‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(การปีนเขา)
‪ช่วงสภาพอากาศเลวร้าย
‪นักปีนเขาต้องมีสติปัญญา
‪เพื่อตัดสินใจว่าเมื่อใดต้องอพยพ...
‪การลงจากเขาอย่างมีทักษะ
‪เริ่มด้วยการคาดเป้าของตนและตัวยึด
‪ของเชือกปีนเขาเข้ากับฝั่งหนึ่งของภูเขา
‪เทคนิคไต่เขาดูลเฟอร์ชิตซ์เป็นเทคนิคที่ควรใช้
‪ในการลงจากเขา ‪ในกรณีที่เชือกเป็นอุปกรณ์เดียวที่มี
‪แต่วิธีนี้ควรเป็น
‪หนทางสุดท้ายเท่านั้น
‪เริ่มด้วยการพันเชือก...
‪นั่งลง
‪จะต้องใช้ตัวยึดทรงสกรีน
‪หากต้องการเก็บเชือกจากหน้าผา
‪กลับมาใช้ใหม่อีกครั้ง
‪มัดปลายเชือกทั้งสอง
‪เข้ากับข้อเท้าให้แน่น สอดสายเชือกคู่
‪ลอดหว่างขาจากหน้าไปหลัง
‪และอ้อมรอบก้น
‪จงระวังให้ดี
‪เชือกจะต้องถูกดึง
‪ผ่านใต้กล้ามเนื้อก้น ไม่ใช่ในซอก
‪และดึงลอดหว่างขา
‪จะเห็นได้ว่าหากดึงเชือกเป็นมุมเฉียง...
‪หมายเลขห้า
‪ผมมีคำถาม
‪ความรู้คือเป้าหมายที่น่าชื่นชม
‪แต่แกก็รู้กฎว่าห้ามพูดระหว่างรับประทานอาหาร
‪แกขัดจังหวะแฮร์คาร์ลสัน
‪ผมอยากเดินทางข้ามเวลา
‪ไม่
‪แต่ผมพร้อมแล้ว
‪ผมฝึกฝนการโดดข้ามปริภูมิอย่างที่พ่อบอก
‪เห็นไหม
‪การโดดข้ามปริภูมิเป็นเรื่องง่าย ‪เมื่อเทียบกับการเดินทางข้ามเวลาที่ลึกลับ
‪อย่างหนึ่งเหมือนการไถลไปตามน้ำแข็ง
‪อีกอย่างเหมือนกับการหลับตา ‪จมดิ่งลงไปในน้ำเย็นยะเยือก
‪และปรากฏตัวอีกครั้งเป็นผลโอ๊ก
‪ผมไม่เข้าใจ
‪นั่นคือเหตุผลที่แกไม่พร้อม
‪ผมไม่กลัว
‪ความกลัวไม่ใช่ประเด็น
‪ผลที่อาจเกิดกับร่างกายแก รวมถึงจิตใจ
‪มันคาดเดาไม่ได้เกินไป
‪ฉันขอห้ามไม่ให้แกพูดถึงเรื่องนี้อีก
‪หมายเลขห้า
‪แกยังไม่ได้รับอนุญาตให้ไป!
‪กลับมานี่!
‪ไม่พร้อมกับผีน่ะสิ
‪แวนญา!
‪เบน!
‪พ่อ!
‪ใครก็ได้!
‪โดดสิ
‪ฉันเก็บขยะกิน
‪อาหารกระป๋อง แมลงสาบ
‪ทุกอย่างที่หาได้
‪เคยได้ยินข่าวลือว่าขนมทวิงกี้ไม่มีวันหมดอายุไหม
‪หลอกลวงชัดๆ
‪- ฉันนึกภาพไม่ออกเลย ‪- ต้องทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด
‪ไม่งั้นก็ตาย
‪เราถึงปรับตัว
‪ไม่ว่าโลกจะเหวี่ยงอะไรให้เรา ‪เราหาทางเอาชนะมัน
‪เราเหรอ
‪มีอะไรแรงกว่านี้ไหม
‪เธอคิดว่าฉันบ้า
‪เปล่า แค่...
‪ข้อมูลมันเยอะมาก
‪เธอไม่เข้าใจอะไรกันแน่
‪ทำไมนายไม่ย้อนเวลากลับมาล่ะ
‪ว้าว ฉันน่าจะคิดแบบนั้นบ้างนะ
‪การข้ามเวลาเป็นเกมเสี่ยงทาย
‪ฉันจมลงน้ำแข็งแต่ไม่ได้กลายเป็นลูกโอ๊ก
‪คิดว่าฉันไม่ได้ลองทุกวิถีทาง ‪เพื่อกลับมาหาครอบครัวเหรอ
‪ถ้านายเติบโตที่นั่น ในวันสิ้นโลก
‪แล้วทำไมยังดูเหมือนเด็กล่ะ
‪ฉันบอกเธอไปแล้ว
‪ฉันต้องทำสมการผิดแน่
‪พ่อเคยพูดเสมอว่า...
‪การเดินทางข้ามเวลาอาจทำให้สติแตก
‪นั่นอาจเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นใช่ไหม
‪คิดผิดจริงๆ
‪เธอเด็กเกินไป
‪- ซื่อเกินกว่าจะเข้าใจ ‪- ห้า เดี๋ยว
‪ฉันไม่เจอนายมานานแล้ว
‪ฉันไม่อยากเสียนายไปอีก
‪ก็เท่านั้น
‪แล้วนี่มันก็ดึกแล้ว
‪ฉันมีสอนแต่เช้าและต้องนอน ‪นายก็คงต้องนอนเหมือนกัน
‪นี่
‪ไว้เราคุยกันตอนเช้าอีกรอบนะ ฉันสัญญา
‪ฝันดี
‪(เมริเทค)
‪(โรงแรมลูน่ามอเตอร์ลอดจ์)
‪(รถแท็กซี่ประจำเมือง)
‪จองไว้ในชื่อเฮเซลกับชาชา
‪นี่ครับ
‪ห้อง 225
‪แล้วอีกห้องล่ะ
‪จองไว้แค่ห้องเดียว
‪บ้าเอ๊ย ฉันเบื่อการลดค่าใช้จ่ายบ้านี่
‪บอกทีว่ามีสองเตียง
‪ครับ คุณผู้หญิง
‪เตียงแน่นๆ
‪คุณคิดว่าจะพักกับเรานานแค่ไหน
‪แค่คืนเดียว
‪ฉันเชื่อว่ามีพัสดุรอเราอยู่
‪โอเค
‪ราตรีสวัสดิ์
‪จะพูดก็พูดมา
‪อะไร
‪อย่าเก็บกดไว้เลย มีแต่จะอึดอัดเปล่าๆ
‪และฉันต้องฟังนายบ่นเรื่องนั้นด้วย
‪กลิ่นเหมือนฉี่แมว
‪ตอนแรกก็ลดเบี้ยเลี้ยง แล้วก็ตัดค่าทำฟัน...
‪ตอนนี้แม้ห้องส่วนตัวก็ไม่ให้
‪เมื่อไรจะจบซะที
‪เมื่อเราเกษียณ
‪หรือตาย
‪อะไรก็ช่างที่เกิดก่อน
‪แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องทำงานในคอกแคบๆ
‪บ้าเอ๊ย ข้อมือจะหัก ‪เอาใส่กระเป๋าเป้ไม่ได้หรือไง
‪นายทำอะไร
‪ตอนทำงานอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้อยู่แล้วนี่
‪มันขัดต่อระเบียบการ ‪เราต้องถือติดตัวไว้ตลอดเวลา
‪ระเบียบการที่เขียนโดยเจ้าหน้าที่ที่ไม่เคยถือเอง
‪ให้เขาเอาระเบียบการยัดตูดตายไปซะ
‪มาลองถือของหนักๆ แบบนี้เองสิ
‪เราไม่เคยตามล่าพวกเดียวกันมาก่อน
‪เกิดอะไรขึ้นกับคนกลุ่มแรกเหรอ
‪กลายเป็นของเหลวไปแล้ว
‪จ้างพวกโง่แถวนี้สินะ
‪ก็ตามราคาน่ะนะ
‪โอเค เป้าหมายของเราอยู่ที่ไหนแล้ว
‪(สถานที่เกิดเหตุ ห้ามเข้า)
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪นานๆ จะเห็นสถานการณ์แบบนี้สักครั้ง
‪ผมเห็นด้วย
‪เหยื่อทุกรายมีปืนแบบเดียวกัน สี่กระบอก
‪ปลอกกระสุน 223
‪รู้ไหมว่าฉันคิดอะไร
‪คิดว่าพวกโง่นี่ยิงกันเอง
‪และแทงกันด้วย
‪คนหนึ่งที่คอ
‪คนหนึ่งที่ตา
‪และคนนี้ถูกหักคอ
‪ฆ่าอย่างเร็วและมีประสิทธิภาพ
‪คนพวกนี้เป็นมืออาชีพแน่ๆ โง่ แต่มืออาชีพ
‪มีพยานไหม
‪มี
‪คนหนึ่ง
‪เกิดขึ้นตอนกะของเธอ
‪ดวงกุดจริงๆ
‪คุณคะ
‪ฉันนักสืบแพทช์
‪สวัสดี แอ็กเนส แอ็กเนส โรฟา
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการนามสกุลไหม
‪ถ้าคุณบอกฉันก็จะจดไว้ค่ะ
‪คุณเห็นเหตุการณ์หรือเปล่าคะ
‪ไม่เชิง
‪เริ่มตั้งแต่แรกเลยค่ะ
‪ค่ะ ไม่ค่อยมีลูกค้า เงียบ
‪ลูกค้าสองคนสุดท้ายของฉันคือ...
‪ชายแก่กับลูกของเขา
‪ผู้ชายสั่งโด... ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‪ผู้ชายสั่งเอแคลร์
‪ส่วนเด็กสั่งกาแฟ
‪ฉันเข้าไปในห้องด้านหลัง
‪เพื่อหาเงินทอนเพิ่ม
‪แต่แล้วฉันได้ยินเสียงรถกระบะสตาร์ต
‪พวกเขาขับออกไป
‪ฉันได้ยินเสียงปืน
‪และตอนฉันกลับมาในนี้
‪ทุกคนก็...
‪นั่นแหละค่ะ...
‪มีคนอื่นอยู่ในร้านไหมคะ
‪ไม่ ฉันคิดว่าไม่
‪ขอโทษที่เสียมารยาทนะ ‪เพราะคุณดูใจดีมาก แต่...
‪ฉันต้องเล่าเรื่องนี้ทั้งหมดอีกครั้งเหรอคะ
‪อีกครั้งเหรอ
‪ฉันเล่าทุกอย่างให้นักสืบอีกคนฟังหมดแล้ว
‪นักสืบคนไหนคะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เดี๋ยวก่อน ให้ผม...
‪ห้ามคุยกับพยานของฉัน เข้าใจไหม
‪ผมจะเล่าให้ฟังนะ ยูโดร่า
‪อย่าเรียกฉันแบบนั้น
‪ใช่สิ นักสืบแพทช์ ‪เราตกลงว่าจะเรียกแบบมืออาชีพ
‪เราสองคนตกลงอะไรกันไม่ค่อยจะได้
‪แต่ก็มีบางเรื่อง
‪จริงเหรอ
‪ฉันจะยึดนี่
‪ของส่วนเกินจากทหาร แทบจะแจกฟรี
‪และนี่ด้วย
‪ไม่มีปลอก โคตรถูก ซื้อมาจากอีเบย์
‪อันนี้คุณเก็บไว้ได้
‪คุณเคยชอบมัน
‪ไม่ชอบแล้ว
‪เออนี่ เรื่องนี้อาจดูเหมือนการโจรกรรมลวกๆ
‪แต่ผมสังหรณ์ว่ามีอย่างอื่นเกิดขึ้นที่นี่
‪เช่นบริกรหญิง ‪เธอพูดถึงคนขับรถลากของอิชมาเอล
‪พวกเขาอาจเห็นอะไร
‪คุณไม่ใช่ตำรวจ ดิเอโก จำได้ไหม
‪จำได้สิ
‪ผมรู้
‪เหรอ
‪เพราะคุณทำตัวเหมือนมีสิทธิ์มาทำคดีนี้งั้นแหละ
‪แต่ทำไม่ได้ ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‪ผมเก่งเรื่องนี้นะ
‪คุณก็รู้ว่าผมช่วยคุณได้
‪ฉันรู้ว่าคุณทำให้ฉันไม่สบายใจ
‪แล้วฉันไม่ต้องการ ‪และไม่อยากได้ความช่วยเหลือจากคุณ
‪โอเคไหม
‪พระเจ้า พระองค์ทรงทดสอบลูก
‪บ้าเอ๊ย
‪สวัสดี
‪ไง
‪ตลกเนอะ
‪ฉันทำกิจวัตรเดิมมาสี่ปี
‪แต่พอกลับลงมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี
‪ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้น
‪เธอคงตื่นเต้นอยากเจอแคลร์สินะ
‪ไม่เคยคิดเลยว่าจะคิดถึงคนคนหนึ่งได้มากเท่านี้
‪แต่ฉันต้องทำบางอย่างก่อนจะเจอเธอได้
‪วันหนึ่งฉันคง...
‪อยากให้นายเจอเธอจริงๆ
‪ฉันเหรอ
‪ใช่ นาย
‪ทำไมจะไม่ล่ะ
‪แคลร์รู้จักฉันด้วยเหรอ
‪นายพูดเรื่องอะไร ก็ต้องรู้จักสิ
‪ฉันรู้ แค่ตอนที่เธอจากไป มันเหมือน...
‪เธออยากลืมว่าที่แห่งนี้เคยมีอยู่
‪ที่แห่งนี้ ใช่
‪แต่ไม่ใช่นาย
‪ตอนแคลร์เป็นเด็ก ‪ฉันเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับพระจันทร์ให้เธอฟัง
‪ฉันบอกเธอว่าลุงอยู่บนนั้น
‪เขาปกป้องเราจากอันตราย
‪จริงเหรอ
‪นายเป็นซูเปอร์ฮีโร่ขวัญใจเธอเลย
‪รู้ไหม ผ่านมาถึงตอนนี้ ‪ฉันรู้ว่าเธออยากเจอนาย
‪แว่นตาข้างเดียวของพ่อยังหายไป
‪ฉันลืมเรื่องนั้นไปดื้อๆ ไม่ได้
‪พ่อตายเพราะหัวใจหยุดเต้น ลูเธอร์
‪อย่าทำให้การตายของพ่อต้องเป็นภารกิจ
‪นี่คิดอย่างนั้นเหรอ
‪ฉันคิดว่ามีเหตุผลที่นายไม่ย้ายออกจากบ้าน
‪- ไม่ๆๆ... ‪- เคลาส์!
‪- เคลาส์ ‪- ขอร้อง...
‪เคลาส์
‪ทำไม เคลาส์
‪เคลาส์ ช่วยด้วย!
‪รู้ตัวไหมว่าละเมอพูดด้วย
‪ไม่มีประโยชน์หรอก ยาหมดแล้ว
‪หุบปากของนายซะ เบน
‪พูดเพราะรัก
‪ฉันมีไอเดียบ้าๆ
‪ทำไมนายไม่ลองเริ่มต้นวันของนายด้วย...
‪น้ำส้มหนึ่งแก้วหรือไข่สักฟองล่ะ
‪สูบไข่ไม่ได้
‪ของพวกนี้ต้องเคลือบทองสักอันสิ ใช่ไหม
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪โพโก
‪ขออภัย คุณเคลาส์
‪ผมมีคำถามจะถามคุณ
‪เหรอ
‪ของจากออฟฟิศพ่อคุณหายไป
‪พูดให้เจาะจงคือกล่องหรูฝังมุกหายไป
‪จริงเหรอ
‪ต๊ายตาย
‪รู้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน
‪(เมื่อวาน)
‪เปิดสิ
‪(อาร์เอช)
‪(โรงรับจำนำ)
‪ไม่ ไม่ๆ
‪ไม่รู้
‪- ขอโทษ ‪- คนโกหก
‪- ไปตายซะ ‪- ใจร้าย
‪นายหุบปากไป
‪- อะไรนะ ‪- ไม่ได้หมายถึงคุณ แค่...
‪คือว่า... ผมต้องรับมือกับหลายๆ เรื่อง
‪ความทรงจำผุดขึ้นมามากมาย
‪ช่วงเวลาดีๆ
‪ที่จริงก็ไม่ค่อยดีนักหรอก
‪แต่เป็นช่วงเวลาที่หดหู่ เลวร้าย ย่ำแย่
‪สิ่งที่อยู่ในกล่องใบนั้น
‪ประเมินค่าไม่ได้
‪หากมันกลับมาที่ออฟฟิศ
‪ใครก็ตามที่เอาไปจะพ้นผิด
‪จากข้อกล่าวหาและผลที่ตามมา
‪เยี่ยม ไอ้บ้านั่นโชคดีชะมัด
‪โดยแท้
‪นี่ ห้า
‪บ้าเอ๊ย
‪มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ผมอยากรู้ว่านี่เป็นของใคร
‪ไปเอามาจากไหน
‪อยากรู้ไปทำไม
‪ผมเจอมัน... ที่สนามเด็กเล่น
‪น่าจะแค่...
‪หลุดออกมา
‪อยากคืนให้กับเจ้าของโดยชอบธรรม
‪พ่อหนุ่มมีจิตสำนึก
‪ครับ ค้นหาชื่อให้ผมได้ไหม
‪ขอโทษนะ แต่ประวัติคนไข้ ‪เป็นความลับอย่างเคร่งครัด
‪- แปลว่าฉันบอกไม่ได้... ‪- เออ ผมรู้ความหมาย
‪แต่ที่ฉันทำได้ก็คือ
‪ฉันจะเอาดวงตานั้นไปคืนเจ้าของให้เอง
‪เขาหรือเธอน่าจะซาบซึ้งใจมาก ดังนั้นถ้าฉัน...
