NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WSPINACZKA
W skrajnych warunkach pogodowych
wspinacz musi wykazać się rozsądkiem,
by wiedzieć, kiedy należy się wycofać…
Kontrolowane zejście
rozpoczyna się od owinięcia lędźwi
i przytwierdzenia liny do największego wroga…
góry.
Klucz zjazdowy to najlepsza metoda zejścia,
gdy wspinacz ma jedynie linę.
Ale należy korzystać z niej jedynie w ostateczności.
Zacznij od owinięcia liny…
Siadajcie.
Kotwiczkę zaczepiamy w taki sposób,
aby można było ściągnąć linę po zjeździe.
Mocno zwiąż końce liny,
przeciągnij ją między nogami
i wokół pośladków.
Zwróć uwagę, aby lina oplatała mięśnie pośladkowe,
ale nie weszła w szparę między pośladkami.
Chwyć ją w skosie…
Numerze Pięć.
Mam pytanie.
Wspaniale, że pragniesz wiedzy, ale znasz zasady:
żadnych rozmów przy jedzeniu.
Przerywasz Herr Carlsonowi.
Chcę podróżować w czasie.
Nie.
Jestem gotów.
Ćwiczyłem skoki przestrzenne, jak kazałeś.
Widzisz?
Skoki przestrzenne to błahostka przy zawiłościach podróży w czasie.
Pierwsze jest ślizganiem się po lodzie,
a drugie ślepym zanurzaniem się w ciemną, lodowatą toń
i powrotem na powierzchnię niczym żołądź.
Nie rozumiem.
Nie jesteś więc gotów.
- Nie boję się. - Nie o to chodzi.
Nie da się przewidzieć jej wpływu na twoje ciało i umysł.
Zabraniam ci o tym mówić.
Numerze Pięć!
Nie pozwalam ci odejść!
Wracaj tu!
Gotów, srotów.
Vanya!
Ben!
Tato!
Ktokolwiek!
Dalej!
Przeżyłem, jedząc resztki.
Konserwy, karaluchy, co tylko znalazłem.
Słyszałaś, że wojskowe suchary się nie psują?
Zupełna ściema.
- Nie wyobrażam sobie. - Robisz wszystko, by przeżyć.
Albo umierasz.
Dostosowaliśmy się.
Pokonaliśmy wszystkie przeciwności losu.
My?
Masz coś mocniejszego?
Masz mnie za świra.
Nie, ale to…
dużo do przetrawienia.
Czego dokładnie nie rozumiesz?
Nie mogłeś cofnąć się w czasie?
Gdybym tylko o tym pomyślał.
Podróż w czasie to loteria. Wpadłem pod lód i nie wypłynąłem.
Myślisz, że nie próbowałem do was wrócić?
Skoro zestarzałeś się w tamtym świecie,
czemu wyglądasz jak dziecko?
Już ci mówiłem.
Błąd w obliczeniach.
Tata zawsze powtarzał, że podróże w czasie mogą mieszać w głowie.
Może tak było?
To był błąd. Jesteś za młoda.
- Zbyt naiwna, by pojąć. - Czekaj.
Dawno cię nie widziałam i nie chcę cię znów stracić.
To wszystko.
Robi się późno, a ja mam rano korepetycje i jestem zmęczona, ty pewnie też.
Proszę.
Wrócimy do tego rano. Obiecuję.
Dobranoc.
Rezerwacja dla Hazela i Cha-Chy.
Proszę.
Pokój nr 225.
A drugi?
Zarezerwowano tylko jeden.
Cholera. Dość mam cięcia kosztów.
Są chociaż dwa łóżka?
Tak.
Wytrzymałe.
Jak długo planują państwo zostać?
Jedną noc. Czeka na nas przesyłka.
Dobrej nocy.
Wyrzuć to z siebie.
Co?
Nie duś tego w sobie, bo dostaniesz zgagi i będziesz mi tu narzekał.
Cuchnie tu kocim moczem.
Pierw obcinają dniówkę, potem opiekę dentystyczną…
a teraz dzielimy pokój.
Kiedy to się skończy?
Jak zrezygnujemy albo umrzemy.
Zależy, co będzie pierwsze. Przynajmniej nie tkwimy w biurze.
Boli mnie nadgarstek. Nie mogli dać plecaka?
Co robisz?
I tak nie użyjemy jej podczas pracy.
To wbrew procedurom, mamy mieć ją zawsze przy sobie.
Zasada jakiegoś urzędasa, który nigdy jej nie nosił.
Niech wetkną sobie procedury w dupę i sami spróbują to targać.
Nigdy nie ścigałam jednego z nas.
Co stało się z pierwszymi?
Zlikwidowano ich.
Wynajęto tutejszych.
Masz to, za co płacisz.
Dobra, gdzie nasz facet?
MIEJSCE ZBRODNI: NIE WCHODZIĆ
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Coś takiego zdarza się naprawdę rzadko.
Muszę się zgodzić.
Wszystkie ofiary miały taką samą broń.
Wszystkie łuski kalibru .223.
Wiesz, co sądzę?
Ci debile sami się wystrzelali.
I zadźgali.
Jeden w gardło,
inny w oko,
a ten ma skręcony kark.
Szybka, pewna śmierć.
To byli zawodowcy. Debile, ale zawodowcy.
Jacyś świadkowie?
Tak.
Jeden.
- To była jej zmiana. - Cóż za pech.
Proszę pani, śledcza Patch.
Witam, Agnes. Agnes Rofa.
- Miałam podać nazwisko? - Czemu nie.
Widziała pani, co tu się stało?
Niezupełnie.
- Od początku. - To była spokojna, cicha noc.
Dwoma ostatnimi klientami byli starszy facet i jego syn.
Facet zamówił ciastko… Nie, to nie tak.
Facet zamówił eklera, a dzieciak kawę.
Poszłam na zaplecze,
żeby wydać drobne,
gdy usłyszałam dźwięk silnika.
Odjechali.
Usłyszałam strzały.
Gdy wróciłam za ladę,
wszyscy byli…
wie pani…
Czy był tu ktoś jeszcze?
Nie wydaje mi się.
Nie chcę być niemiła, bo jest pani w porządku,
- ale mam to opowiadać jeszcze raz? - Jak to?
Powiedziałam już wszystko innemu śledczemu.
Jakiemu śledczemu?
Cholera.
Czekaj, pozwól…
Nie gadaj z moimi świadkami.
- Nie pędź tak, Eudoro. - Nie nazywaj mnie tak!
Jasne, śledcza Patch. Zgrywamy zawodowców?
Nie wiem, czy to uzgadnialiśmy.
Niektóre sprawy tak.
Naprawdę?
Konfiskuję to.
Demobil, rozdają je za grosze.
To też.
Luz, taniocha z eBaya.
To ci zostawię.
- Lubiłaś to. - Już nie.
Przy okazji, to wygląda jak nieudany napad,
ale coś mi mówi, że to grubsza sprawa.
Kelnerka mówiła o gościu z pomocy drogowej.
Może coś widział?
- Nie jesteś z policji, pamiętasz? - Tak.
- Wiem. - Czyżby?
Bo zachowujesz się, jakbyś był,
a nie jesteś, już nie.
Znam się na tym.
Mogę ci pomóc.
Stresujesz mnie i nie potrzebuję… Nie chcę twojej pomocy.
Dobra?
Wystawiasz mnie na próbę, Panie.
Cholera.
Cześć.
To zabawne. Przez cztery lata robiłem to samo.
A gdy już wróciłem, nie wiem, czym się zająć.
Znam to uczucie.
Brakuje ci Claire, co?
Nie sądziłam, że można tak za kimś tęsknić.
Zanim ją odwiedzę, muszę załatwić parę spraw.
