NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LOMBARD
PIĘĆ LAT TEMU
Nazywam się Vanya Hargreeves.
Oto moja historia.
Nigdy nie byliśmy rodziną.
Byliśmy tworem naszego ojca, a rodziną tylko z nazwy.
Koniec końców, po śmierci naszego brata Bena
nic nas już nie łączyło.
Obcy mieszkający pod jednym dachem,
skazani na samotność,
spragnieni uwagi,
skrzywieni przy dorastaniu.
Mój Boże.
Ona to napisała?
Nie do wiary.
Dręczeni myślami o tym, co mogło być.
Chcieliśmy, by kochał nas człowiek niezdolny do miłości.
Ojciec zawsze przypominał mi, że jestem kimś zwyczajnym.
Małej dziewczynce ciężko to przetrawić.
Jeśli dorastając, słyszysz, że jesteś zwykłą osobą,
a normą jest coś niezwykłego, to co robisz?
Kurwa.
DZISIAJ
Kurwa.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie zauważyłem.
Od początku.
Jeszcze raz.
Oglądaliśmy to setki razy, zawsze jest tak samo.
Co ona robi?
Herbata.
Otruła go?
Nie wiem.
Skąd to masz?
Przeglądałam nasze stare nagrania i znalazłam tę kasetę.
Pewnie tata znów włączył system bezpieczeństwa.
Popadał w paranoję.
Uważał, że chcą go dorwać.
Cóż… może miał rację.
Ale mama? Ona nie mogłaby…
Prawda?
Mamo?
Porozmawiajmy o nocy, gdy zmarł tata.
Pamiętasz coś?
Jasne, słońce zaszło o 19,33.
Księżyc w sierp, na kolację kurczak z ryżem i marchewką.
Nie… później.
W jego sypialni.
Poszłaś do niego?
Nie kojarzę.
Czy kiedykolwiek... byłaś na niego zła?
Był dobrym człowiekiem. Życzliwym.
Dobrze mnie traktował.
Ale pewnie było ciężko, gdy odeszliśmy.
Bywały takie dni. Wymagaliście sporo uwagi, a potem…
Co?
Dokończysz?
Jajka gotowe!
Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia.
Jedzcie.
Oboje.
Serio nie wiesz, jak działa dokumentacja dowodowa?
Dotkniesz i dowodu już nie ma.
Oszczędzę pracy technikom.
Tego typu 9 mm nie produkują…
Od 1963 roku. Dziwne, wiem.
Podobne znaleziono wczoraj na miejscu zbrodni.
Pomoc drogowa.
- Kierowca? - Znalazłam go, wiszącego.
Chyba jednak coś wiedział.
Szkoda, że nikt nie kazał go wypytać.
W ciągu 24 godzin zaatakowano trzy różne miejsca.
Ktokolwiek to robi, nie zamierza przestać.
Więc jeśli cię to obchodzi i masz jakiś pomysł,
słucham.
Ten dzieciak w pączkarni?
Moi ludzie namierzają rodzinę, ktoś może go szukać.
- Muszą mieć tu monitoring. - Nie mają.
Policjanci widzieli dwóch uciekających napastników
noszących... dziecięce maski.
Miasto schodzi na psy.
- Mówi to gość w spandeksie. - To prawdziwa skóra.
Lubiłaś ją, jeśli dobrze pamiętam.
- Wymaż to z pamięci. - Zrobiłem kopię zapasową.
I kończymy.
Ogarnij papierologię, a ja poszukam tych bydlaków.
Pani śledcza,
obchodzi mnie to.
Nie mogę przyzwyczaić się, że wy…
Milcz, Beeman. Ani słowa więcej.
Helen.
Świetnie ci poszło.
Naprawdę.
Dzięki.
Te zrywy w Strawińskim.
Od tygodnia się ich uczę, a ty sprawiasz…
Że wyglądają na łatwe?
Jak ci na imię?
- Vanya. - Vanya.
Od ilu lat grasz drugie skrzypce?
Na pewnym etapie nie chodzi o ćwiczenia.
A o to, czy coś w sobie masz.
Może ty tego nie masz?
Możesz ćwiczyć 10 000 godzin
lub zająć się czymś, co naprawdę lubisz
i przestać kaleczyć Strawińskiego jak przestraszona małolata.
Przemyśl to.
…jak na polu kempingowym, ale te mają agregaty.
Własne zbiorniki na nieczystości.