‪ห้ามแตะตาดวงนี้
‪ฟังนะ พ่อหนุ่ม...
‪ไม่ นายฟังฉัน ไอ้เบื้อก
‪ฉันมาไกลเพราะเรื่องนี้
‪เจอเรื่องบัดซบ ‪ที่สมองเมล็ดถั่วของนายไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‪ดังนั้นบอกข้อมูลที่ฉันอยากรู้มาซะ
‪แล้วฉันก็จะไป
‪แล้วถ้าเรียกฉันว่าพ่อหนุ่มอีกแม้แต่ครั้งเดียวละก็
‪ฉันจะโขกหัวนายทะลุกำแพงนั่นเลย
‪แย่แล้ว
‪- เรียกยามมา ‪- ได้ค่ะ
‪ผลวิถีกระสุนมาแล้ว
‪กระสุนจากปืนทุกกระบอกตรงกัน
‪สู้กันเอง
‪ใช่ ยกคำพูดมาจากผู้หญิงฉลาดคนหนึ่ง
‪"พวกโง่นี่ยิงกันเอง"
‪เรายังรู้ตัวตนของสุภาพบุรุษผู้ล่วงลับด้วย ‪ปรากฏว่าไม่สุภาพเท่าไร
‪มีคดีติดตัวเหรอ
‪ทุกแบบ การประทุษร้าย การทำร้ายร่างกาย
‪ถูกปลดเพราะประพฤติเสื่อมเสียก็มี ‪พวกอารมณ์ร้อน ทุกคน
‪งั้นก็จบเรื่องนั้น
‪แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง
‪จำเหยื่อที่ถูกแทงหลอดเลือดแดงได้ไหม
‪ใช่ คนหนึ่งแทงอีกคน มีปัญหาอะไร
‪รอยนิ้วมือบนมีดไม่ตรงกับใครเลย
‪ยังมีแปลกกว่านั้น
‪มันตรงกับคดีที่ปิดไม่ลง เมื่อ...
‪ปี 1938
‪บอกเขาให้ตรวจอีกครั้ง
‪เราค่อยมาคุยกันต่อทีหลัง
‪ไขกุญแจมือเขา
‪ขอบใจ โรดริเกซ
‪แล้ว...
‪- คุยกับคนขับรถลากหรือยัง ‪- หุบปากแล้วฟังให้ดี
‪ครั้งต่อไปที่คุณแทรกแซงการสืบสวนของฉัน
‪ถ้าคุณหายใจรดพยานของฉันแม้แต่คนเดียว
‪หรือแตะต้องหลักฐานแม้ชิ้นเดียว
‪ฉันจะตั้งข้อหาขัดขวางกระบวนการยุติธรรม
‪คุณจะติดคุก
‪เข้าใจชัดไหม
‪ให้ตายสิ ใจเย็นหน่อย ยูโดร่า
‪- ระบบราชการนี่... ‪- อย่าเรียกชื่อนั้น
‪ฟังนะ ผมรู้จักคุณ
‪คุณชอบทำตามกฎ ‪แต่คุณชอบจัดการพวกเศษสวะเป็นชีวิตจิตใจ
‪แล้วทำไมคุณไม่วางตราลงสักคืน
‪แล้วออกไปตามถนนกับผมล่ะ
‪โดยไม่มีเรื่องบ้าพวกนี้
‪คุณพูดถูก ฟังดูสนุกชะมัด
‪แต่ฉันคิดว่าคุณพลาดหลายๆ อย่าง
‪ตอนโดนไล่ออกจากโรงเรียนนายร้อย ‪งั้นฉันจะอธิบายให้ฟัง
‪เรื่องบ้านี่คือสิ่งที่ตัดสินโทษได้ในชั้นศาล
‪สิ่งที่คุณทำคือฝันเฟื่อง
‪ฉันก็อยากเล่นตำรวจจับโจร ‪สวมหน้ากากและรู้สึกว่าตัวเองสำคัญนะ
‪แต่รู้อะไรไหม
‪หมดเวลาเล่นแล้ว
‪ถึงเวลาโต
‪คุณใส่ชุดงี่เง่านั่นตระเวนไปทั่ว
‪เพราะยังพยายามพิสูจน์อยู่ว่า ‪ชีวิตวัยเด็กของคุณไม่เสียเปล่า
‪ใช่
‪ฉันก็รู้จักคุณ ดิเอโก
‪ไปซะก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ
‪เยี่ยม
‪แยกกัน
‪ขยับเท้าด้วยสิ
‪ขอโทษนะ
‪นายหาสังเวียนอยู่เหรอ เรามีนักมวยเยอะนะ
‪เปล่า ผมกำลังหาข้อมูลเรื่องคนที่ใช้ยิมของคุณ
‪ดิเอโก ฮาร์กรีฟส์
‪ถ้านายเจอเขา ‪บอกเขาซะว่าฉันอยากไล่เขาออกเต็มที
‪เขาทำงานที่นี่เหรอ
‪เขาถูพื้นแลกกับห้องพักด้านหลัง
‪โอเค ขอบคุณ
‪ลองคิดเรื่องลงแข่งหน่อยสิ
‪นายหน่วยก้านดี
‪(ห้องระบบทำความร้อน)
‪(ดิเอโก)
‪ห้า
‪นายอยู่ข้างบนไหม
‪ห้า
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่
‪ขอโทษที่ออกมาไม่ลา
‪ไม่ ฟังนะ ฉันสิที่ควรเป็นคนขอโทษ
‪ฉันไม่ฟังนายและ...