Chciałabym, byś kiedyś…
ją poznał.
Ja?
Tak, ty. Czemu nie?
Claire wie o moim istnieniu?
Co ty wygadujesz? Jasne, że tak.
Wiem, ale gdy odeszłaś,
myślałem, że chcesz zapomnieć o tym miejscu, więc…
O tym miejscu.
Nie o tobie.
Gdy Claire była mała, czytałam jej książki o Księżycu.
Opowiadałam, że mieszka tam jej wujek.
Że broni nas przed krzywdą.
- Serio? - Byłeś jej osobistym superbohaterem.
Po latach wiem, że chciałaby cię poznać.
Nadal brakuje monokla ojca, nie mogę o tym zapominać.
Tata umarł, bo wysiadło mu serce.
Nie rób z jego śmierci misji.
Myślisz, że o to chodzi?
Z jakiegoś powodu tu zostałeś.
Mówisz przez sen.
To bez sensu, nie masz dragów.
Zawrzyj gębę, Ben.
Z miłością w głosie.
Mam szalony pomysł.
Może zacznij dzień od jajecznicy lub soku pomarańczowego?
Jajek nie zapalę.
Któraś musi być pozłacana.
Święty Boże!
Pogo.
Wybacz, Klausie.
Mam pytanie.
Z gabinetu ojca zginęło parę rzeczy,
a zwłaszcza wysadzana perłami szkatułka.
- Naprawdę? - Naprawdę? Nie gadaj.
Wiesz może, gdzie jest?
WCZORAJ
No, dalej!
LOMBARD
Nie.
Nie mam pojęcia.
- Sorka. - Kłamca.
- Zdechnij. - Cios poniżej pasa.
- Zamknij się! - Słucham?
Nie ty, ja tylko…
borykam się z wieloma problemami.
Wraca wiele wspomnień. Miłe chwile.
W zasadzie to straszne, okropne i depresyjne chwile.
Zawartość tej szkatuły...
jest bezcenna.
Gdyby jednak wróciła do gabinetu,
złodzieja ominęłyby konsekwencje.
Szczęściarz z niego.
W rzeczy samej.
Hej, Pięć.
Cholera.
Pomóc w czymś?
Do kogo to należy?
- Skąd je masz? - A co cię to obchodzi?
Znalazłem na placu zabaw.
Musiało komuś wypaść.
Chcę zwrócić je właścicielowi.
Troskliwy chłopiec.
Poszuka pani nazwiska?
Przepraszam, ale dane pacjentów są poufne.
- Nie mogę… - Wiem, co to znaczy.
Ale możemy zrobić tak: osobiście zwrócę je właścicielowi.
Będzie wdzięczny lub wdzięczna, więc jeśli mogę…
Nie dotykaj go.
Posłuchaj, chłopcze…
Ty posłuchaj, durniu.
Przebyłem szmat drogi,
doświadczając gówna, jakiego twój umysł nie pojmie,
więc daj mi te dane, a ja zaraz się stąd zmyję.
Nazwij mnie chłopcem raz jeszcze,
a wkomponuję twój łeb w ścianę.
Jejku.
Wezwij ochronę.
Są dane balistyczne. Kule pasują do strzelców.
Każdy z każdym.
Cytując pewną bystrą kobietę:
„sami się wystrzelali”.
Zidentyfikowaliśmy też umrzyków, święci nie byli.
- Karani? - Wszyscy. Pobicie, napaść,
parę paskudnych wpisów. Same zakapiory.
I wszystko jasne.
Ale jest jedna rzecz.
Pamiętasz dźgniętego w tętnicę szyjną?
Tak, jeden dźgnął drugiego. W czym kłopot?
Odciski na nożu nie są ich.
A co dziwniejsze, pasują do nierozwiązanej sprawy...
z 1938 roku.
Sprawdź ponownie.
Wrócimy do tego.
Rozkuj go.
Dzięki, Rodriguez.
- Gadałaś z pomocą drogową? - Zamknij się i słuchaj.
Jeszcze raz przeszkodzisz w śledztwie,
choćby chuchniesz na świadka lub tkniesz materiał dowodowy,
pozwę cię o utrudnianie śledztwa.
Trafisz do więzienia. Czy to jasne?
- Wyluzuj, Eudora. Cała ta biurokracja… - Nie nazywaj mnie tak.
Znam cię.
Trzymasz się zasad, ale żyjesz z zamykania bandziorów.
Może odłożysz odznakę na jedną noc
i ruszysz ze mną w miasto?
Bez tych pierdół.
Masz rację, brzmi świetnie.
Ale zapomniałeś o czymś, gdy wyleciałeś z akademii.
Już wyjaśniam.
Dzięki tym pierdołom sądy wydają wyroki.
Twoja praca jest ułudą.
Chciałabym nosić maskę, bawiąc się w policjantów i złodziei,
ale wiesz co?
Koniec zabawy.
Czas dorosnąć.
Wciąż starasz się udowodnić,
że noszenie głupich kostiumów w dzieciństwie miało sens.
Tak.
Też cię znam, Diego.
Idź, zanim zmienię zdanie.
Dobrze.
Zerwij klincz.
Ruszaj się.
Przepraszam.
Chce pan poćwiczyć? Mamy tu sporo chłopa.
Interesuje mnie jeden z pańskich podopiecznych.
Diego Hargreeves?
Proszę powiedzieć mu, że jest o tyle od zwolnienia.
Pracuje tu?
Sprząta w zamian za mieszkanie na zapleczu.
Dobrze. Dziękuję.
Pomyśl o boksowaniu.
Masz warunki.
KOTŁOWNIA
Pięć?
Jesteś na górze?
Pięć?
Dzięki Bogu.
Martwiłam się o ciebie.
Wybacz, nie pożegnałem się.
To ja powinnam przeprosić.
Zlekceważyłam cię
i nie mogłam przetrawić tego, co mówiłeś.
I dalej nie mogę.
Może dobrze, że taka byłaś.
Może to były urojenia.
Choć rzeczywiste.
Jak mówiłaś, ojciec powtarzał, że podróż w czasie może zatruć umysł.
Może to nie ze mną powinieneś rozmawiać.
Chodziłam kiedyś do terapeutki, dam ci jej numer.
Dzięki, ale chyba muszę odpocząć.
Od dawna nie mogę spać.
Jasne.
To takie…
wzruszające.
Rozmowy o rodzinie, tacie i czasie.
Zamkniesz się? Usłyszy cię.
- Chce mi się płakać. - Miałeś ubrać coś odpowiedniego.
To mój najładniejszy ciuch.
Przejrzymy szafę starego.
- Jak dostanę kasę. - Po robocie.
Żeby było jasne,
idę tam i gram twojego ojca, tak?
- Coś w tym stylu. - A nasza przykrywka?
Co? O czym mówisz?
Musiałem mieć jakieś 16 lat, gdy się urodziłeś,
- więc byłem zagubiony? - Jasne.
Twoja matka, ta szmata.
Kimkolwiek była. Poznaliśmy się…
na dyskotece. Dobra?
Zapamiętaj to. Boże, seks był cudowny.
Cóż za niepokojący wytwór tego, co nazywasz mózgiem.
Spokój, bo dostaniesz karę.
Hej, Syd, tu Johnny.
Mamy masę roboty na Empire Avenue.
Istna katastrofa.
Wszystko stoi. Samochodów po horyzont.
Jak zrobiłeś akcję w Londynie w 1966 roku?
Naprawdę piękna robota.
Przysięgam, że nie wiem, o czym…
Pracuję w pomocy drogowej. Nigdy nie byłem w Londynie.
Kanapkę z tuńczykiem? Pyszna.
Nie, dzięki.
To za brak majonezu.
Myślisz, że Numer Pięć byłby takim wymoczkiem?
Nie wydaje mi się.
Dość podobny.
Duże podobieństwo, ale różny rozstaw oczu.
Inny podbródek. Ten ma dołeczek.
- Jest dołeczek. - Nie mnie szuka…
Cicho.
Tylko on był w pączkarni, nie?
Czy w pączkarni był ktoś jeszcze?
Nie wiem, kelnerka i jakiś dzieciak.
- Dzieciak? Gadaj. - Nie wiem. Dziwny był.
To nie kalambury. Dziwny jak?
Mówił, że wpadał tam za młodu.
- Myślisz o tym, co ja? - Włoskie żarcie?
Mówię o dzieciaku.
- Co z nim? - Skoki w czasie dają w kość.
- Zwłaszcza bez teczki. - A jeśli dzieciak to Numer Pięć?
Ciężka rozkmina.
Mówiłem, że to nie ja…
- O czym rozmawiałeś z młodym? - O niczym więcej.
Chwila. Co robisz?
Rozgrzejemy ci pamięć.
Chciał dostać się do jakiegoś domu handlowego i tyle.
Domu handlowego? Coś więcej?
Jadę na lotnisko, nic się nie stanie, jak przegapię jedną sesję.
Patrick, to był pogrzeb mojego ojca.
Sąd powinien uznać to za okoliczności łagodzące.
Jest Claire?
Jeśli pozwolisz, chcę przywitać się z córką.
Nie.
Patrick!
Nie…
W porządku?
Tak.
Nie poznałam twojego byłego męża…
ale to chyba dupek.
To jedno z określeń.
Wiesz co? Może tu ci będzie lepiej.
Byłoby mi lepiej przy córce.
Jasne. Przepraszam…
Gdybym szukała porady, nie pytałabym ciebie.
- Co to miało znaczyć? - Nie masz dzieci.
- Nigdy nikogo nie miałaś. - Nieprawda.
Wiesz, jak mocno można kochać?
Tak, że bez tej osoby nie możesz oddychać?
Byłabyś w stanie umrzeć, i to dosłownie,
żeby była szczęśliwa.
Separujesz się od wszystkich. Zawsze tak robiłaś.
To przez tatę.
Do napisania książki też cię zmusił?
Jesteś już dorosła.
Za swoje problemy możesz winić tylko siebie.
Jak już mówiłem pańskiemu synowi,
informacje o naszych protezach są ściśle poufne.
Nie mogę pomóc bez zgody klienta.
Potrzebujemy nazwiska, by dostać zgodę.
To nie mój kłopot.
Przepraszam. Nie mogę zrobić więcej…
- A co z moją zgodą? - Słucham?
Kto pozwolił panu
kłaść łapska
na moim synu?
- Słucham? - Słyszał pan.
- Nie dotykałem go. - Czyżby?
Więc skąd ta spuchnięta warga?
Nie jest spuchnięta.
Chcę nazwisko, i to już.
Świr z pana.
Nawet nie wiesz jaki.
„Pokój na ziemi”. Słodko.
Boże, to bolało.
Wzywam ochro…
- Co pan robi? - Zaatakowano mnie.
Potrzebna ochrona w biurze pana Biga, szybko. Schnell!
Powiem, jak będzie, Grant.
Nazywam się Lance.
Za jakieś 60 sekund wpadnie tu dwóch ochroniarzy,
zobaczą sporo krwi i zaczną zastanawiać się,
do czego tu doszło. A my powiemy, że ty…
nas pobiłeś.
Polubisz więzienie, wierz mi. Byłem tam.
Taki rodzynek jak ty.
Będą się tobą wymieniać jak…
Spodoba ci się. Tylko mówię.
Niezły z ciebie świr.
Dziękuję.
- To dziwne. - Co?
Oko. Klient jeszcze go nie kupił.
Co? Co masz na myśli?
Według naszych danych, oko o tym numerze seryjnym…
To niemożliwe. Jeszcze go nie wyprodukowano.
Skąd je masz?
Ale lipa.
Nieźle mi poszło, co? „A co z moją zgodą?” Suczko!
To bez znaczenia, Klaus.
O co chodzi z tym okiem?
W ciągu siedmiu dni ktoś straci oko.
I doprowadzi do końca świata.
Dasz mi te 20 dolców?
- „Te 20 dolców?” - Tak, moje 20 dolców.
Nadchodzi apokalipsa, a ty chcesz się tylko naćpać?
Mógłbym też coś zjeść. Brzusio mi burczy.
Jesteś beznadziejny. Wszyscy jesteście.
Daj spokój. Rozchmurz się, staruchu.
Już wiem, czemu jesteś taki spięty.
Musisz być napalony jak cholera!
Lata spędzone w samotności musiały namieszać ci w głowie.
Nie byłem sam.
Spowiadaj się.
Nazywała się Delores.
- Byliśmy razem przez 30 lat. - Naprawdę?
Najdłużej byłem z kimś
jakieś trzy tygodnie.
I tylko dlatego, że nie chciało mi się szukać noclegu.
Facet robił przepyszne ossobuco. Było…
Pięć?
Nie zatrzymuj się. Jedź.
A moja forsa?
Nie ma go tu, pani Kowalski!
Nie ma tu Pana Puddlesa.
Słucham?
Leonard.
Na szesnastą.
Zapomniałam. Wybacz.
Nie wiem, gdzie jest Pan Puddles.
Wybacz, to sąsiadka, pani Kowalski. Jej kot zawsze znika.
Myśli, że wiem gdzie. Ma swoje lata.
A ja powinnam przestać gadać. Przepraszam. Wejdź.
Pewnie różnię się od reszty uczniów.
Tak, różnisz się… o jakieś 20 lat.
Nie podałaś górnej granicy wieku.
Jasne, że nie. Zwykle uczę dzieci.
W młodym wieku jest łatwiej.
- Jak z językiem. - Ich verstehe!
To po niemiecku „rozumiem”.
Uczyłem się trzy lata w liceum. Tylko tyle pamiętam.
Usiądźmy tu. Jeśli chcesz…
Niech no tylko…
- W porządku. - …się ogarnę.
- Masz zapał. - Fakt.
Pozwól, że je wezmę.
I zaczniemy od podstaw.
Co tam, Nigel?
Hej, Diego.
Wszystko okej?
KOTŁOWNIA
Co…
- Mogłem się domyślić. - Co jest?
- Mogłeś mnie zabić. - Gdybym chciał, to byś nie żył.
Ładnie tu.
Mnie pasuje.
Czemu nie mówiłeś?
- O czym? - Że walczyłeś w noc śmierci taty.
HARGREEVES KONTRA ROSATI
Popytałem chłopaków.
Nie muszę się tłumaczyć
tobie ani reszcie.
Masz rację.
- Myślałem… - Tak.
Wiem, co myślałeś.
A teraz
życzę ci miłego dnia,
braciszku.
W porządku.
Robisz postępy.
Mam dobrą nauczycielkę.
No nie wiem.
Kolejna uczennica wytknęłaby mi błędy.
Ma wyjątkowy… talent.
Spokojnie.
Ja nie mam talentu do niczego.
To jest nas dwoje.
Widzimy się za tydzień. Ćwicz trzymanie smyczka i może...
kup skrzypce.
Tylko szczerze.
To nie dziwne, że chcę grać w tym wieku?
Nie.
Monet zaczął malować dopiero po czterdziestce.
I dobrze mu szło.
Jeśli kochasz muzykę, jesteś w dobrym miejscu.
Opisujesz mojego ojca, nie mnie. Kochał muzykę.
Dlatego tu jestem. Odszedł jakiś czas temu.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Mieliśmy trudną relację.
Nie dogadywaliśmy się.
Kochał skrzypce, a mnie to nie kręciło.
Myślę, że jestem tu, by lepiej go zrozumieć,
jeśli to ma sens.
Rodzina.
Nie jest łatwo, co?
Wybacz ten ciężki temat.
To głupie.
Nie. Głupim jest nie wiedzieć.
Rozumiem cię, wierz mi.
Cóż, dzięki.
Widzimy się za tydzień.
Jestem stolarzem.
Mam sklep w Bricktown.
Wpadnij kiedyś. Zobaczysz, co mamy.
- Mam napięty tydzień, ale… - W porządku.
Innym razem.
Do zobaczenia.
Pa.
Panno Allison.
Szukałem cię.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
To nie było trudne.
Przychodziłaś tu, gdy byłaś zdenerwowana.
Kto ci powiedział…
Luther.
W zasadzie to panna Vanya.
Dzwoniła, by spytać, czy wszystko gra.
Tak, powiedziałam jej parę niemiłych słów.
To twoja siostra. Wie, że nie chciałaś.
Wątpię.
Gówno o mnie wie, ja o niej też.
- Język. - Przepraszam.
Po prostu…
Trochę minęło, odkąd mieszkaliśmy tu razem.
Prawie 13 lat.
Jak ty to robisz?
Sam, tak długo w tym wielkim domu.
Idzie przywyknąć,
choć czasem się nie powinno.
Chodź ze mną. Coś ci pokażę, może cię to rozweseli.
Tylko zgaś papierosa.
Nie chcemy tu pożaru.
Twój ojciec przestał nagrywać lata temu.
Czasami jeszcze tu przychodzę.
Gdy za wami tęsknię.
Pogo, to…
Ludzie zwykle oglądają domowe nagrania.
My mamy nagrania z monitoringu.
- Myślałem, że to cię rozchmurzy. - Miałeś rację.
Rany, ale byliśmy mali.
Luther, przestań. Skończ.
Ben i ja?
Tęsknię za nim.
I za Vanyą.
Czemu ją odtrącaliśmy?
Gdyby ktoś traktował tak Claire, nie wyobrażam sobie…
Byłaś dzieckiem.
Fakt. Ale już nim nie jestem.
Ona również.
Jeśli masz czas, reszta nagrań jest w tej szafce.
Zaklucz później.
Ostatnio giną tu rzeczy. Te są zbyt ważne.
PRZEWIJANIE
ODTWARZANIE
Boże.
Tata…
BRACIA GIMBEL
WTORKI DLA SENIORÓW: MINUS 10%!
Delores.
Miło cię widzieć.
Tęskniłem, rzecz jasna.
Cóż,
ostatnie dni były ciężkie.
Nie!
Kurwa! To oni.
Wrócę po ciebie.
Widziałeś to?
Mówiłaś, że jest wyjątkowy.
Zacznij tu, a ja pójdę na drugi koniec. Jak coś drgnie, strzelaj.
Elastyczna szyna na dłoń. Tak.
Kurwa. Dalej!
Mamy go.
Jebany, znów skoczył.
Chodź, ruchy.
Cholera.
Kod 10-14, dom handlowy braci Gimbel.
Padły strzały. Powtarzam, padły strzały.
Vanderbilt 6045.
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałam.
Myślałem, że wyjechałaś.
- Tak, ale Pogo pokazał… - Słuchaj.
- Myliłem się co do śmierci taty. - Co?
Źle oceniłem Diega. Oskarżyć własnego brata o coś takiego…
- Rozumiem… - Widząc tam was wszystkich…
Powinienem był nas zjednać, nie dzielić.
- Zamkniesz się? - Co?
Miałeś rację w sprawie taty.
Chodź, coś ci pokażę.
Pięć?
Co ci się stało?
- Wszystko gra? - Możemy pomóc?
Nie możecie.
Żadne z was nie może pomóc.
Napisy: Bartosz Zieliński