Wszystko, co ma każdy typowy dom.
Jak możesz oglądać to gówno?
Nie interesuje cię, jak żyją zwykli ludzie?
Skupiają się na szafkach,
jakby los wszechświata zależał od tego, czy wybiorą lazur czy zieleń szparaga.
Do czego zmierzasz?
Piękno tkwi w prozaicznych rzeczach.
Więc chyba nie widziałam piękniejszego pokoju.
„Przez opóźnienie obniżono wynagrodzenie o siedem procent.
Obniżka co każde 24 godziny, aż do wykonania zadania”.
To po prostu…
A to tylko jeden dzień.
Mogliby sami wyjść z biura i pobrudzić ręce.
Jebane lenie.
Skończyłeś?
Tak.
Wracajmy tam i zabijmy gówniarza.
PLASTRY OPATRUNKOWE
Cholera, gdzie rzeczy ojca?
Chodźmy do kina czy coś.
- Na plażę? - Cicho!
Próbuję znaleźć jakieś bezcenne gówno z bezcennej szkatułki,
żeby Pogo dał mi spokój!
Spytałbym, co knujesz, ale dotarło do mnie, że mi to wisi.
Hej!
Jest łatwiejszy sposób na wyjście z domu.
Ale w ten sposób nie muszę dużo gadać.
Tak myślałem.
Dziś też mam ci pomóc?
Wcisnąłbym cię w grafik.
Roboty masz po szyję.
To? Dokończę kiedy indziej. Tylko…
coś mi się zapodziało.
Jest! Bogu dzięki!
Pyszności.
Nie dam ci kasy na narkotyki.
Przestań! Ty nie…
Chcę pobyć z bratem. Nie z tobą.
Mi hermano!
Kocham cię!
Choć ty siebie nie kochasz!
ROCCO I RODZINKA
EKSPERCI DS. ODPŁYWÓW I TOALET
Wybacz, że dopiero teraz, Delores.
Nie, nie piłem. Pracuję.
Tak, chodzi o to oko.
Tam powstało. Lub powstanie.
Musimy tylko zaczekać.
Też mi się to nie podoba, ale ona coś ukrywa.
- Ukrywa? Wyglądała na zagubioną. - Widziałaś nagranie.
- Grace wiedziała, co robi. - Grace?
Rano była mamą.
Allison, to maszyna.
Która czytała, sprzątała i kładła nas do łóżka.
A my zostawiliśmy ją tu samą na 13 lat.
Nic dziwnego, że straciła rozum.
Z dala od dzieci?
Co się stało z Claire? Z Patrickiem?
Nie mówiłaś.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Gdy byliśmy dziećmi,
- opowiadaliśmy sobie wszystko. - A potem dorośliśmy.
Nie jesteśmy w dobrych stosunkach.
Sąd kazał mi chodzić na terapię, zanim będę mogła ją odwiedzać.
Dlaczego?
Użyłaś na niej mocy.
Miewała napady złości.
Prośby nie skutkowały.
Miała trzy latka, a ja…
Wiem, że trzylatki tak mają.
Obiecałam sobie, że zrobię to tylko raz. Ale to nie był jedyny raz.
Wmówiłam sobie, że każdy z moją mocą zrobiłby to samo.
Że to było w porządku.
Miałam przewagę.
Już w młodości używałam mocy, by dostać, co chciałam.
W przypadku taty, kariery.
Teraz wiem, że moje życie było ułudą.
Więc zaczynam od nowa.
Nie sądziłam, że to tak trudne.
Będzie łatwiej.
- Pewne sprawy wymagają czasu. - Fakt.
A innych nigdy nie naprawisz.
WYROBY Z DREWNA
Wciąż szukasz Pana Puddlesa?
Wróciłam z próby, byłam w pobliżu, więc postanowiłam…
Wpaść aż do Bricktown?
Skoro już tu jesteś, wejdź do środka.
ZAMKNIĘTE
- Są piękne. - Dziękuję.
Odnawianie antyków. Mój chleb powszedni.
Zajmuję się też innymi rzeczami.
Jakimi?
No nie wiem.
Trochę się wstydzę.
Chodź.
- Ty je zrobiłeś? - Za dzieciaka ratowałem się wyobraźnią.
I nigdy z tego nie wyrosłem.
Są świetne.
Masz ulubioną?
Najlepsza jest balerina.
A może kaczka. Lub ta druga.
Albo trzecia.
Powinnaś coś zobaczyć.
Czy to…
Spędziłem nad nią całą wczorajszą noc.
Piękna.
Dziękuję.
Weź ją.
Nie mogę.
Nalegam. Proszę.
Zrobiłem dla ciebie.
Zainspirowałaś mnie.
To takie dziwne.
Znamy się od dwóch dni? Czuję, że znam cię lepiej niż rodzinę.
Może to nie na miejscu, skoro jestem twoim uczniem,
ale może wyskoczymy dziś na kolację?
Nie chcesz, nie musisz.
- Dobra. - OK.
- Nie, ja… - Wiem, ale…
Z chęcią.
Serio?
Allison? Cześć.
Leonardzie, moja siostra, Allison.
Kojarzę cię.
Z tego filmu. Grałaś prawniczkę.
- Tę upartą na wózku. - Tak.
To ja.
Więc twoja siostra jest gwiazdą kina?
Byłaś w tej całej Umbrelli, nie?
Ale ty nie?
Nie, ja byłam piątym Beatlesem rodziny.
Ja tam ich nie lubię. Wolę Stonesów.
Wybaczcie, że przeszkadzam, ale mogłabyś wrócić do domu?
Zebranie rodzinne.
- I ja też mam tam być? - Jasne.
Chodzi o mamę.
- Wybacz. - W porządku.
Innym razem.
Dzięki.
Co to za gość?
- To kolega. - Czyżby?
To nie…
Staram się nie unikać wszystkiego i wszystkich.
Przepraszam.
Nie powinnam była na ciebie naskakiwać.
Byłam zła na Patricka, a oberwało się tobie.
Przepraszam.
Nie znam się na siostrzanych sprawach.
Nie zauważyłam.
Mów, co czujesz.
- Może powiem. - Dobra.
Kopnij tutaj!
Nie!
Pięć. Pięć!
- Hej, Pięć. - Nie!
Pięć!
Co ty…
- W porządku? - Nie powinieneś…
Jak mnie znalazłeś?
Hej, trochę prywatności. Nieźle nam tu idzie.
Wynoś się!
Nie możesz tu być! Jestem zajęty.
Znalazłeś tego jednookiego?
- Co on mówi? - Nieważne. Przecież to Klaus.
Czego chcesz, Luther?
Grace mogła mieć związek ze śmiercią taty.
Musisz wrócić do akademii, to ważne.
„To ważne”.
Nie masz pojęcia, co jest ważne.
Opowiadałem wam, jak depilowałem dupsko budyniem?
- Co to był za ból. - Co tu jeszcze robisz?
Co?
Muszę mieć powód, by z wami przebywać?
Nie, ale to poważna rozmowa.
Chcesz powiedzieć, że jestem niepoważny?
- Luther ma rację, wyjdź. - Co?
Dobra!
- Co planujesz, Pięć? - Nie zrozumiesz.
Spróbujmy. Wydawało mi się, że nadal dowodzę tą rodziną.
A mnie się wydawało, że jestem 28 lat starszy.
- Wiesz, jaki masz problem? - Oświeć mnie.
Uważasz się za lepszego.
Zawsze tak było.
Nawet za młodu.
Rzecz w tym, że jesteś tak samo porąbany jak my.
Masz tylko nas.
Wiesz o tym.
Nie uważam się za lepszego, Numerze Jeden.
Wiem, że tak jest.
Robiłem niesamowite rzeczy, których byście nie pojęli.
Jasne.
By tu wrócić i was uratować.
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Hej! Stój!
Co, ćwoki?
Wracaj no!
Zaczynam zastanawiać się, czy to dobra decyzja.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Uwielbia pan pączki.
Czy może być coś lepszego?
Raczej nie.
Choć nie jestem bezstronna, bo robię je codziennie.
Codziennie.
- A coś więcej? - Cóż…
Jestem tu przed wschodem słońca.
Odmierzam suche składniki,
powoli mieszam zaczyn
i ładuję do wytłaczarki.
Wytłaczarki.
Tak.
Ona nadaje im kształt.
Sekret polega na tym,
aby przed smażeniem odstawić ciasto na pół godziny.
Dzięki temu są lekkie i puszyste.
Zupełnie jak pani.
Jesteśmy tym, co jemy.
Mógłbym spróbować tego z dżemem malinowym?
Jasne.
Dżem robi swoje.
Agnes.
- Piękne imię. - Dziękuję.
- Znaczy „czysta”. - W rzeczy samej.
Więc…
mogłaby pani opowiedzieć nam o nocy, gdy doszło do jatki?
Powiedziałam już wszystko policji.
Nawet dwa razy.
A tamten chłopak?
Nie zwróciłam na niego uwagi.
Siedział tam, razem z ojcem.
To nie był jego ojciec.
Martwimy się o jego bezpieczeństwo, świat jest zły.
Szkoda, by coś mu się stało.
Państwo z policji?
Wynajęto nas, byśmy dotarli do sedna.
Będziemy wdzięczni za każdą informację.
Byłbym…
wdzięczny.
Chciałabym pomóc, ale nic więcej nie wiem.
A może jednak.
Miał tatuaż na nadgarstku.
Kto pozwala nosić tatuaże dziecku?
Nie do wiary.
Narysuje go pani?
Jasne…
Kółeczko…
i parasol.
Mama by go skrzywdziła?
Długo cię tu nie było, Vanya. Może znałaś inną Grace.
Trucizna wyszłaby w raporcie koronera.
Nie musisz mówić tego, co sam widzę.
Przebywanie w kosmosie osłabiło ci wzrok.
Przyjrzyj się.
Tata ma monokl. Mama wstaje.
- I już go nie ma. - Fakt.
Nie otruła go.
Wzięła monokl, by go wyczyścić.
I gdzie on jest?
Przeszukałem dom, rzeczy mamy też. Nie miała go.
Bo go jej zabrałem.
Po pogrzebie.
Cały czas go miałeś?
- Co z tobą? - Dawaj.
- Wyrzuciłem go. - Że co?
Gdybyś znalazł go w rzeczach mamy,
zacząłbyś świrować, zupełnie jak teraz.
- Diego, ty skurwielu. - Spokój.
Wiem, że tata miał wiele tajemnic.
Ale pamiętam, co kiedyś powiedział.
Mamę zaprogramowano na opiekunkę, ale miała też nas chronić.
Co to znaczy?
Miała interweniować, gdyby komuś coś groziło.
Skoro jej obwody się starzeją…
Czas ją wyłączyć.
To nie odkurzacz, który wrzucasz do szafy.
Czuje, sam widziałem!
Stała tam i patrzyła, jak ojciec kona.
Luther ma rację.
- Też mi nowość. - Cicho bądź.
Ona nie głosuje.
Chciałam ci przytaknąć.
Dobra. Jednak głosuje.
A ty, narkusie? Co powiesz?
Więc teraz jestem potrzebny?
„Wyjdź z auta, Klaus!” Cóż, witaj ponownie.
Jakiego auta?
Więc jak, Klaus?
Diego ma rację, bo jebać cię.
Gdyby Ben tu był, zgodziłby się ze mną.
Mylisz się.
- Trzy do dwóch. - Czekaj.
- To nie koniec. - Co?
A Pięć?
- Każdy musi zagłosować. - Fakt.
Zaczekajmy.
Cześć.
Długo tu stoisz?
Jesteście spięci. Upiekę ciastka.
Myślisz czasem…
o chwilach z mamą i rzeczach, które mówiła?
To była ona, a może tata?
Co sugerujesz?
On ją stworzył.
Zaprogramował do roli matki.
Patrząc na nią, czasem widzę jego.
Mogło tak być.
Ale zmieniła się.
Skąd ta pewność?
Bo tata kochał tylko siebie.
Już lecę!
Szybciej, Luther!
Jak Umbrella Academy ma skutecznie odstraszać bandziorów,
jeśli nie możemy wyruszyć o czasie?
Raz, raz, dzieciaki! Jazda!
Nie mogę znaleźć maski.
Po ostatniej akcji trzeba było ją ogarnąć.
Dzięki, mamo.
Gotów?
Gdzie moje noże?
- Piękna melodia, Vanyo. - Dzięki, mamo.
Klaus!
Dziękuję, mamo.
Ach, ci chłopcy.
- Ben. - Zaciął się.
Zaczekajcie!
Nie ru…
Nie rusz…
Diego, wyobraź sobie to słowo.
Nie… rusz…
Nie rusza…
Nie ruszać się.
Udało ci się! Jestem taka dumna!
Musimy porozmawiać.
Tylko szybko. Muszę to zszyć.
Pomagałaś nam, gdy byliśmy mali, gdy ja byłem mały.
Dlaczego?
Bycie matką to najwspanialszy skarb.
Ty to mówisz?
Chyba nie rozumiem.
Bo tata cię stworzył.
Sądzisz, że twoje myśli to efekt jego pracy?
Taty tu nie ma, głuptasie.
Zrobiłam coś złego?
Nie chodzi o to…
Słuchaj.
W porządku, jeśli go nie cierpiałaś.
Źle cię traktował.
- Nas też. - Nie mów tak.
Czemu?
Byliśmy królikami doświadczalnymi.
Niczym więcej.
Chcę powiedzieć…
Zrozumiałbym, jeśli…
chciałabyś go skrzywdzić.
Hola, hola.
Pan Hargreeves był wspaniałą osobą.
Wytwórcą, wynalazcą, zdobywcą olimpijskiego złota.
Zmienił świat na lepsze.
Przestań!
Słuchasz mnie? Przestań go bronić!
Musisz coś czuć, mamo.
Traktował cię najgorzej.
Pracowałaś dla niego przez 30 lat.
Nie dał ci nawet własnego pokoju.
Ale tutaj jest tak pięknie.
Mamo, to tylko obrazy.
No jasne.
Ta kobieta musi żyć w cudownym świecie.
Czasem zastanawiam się, czy jest samotna.
Nie musisz mi tego mówić.
Wiem, że zostało sześć dni.
A masz lepszy pomysł?
Dobra.
Oto i on.
Ciekawe, co knuje.
Cha-cha.
To on.
Klaus!
Ktoś tu pił dużo mleka.
Co za widok.
Nie ma jak w domu.
Życie tam było łatwiejsze.
Jak tam jest?
Cicho.
Zimno.
I…
pusto.
Chociaż co jakiś czas,
gdy słońce świeci pod odpowiednim kątem,
wszystko wygląda jak białe szkło.
To piękny widok.
Cokolwiek powiedziałaś Claire,
nigdy nie czułem się superbohaterem, ale…
gdy cały mój świat błyszczał,
czułem, że może powinienem tam być.
Wiesz…
Chciałabym tam z tobą być.
Byłaś.
Czy to…?
Dochodzi z sypialni.
Zastrzel go!
Padnij, durniu.
Chodź!
Puść ją!
Co to za jedni?
Co to, kurwa, za jedni?
Nie wiem, ale znamy już właściciela buta.
- Proszę. - Radziłem sobie!
- Jasne… - Słyszałeś o wojnie na wyczerpanie?
Uciekaj! Jazda!
Luther, ruchy!
Zgubiłem spluwę.
Idę po nich.
Jest tu ktoś?
Wszystko w porządku?
Jesteście tu?
Hej, głąbie.
Może rozpuścisz ploteczkę?
Nie trzeba, już mnie wkurwiła.
Szukamy chłopaka.
Jeśli o to chodzi…
Bierz ją.
Ruchy.
Klaus! Klaus!
Vanya, uciekaj!
Vanya?
Chodź tu!
Luther!
Wstawaj, Luther.
Może przystopuj z fast foodami.
Z drogi!
Luther!
Jasna cholera...
Wiedziałaś?
Nie.
Cholera. Mama.
Mamo.
W porządku?
Jasne.
Nic nie słyszałaś?
Tych w maskach? Strzelali.
O czym mówisz, głuptasie?
Diego, co robisz?
Wszystko będzie do…
Pamiętaj o ćwiczeniach. Wyobraź sobie to słowo.
Wszystko będzie dobrze…
mamo.
Diego.
Pamiętaj.
Kim byli ci ludzie?
Nie wiem.
Mamy szczęście, że żyjemy.
Wszystko gra?
Diego?
Co tu jeszcze robisz?
- Próbuję pomóc. - Mogłaś zginąć!
Lub ktoś przez ciebie.
Jest kulą u nogi.
Allison?
Próbuje powiedzieć, że to niebezpieczne.
- Jesteś… - Inna niż wy.
Nie chciałam…
- Zaczekaj. - Zostaw ją.
Tak jest lepiej.
Vanya!
Krwawisz.
- Co się stało? - Wybacz. Ja…
nie miałam dokąd pójść.
W porządku.
Wejdź.
Gdzie byłeś?
Gdy zniknęłaś, pomyślałem, że tu się spotkamy.
I skoczyłeś po pączka z dżemem?
Może.
Po tym, co się stało?
Potrzebowałem pocieszenia po tej katastrofie.
Dzisiejsza noc to porażka.
Nie byłbym taki pewien.
Napisy: Bartosz Zieliński