‪ฉันคงไม่รู้จะประมวลผลเรื่องที่นายพูดยังไง
‪ฉันยังทำไม่ได้ พูดตรงๆ
‪เธออาจทำถูกที่ไม่ฟัง
‪มันอาจไม่จริงก็ได้
‪มันรู้สึกเหมือนจริงนะ
‪อย่างที่เธอพูด พ่อบอกว่า ‪การเดินทางข้ามเวลาทำให้สติแตกได้
‪ฉันอาจไม่ใช่คนที่นายควรมาคุยด้วย
‪ฉันเคยไปพบที่ปรึกษา
‪จิตแพทย์ ฉันให้ข้อมูลเธอกับนายได้
‪ขอบใจ แต่ว่า...
‪ฉันคิดว่าจะไปพักสักหน่อย
‪ฉันไม่ได้หลับสนิทมานานแล้ว
‪โอเค
‪มันช่าง...
‪ซาบซึ้งกินใจ เรื่องครอบครัว พ่อ เวลา
‪หุบปากได้ไหม เดี๋ยวเธอได้ยิน
‪ฉันซึ้ง
‪ฉันบอกให้แต่งตัวน่าเชื่อถือ
‪อะไร นี่แหละชุดตัวเก่งของฉัน
‪งั้นไปบุกตู้เสื้อผ้าพ่อกัน
‪- อะไรก็ได้ ตราบเท่าที่ฉันได้เงิน ‪- เมื่องานเสร็จ
‪โอเค แต่ขอทำความเข้าใจรายละเอียดก่อน
‪ฉันแค่ต้องเข้าไปที่นั่น ‪แล้วสวมบทพ่อที่รักของนาย ถูกไหม
‪ใช่ ประมาณนั้น
‪ให้เล่าเรื่องว่าไงล่ะ
‪อะไร นายพูดเรื่องอะไร
‪ก็ฉันมีนายตอนยังเด็กหรือเปล่า ‪แบบว่าอายุ 16 เด็กมาก
‪- หลงผิดอย่างรุนแรง ‪- ก็ได้
‪แม่นาย นังร่านนั่น
‪จะเป็นใครก็ช่าง เราเจอกันที่...
‪ดิสโก้ โอเคไหม
‪จำไว้นะ
‪พระเจ้า เซ็กซ์สุดยอดมาก
‪สมองนายนี่คิดได้แต่เรื่องอุบาทว์
‪เดี๋ยวก็โดนพ่อทำโทษหรอก
‪ไง ซิด นี่จอห์นนี่
‪แถบนี้ต้องลากรถเยอะมากเลย ‪แถบถนนเอมไพร์
‪เละตุ้มเป๊ะไปหมด
‪เด็กทุกคนถูกจับ ‪รถบรรทุกต่อแถวยาวสุดลูกหูลูกตา
‪นายต้องบอกฉันว่า ‪ทำภารกิจลอนดอนปี 1966 ได้ยังไง
‪งานดี พูดจริงๆ
‪ผมสาบานต่อพระเจ้า ‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องบ้าอะไรอยู่
‪ผมเป็นแค่คนขับรถลาก
‪ไม่เคยไปลอนดอนด้วยซ้ำ
‪ทูน่าไหม อร่อยนะ เอาครึ่งหนึ่งไหม
‪ไม่เป็นไร ขอบใจ
‪ไม่มีมายองเนสก็ต้องโดนแบบนี้
‪นายว่าหมายเลขห้าดูเป็นคนงอแงไหม
‪ได้ยินมาว่าไม่ใช่นะ
‪ก็คล้ายพอนะ
‪ยอมรับเลยว่าคล้ายกันมาก
‪แต่ระยะห่างระหว่างตาไม่เหมือนกัน
‪คางไม่ค่อยเหมือน มีลักยิ้ม
‪มีลักยิ้ม
‪ผมไม่ใช่คนที่คุณหา...
‪ห้ามพูด
‪เขาเป็นคนเดียวในร้านโดนัทใช่ไหม
‪มีคนอื่นในร้านโดนัทกับนายเมื่อคืนไหม ซิด
‪ผมไม่รู้ แค่บริกรหญิงกับเด็ก
‪เด็กเหรอ อธิบายหน่อย
‪ผมไม่รู้ เขาแปลกๆ
‪นี่ไม่ใช่เกม 20 คำถาม ตาแก่ แปลกยังไง
‪เขาพูดเรื่องมาที่นั่นตอนเขาเป็นเด็ก
‪- นายคิดเหมือนฉันหรือเปล่า ‪- มื้อเย็นกินอาหารอิตาเลียนเหรอ
‪ตั้งใจหน่อยสิ ฉันคุยเรื่องเด็กอยู่
‪- เด็กมันทำไม ‪- การเดินทางข้ามเวลามันยาก
‪โดยเฉพาะเมื่อไม่มีกระเป๋าหิ้ว
‪ถ้าเด็กคนนั้นคือหมายเลขห้าล่ะ
‪มันก็ยอมรับได้ยากอยู่นะ
‪เห็นไหม ผมบอกแล้ว ผมไม่ใช่คนนั้น...
‪นายกับเด็กคนนั้นคุยอะไรกันอีก
‪ผมคิดว่าแค่นั้น
‪เดี๋ยว คุณจะทำอะไร
‪ฉันจะกระตุ้นความทรงจำนาย
‪ผมจำได้แค่ว่าเขาอยากรู้ทาง ‪ไปห้างสรรพสินค้าอะไรสักอย่าง
‪แค่นั้น ผมสาบาน
‪ห้างสรรพสินค้าเหรอ โอเค อธิบายมา
‪แต่ฉันกำลังจะไปสนามบิน ‪พลาดแค่นัดเดียวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่นี่
‪แพทริค นี่งานศพพ่อฉันทั้งคน
‪ฉันมั่นใจมากว่าศาลมองว่านี่เป็นเรื่องสุดวิสัย
‪แคลร์อยู่ด้วยไหม
‪ใช่ ฉันอยากทักทายลูกสาวถ้าคุณไม่ว่า
‪ไม่
‪แพทริค
‪อย่า...
‪เธอโอเคไหม
‪อืม
‪ฉันไม่เคย...
‪เจอสามีเก่าเธอแต่ว่า...
‪ฟังดูเหมือนเป็นคนทุเรศ
‪ใช้คำนั้นก็ได้
‪รู้อะไรไหม
‪เธออยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า
‪ไม่ ฉันอยู่กับลูกสาวดีกว่า
‪แน่นอน
‪ฉันขอโทษ ฉันไม่...
‪ถ้าฉันต้องการคำแนะนำ แวนญา ‪อย่าโกรธนะ แต่คงไม่ขอเธอแน่
‪หมายความว่ายังไง
‪เธอไม่มีลูก
‪- เธอไม่เคยคบใครด้วยซ้ำ ‪- ไม่จริง
‪งั้นเธอเข้าใจความรู้สึกรักใครแบบนี้สินะ
‪แบบที่พอห่างเขาแล้วหายใจไม่ออก
‪แบบที่ยอมตาย แบบว่ายอม...
‪ตายจริงๆ
‪ขอแค่ได้รู้ว่าเขาอยู่ดีมีสุข
‪เธอตีตัวออกห่างจากทุกคนและทุกอย่าง
‪เธอเป็นแบบนั้นตลอด
‪เพราะพ่อสั่งฉัน
‪พ่อสั่งให้เขียนหนังสือเกี่ยวกับเราด้วยหรือเปล่า
‪เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว แวนญา
‪เธอจะโทษคนอื่นที่ตัวเองมีปัญหาไม่ได้แล้ว
‪อย่างที่ผมบอกลูกชายคุณไปแล้ว
‪ข้อมูลเกี่ยวกับอวัยวะเทียมที่เราผลิต ‪เป็นความลับอย่างเคร่งครัด
‪ถ้าลูกค้าไม่ยินยอม ผมก็ช่วยอะไรไม่ได้
‪เราขอความยินยอมไม่ได้ถ้านายไม่บอกชื่อเรา
‪ไม่ใช่ปัญหาของผม
‪ขอโทษนะ ไม่มีอะไรมากกว่านี้ที่ฉันทำได้ งั้น...
‪แล้วความยินยอมของฉันล่ะ
‪อะไรนะครับ
‪ใครอนุญาตให้นาย
‪ลงไม้ลงมือ...
‪ทุบตีลูกชายฉัน
‪- อะไรนะ ‪- นายได้ยินแล้ว
‪ผมไม่ได้แตะต้องลูกชายคุณ
‪จริงเหรอ
‪แล้วริมฝีปากเขาบวมได้ยังไง
‪ริมฝีปากเขาไม่ได้บวม
‪ฉันต้องการมัน ได้โปรดบอกชื่อ เดี๋ยวนี้
‪คุณบ้าไปแล้ว
‪นายนึกไม่ถึงเลยแหละ
‪สันติภาพบนโลก น่ารักจัง
‪พระเจ้า เจ็บนะ
‪เรียกยาม...
‪คุณทำอะไร
‪มีการทำร้ายร่างกาย
‪ในออฟฟิศของคุณบิ๊ก เราต้องการยาม ทันเท!
‪นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นนะ แกรนท์
‪ผมชื่อแลนซ์
‪ภายในประมาณ 60 วินาที ‪รปภ.สองคนจะพังประตูเข้ามา
‪พวกเขาจะเห็นเลือดเต็มห้อง แล้วจะสงสัยว่า
‪"เกิดบ้าอะไรขึ้น" ‪แล้วเราจะบอกพวกเขาว่านาย...
‪ซ้อมเราหน้าแหก
‪นายได้สนุกในคุกแน่ แกรนท์ ‪เชื่อฉันสิ ฉันเคยอยู่มาก่อน
‪ไก่อ่อนอย่างนาย
‪พระเจ้า นายจะถูกส่งต่อเหมือน...
‪นายสนุกแน่
‪ฉันบอกแค่นี้แหละ
‪พระเจ้า นายมันโรคจิตที่สุด
‪ขอบคุณที่ชม
‪- แปลกจัง ‪- อะไร
‪ตา ลูกค้ายังไม่ได้ซื้อไป
‪ว่าไงนะ หมายความว่าไง
‪บันทึกของเราบอกว่าดวงตาที่มีหมายเลขนั้น...
‪นี่มันไม่ถูกต้องแน่ๆ
‪มันยังไม่ผลิตเลยด้วยซ้ำ
‪ไปเอาตามาจากที่ไหน
‪แย่แล้วสิ
‪ฉันเก่งมากใช่ไหม
‪"ใช่ แล้วความยินยอมของฉันล่ะ" ไอ้บ้า!
‪เคลาส์ ไม่สำคัญหรอก
‪อะไรกัน แล้วดวงตาสำคัญอะไรนักหนา
‪มีคนที่จะสูญเสียดวงตาข้างหนึ่งภายในเจ็ดวัน
‪มันจะจบชีวิตทุกคนบนโลกใบนี้เลย
‪จ่ายค่าจ้าง 20 เหรียญมาตอนนี้เลยได้ไหม
‪เงิน 20 เหรียญเหรอ
‪ใช่ 20 เหรียญของฉัน
‪กำลังจะถึงวันสิ้นโลก ‪แต่นายกลับคิดแต่จะพี้ยางั้นเหรอ
‪แถมฉันหิวด้วย
‪ท้องร้อง
‪นายมันใช้ไม่ได้
‪ใช้ไม่ได้กันทุกคน
‪ไม่เอาน่า หัดทำใจร่าเริงบ้าง ตาแก่
‪นี่ รู้ไหม
‪ฉันเพิ่งนึกออกว่าทำไมนายถึงเครียดหนัก
‪นายต้องเงี่ยนสุดๆ แน่เลย
‪อยู่คนเดียวตั้งหลายปี
‪โดดเดี่ยวแบบนั้นคงต้องสติแตกบ้างแหละ
‪ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว
‪เหรอ
‪เล่าให้ฟังสิ
‪เธอชื่อโดโลเรส
‪เราอยู่ด้วยกันกว่า 30 ปี
‪สามสิบปีเหรอ
‪ว้าว
‪พระเจ้า นานที่สุดที่ฉันเคยอยู่กับใครสักคนคือ
‪ไม่รู้สิ สามสัปดาห์
‪นั่นเป็นแค่เพราะฉันเบื่อที่ต้องหาที่ซุกหัวนอน
‪เขาทำออสโซบูโกอร่อยเลิศที่สุด มัน...
‪ห้า
‪อย่าหยุด ขับต่อไป
‪(รถแท็กซี่ประจำเมือง)
‪นี่ แล้วเงินฉันล่ะ
‪มันไม่อยู่ในนี้ค่ะ คุณโควอล์สกี้
‪คุณพัดเดิลส์ไม่อยู่ที่นี่
‪มีอะไรให้ฉันช่วย
‪ผมเลนเนิร์ด
‪ผมนัดไว้ตอนสี่โมง
‪ฉันลืม ขอโทษจริงๆ
‪ผมสาบานว่าผมไม่เกี่ยวอะไรกับคุณพัดเดิลส์
‪ขอโทษนะ นั่นเพื่อนบ้านฉัน คุณโควอล์สกี้
‪เธอเลี้ยงแมวที่ชอบหนีหายไป
‪เธอคิดว่าฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันไม่รู้
‪เธอแก่แล้วน่ะ
‪ฉันควรหยุดพูดด้วย
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪เชิญเข้ามาค่ะ
‪ผมคงดูแตกต่าง
‪จากนักเรียนทั่วไปของคุณ
‪ใช่ คุณแค่...
‪ใช่ น่าจะต่างประมาณ 20 ปี
‪โฆษณาไม่ได้บอกอะไรเรื่องการจำกัดอายุ
‪ไม่ ไม่จำกัดแน่นอน
‪นักเรียนส่วนใหญ่ของฉันเป็นเด็ก
‪เด็กหัดเล่นดนตรีง่ายกว่าผู้ใหญ่
‪เหมือนภาษาที่สอง
‪อิคเวอร์สเตีย!
‪ภาษาเยอรมัน
‪แปลว่า "ผมเข้าใจ"
‪ผมเรียนภาษาเยอรมันสามปีสมัยมัธยมปลาย
‪จำได้แค่นั้นแหละ
‪ตรงนั้น
‪ถ้าคุณอยาก...
‪ให้ฉัน... ขอโทษที...
‪- ไม่เป็นไรครับ ‪- จัดระเบียบตัวเองหน่อย
‪- คุณจะลุยเลยสินะ ‪- ครับ
‪ไม่ จริงๆ เอามาให้ฉันค่ะ
‪แล้วเราจะเริ่มด้วยเรื่องพื้นฐาน
‪ไง ไนเจล
‪ไง ดิเอโก
‪สบายดีสินะ
‪(ห้องระบบทำความร้อน)
‪- ฉันดมกลิ่นก็รู้ว่าเป็นนาย ‪- บ้าอะไรเนี่ย
‪- นายฆ่าฉันได้เลยนะ ‪- ถ้าฉันอยากให้นายตาย นายตายไปแล้ว
‪ห้องสวยดีนะ
‪ฉันชอบ
‪แล้วทำไมไม่บอกฉัน
‪บอกอะไร
‪ว่านายต่อยมวยอยู่ในคืนที่พ่อเสีย
‪(มวย ฮาร์กรีฟส์ปะทะโรซาตี้)
‪ฉันถามพวกคนที่อยู่ข้างนอกแล้ว
‪ฉันไม่เห็นต้องพิสูจน์ให้นายรู้เลยว่าฉันบริสุทธิ์
‪หรือพิสูจน์กับใครในครอบครัวนี้
‪ใช่ นายพูดถูก
‪- แต่ฉันแค่คิดว่ามัน... ‪- ใช่
‪ฉันรู้ว่านายคิดอะไร
‪ทีนี้...
‪ก็กลับไปได้แล้ว
‪พี่ชาย
‪ก็ได้
‪อย่างนั้นแหละ
‪ดูเหมือนผมเลือกครูถูกคน
‪ไม่ใช่หรอกมั้ง
‪นักเรียนคนต่อไปของฉันอาจสอนฉัน ‪ในสิ่งที่ฉันทำผิด
‪เธอ... ค่อนข้างอัจฉริยะ
‪คุณผ่อนคลายได้นะ
‪ผมไม่ใช่อัจฉริยะเรื่องไหนเลย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪งั้นเจอกันสัปดาห์หน้า
‪ฝึกการจับและใช้คันชัก แล้วก็...
‪ซื้อไวโอลินซะ
‪คุณพูดตรงๆ ได้นะ
‪คุณคิดว่ามันแปลกไหม
‪ที่อยากเรียนไวโอลินตอนแก่ขนาดนี้
‪ไม่
‪โมเนต์ไม่ได้เริ่มวาดภาพจนเขาอายุ 40
‪ก็ประสบความสำเร็จดีนี่
‪ถ้าคุณชอบดนตรี งั้นคุณก็มาถูกที่
‪ผมว่าที่คุณพูดนั่นพ่อผมมากกว่า
‪เขาเป็นคนรักดนตรี
‪เป็นเหตุผลที่ผมมาที่นี่
‪เขาเสียไปสักพักแล้ว
‪ฉันเสียใจด้วยค่ะ
‪ไม่ ไม่เป็นไร
‪เรามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
‪ไม่เข้าใจกันเลยน่ะ รู้ไหม
‪แต่เขาชอบไวโอลิน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบเลย
‪ผมจึงมาที่นี่
‪เพื่อเข้าใจเขาให้ดีขึ้น
‪ถ้ามันฟังดูสมเหตุสมผลนะ
‪ครอบครัว
‪ไม่ง่ายเลยว่าไหม
‪ขอโทษที่พูดเรื่องหนักๆ กับคุณนะ
‪งี่เง่า ผมรู้
‪ไม่
‪ไม่ ที่งี่เง่าคือความไม่รู้
‪เชื่อสิ ฉันเข้าใจ
‪ก็นะ
‪ขอบใจ
‪แล้วเจอกันสัปดาห์หน้า
‪ผมเป็นช่างไม้
‪ผมมีร้านอยู่ที่บริคทาวน์
‪คุณควรแวะมาถ้ามีโอกาส
‪ลองมาดู
‪สัปดาห์นี้ฉันยุ่ง...
