MAGICZNE LUSTRO 3
O kurwa.
Steve.
Steve!
No zjedź na pobocze.
- Przejebane. - Wyłącz silnik.
Zachowaj spokój.
- Co on odpierdala? - Co mówiłem?
Przepraszam.
Prawo jazdy?
Ile wypiłeś?
Nic.
Wracamy z pogrzebu.
Moje kondolencje.
Byłeś dzielny.
Jedź ostrożnie. Prosto do domu.
Oczywiście.
Mieliśmy szczęście.
To nie kwestia szczęścia.
Oznacz to, co chcesz zachować.
Słyszałaś?
- Przeprowadzka jutro. - Słyszałem.
Wiem, że chciałaś iść na pogrzeb, ale po tym, co się stało...
lepiej się przeprowadzić. Zacząć od nowa.
STEVE WINCHELL MAM PLAN!
10629 WEST PAYNE COURT
TO NIESPODZIANKA PRZYPROWADŹ FRENCHA
Pan Sosa.
Witam w moich skromnych progach.
- Ty jesteś niespodzianką? - Niespodzianka!
Wszyscy są w kuchni.
Napijesz się dobrego czerwonego wina?
Nie, dziękuję.
Spóźniłeś się.
Tak. Muszę wcześnie wstać.
Po co tu jesteśmy?
Rozgryzłem to.
Jesteśmy po prostu w złym wymiarze.
Każdy ma gówniane, żałosne życie.
Zmierzasz do czegoś?
Nie musimy tu zostawać.
Możemy pójść za OA.
Do innego wymiaru. Nauczyłem już Angie ruchów.
Musimy je tylko wykonać. Teraz.
Prairie umarła.
- Przeniosła się. - Nie.
To koniec. Pogódź się z tym.
Twierdzisz, że to jej wymysł?
Te książki pod łóżkiem nie znaczą, że nie mówiła prawdy.
- Nie chcę kłótni. - To przestań.
Przyznaj prawdę.
Dobra.
Mam przyznać prawdę, Steve? Niech będzie.
Baliśmy się. Tak?
Byliśmy w kropce, a ruchy były dziwaczne.
Strzelec się rozproszył i dał powstrzymać.
Oto prawda.
Skąd wiedziała, by być przy stołówce właśnie w tamtej chwili?
Była psychicznie chora. Brała leki.
- Może nas śledziła. - Ale stanąć w miejscu,
gdzie kula trafia prosto w serce?
Buck, podziwiasz ją za to, że dała się zastrzelić?
Nie wierzysz, bo tak jest łatwiej.
Dobrze się uczysz,
masz stypendium i myślisz, że zostaniesz
drugim Obamą czy kimś takim.
Wiesz, że to zły wymiar
ale dobrze ci tu i nie chcesz tego zepsuć.
A tobie niedobrze.
Nie masz niczego.
Spierdalaj, gościu.
Nie szkodzi.
Bo on się myli.
Mam wszystko.
Mam was.
I co?
Będziesz teraz szefem?
Chciała, bym kierował ruchami.
Słuchaj.
Nawet, gdybym nadal w to wierzył, mam tu życie.
Rozumiesz? Mam braci.
Żartujesz, stary?
Idź na studia
albo do innego wymiaru.
Tak czy siak, oni mają przejebane.
Ty skurwielu!
Odpierdol się od niego!
Wkurzył się, bo mam rację.
Powinienem iść.
Rodzice myślą, że żegnam się z kolegami z chóru.
Ja też powinienem już iść.
Potrzebuję pomocy.
Muszę przekroczyć rozmytą granicę.
Może wiecie, o czym mówię.
Albo... nie wiecie, ale czujecie.
My też nagramy film.
Znajdziemy ludzi, nauczę ich ruchów.
- Zróbmy to. - Czekaj.
- Co? - To...
To wyciągnie z nor dziwaków. Wiesz, prawda?
- To ich sprawdzimy czy coś. - Ale jak?
Nagrajmy to, a szczegóły dopracujemy później.
Ludzie w sieci
piszą, że powinieneś zginąć po tym, gdy wstałeś.
Są wkurzeni. Broń palna ustąpiła
przed nienazwanym.
Więc albo twój plan zakłada
użycie pieprzonego wykrywacza metalu,
albo... ja odpadam.
Rozumiesz? Ja...
KU PAMIĘCI KOCHANEJ PRAIRIE JOHNSON
NAJDROŻSZEJ CÓRKI
Pomóż mi.
Potrzebuję pomocy.
Theo?
Theo.
Nie możesz tu wchodzić!
Przepraszam. Drzwi były otwarte.
W moim lustrze jest kobieta.
Co?
Śpiewała tak, jak opisywała to OA. Myślę, że to Rachel.
Ciągle słyszę dziwne brzęczenie w moim pokoju, coś jak...
Nie wiedziałem, skąd się bierze.
Spojrzałem w lustro i była tam.
- Rachel z... - Piwnicy Hapa.
Cholera jasna. Gdzie moje spodnie?
Może ściągam z ciebie spodnie, ale ich nie pilnuję,
bo oboje nosimy spodnie, Steve.
Co mówiła Rachel?
Nic nie mówiła. Śpiewała.
Stąd wiem, że to ona.
Dobra, idziemy.
- Jesteś pewny, że ją widziałeś? - Tak.
Była tam.
No chodź!
Nie mogę tak szybko biec.
Może to działa tylko w nocy.
Na dworze było ciemno?
Tak.
Wyglądała na wystraszoną?
Trochę.
Była speszona lub zmartwiona.
Nie jestem pewny.
Może OA ma kłopoty.
Dlaczego była u ciebie?
Bo zostawiam otwarte drzwi?
Nie mogę się doczekać, aż rzucę to głupiemu Frenchowi w twarz.
Proszę o uwagę.
Wkrótce zacznie się opowiadanie bajek.
Zapraszamy wszystkie dzieci.
BUCK: PRZYJDŹ MUSZĘ CI COŚ POKAZAĆ
Alfonso.
Pan Johnson.
Proszę, mów mi Abel.
Dziękuję za przyjście.
To było piękne nabożeństwo.
Tak się cieszę, że w nim uczestniczyłeś.
Przykro mi, że nie mogliśmy porozmawiać.
Rozmawiamy teraz.
Czy chciałeś
pomówić o czymś konkretnym?
Cóż...
Obiecałem, że dowiodę prawdziwości słów Prairie.
Ale zamiast tego...
dowiodłem przeciwnego.
Chyba nie rozumiem.
Ja...
włamałem się do was.
Szukałem czegoś, co mogłoby pomóc.
A znalazłem pod jej łóżkiem paczkę z Amazona.
Z książkami o rosyjskich oligarchach,
doświadczeniach śmierci,
aniołach i...
Iliadę...
Homera.
Zastanawiałem się, gdzie podziały się te książki.
Jej psycholog doradził, byśmy je dla niej zdobyli.
Myślał, że pomożemy,
akceptując jej opowieść
i rozmawiając o niej przy stole.
Dobrze.
Więc psycholog też jej nie wierzył?
Nie wiem, czy to była kwestia wiary.
Albo mówiła prawdę, albo nie.
Myślisz, że kłamała?
Nie celowo.
Była chora psychicznie.
Jeśli sądzisz, że użyła tych książek, by wymyślić opowieść...
To mogę ci powiedzieć,
że rozmawiała z wami,
zanim w ogóle je dostała.
Co jest?
Wracam z treningu. Przyjdźcie do mnie teraz.
Nieważne, czego doświadczyliście
w ciągu ostatnich 18 godzin.
Medytacja jest miejscem
wyzwolenia od wszystkiego, co was obciąża.
Wybór, który...
Kurwa, pośpiesz się, Jesse!
Już jestem, stary.
Dlaczego nie powiesz, co to jest?
To rewelacja.
Zobaczycie.
- Alfonso. - Dzień dobry, pani Vu.
To nie może trwać zbyt długo.
Buck, musisz się spakować. Przeprowadzka za dwa dni.
Niespodzianka jest w moim pokoju.
- Stary! - Nie.
Co jest?
Mamo! Gdzie moje lustro?
- W sklepie charytatywnym. - Co? Potrzebuję go.
- Nie mam czasu. - W sklepie?
Powiedz, proszę, o co chodzi.
Buck zobaczył Rachel.
W swoim lustrze.
Śpiewała mu.
Nie widział Rachel. Tak mu się tylko wydawało.
Widziałem ją i słyszałem.
Wiem, że to była ona.
Słuchaj,
gdy znalazłem pod jej łóżkiem książki,
byłem bardzo zły.
I gdy spojrzałem w lustro...
wydało mi się, że widzę Homera.
Emocje sprawiają...
Według ciebie wymyśliła ranę Homera, bo całą noc patrzyła na twoją.
Więc zobaczyłeś go.
To było złudzenie.
Teraz było inaczej.
Mnie...
odwiedziła.
Odwiedziła. Dobrze.
Nie proszę, byś uwierzył OA.
Proszę, byś uwierzył mnie.
Coś się stało w tym lustrze.
Miałaś oznaczyć swoje rzeczy.
Nie pojadę o tej porze do sklepu.
- Ja pojadę. - Ona na pewno nie pojedzie z tobą.
- Proszę? - Słuchajcie...
Myślę,
że wiele ostatnio przeszliśmy.
To lustro jest dla Bucka ważne, pani Vu.
Więc...
może ja nas tam zawiozę?
Niedługo wrócimy.
Możemy wziąć kombi mojej mamy.
To koniec na dziś. Załadowane!
Nie, czekajcie!
- Szukamy lustra. - Przepraszam, zamknięte.
Tato kolegi oddał je przez pomyłkę.
- Chcemy je odzyskać. - Było z Crestwood.
Nie wzięliśmy go.
Bierzemy to, co może się sprzedać.
A co z resztą?
Trafia do dystrybucji...
Ale gdzie?
Prawdopodobnie w Gary. Jezu.
Nie kręćcie się tu. W nocy robi się strasznie.
Gary jest dwie godziny jazdy stąd.
- Musimy je odzyskać! - No, Buck.
Co śpiewała?
Steve mówił, że Rachel ci śpiewała. Co?
Co to za nuty, Buck?
B, B, A.
Cholera jasna.
Skąd Rachel wiedziała, by nazwać mnie BBA? Skąd mogła to wiedzieć?
Może OA jakoś jej powiedziała.
- To absurd. - Ale jeśli to prawda, co może znaczyć?
To znaczy: „Idź z BBA”.
Albo...
„BBA wie”.
Wie co?
Co robić.
Nie wiem, co robić.
Nie powinniście tu być, chłopcy,
po posiedzeniu rady i wszystkim,
co się stało.
Buck.
Nie oszukałbyś nas albo...
- Nie! - powiedział coś, by nas zebrać?
Zupełnie bym cię za to nie winiła.
Nigdy nie będziemy już mieć nikogo takiego jak OA.
Wcześniej nawet nie wiedziałem, co to za nuty.
To prawda.
No weź, BBA. Wiesz, że Buck nie kłamie.
Jedź z nami po lustro. Widać Rachel chce z tobą porozmawiać.
Ale moja kuzynka Amy i wujek Carl mnie oczekują. Jadę do nich pociągiem.
Z wujkiem Carlem jest źle. Pewnie nie zostało mu wiele czasu.
Mam już bilety, widzicie?
Z Grand Rapids do Chicago, z Chicago do Redding.
Miałam jechać autem, ale samej nie jest fajnie.
Może poznam miłych ludzi w pociągu.
Możemy pojechać razem.
Gary jest na trasie do Chicago. Możemy cię tam potem zawieźć.
Proszę, BBA.
Słuchajcie, ja...
Ojej.
Rozdzielmy się.
Jest.
Steve! Jest tutaj.
- To ono? - Tak.
Kiedy słońce zajdzie,
Rachel wróci.
- Wiem to. - Może nawet coś powie.
Chyba mogę poczekać.
Muszę zabukować następny pociąg.
A wy musicie zadzwonić do rodziców.
Jasne, niech będzie.
Żadne „niech będzie”. Nie chcę przepraw z rodzicami.
Walić rodziców. Prawie zginęliśmy. Wszystko jest inaczej.
Nie wiem, czy każdy tak to widzi, Angie.
A kogo to obchodzi? My tam byliśmy.
Kiedy wstał Steve, a potem wy i...
padł strzał, myślałam...
To dziwne, że...
była właśnie w tym miejscu.
Prawie jakby przyciągnęła do siebie kulę.
I odciągnęła ją od nas.
Dzwonimy do rodziców i czekamy na zmrok.
Tylko tyle.
Hej.
Możemy tu zostać do zmroku?
Nie. Przepraszam...
Zamykamy o piątej.
I nie wolno wam, ale...
możecie zostać z nami.
Ze mną i moim tatą.
To byłby dla nas zaszczyt.
Zaszczyt?
Wiem, kim jesteście.
Nie pchaj tak, bo spadnę!
Często to słyszę.
Poważnie?
Powoli, Steve. Tam jest twardo.
To też słyszę.
Jesteście siebie warci.
Możemy je tym związać?
Musimy je podciągnąć.
Podciągnąć jak?
- Z obu stron auta... - Elastycznymi ramionami?
Masz lepszy pomysł?
Nie możemy wyjąć lustra?
Widzicie te małe daszki nad oknami i drzwiami?
Kościoły zgapiły je od pogan,
ale nikt nie wiedział, że miały przypominać waginy.
Więc wszystkie kościelne drzwi w całym pieprzonym kraju
to otwarte waginy,
które witają ludzi u siebie.
To bluźnierstwo, Angie.
Tylko wtedy...
jeśli twierdzisz, że Bóg nie stworzył wagin.
Powinniśmy położyć je tu.
Już prawie czas.
Na pewno możemy, Sonja?
Tak, tato będzie podekscytowany. Jest pastorem młodzieży.
Może zaprosimy studentów Biblii, by was poznali?
Chcielibyśmy podziękować tacie osobiście, Sonja.
Świetnie.
Łazienka jest na korytarzu.
Korzystajcie z kuchni. Nie musicie niczego odkupywać.
Wspaniale was tu gościć. W razie potrzeby dajcie znać.
Dlaczego jesteś dla nas miła?
Kiedy byłam mała, spytałam tatę, dlaczego pozwalamy ludziom tu spać.
Powiedział,
że to miejsce dla pielgrzymów wiary, którzy tędy przechodzą.
To właśnie wy, prawda?
Musimy poczekać trochę dłużej.
Aż zajdzie słońce.
Dajcie mu czas.
Dokąd idziesz?
French?
Wsio ryba. Musimy być cierpliwi.
Hej.
Powinienem był posprzątać.
Chcesz piwa?
Jasne.
Trzymaj.
Dzięki.
Spokojnie.
Czego chcesz?
Po prostu... nie mogę spać.
Mam zbyt wiele na głowie i ciągle mam koszmary.
- Chcesz Oxy? - Oksykodon?
Tak.
- Ile masz? - Mam 40.
Wszystko jest, dobra?
Tak?
Hej, ale...
nie zamroczy mnie to, prawda? Bo ja tylko...
Nie, spokojnie. Po prostu... zacznij od jednego.
Popłyniesz.
Nie musisz się ubierać.
Czekają na mnie.
Mam tu stać jak goły idiota z tymi koktajlami?
Przepraszam.
Po prostu nie wiem, kiedy mam iść.
Nie można wiedzieć.
Trzeba to wyczuć.
Zawsze jest inaczej.
Dobry?
Więc czekają na ciebie?
Przyjaciele? Rodzina?
Nie musisz mówić.
Nie, to...
Przyjaciele...
ze szkoły.
Tak?
Nie tyle przyjaciele...
To znaczy teraz tak, ale...
Pewna kobieta...
zniknęła, gdy byliśmy dziećmi.
Porwano ją czy coś.
Kurde, to straszne.
Tak. A kiedy wróciła...
nie chciała mówić, co jej się stało.
Nawet FBI.
Ale nam powiedziała.
Z jakiegoś powodu.
Czytałem o tym artykuł.
Niewidoma dziewczyna.
Nie była już niewidoma.
Ona...
Nie wiem.
Nie wiem, czy była aniołem,
kłamcą,
czy schizofreniczką.
A teraz nie żyje.
Nie żyje.
A my prawie zginęliśmy z nią.
Ja tylko siedzę i słucham, bracie.
Moi przyjaciele...
myślą, że próbuje wysłać nam jakiś sygnał.
Przez lustro.
Jakąś wiadomość.
Wiadomość z drugiej strony?
To możliwe.
Wcale nie.
To tylko lustro, a oni myślą...
A co ty myślisz?
Że niszczę swoją przyszłość.
Jeśli naprawdę chcą zobaczyć znak...
muszą pogadać z moją Ciocią Lily.
Jest w Nebrasce, ale warto tam pojechać.
Pomoże wam pogadać z przyjaciółką.
Kim ona jest? Jakimś medium?
Masz przed sobą całe życie.
Spróbuj...
się nim nacieszyć.
Steve, weź szklankę.
Jesteśmy gośćmi.
Choć Rachel nie przyszła w nocy,
nie powinniśmy się poddawać.
Ciocia Lily?
Jest medium.
Od dusz czy coś w tym stylu.
Umożliwia komunikację.
Myślę, jeśli wyczerpiemy każdą opcję,
Buck odpuści.
Ciocia Lily ma dobrą reputację.
Tak, widzę.
Cztery gwiazdki na Yelp.
Pogada z Rachel czy zrobi nam naleśniki?
To nie chcesz jechać?
Zdecydowanie chcę.
Co ci jest?
O co ci chodzi?
W nocy znikasz obrażony, a teraz szukasz przewodnika duchowego?
Zaliczyłeś kogoś?
Naprawdę?
Cholera jasna! Tę Sonję?
To nie fair, stary. Nie mogłem spać, tak mi stał.
Nie Sonję.
To nie...
była dziewczyna.
Lecisz na mnie.
Co?
Możesz się śmiać!
Ale pragniesz mnie i wiesz o tym.
Pozwól mi się jeszcze łudzić, dobra?
Kurde.
Co?
Do Cioci Lily jest prawie 800 kilometrów.
A dzwoniłeś już do mamy?
Nie.
A ty?
Nie.
Skręć w lewo i niedaleko powinna być stacja paliw.
MAMA
Fajnie mieć mamę, nie?
Nie chodzi tylko o imię, wiesz?
Steve McQueen w tych filmach
to dopiero jest gość. Stuprocentowy.
Kim jest Steve McQueen?
Co? Stary, nie wiesz...
Kurwa!
O kurde.
W co walnęliśmy?
O Boże. Kurde!
Kurde.
O nie.
Co my zrobimy?
Steve, to koniec. Kurwa!
Wciąż możemy je wziąć.
Nie.
MICHELLE CHŁOPCY Z OBSESJĄ PRAIRIE
WCIĄGNIĘCI W KULT CUD W MICHIGAN
- Ciocia Lily? - Musisz być Alfonso.
- Witaj. - Chodźcie.
Dzień dobry.
Witajcie w moim domu.
Powiedzcie, kto odszedł?
Rachel.
To Rachel jest martwa czy w innym wymiarze?
Wymiarze?
Mówisz o siedmiu niebach?
A pani?
Skupmy się na tym, po co tu jesteście.
Kim jest dla was Rachel?
Nie znaliśmy jej.
Więc kontakt nawiązał ktoś obcy?
To takie dziwne.
Może jedno z was jest medium, ale o tym nie wie.
Jak Rachel dała wam o sobie znać?
Była w moim lustrze.
Jest zbite? Przykryj je!
Po co przynieśliście je do mnie?
To bardzo źle.
Będzie szukać nowego miejsca.
Może wejść do mojego lustra.
Nie chcę więzić tu ducha. Pomóżcie mi zakryć lustra.
Na górze są dwa. Na korytarzu i w sypialni.
Zakryj je! Pośpiesz się!
- Te też muszę zakryć? - Tak.
- Zakryj je. - To szaleństwo.
- Angie. - To się dzieje,
kiedy są dzieci. Dzieci i zwierzęta...
Po skończeniu możecie iść.
- Bez opłaty. - Nie chciała pani urazić.
Niektóre duchy zrobią wszystko, by zostać w przedmiocie.
Musicie iść.
- Nie próbowaliśmy kontaktu. - Bo to groźne.
- Nie możemy jeszcze iść. - Musi być sposób. Proszę.
Będziecie musieli zapłacić za pakiet ekstra.
Dobrze... Weźmiemy pakiet ekstra.
W tym naczyniu umieściłam pustą płytę fotograficzną.
Za moment przyciemnię światło i zdejmę pokrywę.
Płyty są środkiem komunikacji dla duchów.
Gdy Rachel do nas dołączy, zostawi wiadomość na płycie,
którą dla was zinterpretuję.
Ostrzegam was.
Może być nieśmiała...
lub urażona.
To może trwać godzinami.
Może dać nam ledwie rysę.
Musimy być cierpliwi.
I musimy być dzielni.
Rozumiemy się?
Proszę, złapcie się za ręce.
Skupcie się na naczyniu.
Siła naszych emocji
i jasność naszych umysłów pokaże jej drogę.
Coś się dzieje.
To wiadomość.
- Od Rachel. - Co oznacza?
Nie wiem.
Ona ucieka.
To jest lustro.
Ręce.
Przechodzi przez coś.
Co to, kurwa?
Jest niewidoma.
- Niewidoma. - To może być OA!
Tak.
Chwila.
Niewidoma kobieta wychodzi ze schronu,
może widzieć i trafia do innego wymiaru.
Cholera jasna!
OA żyje!
- Zniżka do 10%. Tylko... - Jest coś jeszcze.
- tylko... - Tylko.
- Morze Martwe! - Tak!
- Może. - Może.
- B... - B... B... A.
BBA.
- BBA. - To ty.
BBA.
- Trop? - Trop!
Będzie ci tu bezpiecznie.
Bezpiecznie...
Przejść!
Przejść.
Tylko... BBA... może... bezpiecznie... przejść.
Tylko BBA może bezpiecznie przejść.
Przejść.
Tylko BBA może bezpiecznie przejść.
TAJEMNICA
Co się dzieje?
Betty, nie patrz!
Przestań!
Betty!
Napisy: Marzena Falkowska
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY