‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ประเทศรัสเซีย 1 ตุลาคม ปี 1989)
‪ชั่วโมงที่ 12 ของวันแรก ‪ในเดือนตุลาคม ปี 1989
‪ผู้หญิง 43 คนทั่วโลกให้กำเนิดบุตร
‪นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติเพราะว่า
‪ผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้ตั้งครรภ์ ‪เมื่อตอนเริ่มต้นของวันนั้น
‪เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ ‪มหาเศรษฐีผู้แปลกประหลาดและนักผจญภัย
‪ได้ตัดสินใจตามหาและอุปถัมภ์ ‪เด็กเหล่านี้ให้หลายคนที่สุด
‪น่ามหัศจรรย์มาก
‪คุณต้องการเงินเท่าไร
‪(เขาได้มาทั้งหมดเจ็ดคน)
‪(ปัจจุบัน)
‪(ฮาร์กรีฟส์)
‪(สถานีดวงจันทร์)
‪(หมายเลขหนึ่ง "ลูเธอร์")
‪บอกมาว่าตู้เซฟอยู่ไหน ‪ไม่งั้นครอบครัวแกตาย
‪ตู้เซฟอยู่ที่ไหน
‪ปล่อยพวกเราไปเถอะ!
‪(หมายเลขสอง "ดิเอโก")
‪มันเป็นใคร
‪(หมายเลขสาม "อัลลิสัน")
‪(หมายเลขสี่ "เคลาส์")
‪นี่ คุณ
‪พยายามต่อไปนะ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ โอเคนะ
‪ส่วนคุณ ก็ไม่เท่าไร
‪เดี๋ยวก็เจอกันอีกนะ เคลาส์
‪(สถานบำบัดเลกชอร์ฮิลล์)
‪อย่าเล่นยาอีกนะ
‪การสื่อสารเรียกเข้า
‪ครอบครัวของคุณปลอดภัยแล้ว
‪เรากำลังรายงานข่าวด่วน
‪อัลลิสัน รู้ข่าวแล้วหรือยัง
‪คุณได้พบพ่อของคุณครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪คุณได้ข่าวจากพี่น้องของคุณบ้างไหม
‪อัลลิสัน คุณจะใส่ชุดของวาเลนติโน่ ‪ไปงานศพหรือเปล่า
‪(ลาก่อน)
‪(ข่าวด่วน)
‪เมื่อสักครู่นี้ตำรวจได้รับรายงานการเสียชีวิต
‪ของมหาเศรษฐีที่แปลกและสันโดษที่สุดในโลก
‪(หมายเลขเจ็ด "แวนญา")
‪(เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ได้เสียชีวิตแล้ว)
‪พ่อ
‪(รถแท็กซี่ประจำเมือง)
‪หวัดดีค่ะ แม่
‪แม่คะ
‪แวนญาเหรอ
‪เธอมาจริงๆ ด้วย
‪- ไง อัลลิสัน ‪- ไง น้องสาว
‪หล่อนมาทำอะไรที่นี่
‪เธอไม่สมควรมาที่นี่หลังวีรกรรมที่ทำไว้
‪จะเลือกหาเรื่องวันนี้จริงเหรอ
‪แต่งตัวถูกกาลเทศะมากเลยนะ
‪อย่างน้อยฉันก็ใส่สีดำ
‪- รู้อะไรไหม บางทีเขาอาจจะพูดถูก ‪- ไม่ต้องไปสนใจเขา
‪ฉันดีใจที่เธอมานะ
‪ฉันช่วยนายประหยัดเวลาได้นะ
‪มันล็อคกุญแจไว้หมด
‪ไม่มีการงัดแงะ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
‪ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ
‪ตัวใหญ่ขึ้นนะเนี่ย ลูเธอร์
‪เคล็ดลับอะไร โปรตีนปั่นใช่ไหม
‪ลดแป้งเหรอ
‪จะเอาอะไร
‪รายงานผ่าพิสูจน์ศพ
‪- แล้วทำไมมันถึงอยู่กับนาย ‪- ก็เพราะว่าฉัน...
‪งัดห้องทำงานเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ
‪แล้วน่าประหลาดใจจริงๆ ‪ว่าการตายของพ่อเป็น...
‪เรื่องปกติ
‪ก็แค่หัวใจล้มเหลวธรรมดา
‪เหรอ แล้วไง
‪แล้วนายเข้ามาในนี้...
‪เพื่อดูหน้าต่างทุกบานทำไม
‪นายมาเจอศพคนแรกใช่ไหม
‪โพโกมาเจอ
‪ฉันคุยกับโพโกแล้ว
‪- เขาบอกว่าหาแว่นข้างเดียวของพ่อไม่เจอ ‪- จะสื่ออะไร
‪นายเคยเห็นพ่อไม่ใส่แว่นสักครั้งไหมล่ะ
‪ไม่เคย ซึ่งก็แปลว่ามีคนเอาไป
‪ซึ่งก็แปลว่ามีโอกาสที่พ่อ ‪ไม่ได้อยู่คนเดียวตอนที่ตาย
‪เรื่องนี้ไม่น่าพิศวงอะไรเลย ไม่มีอะไรให้แก้แค้น
‪ไม่มีคดีให้ไข ไม่มีอะไรเลย
‪มีแค่คนแก่แสนเศร้า ‪ที่ล้มตายในบ้านหลังใหญ่อันว่างเปล่า
‪ตามสมควรแล้ว
‪นายควรออกไปซะ
‪เอาที่สบายใจ พี่ชาย
‪(อัมเบรลลา อคาเดมี่)
‪(เด็กมหัศจรรย์) ‪(ล้วงลึกกับอัมเบรลลา อคาเดมี่)
‪(พิเศษไม่เหมือนใคร: ชีวิตหมายเลขเจ็ด ‪แวนญา ฮาร์กรีฟส์)
‪(พ่อคะ หนูคิดว่าทำไมจะไม่ล่ะ วี)
‪ขอต้อนรับกลับบ้าน คุณแวนญา
‪โพโก
‪ดีจริงๆ ที่ได้เจอคุณ
‪อ๋อใช่ อัตชีวประวัติของคุณ
‪คุณรู้ไหมว่า...
‪พ่อเคยอ่านมันไหม
‪เท่าที่ผมรู้ก็ไม่เคย
‪ห้าหายตัวไปนานแค่ไหนแล้วนะ
‪มันผ่านมา 16 ปี 4 เดือน กับ 14 วันครับ
‪พ่อของคุณขอให้ผมนับวันเวลา
‪อยากรู้อะไรโง่ๆ ไหม
‪ฉันเคยเปิดไฟทิ้งไว้ให้เขาเสมอ
‪ฉันกลัวว่าเขาจะกลับมา
‪แล้วมันจะดึก และในบ้านจะมืด
‪พอเขาหาพวกเราไม่เจอก็จะจากเราไปอีก
‪ดังนั้น ทุกๆ คืน ฉันจะ...
‪ทำของว่างและเปิดไฟทิ้งไว้ตลอด
‪ผมจำของว่างของคุณได้
‪จำได้แม่นเลยว่าเคยเดินเหยียบ ‪แซนด์วิชเนยถั่วมาร์ชแมลโลว์นั่นเกินครึ่ง
‪พ่อของคุณเชื่ออยู่เสมอว่า ‪หมายเลขห้าต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪เขาไม่เคยสิ้นหวัง
‪แล้วดูสิว่าพ่อเป็นไง
‪เด็กๆ พร้อมเข้านอนแล้วค่ะ ‪พวกแกอยากบอกราตรีสวัสดิ์
‪โอเค! ได้เวลาเข้านอนแล้ว เด็กๆ ‪ไปกันเลย
‪ไปกันเลยจ้ะ
‪ไปกันเถอะ อัลลิสัน พ่อของหนูเขายุ่งอยู่
‪พ่อยุ่งแบบนี้ตลอดแหละ
‪เงินอยู่ที่ไหนนะ พ่อ
‪เงินมันอยู่ที่ไหนเนี่ย
‪เคลาส์ มาทำอะไรในนี้
‪อัลลิสัน! ว้าว นี่เธอเองเหรอ
‪นี่ มานี่มา
‪ไม่เจอกันซะนาน
‪นานเกินไป จริงๆ ฉันหวังว่า ‪จะได้เจอเธอเพราะ...
‪ฉันอยากจะได้ลายเซ็นของเธอ ‪มาเพิ่มในคอลเล็กชัน!
‪- เพิ่งไปบำบัดเลิกยาเหรอ ‪- ไม่!
‪ไม่ใช่ ฉันเลิกเล่นไปนานแล้ว
‪ฉันกลับมาเพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองรู้
‪ว่าพ่อได้
‪ตายไปแล้วจริงๆ
‪ใช่เลย! พ่อตายไปแล้ว!
‪รู้ไหมว่าฉันรู้ได้ไง เพราะถ้าพ่อยังอยู่
‪พวกเราจะไม่ได้รับอนุญาตให้มาเหยียบในห้องนี้
‪ตอนเราเป็นเด็ก พ่ออยู่ในนี้ตลอด
‪วางแผนการลงโทษครั้งถัดไป ใช่ไหม
‪จำได้ไหมว่าพ่อเคยมองเรายังไง ‪ด้วยหน้าที่บึ้งตึงนั่น
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเรา
‪เราจะได้ไม่ต้องสืบทอด ‪สายตาที่เยือกเย็นไร้วิญญาณ
‪หมายเลยสาม...
‪ลุกออกจากเก้าอี้พ่อเดี๋ยวนี้
‪โอ้ ว้าว ลูเธอร์!
‪ว้าว นาย...
‪นายตัวใหญ่ขึ้นเยอะในช่วงหลายปีมานี้
‪เคลาส์
‪ไม่ต้องมาบ่น ฉันกำลังจะไปอยู่พอดี
‪พี่ๆ จะได้...
‪คุยกันไง
‪- วางมันลง ‪- ว่าไงนะ
‪วางเลย เดี๋ยวนี้
‪ก็ได้
‪มันก็แค่มรดกล่วงหน้าของเรา!
‪ก็แค่นั้นเอง!
‪ไม่เห็นต้องตีโพยตีพายเลย
‪เคลาส์ยังไงก็ยังเป็นเคลาส์ ถ้าเธอสงสัยนะ
‪หลังไม่เจอกันมาหลายปี ‪ฉันรู้สึกสบายใจที่เห็นแบบนั้นยังไงไม่รู้
‪เธอเจอดิเอโกหรือยัง
‪- กับชุดบ้าๆ ของเขาน่ะเหรอ ‪- โอ้ ฉันรู้
‪เธอว่าเขาใส่ชุดนั้นในห้องน้ำไหม
‪- ตอนอาบน้ำน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪ใส่ ชัวร์ป้าบ
‪ฉัน...
‪ฉันไม่แน่ใจว่าเธอจะมาไหม
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪เธอดูดีนะ
‪ขอบใจ
‪แพทริคกับแคลร์อยู่ไหนล่ะ
‪แพทริคยื่นฟ้องหย่าแปดเดือนที่แล้ว
‪แน่นอนอยู่แล้วว่านายไม่รู้ นายไม่ได้อยู่ที่นี่
‪แล้วแคลร์ล่ะ
‪เขาได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูก
‪เวรเอ๊ย
‪อย่างนั้น...
‪เธอทำแบบนั้นก็ได้นี่ แบบว่า...
‪ข่าวลือน่ะ
‪ฉันไม่ทำแบบนั้นแล้ว
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ก็สิ่งที่เกิดขึ้นทุกครั้ง
‪ฉันอธิษฐาน มันกลายเป็นจริง ‪และฉันถอนคำพูดไม่ได้
‪งั้นก็น่าจะเริ่มกันเลย
‪ฉันคิดว่าเราควรจะจัดพิธีรำลึกถึงพ่อ
‪ในสนามตอนพระอาทิตย์ตก
‪พูดอะไรหน่อย ตรงที่พ่อชอบอยู่
‪- พ่อมีที่ที่ชอบด้วยเหรอ ‪- ใช่ ใต้ต้นโอ๊ก
‪ฉันกับพ่อไปนั่งประจำ ทุกคนไม่เคยเหรอ
‪จะมีเครื่องดื่มไหม
‪ชา สโคน
‪- แซนด์วิชแตงกวาเลิศเสมอ ‪- ไม่
‪แล้วดับมันด้วย ก็รู้อยู่ว่าพ่อไม่ให้สูบบุหรี่
‪- นั่นมันกระโปรงฉันหรือเปล่า ‪- อะไรนะ อ๋อใช่
‪ฉันไปเจอมันในห้องของเธอ ‪ออกจะเชยไปหน่อย ฉันรู้ แต่...
‪- อากาศถ่ายเทสะดวกดีตรง... นั้นน่ะ ‪- ฟังกันหน่อย
‪ยังมีเรื่องสำคัญที่เราต้องปรึกษากันนะ
‪- เรื่องอะไร ‪- การตายของพ่อไง
‪เอาอีกแล้ว
‪ฉันไม่เข้าใจ ไหนบอกกันว่าหัวใจวาย
‪- คนชันสูตรพูดแบบนั้น ‪- พวกเขารู้ดีไม่ใช่เหรอ
‪- ตามหลักวิชา ‪- ตามหลักวิชาเหรอ
‪ฉันแค่จะพูดว่า อย่างน้อยมันต้องมีอะไรเกิดขึ้น
‪ครั้งสุดท้ายที่ฉันคุยกับพ่อ พ่อฟังดูแปลกๆ
‪โอ้! น่าแปลกใจอะไรเช่นนี้!
‪แปลกยังไงเหรอ
‪พ่อฟังดูเครียดๆ
‪บอกให้ฉันระวังเรื่องการวางใจคน
‪ลูเธอร์ พ่อเป็นตาแก่ขี้ระแวง
‪ที่เริ่มจะเสียสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่
‪ไม่ พ่อรู้แน่ๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านายไม่ชอบทำ
‪แต่ฉันอยากให้นายคุยกับพ่อ
‪อยู่ดีๆ จะให้ฉันโทรหาพ่อในปรโลกแล้วถามว่า
‪พ่อหยุดเล่นเทนนิสกับฮิตเลอร์สักครู่ ‪แล้วมารับสายหน่อย" ไม่ได้หรอกนะ
‪- ตั้งแต่เมื่อไร นั่นมันงานถนัดนายนี่ ‪- สภาพจิตฉันไม่เหมาะสม
‪- เมายาอยู่เหรอ ‪- ใช่!
‪นั่งฟังเรื่องไร้สาระแบบนี้แล้วจะไม่เมาได้ยังไง
‪งั้นก็สร่างได้แล้ว นี่เรื่องสำคัญ
‪แล้วยังมีปัญหาเรื่องแว่นตาข้างเดียวที่หายไป
‪- ใครจะไปสนใจแว่นตาข้างเดียวโง่ๆ ‪- ใช่สิ
‪มันไม่มีค่า
‪ดังนั้นคนที่เอามันไปทำเพราะแค้นส่วนตัว
‪คนที่ใกล้ชิดพ่อ คนที่อาฆาตพ่อ
‪นายจะสื่ออะไรเนี่ย
‪ยังไม่ชัดอีกเหรอ เคลาส์
‪เขาคิดว่าพวกเราคนนึงฆ่าพ่อ
‪คิดเหรอ!
‪คิดอย่างนั้นได้ยังไง
‪ทำได้ดีมากเลย ลูเธอร์
‪เป็นผู้นำที่ดีจริง
‪- ฉันไม่ได้จะสื่อแบบนั้น ‪- นายมันบ้าไปแล้ว บ้าจริงๆ
‪- บ้าที่สุด ‪- ฉันยังพูดไม่จบ!
‪โทษทีนะ ฉันจะไปฆ่าแม่ก่อน ‪เดี๋ยวจะกลับมาหา
‪ฉันไม่ได้สื่ออย่างนั้น ฉันไม่ได้...
‪อัลลิสัน โธ่...
‪ไปได้สวยมาก
‪ห้า สี่ สาม สอง‪...
‪(17 ปี ก่อน)
‪จิม เฮลเลแมนรายงานข่าวสดช่องสอง
‪หน้าธนาคารแคปพิตอล เวสต์ ‪บนถนนหลักตัดกับถนนสายหก
‪กลุ่มชายติดอาวุธครบมือ ‪ได้เข้ายึดธนาคารเมื่อสามชั่วโมงก่อน
‪และจับตัวประกันที่ยังไม่ทราบจำนวน
‪นี่! พาพวกมันไปไว้หลังเคาน์เตอร์!
‪ตอนนี้นายบีบให้ฉัน ‪ต้องทำเรื่องที่ไม่อยากจะทำเลย
‪เวร!
‪นี่ กลับไปรวมกับพวกนั้น!
‪ฉันได้ยินข่าวลือ
‪อะไร พูดว่าอะไรนะ
‪ฉันได้ยินข่าวลือมาว่า ‪คุณยิงเพื่อนของคุณเข้าที่เท้า
‪อะไรวะเนี่ย
‪มีเสียงปืนมาจากข้างในธนาคาร
‪ไม่แน่ใจว่าตัวประกันได้รับบาดเจ็บหรือไม่
‪ข้างบนนั่น!
‪มีความเคลื่อนไหวบนหลังคา
‪น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ตำตรวจ
‪ดูเหมือนว่าคนร้ายคนนึง
‪ถูกจับโยนออกมาจากธนาคาร
‪มีแต่พวกปอดแหกที่ใช้ปืน ชายแท้ต้องใช้มีด!
‪ผมเจอเหตุการณ์จับตัวประกันมาเยอะ ‪และมันบานปลายได้อย่างรวดเร็ว
‪- ถอยไป ไอ้ตัวประหลาด! ‪- เดินบนนั้นระวังหน่อย เพื่อน
‪- ถอยไป! ‪- ใช่ อย่าล้มเจ็บตัวนะ
‪ไม่งั้นจะทำไมล่ะ
‪ที่เย็บกระดาษเจ๋งมากเลย!
‪ไม่มีความเคลื่อนไหวมาสองสามนาทีแล้ว
‪แต่เราจะถ่ายทอดสดต่อไป จะได้ไม่พลาดอะไร
‪จากสถานการณ์จับตัวประกัน ‪ที่ธนาคารแคปพิตอล เวสต์
‪ฉันต้องทำจริงๆ เหรอ
‪เอาน่า เบน ในห้องนิรภัยยังมีคนอยู่อีก
‪ฉันไม่ได้อยากทำเลยนะ
‪ตอนนี้ตัวประกันทุกคนเป็นอิสระแล้ว
‪พวกเขาดูกลัวมากๆ ‪แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ
‪เรากลับบ้านได้หรือยัง
‪มีกลุ่มคนกำลังเดินออกมา
‪ไม่ใช่พวกโจร พวกเขาเป็นเด็กนักเรียน
‪ที่ใส่เครื่องแบบกับหน้ากาก
‪นี่คือจิม เฮลเลแมน ข่าวช่องสอง ‪คุณเข้าไปในธนาคารได้ยังไง
‪ช่วยเล่าเหตุการณ์ข้างในทีสิ
‪ทำไมหนูถึงไปเล่นกับพี่ๆ ไม่ได้ล่ะ
‪เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ หมายเลขเจ็ด
‪ฉันเกรงว่าตัวแกไม่มีอะไรพิเศษเลย
‪อ่อ
‪โลกของเรากำลังเปลี่ยนไป
‪ได้เปลี่ยนไปแล้ว
‪มีกลุ่มคนในหมู่พวกเรา
‪ที่มีพรสรรค์และความสามารถ
‪เกินกว่าคนปกติ
‪ผมได้รับเลี้ยงเด็กแบบนี้หกคน
‪นี่คือชั้นเรียนต้นแบบ
‪ของดิ อัมเบรลลา อคาเดมี่
‪คุณฮาร์กรีฟส์คะ ข่าวช่องเก้า ‪เกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ของพวกเขา
‪พวกเขาได้รับค่าชดเชยที่เหมาะสม
‪คุณกังวลเรื่องสวัสดิการของเด็กๆ หรือไม่
‪แน่นอนที่สุด!
‪เช่นเดียวกับที่ผมกังวลเรื่องชะตากรรมของโลก
‪ฟังนะ ตาแก่
‪ถ้าผมถูกฆ่าและลูกชายผมคนนึง...
‪ลูกเลี้ยง สามารถติดต่อกับคนที่ตายไปแล้วได้
‪ผมอาจจะคิดอยาก...
‪ไม่รู้สิ ผมไม่รู้...
‪ปรากฏตัวออกมา!
‪ออกมาเทศน์สไตล์ผีโมโหตัวใหญ่ๆ สิ
‪บอกทุกคนว่าใครเป็นคนทำ
‪และหาสันติสุขนิรันดร์
‪สันติสุขนิรันดร์!
‪คงไม่ดีตามที่เขาว่าหรอก
‪มาเร็ว เรจจี้
‪มาได้ทุกเมื่อเลย
‪ได้โปรดเถอะ
‪ต้องหายเมาแค่นั้น!
‪ทำสมองให้โล่ง
‪มาสิ!
‪มาสิ มาเร็วๆ เลย!
‪พ่อนี่เป็นไอ้เวรหัวแข็งมาโดยตลอด!
‪ผมไม่รู้นะว่าพ่อไหวไหม
‪แต่ผมต้องดื่มเหล้าหน่อยละ
‪(ตีเข่า)
‪(ปลดอาวุธ)
‪(ควักตา)
‪สามเม็ดแล้วกัน โอเค
‪พ่อจ๋า
‪มันคืออะไร
‪- อย่าเข้าไปใกล้! ‪- ไม่บอกก็รู้
‪ดูเหมือนจะเป็นมิติเวลาแปรปรวน
‪หรือไม่ก็น่าจะเป็นหลุมดำขนาดจิ๋ว
‪- มันแตกต่างกันพอสมควรนะ พ่อยักษ์ ‪- หลีกทางไป!
‪นายจะทำ...
‪นั่นมันจะทำอะไรได้
‪ก็ไม่รู้สิ มีความคิดอื่นไหมล่ะ
‪ทุกคนมาหลบหลังฉัน!
‪- ใช่ หลบหลังพวกเรา! ‪- ฉันเสนอให้วิ่งหนี ไปกันเถอะ!
‪มีใครเห็น...
‪หมายเลขห้าตัวจิ๋วอีกไหม หรือว่าแค่ฉันคนเดียว
‪(หมายเลขห้า "หมายเลขห้า")
‪ตายห่า!
‪- วันนี้วันที่เท่าไร เอาให้เป๊ะๆ ‪- วันที่ 24
‪- เดือนอะไร ‪- มีนาคม
‪ดี
‪มาคุยกันดีไหมว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
‪นี่มัน 17 ปีแล้วนะ
‪นานกว่านั้นเยอะ
‪ไม่คิดถึงพลังนั้นเลย
‪- นายไปไหนมา ‪- อนาคต
‪- ขอบอกว่ามันแย่มาก ‪- บอกแล้วไง
‪ฉันน่าจะฟังพ่อ
‪กระโดดข้ามปริภูมิเป็นเรื่องหนึ่ง
‪กระโดดข้ามเวลาก็เหมือนเสี่ยงดวง
‪กระโปรงสวย
‪- โอ้ ขอบคุณ ‪- เดี๋ยว นายกลับมาได้ยังไง
‪ในตอนท้ายฉันต้องส่งสติสัมปชัญญะไปข้างหน้า
‪ไปสู่สถานะควอนตัมที่ถูกหยุดไว้ในวัยเด็ก
‪ที่มีอยู่ในทุกช่วงเวลาที่เป็นไปได้ทั้งหมด
‪ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
‪ถ้าฉลาดกว่านี้จะเข้าใจ
‪นายอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน
‪ประมาณ 45 ปี
‪นี่กำลังจะพูดว่า...
‪นายอายุ 58 เหรอ
‪ไม่ใช่ สติของฉันอายุ 58 ปี
‪แต่ปรากฏว่าร่างกายอายุ 13 อีกแล้ว
‪มันเป็นไปได้ยังไง
‪โดโลเรสพูดอยู่ตลอดว่าสมการมันไม่ถูกต้อง
‪เธอคงกำลังหัวเราะเยาะ
‪โดโลเรสเหรอ
‪ฉันคงมาไม่ทันงานศพสินะ
‪รู้เรื่องนี้ได้ไง
‪นายไม่เข้าใจคำว่า "อนาคต" ตรงไหน
‪หัวใจวายเหรอ
‪- ใช่ ‪- ไม่ใช่
‪ดีใจที่เห็นว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
‪แค่นี้เหรอ จะพูดแค่นี้เหรอ
‪จะให้พูดอะไรอีกล่ะ วงจรชีวิต
‪ก็...
‪เป็นเรื่องที่น่าสนใจดี
‪เวรชะมัด
‪ดีใจที่รู้ว่าพ่อไม่ได้ลืมฉัน
‪ฉันอ่านหนังสือของเธอด้วยนะ
‪เจอในห้องสมุดที่ยังไม่ทลายลงไป
‪พิจารณาจากทุกอย่างแล้ว ฉันว่ามันดีมากๆ
‪กล้าหาญมากที่แฉความลับของครอบครัว
‪ทุกคนคงชอบเนอะ
‪พวกเขาเกลียดฉัน
‪โลกนี้มีเรื่องร้ายกว่านั้นเยอะ
‪หมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเบนเหรอ
‪มันแย่ไหม
‪(เบน ฮาร์กรีฟส์)
‪(ขอให้ความมืดในตัวคุณ ‪สงบลงเมื่อได้เห็นแสงสว่าง)
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪พ่อเสียชีวิตค่ะ
‪จำได้ไหม
‪ใช่ จริงด้วย
‪แม่โอเคไหม
‪เออ แม่สบายดี
‪แม่ต้องการพักผ่อน
‪ชาร์จพลัง
‪เริ่มเมื่อพร้อมเลย
‪อาจจะดีกว่านี้ถ้ามีลมสักหน่อย
‪มีใครอยากจะพูดอะไรไหม
‪งั้นก็ได้
‪พูดถึงในทุกรูปแบบ
‪เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ ‪ทำให้ผมได้เป็นสิ่งที่เป็นในวันนี้
‪เพียงแค่นั้น ผมจะสำนึกบุญคุณเขาตลอดไป
‪เขาเป็นเจ้านาย
‪และเป็นเพื่อนของผม
‪ผมจะคิดถึงเขาอย่างยิ่ง
‪- เขาได้ทิ้งมรดกที่ซับซ้อนเอาไว้ ‪- พ่อเป็นสัตว์ประหลาด
‪พ่อเป็นคนไม่ดี แล้วก็เป็นพ่อที่แย่มาก
‪ไม่มีพ่อแล้วโลกก็น่าอยู่ขึ้น
‪- ดิเอโก! ‪- ฉันชื่อหมายเลขสอง
‪เธอรู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะว่าพ่อของเรา
‪ไม่เคยคิดจะตั้งชื่อให้พวกเราเลย
‪เขาให้แม่เป็นคนตั้ง
‪มีใครอยากจะกินอะไรไหม
‪ไม่เป็นไรค่ะแม่
‪โอเคจ้ะ
‪ถ้าอยากจะแสดงความเคารพกัน
‪ก็เชิญเลย
‪แต่อย่างน้อยก็อย่าโกหกว่าพ่อเป็นคนยังไง
‪หยุดพูดได้แล้ว
‪นายควรเข้าข้างฉันมากที่สุดสิ หมายเลขหนึ่ง
‪ฉันเตือนแล้วนะ
‪พ่อทำร้ายนายซะขนาดนั้น...
‪พ่อส่งนายออกไปไกลนับล้านไมล์!
‪ดิเอโก หยุดพูดเดี๋ยวนี้
‪พ่อคิดว่านายรกหูรกตามากขนาดนั้นเลย
‪หนุ่มๆ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ
‪มาสิ พ่อคนเก่ง!
‪หยุดนะ!
‪ต่อยเขา! ต่อยเขาเลย!
‪ปล่อย... ฉัน... นะ!
‪ฉันไม่มีเวลากับเรื่องไร้สาระนี่
‪มาสิ พ่อคนเก่ง!
‪และก็ลาก่อนรูปปั้นของเบน
‪ดิเอโก อย่านะ!
‪ห้ามตัวเองไม่เป็นเลยใช่ไหม
‪ได้เนื้อหาพอไปเขียนเล่มต่อหรือยังล่ะ
‪เขาก็เป็นพ่อของฉันเหมือนกัน
‪แม่ครับ
‪ไปข้างในกันเถอะ
‪ไปเถอะครับ
‪ผมขอพนันว่าพ่อคงถูกใจเลยสินะ
‪"ทีม" แบบท็อปฟอร์ม
‪เหมือนสมัยก่อนเลย
‪เป็นงานศพที่เยี่ยมที่สุดเลย
‪นิทเช่เคยพูดไว้ว่า
‪"มนุษย์ก็เหมือนเส้นเชือก ‪ที่ขึงอยู่ระหว่างสัตว์และยอดมนุษย์
‪(17 ปีที่แล้ว)
‪เชือกที่ขึงไว้เหนือหุบเหวลึก ‪เป็นอันตรายที่จะข้าม
‪อันตรายที่จะหันกลับมามอง ‪อันตรายที่จะสั่นสะเทือนและหยุดชะงัก"
‪แม้พวกแกจะต้องพยายามฝึกฝนให้ตัวเองเก่งกาจ
‪ซึ่งจำเป็นต้องฝึกฝน
‪เพราะอยู่เฉยๆ ก็ไม่เก่งขึ้นมาหรอก
‪แต่ก็ต้องจำไว้ว่า ‪คนคนเดียวมิอาจแข็งแกร่งไปกว่ากลุ่มคนได้
‪ไม่ยุติธรรมเลย ห้าขี้โกง!
‪เขาปรับตัว!
‪สิ่งที่ผูกมัดพวกแกไว้ด้วยกัน
‪ทำให้แข็งแกร่งมากกว่าเมื่ออยู่คนเดียว
‪มันจะทำให้อดทน ‪ต่อความเจ็บปวดและความลำบาก
‪ที่โลกใบนี้จะนำมาทดสอบ
‪และเชื่อคำพูดฉันไว้เถอะ
‪ชีวิตจะมีความยากลำบาก
‪มันจะเจ็บปวด
‪เราสามารถจะทำอะไรก็ได้ ‪เมื่อเรารับผิดชอบร่วมกัน
‪นี่คือสิ่งที่สร้างความไว้วางใจ
‪ร่วมกัน พวกแกจะต่อต้านกับความชั่วร้ายได้
‪(หมายเลขเจ็ด)
‪อย่าเสียเวลาเลย
‪ดิเอโกพูดถูกแล้วละ ฉันไม่น่ามาเลย
‪นี่คือบ้านของคุณ และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ
‪จะให้ผมไปเรียกแท็กซี่ให้ไหม
‪ฉันเรียกมาแล้วค่ะ แต่ก็ขอบคุณ
‪มาแล้วนั่นไง
‪ผมหวังว่าคุณรู้ว่าพ่อของคุณรักคุณมาก
‪ในแบบของเขาเอง
‪ก็นั่นแหละที่เป็นปัญหา จริงไหม
‪ดูแลตัวเองด้วยค่ะ
‪คุณก็เหมือนกันครับ คุณแวนญา
‪แวนญาไปไหนแล้ว
‪เธอกลับไปแล้ว
‪- แย่จังเลย ‪- ใช่
‪บ้านหลังตั้งใหญ่ใหญ่ มี 42 ห้องนอน 19 ห้องน้ำ
‪แต่ไม่มีกาแฟให้กินสักหยดเดียว
‪พ่อเกลียดคาเฟอีน
‪พ่อเกลียดเด็กเหมือนกัน
‪แต่มีพวกเราตั้งเยอะแยะ
‪ฉันจะเอารถออกไป
‪นายจะไปไหน
‪ไปหากาแฟอร่อยๆ กินสักแก้ว
‪นายขับรถเป็นเหรอ
‪ฉันรู้วิธีทำทุกอย่าง
‪ฉันรู้สึกว่าเราควรไปห้ามเขานะ
‪แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เอาละ คาดว่าคงจะได้เจอพวกนายอีก ‪ในสิบปีข้างหน้า ตอนที่โพโกตาย
‪- ถ้านายตายก่อนก็ไม่แน่ ‪- รักเธอเหมือนกันนะ น้องสาว
‪ขอให้โชคดีกับหนังเรื่องใหม่
‪หวังว่าจะออกมาดีกว่าชีวิตแต่งงานของเธอนะ
‪- เราจะไปกันแล้วเหรอ ‪- ไม่
‪- ฉันจะไปคนเดียว ‪- วิเศษสุด ฉันไปเก็บของก่อนนะ
‪เฮ้ย!
‪ทุกครั้งที่ฉันหลับตาลง
‪ฉันเห็นฮิปโปฉี่ราดที่กำลังจะมาขี้ใส่หน้าฉัน
‪มันน่ากลัวมากๆ
‪ยอดไปเลย
‪ไม่เลย
‪พิงไปข้างหลัง
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪โทษที ท่อในอ่างมันตัน
‪เอาละ จะสั่งอะไรดี
‪- ผมขอช็อกโกแลตเอแคลร์ ‪- ได้ค่ะ
‪จะให้ฉันเอานมสักแก้วมาให้เด็กน้อยไหม
‪เด็กน้อยอยากดื่มกาแฟดำ
‪น่ารักเชียว
‪โอเค
‪จำไม่ได้เลยว่าร้านมันโทรมขนาดนี้
‪เคยมาตอนเป็นเด็ก
‪แอบหนีออกมากับพี่ๆ น้องๆ ‪และกินโดนัทจนกว่าจะอ้วก
‪สมัยก่อนชีวิตง่ายกว่าเนอะ
‪คงเป็นงั้นมั้ง
‪ผมจ่ายเอง
‪ขอบคุณครับ
‪(รถลากของอิชมาเอล บริการ 24 ชั่วโมง)
‪คุณต้องรู้จักทางในเมืองเป็นอย่างดีแน่ๆ
‪หวังว่างั้น ผมขับรถมา 20 ปีแล้ว
‪ดีเลย ผมอยากถามที่อยู่ของสถานที่หน่อย
‪เร็วเชียว
‪นึกว่าจะมีเวลาเยอะกว่านี้ก่อนพวกนั้นเจอฉัน
‪โอเค คุยกันแบบมืออาชีพดีกว่าไหม
‪ยืนขึ้นแล้วมากับเรา แล้วค่อยคุยกัน
‪ฉันไม่มีอะไรจะพูด
‪มันไม่ต้องลงเอยแบบนี้ก็ได้นะ
‪คิดว่าฉันอยากจะยิงเด็ก ‪แล้วรู้สึกผิดกลับบ้านไปงั้นเหรอ
‪ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก
‪นายจะไม่ได้กลับบ้าน
‪นี่ ไอ้งั่ง
‪นายเคยเห็นพ่อไม่ใส่แว่นสักครั้งไหมล่ะ
‪ดิเอโก!
‪ฉันไม่อยากจะเร่งนาย ‪ตอนกำลังใช้ความคิดอยู่หรอกนะ
‪แต่ไปกันเถอะ เราหิวจะตายอยู่แล้ว
‪ฉันอยากกิน...
‪ไข่
‪ไม่!
‪กินไข่ตอนดึกไม่ได้
‪วาฟเฟิลล่ะ
‪นายชอบวาฟเฟิลใช่ไหม
‪ใช่ละสิ
‪ทุกคนชอบวาฟเฟิลกันหมด
‪ได้รับรายงานว่ามีเสียงปืนดังมาจาก ‪บล็อก 400 ถนนมิลตันที่กริดดี้ โดนัท
‪ดิเอโก! ขอบใจที่จะไปกับเรา
‪เราได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไปกินวาฟเฟิล
‪ฉันจะส่งนายที่ป้ายรถเมล์ ‪ฉันต้องกลับไปทำงานต่อ
‪อะไร ไปหักกระดูก
‪เฉาะกะโหลกแตกน่ะเหรอ
‪ไปช่วยชีวิตคนไง ไอ้น้อง
‪ต้องกลับไปกินวาฟเฟิลแช่แข็งอีกแล้วสิ
‪(หมายเลยหก "เบน")
‪(เสียชีวิตแล้ว)
‪ฉันกินไข่กับเบคอนก็ได้
‪ฉันพยายามจะลดการกินเนื้อหมู
‪พระเจ้า!
‪ควรจะล็อกหน้าต่างบ้างนะ
‪ฉันอยู่ชั้นสอง
‪พวกบ้ากามมันปีนขึ้นมาได้
‪นายนี่พิลึกคน
‪นั่นเลือดเหรอ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪นายมาที่นี่ทำไม
‪ฉันตัดสินใจแล้วว่าเธอเป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจได้
‪- ทำไมต้องเป็นฉัน ‪- เพราะเธอเป็นคนธรรมดา
‪เพราะเธอจะรับฟัง
‪ตอนที่ฉันเดินทางข้ามเวลา ‪และติดอยู่ในอนาคต
‪รู้ไหมว่าฉันเจออะไร
‪ไม่รู้
‪ความว่างเปล่า
‪ไม่มีอะไรเลย
‪เท่าที่รู้ ฉันเป็นคนสุดท้ายเหลือรอดอยู่บนโลก
‪ฉันไม่รู้ว่าอะไรฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์
‪แต่ฉันได้เจออะไรบางอย่าง
‪วันที่มันเกิดขึ้น
‪โลกจะสิ้นสุดในอีกแปดวัน
‪และฉันก็ไม่รู้ว่าจะหยุดมันยังไง
‪ฉันจะไปต้มกาแฟแล้วกัน