‪ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
‪วันอื่นแล้วกัน
‪เจอกันสัปดาห์หน้า
‪บาย
‪คุณอัลลิสัน
‪ผมตามหาคุณอยู่
‪คุณ...
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่บนนี้
‪ไม่ยาก
‪นี่เป็นที่ที่คุณเคยมาตอนคุณอารมณ์ไม่ดี
‪ใครบอกคุณว่าฉัน...
‪ลูเธอร์
‪จริงๆ แล้วคือคุณแวนญา
‪เธอโทรมาถามว่าคุณโอเคไหม
‪ค่ะ
‪ฉันพูดไม่ค่อยดีกับเธอ
‪เธอเป็นน้องสาวคุณ
‪เธอรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ
‪เป็นไปได้เหรอ
‪เธอไม่รู้จักฉัน ซึ่งก็โอเค ‪เพราะฉันไม่รู้ห่าอะไรเรื่องเธอเหมือนกัน
‪อย่าใช้คำหยาบ
‪ขอโทษค่ะ
‪มันแค่...
‪เราไม่ได้อยู่ใต้หลังคาเดียวกันมานานแล้ว
‪เกือบ 13 ปี
‪คุณอยู่ได้ยังไง
‪คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ตั้งนาน
‪อยู่ไปก็ชินเองครับ
‪แม้ว่าบางครั้ง
‪ก็ไม่ควรชิน
‪มากับผมสิ ผมอยากให้คุณดูอะไรบางอย่าง
‪อาจทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้น
‪ดูให้แน่ใจด้วยว่าดับบุหรี่ดีแล้ว
‪ไม่อยากให้ไฟไหม้
‪พ่อคุณเลิกบันทึกเมื่อหลายปีก่อน
‪แต่ผมยังมาที่นี่เป็นบางครั้ง
‪ตอนผมคิดถึงพวกคุณ
‪โพโก นี่มัน...
‪ครอบครัวส่วนใหญ่มีหนังครอบครัวให้ย้อนดู
‪เรามีภาพกล้องวงจรปิด
‪ผมหวังว่ามันจะให้คุณรู้สึกดีขึ้น
‪มันได้ผลค่ะ
‪พระเจ้า ดูสิว่าเราเด็กขนาดไหน
‪ลูเธอร์ๆ หยุดซะที
‪เบนกับฉันเหรอ
‪ฉันคิดถึงเขามาก
‪และแวนญา
‪ทำไมเราไม่เล่นกับเธอล่ะ
‪ถ้าใครทำแบบนั้นกับแคลร์ละก็ ‪ฉันนึกไม่ออกเลย...
‪ตอนนั้นคุณยังเด็ก คุณอัลลิสัน
‪ค่ะ
‪แต่ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว
‪และเธอก็ด้วย
‪ถ้าคุณไม่รีบ
‪เทปที่เหลืออยู่ในตู้นั้น
‪ก่อนไปอย่าลืมล็อกห้อง
‪ช่วงนี้ของหายบ่อย
‪วิดีโอพวกนี้สำคัญ ทำหายไม่ได้
‪(กรอ)
‪(เล่น)
‪พระเจ้า
‪พ่อ...
‪(กิมเบลบราเทอร์)
‪(กิมเบลบราเทอร์ ‪ทุกวันอังคาร ผู้สูงอายุลดสิบเปอร์เซ็นต์)
‪(ผู้หญิง)
‪โดโลเรส
‪ดีใจที่ได้เจอเธอ
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ก็แน่อยู่
‪ก็...
‪สองสามวันที่ผ่านมาวุ่นๆ น่ะ
‪ไม่นะ!
‪บ้าเอ๊ย พวกมันนี่เอง
‪เดี๋ยวมานะ
‪นายเห็นไหม
‪เธอบอกว่าเขาพิเศษ แล้วตอนนี้ยังไงล่ะ
‪นายเริ่มตรงโน้น ฉันจะไปอีกฝั่ง ‪เจอกันตรงกลาง
‪ยิงทุกอย่างที่ขยับ
‪เฝือกข้อมือยางยืด
‪ใช่เลย
‪เจอแล้ว
‪ไอ้บ้าจอมพลิ้วหายตัวอีกแล้ว
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เกิดเหตุ 10-14 ‪ที่ห้างสรรพสินค้ากิมเบลบราเทอร์
‪มีการยิงปืน ย้ำ มีการยิงปืน
‪เลขที่ 6045 แวนเดอร์บิลท์
‪อยู่นี่เอง
‪ฉันตามหาซะทั่วเลย
‪ยังทำอะไรอยู่ที่นี่ ฉันนึกว่าเธอไปแล้ว
‪- ฉันก็ว่าจะไป แต่โพโกพาฉันไปดู... ‪- ฟังนะ
‪ฉันคิดผิดเรื่องการตายของพ่อ
‪ว่าไงนะ
‪ฉันผิดเรื่องดิเอโก ‪ที่โทษน้องชายตัวเองเรื่องนั้นมัน...
‪ฉันรู้ ฉันเข้าใจ...
‪การได้เจอเธอทุกคนและกลับมาที่นี่...
‪ฉันควรจะช่วยให้เราสามัคคีกัน ‪ไม่ใช่ทำให้แตกหัก
‪ช่วยหุบปากทีได้ไหม
‪- ว่าไงนะ ‪- นายพูดถูกเรื่องพ่อ
‪ตามมา ฉันมีอะไรให้ดู
‪ห้า
‪เกิดบ้าอะไรขึ้นกับนาย
‪นายโอเคไหม
‪ให้ช่วยไหม
‪นายช่วยอะไรไม่ได้หรอก
‪ไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย