WYSPA SKARBÓW ROZDZIAŁ 2
Dzień dobry, dr. Roberts.
Przespał pan 56 minut w fazie REM.
Dzień dobry, dr. Roberts.
Przespał pan 56 minut w fazie REM.
Witajcie we Współczesnej psychiatrii.
Jestem dr Michael Westfield.
Dziś porozmawiamy o rzadkim, ale fascynującym syndromie,
paranoi udzielonej.
Diagnoza ta dotyczy urojenia, które pojawia się u osoby
będącej w bliskim związku
z kimś, kto już ma stwierdzone urojenie.
Na przykład w parze...
Dziękuję.
Wybacz. Wolałbym, by ten kaftan był zbędny.
Usiądź proszę.
Co się stało Homerowi?
Co się stało nam?
Przenieśliśmy się do innego wymiaru.
W inne wersje samych siebie!
Z całkiem innymi życiami.
Nie całkiem. Dzielę z Niną urodziny,
- nazwisko, ojca... - Tak.
Dr. Percy ma te same urodziny, dzieciństwo. Nawet to samo..
dziwne drugie imię. Ale tu nie jestem Hap.
Tę ksywę dostałem w ambulatorium. On tam nie pracował.
Nigdy nie słyszał świstu,
nie był opętany doświadczeniami śmierci.
Jest dość sławny.
Napisał książkę. Zajął się psychologią wszystkiego.
Kiedy byłam w mieszkaniu Niny, rozpoznałam jej zdjęcia z dzieciństwa.
Są moje. Do pewnego momentu.
- Zgadza się. - Ale...
Nina nigdy nie oślepła.
Mogła wyjechać na studia
i do Paryża.
Niesamowite, prawda?
Myliłem się. Doświadczenia śmierci to nie mignięcia życia po śmierci.
To mignięcia innych żyć.
Ogród rozwidlających się ścieżek.
Ja, które trafiło
na inne okoliczności i dokonało innych wyborów, i jakoś
- stało się inną osobą. - Ale czemu Homer mnie nie pamięta?
Musimy znaleźć na to odpowiedź.
Popatrz.
Wygląda na to...
że jest ciało
i jest...
Dusza.
Umysł, świadomość, cokolwiek.
I najwyraźniej,
może przeskoczyć...
do innego wymiaru, zostawiając ciało.
Moja świadomość przeskoczyła...
do doktora Percy.
Twoja do Niny Azarovej.
I z powodu, którego nie rozumiem,
Homer, który zrobił to samo, co inni...
nie trafił do dr. Robertsa.
Opisz mi swój skok. Opowiedz wszystko.
Dobrze. Dwa dni po tym, jak zostawiłem cię w tak fatalny sposób,
wypuściłem wszystkich z celi...
i zabrałem ich na zewnątrz.
Pentotal sodu.
Paraliż po 11 minutach.
Serce staje po 13 do 15.
Zabiłeś nas.
To dla nas koniec.
Albo wykonamy ruchy i przeniesiemy się do innego wymiaru...
albo umrzemy razem na tym polu.
Decydujcie.
Tam go dorwiemy.
Tlenek węgla!
Otwórzcie pozostałe okna!
Niech ktoś zadzwoni na 911!
Otwórzcie okna! Wyprowadźcie ich!
Wszystko dobrze?
Co ty odpierdalasz?
Dr Percy.
Dobrze?
DR HUNTER PERCY DYREKTOR
Dobrze.
- Jest dobrze. - Tak!
Tak jak zawsze mówiłaś,
ta sama sztuka, inna obsada.
W wielu wymiarach poprzez czas.
Jesteśmy połączeni. Ty i ja, Prairie.
Odkrywamy naukę przeznaczenia.
Neil Armstrong to przy tym pestka.
- Wciąż nie rozumiem, dlaczego Homer... - W tym wymiarze
spędził życie studiując u dr. Percy'ego. Uwielbia go.
Rozumiesz? Uwielbia mnie.
Zatem, mój Homer...
Tamten Homer umarł na polu w Dakocie Północnej.
Nie.
Nie. To nie mogło być na nic.
Co ty mówisz? Oczywiście, że nie było!
Dowodzi tego fakt, że teraz rozmawiamy.
Tak wiele musimy zrozumieć.
Jak wiele jest wymiarów?
Są nieskończone? Możemy na nie wpływać?
Czy istnieje doskonały wymiar i jeśli tak, jak go znaleźć?
Jak kontrolować skok?
Rozumiesz, do czego się tu zbliżamy?
To coś boskiego, Prairie.
Ale skoczyłem w ciemność.
W innym wymiarze mógłbym być upośledzony lub martwy.
Ty nie. Ty...
wiedziałaś, gdzie chcesz trafić i trafiłaś tu.
Jakoś znalazłaś drogę.
Proszę.
Powiedz mi, jak to zrobiłaś.
Dobrze.
Tak, dr. Percy?
Pani Azarova odmawia współpracy. Może wrócić.
Współpracy? Obudzę Homera i uciekniemy z tego więzienia.
Nie jesteś doktorem ani naukowcem, jesteś strażnikiem.
Niezależnie od wymiaru.
Zaślepia cię przeszłość, Prairie.
W porządku.
Może kiedyś...
znajdziemy wymiar, gdzie ujrzysz mnie na nowo.
- W porządku, doktorze? - Tak.
Tylko bądź ostrożny.
Posiłki w pokoju.
Całkowita izolacja do ustąpienia agresji.
Nie. Popatrz na zegarek! Zrobił to sam!
Jesteś potworem, Hap, i pokażę to Homerowi.
Homer!
- Homer! - Przestań! Puść ją!
Puść ją!
Już dobrze.
Już dobrze. Jestem tu.
Już dobrze.
To pomoże ci się uspokoić.
To bardzo łagodny środek uspokajający.
Za wcześnie, by niepokoić innych pacjentów.
Sen jest kluczowy dla ich równowagi.
To pomoże zasnąć również tobie.
Zapomniałeś.
Przypomnisz sobie.
Zabierzcie ją.
Macie piwo PBR?
Mogę prosić o kapsel? Chcę poznać swoją przyszłość.
Szykuje wam się długa noc?
Jesteś reporterem? Podpisałyśmy umowę poufności.
Za mówienie o CURI nas zwolnią.
Widziałyśmy cię obok parkingu, w pomarańczowym aucie.
- Wyróżnia się, wiesz? - Tak.
- Stary problem. - Czemu go nie pomalujesz?
Lubię ten kolor.
Mogę się przysiąść?
Piątka kier. Co wy na to?
Zakochasz się pięć razy.
To jeszcze mi parę zostało.
Nie jestem reporterem.
Jestem detektywem. Szukam zaginionej dziewczyny.
Perkusistki.
Tak młodych nie zatrudniają.
Młodych, czyli nieletnich?
- Co się z nią stało? - Próbuję się dowiedzieć.
Przerysowała logo CURI w swoich notatkach.
Co tam się dzieje?
Tak ogólnie, bez zdradzania sekretów.
Dobrze. Pytam, ale nie musisz odpowiadać.
To nie badanie snu, to badanie marzeń sennych.
Coś sprawia, że śnisz w szczególny sposób.
Przyjęli cię, bo jesteś dobra?
To oznacza, że cię przyjęli?
Nie poznajesz tego?
- Czytasz w myślach? - Po prostu jestem uważny.
Nie proszę, byś ryzykowała pracę,
nie muszę znać sekretów Doliny Krzemowej,
ale jeśli możesz mi pomóc,
zrób to, proszę.
Mogę ci coś powiedzieć. Ale nie tutaj.
Co noc
każda z nas ma cztery, może pięć snów.
Budzą nas po fazie REM i nagrywają, jak opowiadamy o nich.
Jest tam kobieta. Starsza Brytyjka na wózku.
Słucha naszych snów. Setek każdej nocy.
- Po co? - Nie wiem.
Czegoś szuka.
- Ale czego? - Nie wiem.
Ale niektóre sny są dla niej ważniejsze niż inne.
Dobra. Wy śnicie,
oni analizują. Jaki to ma związek ze zniknięciem Michelle?
- Miałaś pomóc. - Kobieta.
Dr Marlow Rhodes. Ta, która słucha snów...
zniknęła.
- Odeszła czy zwolnili ją? - Myślę, że odeszła.
Pierre Ruskin był w budynku
i kiedy dowiedział się, że jej nie ma, przewrócił stół z komputerami.
Nikt nie mógł jej znaleźć, nawet Ruskin.
- Kiedy to było? - Dwa tygodnie temu.
Wtedy zniknęła Michelle.
Myślę, że dr Rhodes zobaczyła coś, czego nie powinna.
- Czego chcesz? - Dzwoniłem cały ranek.
- Mam swoje życie, Karim. - Potrzebuję adresu dr Marlow Rhodes.
- Coś poza nazwiskiem? - Kobieta.
Jeszcze parę tygodni temu pracowała w CURI.
Co to jest CURI?
Fabryka snów Ruskina w Oakland.
Ktoś stamtąd podał mi nazwisko.
Własność intelektualna?
- Zaginiona dziewczyna. - Prostytutka?
- Dziwy komputerowe. - A to szok.
SAN FRANCISCO KOMENDA POLICJI
- Co u ciebie, Mo? - Mam autorkę,
publikuje feministyczny tekst.
Uzbrajam wszystkie jej konta, żeby
jej nie wyśledzono, sterroryzowano, prześladowano.
Czyli jak zwykle. Ale jak się czujesz?
Wielka jak krowa.
To posłuchaj tego.
Jaki biznes prowadzą krowy?
Handel wymienny.
Pieprz się, Karim.
Gdzie Eichler? Mówił, że mam tu być o 10.00.
Nie wiem. Gdzieś pojechał.
Spiszesz moje zeznanie?
Zabieram syna na mecz Giantsów.
Jest o siódmej. Za osiem godzin.
Dzieciak lubi oglądać rozgrzewkę.
Kurwa!
Co ze skoczkiem?
Śmierć mózgu.
- A toksykologia? - Nic.
Ej.
Zaginione dziecko mieszkało na dziko w tym domu.
Drugie skacze z okna i macie to w dupie?
Dziewczyny nie było w tym domu.
Przez ostatni miesiąc nikogo tam nie widzieliśmy.
Zatrzymaj. Zwolnij.
- To ten mały Chińczyk. - Wietnamczyk.
Mój błąd.
Tylko ty i wietnamski dżentelmen.
To tyle. Do domu wchodziliście tylko wy dwoje.
Cofnij.
Zatrzymaj.
To jak on się tam dostał?
Pierre.
Dzwoniłem do ciebie.
Wybacz. To był trudny dzień.
Jak Nina?
Szczerze mówiąc, niedobrze. Ma urojenia.
Przeżyła załamanie.
Poszła do domu sama?
- Nie wiem. - Obiecała, że nie pójdzie.
Mówiłeś, że była nerwowa przed incydentem na promie.
Możliwe, że kiedy...
- odkryła... - To było dla niej za wiele.
- Każdy ma swoje granice. - Potrzebuję jej.
Jesteś tego pewien?
Hunter.
Chodzi mi o to...
że może...
zważywszy na jej obawy przed tobą,
dobrze się składa, że jest tu,
gdzie może skupić się na powrocie do zdrowia.
Rozumiem.
Wysyłam ci nowy obiekt badań.
- Świetnie. Przygotujemy się rano. - Dobrze.
- Musimy pomówić o Ninie... - Wybacz Pierre, muszę kończyć.
Mam nagłą sprawę. Oddzwonię.
Słucham, Homer.
Popełniłem dziś rano błąd.
Podałem pani Azarovej środek uspokajający
z obawy, że przeszkodzi innym pacjentom.
Rozumiem.
Nie wierzę w leczenie, które traumatyzuje.
Tak zdecydowałeś. Uwierz w siebie.
Nie podoba mi się izolacja jako kara. Więzi, a nie leczy.
Ostatnio czuję się bardziej jak strażnik niż lekarz.
Krytykujesz moje metody?
Oczywiście, że nie.
Może przejmiesz jej leczenie?
Ja?
Tak. Ty.
Chyba że nie chcesz.
Nie o to chodzi. Po prostu założyłem, że ty się tym zajmujesz.
Cóż...
Według Niny jestem potworem. Nie robię z nią postępów.
- Myśli, że jesteś jej... - Bratnią duszą.
Takie przeniesienie może być pomocne.
Idź za jej przykładem.
Dowiedz się, jak według niej dostała się tu z tego innego wymiaru.
Inni mówią, że przybyliśmy razem.
Ona myśli, że przybyła inaczej.
Ta anomalia może być kluczem do wyleczenia jej psychozy.
Nie odnotowano żadnego przypadku paranoi udzielonej
między obcymi. Ani jednego.
Aż do teraz.
Przejdźmy razem do historii, dr. Roberts.
TRZYMAJ SIĘ TEGO I GREKI
Karim! Kurwa! To ja!
Jezu, Mo. Dlaczego się tak zakradasz?
Przyszłam ci coś powiedzieć, kurwa.
Ale bałam się, że możesz z kimś być.
Chciałam chwilę posłuchać pod drzwiami, ale potem...
potknęłam się, bo mam zaburzony zmysł równowagi.
Czemu nie zadzwoniłaś?
Dobrze.
Potrzebuję krakersów. Albo chleba.
Twoja barka przyprawia mnie o mdłości.
„Nudności”.
Powiedz, że coś znalazłaś.
Należała do MI5.
- Big data. - Kto, Rhodes?
Tak, przez ponad dekadę.
W 2010 została zrekrutowana przez...
Pierre'a Ruskina.
Czternaście dni temu odeszła z CURI.
Po tym nie mam już nic.
Musiała poprosić kogoś o przysługę, bo zniknęły o niej wszystkie dane.
Dosłownie wszystkie.
Nie ma telefonu, adresu email.
Znalazłam tylko profil na Facebooku w pamięci podręcznej.
Nie rozumiem. Tylko Rhodes,
nie licząc woźnego, odeszła z CURI,
a jakby w ogóle nie istniała.
Nie przywlokłaś się na moją barkę, bo nic nie masz.
Co?
Miała audyt...
w 2013.
Zhakowałaś urząd podatkowy?
Pieprzony urząd podatkowy?
- Pomóż mi wstać. - Jezu, Mo.
O Boże.
Co prostytutka powiedziała marynarzowi?
Nie dostałeś tego ode mnie.
Nadal nie mam adresu, ale większość jej paragonów jest z tej księgarni.
O Jezu.
W porządku?
Kopie. Chcesz poczuć?
Homer.
Obudź się, Homer.
Obudź się.
Pani Azarova?
Jest pani spóźniona na terapię z dr. Robertsem.
Z Homerem?
- Terapię? - Tak jest na karcie.
Czy Hap ogląda te sesje?
Hap?
Dr Percy.
Hunter Aloysius Percy. H-A-P, Hap...
Tak nazywał siebie i tak go nazywaliśmy w...
Wcześniej.
Nasze sesje są poufne.
Chyba że chcesz popełnić przestępstwo.
Wtedy muszę to zgłosić.
A jeśli ktoś inny je popełnił? Wiele przestępstw.
Jeśli dotyczy to przeszłości, pozostanie poufne.
Hap powiedział mi, jak was tu przeniósł.
Byliśmy na polu.
Wstrzyknął nam truciznę. Zmusił do wykonania ruchów.
Obudziliśmy się w pokoju na dźwięk alarmu przeciwgazowego.
Powtarzasz to, co powiedzieli inni.
Scott i Renata.
Tak. Lubię Scotta.
Ale... Tamtego dnia prawie zabił dr. Percy'ego.
Nie wydaje ci się dziwne, że oboje pamiętają to samo?
Nie. Dziwne, że ty nie pamiętasz.
Że twoja wersja przybycia do tego wymiaru jest inna.
Jak myślisz, dlaczego?
Hap kazał o to spytać...
prawda?
Wykorzystuje cię.
Tak samo, jak wtedy z Renatą.
Tylko teraz nie wiesz, że tobą steruje.
Zignorowałaś pytanie.
Scott i Renata ci powiedzieli. A Rachel?
Jej wspomnienie też jest wyjątkowe?
Rachel nie może mówić.
- Jak to nie może? - Afazja.
Nie umie wypowiadać ani rozumieć słów.
Uszkodzenie mózgu po wypadku, gdy była nastolatką.
Więc nie śpiewa?
Próbowałem nauczyć ją języka migowego, ale to spore wyzwanie.
Umie kiwać głową na tak.
Bardziej skomplikowane rzeczy są poza jej zasięgiem.
Śpiewała nam przez cały czas.
A to pamiętasz?
- Pajacyki? - Tak.
Wstań i spróbuj. Może twoje ciało je rozpozna.
Rozpozna.
Na pewno rozpozna.
- Grałem w futbol, ale... - Futbol!
- nie sądzę... - Doświadczenie śmierci na boisku.
Skąd bym wiedziała, gdybym cię nie znała?
Doświadczenie śmierci?
Tak.
Doświadczenie śmierci.
Nigdy go nie przeżyłem.
To naturalne myśleć o śmierci, gdy straci się bliską osobę.
Twój ojciec niedawno odszedł, prawda?
Nie. Straciłam go, gdy miałam osiem lat.
Wysłał mnie do Ameryki, bo ścigała go rosyjska mafia.
Nina straciła ojca parę miesięcy temu.
Miała szczęście.
To rozróżnienie
podkreśla pewien aspekt twojej opowieści.
- Gdzie jest Nina? - Nie wiem. Dlaczego?
Mówisz, że świadomość twoja i Hapa
przeniosła się do tego wymiaru, do tych ciał.
Dobrze. Powiedzmy, że to fakt.
- Co z Niną i dr. Percym? - Mam gdzieś,
co z Niną i dr. Percym.
Zobacz mnie.
Pamiętaj mnie.
Nie w ramach terapeutycznego eksperymentu myślowego.
- To nie eksperyment. - Homer...
Chcę, byś pamiętał, że spędziliśmy siedem lat pod ziemią.
Że sikaliśmy i sraliśmy,
piliśmy i kąpaliśmy się w tym samym strumieniu.
Że nasze ubrania były jak szmaty i ciągle było nam zimno,
i że mogliśmy dotykać tylko szyby.
Ale kochałeś mnie.
Prosiłam, byś uwierzył w niemożliwe rzeczy.
Ani razu nie spojrzałeś na mnie jak na wariatkę.
Dlatego nie mogę z ciebie zrezygnować.
Nie zrezygnuję z ciebie.
O mój Boże.
To ty tam na górze.
Co?
Doświadczenia śmierci przenoszą w przyszłość.
Mówiłeś, że w twoim tunel był wąską przestrzenią w suficie
i że wszędzie były rury.
To ty tam na górze!
- To ja? - Tak.
- Teraz, w suficie? - Tak!
Nic tam nie ma. Widzisz?
Opisałeś mi właśnie ten moment.
Mówiłeś, że sięgała po ciebie ręka.
Nie wiedzieliśmy, że była twoja.
Wystarczy na dzisiaj.
Proszę, nie odsyłaj mnie do celi. Pozwól mi być z przyjaciółmi.
Po ostatnich incydentach nie możemy wypuścić cię do ludzi.
Dziś nie było agresji.
- Nina, jeden dzień... - Proszę.
Jestem taka samotna.
Przepraszam, doktorze.
Pacjent w bieliźnie i różowym płaszczu biega po korytarzach.
Jest szybki. Diego nie może go złapać.
Mamy też problem z instalacją wodno-kanalizacyjną.
Czekaj! Nie rozumiesz, co tam się dzieje.
Wybacz, Nino. Chciałbym pozwolić ci na socjalizację.
Ale muszę myśleć o bezpieczeństwie.
Zostań z panią Azarovą, ja się tym zajmę.
Dzień dobry.
Jest tu ktoś?
Dzień dobry.
- Witam. - Dziękuję.
Chciałbym podarować coś przyjaciółce.
- A to jej ulubiona księgarnia. - Tak?
- Kto to? - Marlow Rhodes.
- Oczywiście. - Co pani poleca?
Cóż, dr Rhodes lubi różne rzeczy.
Głównie fantastykę, choć ostatnio zainteresowała się wspomnieniami.
Dostarczacie? Muszę być w Oakland za trzy godziny.
- Nie da pan rady. - To samo im mówiłem.
Ciągle jej dostarczamy.
W porze deszczowej jest jej ciężko.
Jak tylko Anna wróci, wyślę ją do niej.
Może to, Przypowieść o siewcy? Klasyka.
- Idealne. - Rozliczymy się przy kasie.
Jak masz na imię?
Prairie.
Powiedział:
„Jestem przyjacielem.
I mam na imię...
Homer”.
OA!
Hej, Darmi.
Hej.
Widziałaś dr. Percy'ego? Jest w biurze?
Nie.
Zrób coś dla mnie.
Wypuśćmy Ninę Azarovę do innych w czasie wolnym.
Dr Percy nie polecił zatrzymać tej pacjentki?
Tak. Powierzył mi też opiekę nad nią.
Biorę pełną odpowiedzialność.
Prosto.
Renata?
Skąd znasz moje imię?
Nie poznajesz mnie?
Czy...
wiesz, skąd jestem?
Z Kuby. Byłaś w Hawanie, zanim Hap cie porwał.
O tak.
Ja też pamiętam tę historię.
Ale to kłamstwo.
Urojenie.
Moja rodzina imigrowała do Miami, gdy miałam 12 lat.
Jesteś szalona.
Trzymaj się ode mnie z dala!
Jesteś taki...
Czysty.
Zdrowy.
Przynajmniej fizycznie.
Nigdy się nie dotykaliśmy.
Jesteś drobniejsza, niż myślałem.
Przykro mi.
Nie miej żalu do Renaty.
Dr Roberts ją przekonał, że to, co nas spotkało,
to wytwór jej chorego umysłu.
To gorsza klatka od tej, w której trzymał nas Hap.
Ale żyjemy.
Razem.
Wydostaniemy się stąd, wszyscy.
Jak się tu dostałaś?
Chłopcy.
I Betty.
Betty Broderick-Allen. Nazywaliśmy ją BBA.
Powiedziałam im wszystko.
Halo?
Marlow Rhodes?
Nie jest pan od Ruskina.
I nie jest pan z policji.
Nazywam się Karim Washington i jestem prywatnym detektywem.
Badam sprawę zniknięcia nastolatki,
Michelle Vu.
Jedno dziecko zaginione, drugie ze śmiercią mózgu.
Oboje pochłonięci grą, która zaprowadziła mnie do CURI.
Pani odchodzi z CURI
wtedy, gdy Michelle przestaje pisać do babci.
Myślę, że ta gra zwabia dzieciaki do CURI, a potem...
Nie wiem. Ale podejrzewam, że pani wie i dlatego pani odeszła.
Albo miała pani z tym coś wspólnego, albo nie mogła tego znieść.
Więc co? Wina czy sumienie?
Skonstruowałam 20 modeli dronów, zanim mi się udało.
Wrony licznie bronią swych gniazd.
Jeśli pojawia się zagrożenie, zlatuje się całe stado.
Dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści razem dręczy, krąży i otacza.
Rozdzierają drona na strzępy.
Ale gdy nauczyć się latać jak wrony...
wrony przestają atakować.
Gdybym opowiedziała o CURI,
naruszyłabym warunki mojego odejścia.
A wolałabym nie zadzierać z Pierrem Ruskinem.
Przykro mi, panie Washington,
że przyjechał pan aż tutaj, ale nie mogę pomóc.
Wie pani, byłem agentem FBI.
Pięć lat pracy w terenie.
Tajniak w społecznościach muzułmańskich w całej Ameryce.
Szukałem radykałów.
Wie pani, co znalazłem w tych młodych ludziach?
Zrobiliby prawie wszystko, bym ich polubił.
Ja, który się nimi zainteresowałem,
dzwoniłem, pisałem, słuchałem,
woziłem się z nimi,
chodziłem na piątkowe modły.
Kiedy przyszedł czas,
by chwycili broń lub zbudowali bombę, robili to.
A my ich aresztowaliśmy.
Ale żaden z nich
nie wiedział wcześniej nic o broni ani bombach.
To ja ich nauczyłem.
Ja też podpisałem umowę poufności, odchodząc z FBI.
Ja też nie złamałem żadnych praw konstytucyjnych.
Ale naruszyłem te moralne.
Jest mało okazji do pokuty, dr Rhodes. Ja pani taką oferuję.
Może pomoże mi pan znaleźć mój statek.
Nic nie było tak, jak się spodziewałam.
Ale wykonali ruchy na stołówce tamtego dnia
- i teraz tu jestem. - Wciąż nie rozumiem.
Z wszystkich barów na całym świecie,
jak u diabła weszłaś do naszego?
Hap spytał mnie o to samo.
Pomyślałam tylko o Homerze.
Jestem tu, bo on tu jest.
Musimy go jakoś obudzić.
Na początku też tak myślałem.
Ale gdy próbowałem dotrzeć do Homera, dr Roberts próbował mnie leczyć.
Popatrz na to akwarium.
Pamiętasz? W doświadczeniu śmierci
Homer zjadł ukwiała z akwarium o pięciu ścianach.
Jesteśmy w wymiarze doświadczenia śmierci Homera.
Obserwuje nas teraz, prawda?
Zza szyby.
Może zamiast próbować obudzić Homera,
spróbujemy zdemaskować Hapa?
Gdyby zobaczył, kim jest,
ocknąłby się, moglibyśmy uciec.
Ona była w laboratorium.
Hap zmusza ją do pomocy. Kto wie, co on tam wyprawia.
Widziałaś, nad czym pracuje.
Możesz to narysować?
OA, ona nie może.
Nie może.
Ani słowami, ani literami, ani symbolami.
W porządku.
Jak można mówić bez słów?
Byłam specjalistką od nakładania się snów.
Ruskin zatrudnił mnie, bym znalazła wzorce w ich snach.
Co to ma wspólnego z Michelle?
Wszystko, panie Washington.
CURI zosało oparte na pracy dyplomowej
rosyjskiego studenta Sorbony
o mistycznym fenomenie z Niemiec, z lat 20. XX wieku,
kiedy kilkudziesięciu psychoanalityków
odkryło, że ich pacjenci śnili ten sam sen.
Rzeki w Berlinie pełne krwi,
ludzie w czarnych koszulach, podwójne węże.
To było dekadę przed nazistami.
To się naprawdę stało?
Opublikowano o tym książki.
Mieli koszmary o wojnie, a potem była wojna.
Zawsze jakaś jest.
Rzeki i teraz spływają krwią, czy ktoś o tym śni, czy nie.
Wiedziałam, że ktoś mnie w końcu znajdzie.
I cieszę się, że to pan.
Ale śnili o tym, panie Washington.
I dokładnie to się wydarzyło.
Pomysł Ruskina to wykorzystać te same metody,
by ujarzmić proroczą moc umysłu grupy w stanie przejścia.
I właśnie tak wymyślił tę grę? Przez sny?
Nie, pani zrobiła grę, a gdy zaczęła wabić dzieci, odeszła pani?
Nie, panie Washington. Gra w ogóle nie jest produktem CURI.
Odeszłam, bo projekt przekroczył granicę, ale nie moralną.
Co to znaczy?
Istnieje granica, której trzeba przestrzegać.
Odeszłam, ponieważ Ruskin ją przekroczył.
Co to za granica?
Jeśli coś ze świata jawy wkracza do snu,
to naturalne.
Jeśli coś ze snu wkracza do świata jawy,
to nienaturalne.
Na pewno go nie dosięgnę.
Nie mam podsłuchu.
Nie ma wystarczających środków ostrożności przed tym,
co zaraz panu powiem.
Hotel Boardwalk!
Klinika? Tu? Klinika?
Dom?
Tak?
Dom. Dobrze.
Dom.
- Ludzie? - Tęcza.
- Skittles! Skubnij tęczy! - Dzieci!
Nastolatki!
Nastolatki? Tak?
Dom i nastolatki.
Dobrze. Tak.
Kolonializm!
Świat? Ten wymiar?
To mapa.
Hap buduje mapę międzywymiarową.
- Wrócił pan, doktorze. - Dzień dobry.
Gdzie jest pani Azarova?
Zobacz. Rachel znalazła sposób komunikacji.
Dobrze.
- Kwiat? - Kwiat. Ogród?
- Szklarnia? - Światło.
Roślina?
- Liście? - Tulipan!
Przestańcie!
Przestańcie! Już!
Dom, dzieci, mapa...
Rozdzielić tę grupę!
Tę trójkę zabrać do pokojów. Żadnego kontaktu między nimi.
Pani Azarova ma być oddzielona!
- Doktorze, system... - Nie teraz!
Dlaczego tak się boi swoich pacjentów?
Nigdy nie dostaniesz się, gdzie chcesz.
Nie wykonamy dla ciebie ruchów. Prędzej umrzemy!
Dziękuję, pani Azarova.
Dobrze. Przepraszam wszystkich.
Kontynuujcie.
Dobrze.
Nie ma podsłuchu.
Oto pani statek.
Proszę to wziąć.
Sny, które zbieramy, są jak każda duża próbka danych.
Na początku to tylko szum.
Każdy śniący przechodzi cztery fazy REM podczas zmiany.
To ponad 400 snów do przetworzenia każdego dnia.
Pojedynczy zbiór nic nie znaczy,
ale po paru miesiącach zbierania tysięcy snów,
przekładania słów na obrazy, wyłaniają się konkretne wzorce.
Śniłam, że czołgam się przez długi tunel.
- To były podwójne schody. - Spadałam.
W zeszłym roku zaczął wyłaniać się nowy wzorzec.
W tygodniowym zestawie 2000 snów,
te same trzy obrazy pojawiały się z zastanawiającą częstotliwością.
Po tygodniu tak wiele kobiet śniło o tych trzech rzeczach,
że nie było już mowy o przypadku.
Szczegóły snów były zupełnie różne,
ale w każdym pojawiały się te same trzy rzeczy.
Tunel wielkości trumny,
zakrzywione, podwójne schody,
i okno w kształcie róży.
Istnieją miliony
każdej z tych rzeczy w budynkach na całym świecie.
Ale jest tylko jeden budynek,
jeden na całym świecie, który zawiera wszystkie trzy.
Dom w San Francisco.
W dzielnicy Nob Hill.
To dzięki CURI Ruskin odkrył wspólne przejazdy, blockchain.
Oba były zagadkowe na początku, ale po analizie zyskiwały sens.
Natomiast dom...
Nie wiem, czym jest i co robi.
Myślę, że nikt nie wie.
Gra miała ich do niego zwabić.
Przygotować ich na niego.
Pomóc Ruskinowi zrozumieć, czym jest.
To wszystko, co wiem.
Byłem w tym domu. Jest...
Jest zwykłym starym domem.
W takim razie nie byłeś w nim naprawdę.
ŚNILI O RZEKACH KRWI
Okno.
Schody.
A gdzie, kurwa, tunel?
- Mo. - Znalazłam go,
ale musiałam głęboko kopać. Dom na ulicy Sutter 9783
nie jest Ruskina, tylko rosyjskiego trustu.
Ten trust należy do kobiety nazwiskiem Nina Azarova.
Nie podoba mi się to, Karim.
Rosyjskie trusty? MI5?
Mogę cię prosić,
żebyś to zostawił?
Karim? Karim, jesteś tam?
Mo.
Tak?
Możesz znaleźć jej adres? Niny Azarovej?
Ty mi go dałeś.
Nie, adres zamieszkania. Możesz go znaleźć?
Chwila. Ja pierdolę.
Nina Azarova...
została hospitalizowana.
Przymusowo.
W szpitalu psychiatrycznym?
W klinice.
Na Treasure Island.
Dobra. Dziękuję, Mo.
DOM
TREASURE ISLAND
Pan Ruskin przekazuje,
że minęło 60 godzin, odkąd obiekt był w domu.
Widzę ich.
Słyszę ich.
Siedemdziesięciu czterech mnie. Nie patrz na schody.
W każdym umyśle jest nasiono.
I dom jakoś je budzi.
Oto ona.
Chodź.
Niezwykłe, prawda?
Za każdym razem.
Nie pojmiesz tego, co za drzwiami,
a po dzisiejszym nie mogę ci ufać.
Wysterylizuj je proszę, Rachel.
Dziękuję.
Była zdezorientowana. To zrozumiałe.
Koniecznie chce powtórzyć ten dramat.
Nie wiem, jak ktokolwiek, kto przeszedł to, co my,
może być tak małostkowy.
Wyobraź sobie, Rachel, podróż do wymiaru,
w którym nie miałaś wypadku,
w którym odzyskałaś głos,
albo śpiewałaś w Carnegie Hall.
Nie jest nam pisane grać zawsze te same role.
Przychodzi czas, by iść dalej,
poza to, co przed nami.
To duch eksploracji. Pamiętam, że go mieliśmy.
Ona pewnie nadal gdzieś go ma.
Ponowne przebudzenie!
Wyobraźnia.
Rachel, musisz coś zrozumieć.
Widziałaś jedno z najwspanialszych osiągnięć naukowych...
Rachel?
Michelle!
Michelle, znów zostawiłaś otwarte drzwi!
Nie jestem Michelle, tylko Buck!
Napisy: Marzena Falkowska