonie.
- Grałeś z nią? - Próbowałem. Nie jestem dość bystry.
Nie jesteś?
Kiedy ostatnio tu byłeś?
Lubiła ciszę, by móc myśleć.
Kurwa.
Myślałeś, że robiła coś złego.
Nie robiła.
Skąd wzięła kasę dla twojej mamy?
Z gry.
Sto dolców?
Więcej.
Trzydzieści jeden tysięcy?
Może.
Z gry?
To jej?
Jak się nazywa gra?
Mówiła, że nie ma nazwy.
Żeby o niej nie mówić.
Znasz kod?
Nie patrzę.
To ta gra?
Pokaż.
Hej.
- Hej. - Sam je rozwiązałem.
- Wszystko rozwiązałem. - Hej.
Nie zrobię ci krzywdy.
Tylko podchodzę.
Mój umysł mieści wszystkie umysły. Myśli osuszają wodę.
Widziałem milion wersji siebie.
Potrzebujesz pomocy.
Chcesz coś zjeść?
Przespać się?
Są moje. Ja to zrobiłem.
W porządku z nim?
Słuchaj.
Idź prosto do szkoły, dobrze?
Nikomu o tym nie mów.
Porozmawiam dziś z twoimi rodzicami.
Znajdę Michelle.
Dobrze?
Więc po prostu wyskoczył?
- Nie został wypchnięty? - Nie.
Szukałeś w tym domu zaginionej dziewczyny?
Tak jak mówiłem.
„Tak jak mówiłem”.
A to nie nasze zadanie?
Tak.
To czemu babcia prosi mnie, skoro musi płacić?
Płaci, żeby ci zależało.
Dokładnie.
Dlaczego nie Azjata, Karim? Przecież oni nie lubią czarnych?
Na ulice trafiła nowa odmiana mety, bardzo toksyczna.
- Czy skoczek... - Sprawdziliśmy zęby. Nie brał.
Silisz się, by mu odpuścić.
Może od razu się oświadczysz?
Rob, może się przejdziesz, żeby, kurwa, ochłonąć.
Poważnie myślisz, że dzieciak coś brał?
Tak, ale nie wiem, co.
Czyj może być ten dom?
Kogoś, kto śpi na kasie.
Moge już iść?
Nie, musisz złożyć zeznanie na komisariacie.
W porządku.
W porządku?
Właśnie dlatego Rob cię nie lubi, arogancki fiucie.
Naprawdę dlatego?
Po prostu bądź tam przed 10.00, dobra?
Inaczej Blindheim wyśle po ciebie patrol.
PRACA DLA PROGRAMISTY
Ej! Kojarzysz tę dziewczynę?
Gracze.
W tę stronę?
Ej! Szukam graczy.
Znasz graczy? Nie?
Gracze!
Jestem niesłyszący.
Szukam gry, w której można zarabiać.
To Symfonia Q.
Ma nazwę?
Nie. Ale tak na nią mówią.
Idiotów, którzy w nią grają, nazywa się Q-dzieciakami.
Kasa?
Ile?
I jak znajdę te Q-dzieciaki?
OAKLAND
Tam.
Gdzieś tam.
- Nazywa się Wielki Błękit. - Wielki Błękit.
Ktoś ty?
- Hydraulik? - Nie, gliniarz.
Nieprawda.
Kojarzysz tę dziewczynę?
- Nie. - Hej.
Pomóż mi, ona zaginęła.
Kojarzycie tę dziewczynę?
Nie.
Nie możesz tam wchodzić. Kurwa, powiedziałem...
Nie jestem graczem.
Nienawidzę gier.
Mam gdzieś, co tu robicie. Szukam zaginionej dziewczyny.
- Musisz sobie iść. - To nie gra.
To zagadka.
W grze są przeciwne strony. Jest zwycięzca...
i przegrany. Zagadki ich nie mają.
- Przegrywasz, jeśli jej nie rozwiążesz. - Nie. Wtedy się zacinasz.
Projektant chce, by gracz ją rozwiązał. To nie wojna...
to tajemnica.
Ty to zbudowałaś?
My zbudowaliśmy.
Szukam dziewczyny, która zarobiła 31 000 $ w Symfonii.
- Michelle. - Tak!
- Znasz ją! - Tak, bywała tu.
- Przestała. - Kiedy?
Ponad dwa tygodnie temu.
Symfonia nie lubi współpracy.
- Przestała nas potrzebować. - Wiesz, gdzie poszła?
Gdybym wiedziała, czy tkwiłabym tu z innymi?
Muszę ją znaleźć i dowiedzieć się, co się stało.
Musisz zatem pójść za nią.
Gdzie ona poszła?
Później zagadka trafia do reala.
Do reala?
Prawdziwego świata.
Etapy na telefonie służą tylko do odsiewania ludzi.
Chodzi o dotarcie tutaj.
Dlatego Michelle przyjechała do San Francisco.
Tak jak my wszyscy.
Ile można zarobić w Symfonii?
Jest pięć etapów.
W pierwszym 50 dolców. W drugim 500. W trzecim 5 000.
- Wielu się to udaje? - Nie.
Tobie?
- I naprawdę płacą? - Tak, w eterze.
- Żeby ludzie nadal grali. - Czemu?
Etap czwarty to 50 000 $.
Nie znam nikogo, kto tam dotarł, może poza Michelle.
Etap piąty to milion.
Proszę. Teraz, gdy masz zagadkę na telefonie
i jesteś na tym etapie...
przejdź go.
„Nad morzem, pod gwiazdami”.
Na pięć liter.
Rzeczywistość rozszerzona.
Ukryte obrazy na schodach.
Muszę znaleźć pasujące do tropu wzory.
Ptaki.
PTAKI ŹLE
Zapomniałam o jednym.
Masz tylko trzy próby. Kolejne po tygodniu.
W domu dzieciaki współpracowały, ale ponoć gra tego nie lubi.
Cóż, ostatecznie zagadka
jest rozmową między graczem i twórcą.
Twórca uczy cię nowego języka.
Jak uciec z pęt myśli
i dostrzec to, co ukryte.
Brzmi jak Bóg.
Ale jest realne.
Co jest nad morzem i pod gwiazdami?
Nad morzem, pod gwiazdami.
Chwila.
Samoloty.
SAMOLOT ŹLE
Czego nie dostrzegam?
Nad morzem, pod gwiazdami,
- pas startowy... - Została jedna próba.
Nie pomożesz mi?
Nie chodzi o samoloty.
Tylko konkretny samolot,
na pięć liter.
BA411.
DOBRZE
Teraz wiesz,
jakie to uczucie.
I jak trop?
TRZYMAJ SIĘ TEGO I GREKI
„Trzymaj się tego i greki”?
Dalej nie doszłaś i potrzebujesz świeżego umysłu do pomocy.
Nie. Chcę, byś się zakochał.
Tak, jak ten dzieciak?
Liam był niezrównoważony.
W trakcie wspinaczki na szczyt niektórzy spadają.
- Jak Michelle? - Myślę, że wygrała.
Że przeszła grę.
To czemu nie zadzwoniła do babci?
- Ona już się nie liczy. - I co, gdy rozwiążesz zagadkę?
Wiedzą to tylko ci, którym się udało.
I ten, co ją stworzył.
Hej, Ninoczka.
Jak wielu ich było?
Wiem, że czujesz się zła i zdradzona.
Zostałam zdradzona.
Byłaś daleko. Musimy pobyć trochę razem.
Widziałam rzeczy, których nie mogę zapomnieć.
Wysłała ci zdjęcia lub film? Po angielsku, proszę.
Ilu było w domu i co z nimi zrobiłeś?
- Chcę znać każdy szczegół. - Rozumiem.
Czekam w naszym ulubionym miejscu.
Przyjdź, porozmawiajmy.
Postanowimy, co dalej.
Jesteś moją towarzyszką we wszystkim.
Przyjdę.
Ale mówię ci teraz, że już nie jestem twoją towarzyszką.
I nie chcę, żebyś zbliżał się do domu.
Postrzelono mnie.
W klatkę piersiową.
To zawał serca.
Prairie.
Prairie?
Prairie, słyszysz mnie?
Wytrzymaj, dobrze? Hej.
Zostań ze mną.
Homer.
- Prairie. - OA!
OA!
Zaczekaj!
Zabierz mnie ze sobą!
Mówili, że to jak skok do niewidzialnego nurtu,
który po prostu cię poniesie.
- Gdzie? - Dzielnica The Mission.
- Ale gdzie? - San Francisco.
To nie moje ręce.
Potrzebuję lustra, by zobaczyć twarz.
Dysocjacja, stan maniakalny.
Najpierw zbadajmy nerki.
Moje... Nic nie słyszę, dzwoni mi w uszach.
Zróbmy skan obrzęku mózgu. Sprawdźmy ciśnienie krwi.
Zróbmy badanie krwi. Mówi, że trafiono ją w serce.
Witaj.
Możesz zamrugać?
Dobrze. To dobrze.
Ile widzisz palców?
Cztery.
A który mamy rok?
- Dwa tysiące szesnasty. - Tak. Dobrze.
- Kto jest prezydentem? - Barack Obama.
Kto?
Barack Obama.
PREZYDENCKA WIZYTA PREZYDENT BIDEN U WETERANÓW
Jak się nazywasz?
Prairie Johnson.
Tu jest napisane, że nazywasz się Nina Azarova.
Czy to brzmi znajomo?
To moje nazwisko rodowe.
Mogę prosić o lustro?
O mój Boże.
To ja, ale...
to nie ja.
Nie ma...
Zrobiłam to.
Skoczyłam!
O mój Boże.
Jest tu ktoś imieniem Homer?
Sprawdzimy w poczekalni.
Co to za siniaki?
Nie wiem.
Co to jest?
Na uspokojenie.
Nie potrzebuję leków. Muszę być w stanie myśleć.
To standardowa procedura dla wszystkich pacjentów.
- Spokojnie. - Nie, nie chcę.
Agresywna pacjentka, 5150!
Puśćcie mnie!
Trzymajcie ją.
Nie!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Piąty etap to milion dolców.
- Milion dolców? Pierdolisz. - Przysięgam, stary.
Bezdomna dziewczyna miała ponad 30 patyków. Nie za seks.
Znacie się na apkach, dupki. Co to jest?
- Brzmi jak narzędzie rekrutacji. - Z taką kasą?
Dla firmy IT, za rozwiązanie dużego problemu,
trzydzieści patyków to nic.
- Milion to nic. - Ale czemu nie dzwoni?
Bo wozi się Maserati
i zalicza więcej cipek i kutasów, niż może.
- Na co komu babcia? - Ona by zadzwoniła.
- Ponoć jej nie znasz. - Znam babcię.
- Boże, 30 patyków? - Tak jest.
Trzydzieści sześć.
Hej.
Kto naprawdę ci za to płaci?
Jesteś szpiegiem przemysłowym?
- Każdy może mieć foty. - Tak?
Ale tylko zaklinacz dzieciaków może stworzyć apkę do znikania.
Porwanie dziewczyny przez apkę?
To robocza teoria.
A może nie chodzi o rekrutację, tylko o crowdsourcing?
Zatarcie granic między pracą i grą,
- wyzysk w chmurze? - Dokładnie.
Ale co osiąga taka niewidziana siła robocza?
- Lub próbuje osiągnąć? - Nie wiem.
Dlatego pachnie to Pierrem Ruskinem.
Tym od wspólnych przejazdów?
„Od wspólnych przejazdów”.
Raczej „prorokiem z doliny”.
On stworzył ten biznes.
Wyłożył kapitał na Ubera, Lyfta
i sześć innych epokowych idei.
Blockchain, kryptowalutę.
- Eter? - Tak.
Do swojej pierwszej firmy nikogo nie przyjął.
Tylko ogłosił nagrodę na jakimś forum.
Pięć patyków za najlepszy tani panel węglowy.
Nagle pracowało dla niego 200 osób, choć nikomu nie płacił.
Skąd to wiesz?
Bo wygrałam te pięć patyków.
Na czeku był jego podpis.
Dziękuję.
Chcesz mi podziękować?
Zapomnij moje imię.
Nie znam go.
Idealnie.
Hej.
Potrzebuję adresu.
Pierre Ruskin.
Powiem jej, że pan czeka.
Proszę.
Nina, jest tu twój chłopak.
- Homer? - Bardzo chce cię zobaczyć.
I jest przystojny.
Nie znam go.
- Jeśli ty go nie chcesz... - Tina!
To Pierre Ruskin.
Nie chcę, by zobaczył mnie w takim stanie.
Mam mu coś od ciebie przekazać?
Tylko... że potrzebuję czasu.
Dobrze.
- Tym lepiej dla mnie. - Nie mów tak.
Dzień dobry, Nina.
Mam dobrą i złą wiadomość.
- Tak powiedziała? - Która najpierw?
Proszę się uspokoić.
- Spokojnie. - Wiem, co kombinuje.
Przykro mi.
Dokładnie wiem, co robi.
Wrócę tu.
Zła.
Szukałam Homera Robertsa. Nie znalazłam go w St. Luis.
W Północnej Kalifornii jest dwóch.
Psychiatra w Bay Area i sześćdziesięciolatek w Sacramento.
Na szczęście udało się nam znaleźć drugą osobę kontaktową.
Czeka na rozmowę z tobą.
Mamo! Widzisz mnie? Tu Prairie.
Nina.
Cześć, Nina.
Powiedzieli mi, że straciłaś pamięć
i że będę mogła ci pomóc.
Nie wiem jak, ale chętnie spróbuję.
Nie znasz mnie?
Przepraszam, kochanie, ale nie.
Nigdy z tobą nie mieszkałam?
Nie adoptowałaś?
Ja...
adoptowałam.
Mam syna.
Syna?
O mój Boże.
Adoptowałaś chłopca.
Od Zoyi.
Co?
Wybrałaś chłopca od Zoyi, w Sheepshead Bay.
Kim jesteś?
Próbuję to ustalić.
Moja ciocia prowadziła burdel w Sheepshead Bay...
- Rozłączam się... - Czekaj.
Nie chcę cię kłopotać.
Muszę tylko wiedzieć...
Czy w sierocińcu była rosyjska dziewczynka,
ośmioletnia, niewidoma?
Nie.
- Muszę kończyć. - Nancy?
Chciałam tylko
podziękować ci.
Tak mi...
przykro, że nie mówiłam ci tego częściej.
Mam...
Mam nadzieję, że znajdziesz, kogo szukasz.
Ja też.
Nina.
Muszę powiedzieć ci coś trudnego.
Chcą cię monitorować jeszcze przez 14 dni.
Nie wytrzymam tu dłużej. Nie jestem szalona.
Jestem tylko zagubiona.
Rozumiem, ale groziłaś pielęgniarce.
- Broniłam się. - Wiem.
Ale dla nich to tak nie wygląda. Próbowali ci pomóc.
Zostań ze mną.
Zamiast na oddziale psychiatrii,
możesz dobrowolnie zostać przez 14 dni
w prywatnej klinice na Treasure Island.
Rzadko jest tam wolne łóżko. Ktoś pociągnął za sznurki.
Możemy nawet zabrać razem rzeczy z twojego mieszkania.
A jeśli powiem nie?
To zatrzymanie na 14 dni. Nie ma „nie”.
Jest albo-albo.
- Będę mieć dostęp do sieci? - Pacjenci mają wolny czas, tak.
I dacie mi spokój, bym mogła myśleć?
To będą takie wakacje z dala od obłędu tego świata.
Klinika.
Dobrze.
Musisz się tu podpisać.
Proszę mi pozwolić, pani Azarova.
Mieszkam tu?
Tak.
Po 14 dniach mogę tu wrócić?
Tu spać?
To twój apartament.
Zatem tak.
To ja!
To z pierwszego dnia szkoły w Moskwie. Pamiętam to.
Nie rozpoznaję tych chwil.
Papa.
Ale taki stary. Jest...
Jest stary.
Spędziła z nim tyle czasu.
Możemy zadzwonić?
Szukałam z nim kontaktu,
gdy dano mi twój przypadek.
Niedawno odszedł.
Jak umarł?
Możesz powiedzieć. Poradzę sobie.
Zastrzelono go...
w kąpieli.
Nie pamiętasz?
Nie.
To jest Valari.
Chodziłam z nią do szkoły.
Była moją najlepszą przyjaciółką w Rosji,
gdy byłam mała.
Zginęli w wypadku autobusu.
O mój Boże.
Nie jest niewidoma.
Czy w karcie Niny jest zapis o ślepocie?
Nie.
Choć rozumiem, że możesz czuć się niemile zaskoczona.
Trauma tak działa.
Wszyscy zginęli w wypadku autobusu. Ona nie jest ślepa.
O mój Boże.
Może...
Może nie wsiadła do autobusu
w dniu wypadku. Może...
nie zginęła i nie wróciła niewidoma.
Pomogę ci spakować kilka rzeczy,
by niczego nie zabrakło.
Gdzie szafa?
Nie mam pojęcia.
Chciałam sprawdzić, czy masz spodnie dresowe...
ale chyba nie masz.
Dziś w studio gości Bert Gabel.
Prawa ręka Pierre'a Ruskina.
- Dziękuję, Bert. - Dziękuję.
The Wall Street Journal nazwał Pierre'a „prorokiem z doliny”.
Według inwestorów przewiduje przyszłość. Jak?
Można powiedzieć, że wie, jak słuchać.
I gdzie słuchać.
- Słuchać czego? - Co znalazłaś?
Świata. Cały czas szepcze, czego chce.
Większość z nas tego nie słyszy, ale on tak.
Ilu? W całym kraju?
Pięć dzieciaków w Bay Area.
Jak to „zjebani”? Wszyscy grali?
Ilu chorowało psychicznie w przeszłości?
Więc nie wiemy, czy pękli przez grę.
Bo gra w nią tysiące dzieciaków.
Lękowcy, autycy, ścisłowcy. Ten typ.
Ilu by pękło tak czy inaczej?
Muszę kończyć.
Ale dzięki. Mam u ciebie dług.
- Czuję ucisk w żołądku. - Będzie dobrze.
To lepsze miejsce niż szpital publiczny.
NIESKAZITELNI CZYŚCICIELE
Co zrobiłeś?
Co ty wyprawiasz? Uderzyłeś w mój van!
Przepraszam. Nie wiem, co mi się stało.
To moje prawko i ubezpieczenie.
Słuchaj.
Dam ci 400 $, jeśli pozwolisz mi zastąpić twojego pracownika.
Ja sprzątam, jemu płacisz.
Dlaczego?
Jestem Karim. Szukam dziewczynki. Może tam być.
Dlatego w nas wjechał!
Bystrzak z ciebie.
Wracaj do samochodu i nie wychodź.
- Co? - Cicho. Idź już.
Pięć stów.
Podjedźmy poza zasięg kamer, wymienimy papiery.
Słuchaj, mam zapasowy uniform i identyfikator.
Ale zdjęcie nie będzie się zgadzać.
Nie będą patrzeć!
- Stój. Podnieś ręce. - Dobra, stój.
Czysty.
Jesteś czysty.
Co tu robisz?
- Śmieci... - Tu nie ma koszy.
Przepraszam.
Pomyliłem się.
W śnie biegnę przez korytarze...
Śniłam, że sadzę gdzieś nasiona...
I zapaliły się światła...
PARYŻ - PAPA - KOLEDŻ SAN FRAN
MICHIGAN - NANCY ABEL - PRAIRIE MARTWA
NINA AZAROVA URODZONA W MOSKWIE - WYPADEK AUTOBUSU
DOŚWIADCZENIE ŚMIERCI
Homer.
DR HOMER ROBERTS
Jestem dr Roberts.
Rezydent trzeciego roku w klinice.
Będę się tobą opiekował.
Jak się czujesz?
Homer, to ja.
Tak, Nina.
Nie, OA.
Nazywasz mnie OA.
Wolałabyś, by cię tak nazywać?
OA?
Możemy.
Chodź ze mną.
Chodź.
Poznasz dyrektora. Nie, nie, nie.
To niezwykły człowiek.
Studiowałem u niego przez całą rezydencję.
Przeczytałem jego książkę w szkole medycznej.
To dzięki niej wybrałem psychiatrię.
Już dobrze.
Wspaniale pomaga pacjentom.
Nie ma lepszych od niego.
Dobrze trafiłaś.
Poznaj szefa kliniki.
Dr. Huntera Percy.
Witaj.
Dziękuję, doktorze.
To ty, prawda?
Witaj, Prairie.
Napisy: Marzena Falkowska
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY