NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROSJA, 1 PAŹDZIERNIKA 1989 ROKU
Pierwszego października 1989 roku o godzinie dwunastej
43 kobiety w różnych częściach świata urodziły dzieci.
Było to coś nadzwyczajnego,
ponieważ dzień wcześniej żadna z nich nie była w ciąży.
Sir Reginald Hargreeves, ekscentryczny miliarder-awanturnik,
postanowił odnaleźć i adoptować jak najwięcej tych dzieci.
Niezwykłe.
Ile za nie chcesz?
PRZYGARNĄŁ SIEDMIORO Z NICH
DZISIAJ
STACJA KSIĘŻYCOWA
NUMER JEDEN LUTHER
Mów, gdzie sejf albo zginiecie!
Gdzie sejf?
Dajcie nam spokój!
NUMER DWA DIEGO
Kto to?
NUMER TRZY ALLISON
NUMER CZTERY KLAUS
Hej, ty?
Trzymaj się! Wierzę w ciebie!
W ciebie nie.
Do zobaczenia wkrótce.
ODDZIAŁ ODWYKOWY w LAKESHORE HILLS
Nie pij już.
Transmisja przychodząca.
Twoja rodzina jest już bezpieczna.
Nadajemy na żywo, z ostatniej chwili.
Allison, słyszałaś już?
Kiedy ostatnio widziałaś ojca?
Bracia się odzywali?
Założysz na pogrzeb coś od Valentina?
ŻEGNAM
Z OSTATNIEJ CHWILI
Chwilę temu policja potwierdziła
śmierć ekscentrycznego miliardera-samotnika.
NUMER SIEDEM VANYA
ZMARŁ SIR REGINALD HARGREEVES
Tata.
Hej, mamo.
Mamo?
Vanya? Jednak przyjechałaś.
- Hej, Allison. - Cześć, siostro.
Co ona tu robi?
Nie pasujesz tu po tym, co zrobiłaś.
Dziś też będziesz o tym gadać?
Idealny strój na taką okazję.
Przynajmniej jest czarny.
- Może ma rację. - Olej go.
Dobrze, że jesteś.
Daruj sobie.
Są pozamykane.
Brak śladów włamania. Żadnej szamotaniny.
Nic nadzwyczajnego.
Urosłeś, Luther.
Zdradź sekret. Koktajle białkowe?
- Ograniczasz cukier? - Czego chcesz?
To raport z autopsji.
- Skąd to masz? - Udało mi się…
włamać do biura koronera.
Śmierć ojca była zaskakująco…
naturalna.
Typowa niewydolność serca.
- No i? - Więc dlaczego tu jesteś…
i sprawdzasz okna?
Byłeś tu pierwszy?
Pogo go znalazł.
Rozmawiałem z nim.
- Nie mógł znaleźć monokla taty. - Do czego zmierzasz?
Czy choć raz widziałeś go bez monokla?
Nie. Więc ktoś go zabrał.
Może nie był sam w chwili śmierci.
Nie ma tu żadnej tajemnicy. Ani powodu do zemsty.
Żadnej zagadki. Nic takiego.
Tylko smutny starzec, który wykorkował w wielkim, pustym domu.
Na co zasługiwał.
Idź już.
Jak sobie chcesz, braciszku.
CUDOWNE DZIECI ROZKRĘCAJĄ SIĘ W UMBRELLA ACADEMY
MOJE ŻYCIE JAKO NUMER SIEDEM VANYA HARGREEVES
TATO, POMYŚLAŁAM: „CZEMU NIE?”. V.
- Witam w domu, panno Vanyo. - Pogo.
Miło cię widzieć.
Tak, twoja autobiografia.
Wiesz może…
czy ją przeczytał?
O ile mi wiadomo, nie.
Ile minęło od zaginięcia Piątego?
Szesnaście lat, cztery miesiące i 14 dni.
Twój ojciec nalegał, bym liczył.
Powiedzieć ci coś głupiego?
Zostawiałam mu włączone światło.
Bałam się, że wróci.
W domu będzie ciemno i znów odejdzie, nie mogąc nas znaleźć.
Więc każdej nocy…
zostawiałam mu przekąskę i nie gasiłam świateł.
Pamiętam te przekąski.
Rozdeptałem jakąś połowę kanapek z masłem orzechowym i piankami.
Twój ojciec wierzył, że Numer Pięć gdzieś tam jest.
Nie stracił nadziei.
I do czego to doprowadziło?
Dzieci są gotowe do snu. Chciały życzyć dobrej nocy.
Dobra! Czas spać. Chodźcie.
No, dalej.
Chodź, Allison, tata jest zajęty.
Zawsze jest zajęty.
Gdzie forsa, tato?
Gdzie forsa?
Klaus? Co ty tu robisz?
Allison! Wow, to naprawdę ty?
Chodź do mnie.
Kopę lat.
Zbyt wiele. Miałem nadzieję, że się spotkamy, bo…
chciałem dostać autograf. Do mojej kolekcji!
- Dopiero wyszedłeś z odwyku? - Nie, mam to już za sobą.
Wpadłem tu, by upewnić się,
że staruszek naprawdę odszedł.
Stało się! Nie żyje!
Skąd wiem?
Bo gdyby żył, żadne z nas nie postawiłoby stopy w tym gabinecie.
Przesiadywał tu przez całe nasze dzieciństwo,
planując kolejne tortury.
Pamiętasz, jak na nas patrzył? Ten dziwny grymas.
Bogu dzięki, że nie był naszym prawdziwym ojcem,
bo mielibyśmy po nim to martwe spojrzenie.
Numerze Trzy…
Złaź z jego fotela.
Lutherze!
Naprawdę…
nabrałeś masy przez te lata, co?
- Klaus. - Daruj sobie. Wychodziłem.
Możecie…
porozmawiać ze sobą.
Odłóż to.
Przepraszam?
Dalej. Zrób to.
Dobra.
To tylko zaliczka ze spadku!
Tylko tyle.
Nie gorączkuj się tak.
Gdyby cię to ciekawiło, Klaus się nie zmienił.
Po tych wszystkich latach jest to dziwnie pocieszające.
Spotkałaś Diega?
- W tym głupim stroju? - Prawda?
Chodzi w nim do łazienki?
- Pod prysznic? - Tak.
Zdecydowanie.
Nie wiedziałem, czy przyjdziesz.
Ani ja.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
A gdzie Patrick? Claire?
Patrick wniósł o rozwód osiem miesięcy temu.
Jasne, że nie wiesz. Nie było cię.
A co z Claire?
Dostał opiekę.
Cholera.
Cóż…
zawsze możesz rozpuścić…
jakąś plotkę.
Skończyłam z tym.
- Co się stało? - To, co zawsze.
Moje życzenie się spełniło i nie mogłam go cofnąć.
Dobra, zaczynajmy.
Można przygotować na dziedzińcu uroczystość żałobną o zmierzchu.
Powiedzieć parę słów, to jego ulubione miejsce.
- Miał ulubione miejsce? - Pod dębem.
Spędzaliśmy tam czas. Wy nie?
Będą przekąski? Herbatka? Ciasteczka?
- Kanapki z ogórkiem zawsze rządzą. - Nie.
Zgaś to. Tata nie pozwalał palić.
- To moja spódnica? - Co? Ach, ta.
Była w twoim pokoju. Nieco staroświecka, ale…
- ma parę fajnych… wcięć. - Dobra, słuchajcie.
Trzeba omówić parę ważnych spraw.
- Jakich? - Okoliczności śmierci.
Zaczyna się.
Nie rozumiem. Mówili, że to zawał.
- Według koronera. - Myliliby się?
- Teoretycznie. - Jak to?
Myślę, że coś stało się tuż przed śmiercią.
Tata brzmiał dziwnie, gdy z nim rozmawiałem.
Quelle surprise!
Jak to „dziwnie”?
Był nerwowy.
Kazał uważać, komu ufam.
Był zgorzkniałym paranoikiem, który powoli tracił poczytalność.
Nie. Musiał o czymś wiedzieć.
Wiem, że tego nie lubisz, ale musisz porozmawiać z tatą.
Nie mogę go wezwać i powiedzieć: „Tato, czy mógłbyś...
przerwać tenisa z Hitlerem i z nami pogadać?”.
- Od kiedy? To twoja moc. - Nie jestem w nastroju.
- Nawaliłeś się? - Tak!
Jak można zachować trzeźwość, słuchając tych bzdur?
Ocknij się! To ważne.
No i sprawa zaginionego monokla.
- Kogo obchodzi głupi monokl? - Właśnie.
Jest bezwartościowy. Kradzież była sprawą osobistą.
Zrobił to ktoś bliski. Miał żal.
- Do czego zmierzasz? - Czy to nie oczywiste?
Myśli, że zabił go ktoś z nas.
- Nie! - Jak możesz?
Świetnie, Luther. Oby tak dalej.
- Nie o to chodzi… - Ześwirowałeś!
- Świr. - Nie skończyłem!
Dobra, idę zabić mamę. Zaraz wracam.
Nie o to mi chodziło. Ja nie…
Allison. Rany…
Gładko poszło.
Za pięć, cztery, trzy, dwa…
17 LAT TEMU
Jim Helleman na żywo dla kanału drugiego spod banku Capital West.
Trzy godziny temu do banku wtargnęła uzbrojona grupa,
biorąc nieznaną liczbę zakładników.
Zabierz ich za ladę!
Przez ciebie muszę zrobić coś, czego nie chcę.
Cholera!
Wracaj do reszty!
Słyszałam plotkę.
Co powiedziałaś?
Podobno postrzeliłeś kumpla w stopę.
Stary?
Co, do diabła?
W banku rozległy się strzały.
Nie wiemy, czy zakładnicy są ranni.
Tutaj, u góry!
Ktoś jest na dachu! Możliwe, że to funkcjonariusz.
Wygląda na to, że jeden z bandytów został wyrzucony z banku!
Spluwy są dla leszczy. Faceci rzucają nożami!
Widziałem wiele takich akcji, sytuacja może szybko eskalować.
- Do tyłu, dziwadła! - Ostrożnie, kolego.
- Cofnijcie się! - Bo co?
Niezły zszywacz!
Od kilku minut jest spokój,
ale zostaniemy na wizji,
aby nie przegapić napadu na bank Capitol West.
Naprawdę muszę to robić?
Dalej, Ben. W skarbcu jest ich więcej.
Nie pisałem się na to.
Widzimy uwolnionych zakładników.
Są przerażeni, ale wyglądają na całych.
Możemy wracać do domu?
Ktoś wychodzi.
To nie bandyci, a młodzi uczniowie w mundurkach i maskach.
Jim Helleman z kanału drugiego. Jak weszliście do banku?
Czemu nie mogę do nich dołączyć?
Rozmawialiśmy o tym, Numerze Siedem.
Obawiam się, że nie jesteś wyjątkowa.
Nasz świat się zmienia.
Już się zmienił.
Pośród nas żyją ludzie obdarowani umiejętnościami
wykraczającymi poza to, co typowe.
Adoptowałem sześcioro takich dzieci.
Przedstawiam państwu pierwszy rocznik
Umbrella Academy.
Kanał dziewiąty. Co z ich rodzicami?
Otrzymali stosowną zapłatę.
Dba pan o dobro dzieci?
Oczywiście! A także o los naszego świata.
Słuchaj, starcze.
Gdyby mnie zamordowano i jeden z moich synów…
adoptowanych synów, potrafił rozmawiać ze zmarłymi,
pomyślałbym nad... No nie wiem…
pojawieniem się!
Zacznij swój długi, gniewny wykład.
Powiedz, kto to zrobił i zaznaj wiecznego odpoczynku.
Wiecznego odpoczynku.
To przereklamowane.
Dalej, Reggie.
W każdej chwili.
Proszę?
Muszę wytrzeźwieć!
Oczyść umysł.
Dalej!
Dalej, jazda!
Ty wiecznie uparty draniu!
Nie wiem jak ty,
ale ja się napiję.
KOLANO
ROZBROJENIE
WYŁUPIENIE OCZU
Trzy? No dobra.
Tatuś?
Co to jest?
- Nie podchodźcie! - Serio?
Wygląda na anomalię czasową.
Może też być miniaturową czarną dziurą.
- Niezły masz rozstrzał, byku. - Z drogi!
Co ty…
I co to miało dać?
Nie wiem. Macie lepszy pomysł?
Stańcie za mną!
- Za nami! - Proponuję ucieczkę! Dalej!
Ktoś jeszcze widzi...
młody Numer Pięć, czy tylko ja?
NUMER PIĘĆ
Cholera!
- Co dziś za dzień? Dokładnie. - Dwudziesty czwarty.
- Miesiąc? - Marzec.
Dobrze.
Porozmawiamy o tym, co się stało?
Minęło 17 lat.
Minęło znacznie więcej.
Za tym nie tęskniłem.
- Gdzie byłeś? - W przyszłości.
- Jest do dupy. - Mówiłem!
Mogłem posłuchać ojca.
Skok przez przestrzeń to jedno.
Ale skok w czasie to loteria.
Niezła kiecka.
- Danke. - Jak wróciłeś?
W końcu musiałem wysłać świadomość w przyszłość
w zawieszonym stanie kwantowym własnego ja,
które istnieje w każdym momencie czasu.
- To bez sensu. - Miałoby, gdybyś był bystry.
Jak długo tam byłeś?
Jakieś 45 lat.
Więc mówisz, że masz 58 lat?
Nie. Moja świadomość tyle ma.
Znów mam ciało 13-latka.
Jak to możliwe?
Delores mówiła, że równania są dziwne.
Pewnie ma teraz ubaw.
Delores?
Przegapiłem pogrzeb?
Skąd wiedziałeś?
Czego nie kumasz w słowie „przyszłość”?
Niewydolność serca?
- Tak. - Nie.
Więc wszystko po staremu.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
A co tu mówić? Tak działa krąg życia.
Cóż…
To było ciekawe.
O cholera.
Tata o mnie nie zapomniał.
Czytałem twoją książkę.
Była w jedynej ocalałej bibliotece.
W sumie była całkiem dobra.
Z pazurem, zdradzała rodzinne sekrety.
- Pewnie dobrze ją przyjęli. - Nienawidzą mnie.
Mogło być gorzej.
Jak z Benem?
Było źle?
NIECH MROK W TWOIM SERCU ZNAJDZIE UKOJENIE W ŚWIETLE WIECZNYM
Coś się stało?
Tata zmarł. Pamiętasz?
Jasne, że tak.
- Co z mamą? - Wszystko dobrze.
Musi odpocząć. Naładować baterie.
Gdy będziesz gotów.
Przydałby się wiatr.
Czy ktoś chce coś powiedzieć?
W porządku.
Pod każdym względem
sir Reginald Hargreeves uczynił mnie tym, czym dziś jestem.
Z tego powodu zawsze będę jego dłużnikiem.
Był moim mistrzem…
i przyjacielem.
Będzie mi go bardzo brakować.
- Pozostawił skomplikowaną spuściznę… - Był potworem.
Był złym człowiekiem i jeszcze gorszym ojcem.
Bez niego będzie lepiej.
- Diego! - Nazywam się Numer Dwa.
Wiesz czemu?
Bo nasz ojciec nie miał czasu, by nadać nam imiona.
Mama musiała.
Czy ktoś jest głodny?
Nie, w porządku.
Dobrze.
Chcecie oddać mu hołd?
Śmiało.
Ale bądźcie szczerzy.
Powinieneś się zamknąć.
Zwłaszcza ty powinieneś stać po mojej stronie.
- Ostrzegam cię. - Po tym, co ci zrobił…
Wysłał cię miliony kilometrów stąd.
Zamknij się, Diego!
Tak bardzo nie mógł cię znieść!
Chłopcy! Przestańcie.
Dawaj, byku.
Przestańcie!
Przywal mu! Przywal!
Puszczaj!
Nie mam na to czasu.
No chodź, byku!
I posąg Bena diabli wzięli.
Diego, nie!
Nie wiesz, kiedy przestać.
Teraz masz materiał na drugi tom.
Też był moim ojcem.
Mamo. Chodź do środka.
Chodźmy.
Pewnie ci się podobało.
Drużyna wspięła się na wyżyny.
Jak za starych czasów.
Najlepszy pogrzeb świata.
Nietzsche powiedział:
„Człowiek jest liną rozpiętą między zwierzęciem a nadczłowiekiem.
17 LAT TEMU
Liną nad przepaścią. To niebezpieczne przejście,
niebezpiecznie jest patrzeć wstecz, trwożnie drżeć i chwiać się”.
Dążąc do własnej wielkości,
musisz o nią zabiegać, bo nie przyjdzie sama…
Zapamiętaj też, że jednostka jest zawsze słabsza od grupy.
To nie fair! Piąty oszukuje!
Dostosował się.
Łączące was więzy
czynią was silniejszymi jako grupa.
Uczynią was obojętnymi na ból i trudy,
którymi zaatakuje was świat.
Wierzcie mi.
Życie będzie trudne.
Pełne bólu.
Możemy osiągnąć wiele, przyjmując wspólną odpowiedzialność.
Tak powstaje zaufanie.
Wspólnie stawicie czoła rządom zła.
NUMER SIEDEM
Nie marnuj czasu.
Mogłam nie przychodzić.
To twój dom i zawsze nim będzie.
Zamówić taksówkę?
Już dzwoniłam. Dziękuję.
Już jest.
Mam nadzieję, że wiesz, iż ojciec bardzo cię kochał.
Na swój sposób.
W tym problem, prawda?
Dbaj o siebie.
Ty również.
Gdzie Vanya?
Wyjechała.
- Cóż za pech. - Fakt.
Wielka chata, 42 sypialnie, 19 łazienek i ani jednego ziarnka kawy.
- Tata nie cierpiał kofeiny. - Dzieci też, a miał nas całkiem sporo.
Biorę auto.
Dokąd jedziesz?
Napić się porządnej kawy.
Potrafisz prowadzić?
Wszystko potrafię.
Powinniśmy spróbować go zatrzymać.
Ale chciałbym też zobaczyć, co się stanie.
Pewnie zobaczymy się za dziesięć lat, na pogrzebie Poga.
- Może będziesz pierwszy. - Też cię kocham.
Powodzenia przy kolejnym filmie. Oby był lepszy niż twoje małżeństwo.
- Wychodzimy? - Nie.
- Ja wychodzę. Sam. - Cudownie! Skoczę po rzeczy.
Hej!
Gdy tylko zamykam oczy,
widzę hipopotama, który chce nasrać mi na twarz.
- Przerażające. - Niesamowite.
- Nie! - Oprzyj się.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Przepraszam, zatkany zlew. Co podać?
- Czekoladowego eklera. - Robi się.
Nalać młodemu mleka?
Młody chce kawy. Czarnej.
Słodziak.
Kiedyś to miejsce nie było taką dziurą.
Bywałem tu za dzieciaka.
Wymykaliśmy się z rodzeństwem i jedliśmy pączki do porzygu.
Kiedyś to było, co?
Tak sądzę.
Ja zapłacę.
Dzięki.
ISHMAEL HOLOWANIE CAŁĄ DOBĘ
Musi pan dobrze znać miasto.
Mam nadzieję. Jeżdżę tu od 20 lat.
Dobrze. Szukam adresu.
Szybko poszło.
Myślałem, że dłużej im zejdzie.
Zachowujmy się jak profesjonaliści.
Pójdziesz z nami. Chcą z tobą porozmawiać.
Nie mam nic do powiedzenia.
Nie musi tak być.
Myślisz, że chcę zabić dziecko? Wrócić z tą myślą do domu?
Nie martwiłbym się o to.
Nie wrócisz do domu.
Hej, głąby.
Czy choć raz widziałeś tatę bez monokla?
Diego!
Nie chcę przerywać ci chwili zadumy, ale chodź już, umieramy z głodu!
Mam ochotę na…
jajka.
Nie!
Za późno na jajka.
Gofry? Lubisz gofry?
Jasne, że tak. Wszyscy je lubią.
Strzały przy Milton Avenue, Kawiarnia Griddy’ego.
Miło, że dołączyłeś.
Wybraliśmy, werble… gofry.
Zostawię cię na przystanku. Muszę wracać do pracy.
Do łamania kości.
Łupania czaszek.
Ratowania żyć, synku.
Chyba znowu będą mrożone gofry.
NUMER SZEŚĆ BEN
(ZMARŁY)
Zjadłbym jajecznicę na bekonie. Ograniczam wieprzowinę.
- Jezu! - Powinnaś zamontować zamki w oknach.
To drugie piętro.
Zboki się wspinają.
Dziwny jesteś.
To krew?
Nic takiego.
Co tu robisz?
Tylko tobie mogę ufać.
- Czemu mnie? - Bo jesteś zwyczajna.
Bo mnie wysłuchasz.
Gdy skoczyłem w przyszłość i w niej utknąłem,
- wiesz, co znalazłem? - Nie.
Nic.
Zupełnie nic.
O ile mi wiadomo, byłem ostatnim żywym człowiekiem.
Nie dowiedziałem się, kto zniszczył ludzkość,
ale odkryłem coś innego.
Datę tego wydarzenia.
Za osiem dni koniec świata.
I nie wiem, jak temu zapobiec.
Zaparzę kawy.
Napisy: Bartosz Zieliński