‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(โรงรับจำนำ)
‪(ห้าปีก่อน)
‪(ดิ อัมเบรลลา อคาเดมี่)
‪ฉันชื่อแวนญา ฮาร์กรีฟส์
‪และนี่คือเรื่องราวของฉัน
‪เราไม่เคยเป็นครอบครัวจริงๆ
‪เราคือการสร้างสรรค์ของพ่อ ครอบครัวในนาม ‪แต่ไม่ใช่ในความจริง
‪สุดท้าย หลังจากเบน น้องชายของเราตาย
‪ก็ไม่มีอะไรเชื่อมสายสัมพันธ์เราจริงๆ
‪เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่อยู่ชายคาเดียวกัน
‪ถูกกำหนดให้โดดเดี่ยว
‪โหยหาความสนใจ
‪ได้รับบาดแผลจากวัยเด็ก
‪พระเจ้า
‪เธอเขียนไว้เหรอ
‪ไม่อยากเชื่อว่าเธอทำแบบนั้น
‪และถูกหลอกหลอน
‪โดยสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น
‪เราทุกคนต้องการความรัก ‪จากคนที่ไม่สามารถรักใครได้
‪พ่อของเราไม่เคยพลาดโอกาสเตือนฉัน ‪ว่าฉันเป็นคนธรรมดา
‪เรื่องยากสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะได้ยิน
‪ถ้าคุณถูกเลี้ยงดูมาให้เชื่อว่า ‪คุณไม่มีความพิเศษในตัวเลย
‪ถ้าเกณฑ์มาตรฐานคือความพิเศษ
‪คุณจะทำยังไง ถ้าคุณไม่ใช่คนพิเศษ
‪บ้าเอ๊ย
‪(ปัจจุบัน)
‪บ้าเอ๊ย
‪ขอโทษจริงๆ ที่ฉันมาสาย
‪ผมไม่ได้สังเกต
‪เริ่มตั้งแต่แรก
‪ดูอีกรอบ
‪เราดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลูเธอร์
‪เหมือนเดิมทุกครั้ง
‪แม่ทำอะไรอยู่น่ะ
‪น้ำชา
‪แม่วางยาพ่อใช่ไหม
‪ฉันไม่รู้
‪เธอไปเจอเทปที่ไหน
‪ฉันดูเทปเก่าๆ ของเราตอนเป็นเด็ก
‪แล้วเห็นเทปวางอยู่ตรงนั้น
‪พ่อน่าจะเริ่มใช้ ‪ระบบรักษาความปลอดภัยอีกครั้งแน่
‪พ่อหวาดระแวงขึ้นเรื่อยๆ
‪พ่อคิดว่ามีคนมาตามล่าพ่อ
‪ก็นะ
‪พ่อคงจะคิดถูก
‪แต่แม่เนี่ยนะ
‪แม่ไม่สามารถ...
‪หรือว่าทำได้
‪แม่
‪เราต้องถามคำถามแม่สักหน่อย ‪เรื่องคืนที่พ่อตาย
‪แม่จำอะไรได้ไหม
‪แน่นอน พระอาทิตย์ตกตอน 19,33 น.
‪พระจันทร์ครึ่งเสี้ยว มื้อเย็นคือไก่อบ
‪ข้าวป่า และแครอต
‪ไม่ หลังจากนั้น
‪ในห้องนอนพ่อ
‪แม่ไปเจอพ่อรึเปล่า
‪แม่จำไม่ได้
‪แม่เคย...
‪ไม่รู้สิ โกรธพ่อไหม
‪พ่อของลูกเป็นคนดี
‪คนใจดี
‪เขาดีกับแม่มาก
‪ใช่ แต่หลังจากเราทุกคนแยกทาง ‪แม่คงลำบากแน่
‪สมัยก่อน
‪พวกลูกทำให้แม่ยุ่งมาก แล้วก็...
‪อะไรครับ
‪แม่จะพูดอะไรคะ
‪ไข่สุกแล้ว
‪มื้อเช้าคือมื้อสำคัญที่สุดของวัน
‪กินเลย
‪ทั้งสองคน
‪คุณยังไม่เข้าใจ ‪ห่วงโซ่การคุ้มครองพยานหลักฐานจริงๆ ใช่ไหม
‪ถ้าคุณแตะต้องมัน ฉันก็ใช้มันไม่ได้
‪ให้ผมช่วยคุณประหยัดเวลาตรวจวิถีกระสุนนะ
‪ขนาดเก้ามม. ไม่ถูกผลิตตั้งแต่ปี 19...
‪ปี 1963 แปลก ฉันรู้
‪ปลอกกระสุนที่ตรงกัน ‪ถูกพบบริเวณที่เกิดเหตุเมื่อคืน
‪รถลากของอิชมาเอล
‪- คนขับเหรอ ‪- พบเขาห้อยอยู่จากเพดาน
‪ดูเหมือนเขาต้องรู้อะไรแน่
‪น่าเสียดายนะที่ไม่มีใครบอกให้คุณ ‪ไปสอบปากคำเขา
‪ใน 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา
‪ฉันพบเหตุโจมตีสามแห่งทั่วเมือง
‪ไม่ว่ามันคืออะไร ไม่ว่าใครก็ตาม
‪พวกเขาไม่ยั้งมือแน่
‪ดังนั้นถ้าคุณใส่ใจจริงๆ แล้วมีไอเดียใหม่ๆ
‪ฉันพร้อมฟัง
‪แล้วลูกของชายคนนั้นจากร้านโดนัทล่ะ
‪ฉันให้หน่วยต่างๆ ตามหาญาติให้แล้ว
‪เผื่อมีใครไปตามล่า
‪เอาละ ที่นี่ต้องมีกล้องวงจรปิดแน่
‪ไม่ มันไม่มี
‪หน่วยแรกในที่เกิดเหตุเห็นมือปืนสองคน ‪หนีไปจากที่นี่
‪และพวกเขาใส่...
‪หน้ากากเด็กสุดหลอน
‪เมืองนี้เสื่อมลงทุกวันเลยเนอะ
‪ใส่ชุดสแปนเด็กซ์ยังมีหน้ามาพูดเหรอ
‪ไม่ใช่สแปนเด็กซ์ ชุดหนัง
‪คุณเคยชอบมาก ถ้าผมจำได้
‪พระเจ้า ได้โปรดลืมมันไปเถอะ
‪ติดอยู่ในคลังข้อมูล ยูโดร่า
‪เราคุยกันจบแล้ว
‪เชิญคุณไปกรอกเอกสาร ‪ตอนผมตามล่าสัตว์พวกนี้
‪และคุณนักสืบ...
‪ผมใส่ใจนะ
‪ผมยังลืมไม่ลงเลยที่คุณสองคนเคย...
‪หยุดพูดเลย บีแมน
‪ห้ามพูดอีกแม้แต่คำเดียว
‪เฮเลน
‪วันนี้เธอยอดเยี่ยม
‪ยอดเยี่ยมมากจริงๆ
‪ขอบใจ
‪ท่อนนั้นในเพลงสตราวินสกี้น่ะ
‪ฉันพยายามอยู่หลายสัปดาห์ แต่เธอกลับ...
‪ทำให้มันดูง่ายใช่ไหม
‪เธอชื่ออะไรนะ
‪- แวนญา ‪- แวนญา
‪เธอติดอยู่ที่เก้าอี้ลำดับที่สามมากี่ปีแล้ว
‪ถึงจุดนึง มันก็ไม่ใช่เรื่องการฝึกฝน
‪แต่เธอต้องมีอะไรพิเศษในตัว
‪แล้วเธออาจแค่... ไม่มี
‪เธอจะซ้อม 10,000 ชั่วโมงก็ได้
‪หรือไม่ก็ไปหาสิ่งที่เธอสนใจจริงๆ
‪แล้วเลิกซ้อมเพลงสตราวินสกี้ ‪เหมือนเด็กอายุ 13 ที่กำลังกลัว
‪ลองไปคิดดูนะ
‪เหมือนถ้าคุณอยู่ที่สวนอาร์วี แต่เขามีเครื่องปั่นไฟ
‪เขามีบ่อเก็บขยะ ทุกอย่าง
‪วัสดุต่างๆ เหล่านี้ นี่คือสิ่งที่ผมใช้ในบ้านทั่วไป
‪ฉันไม่เข้าใจว่านายดูรายการไร้สาระนี้ได้ยังไง
‪เธอคิดว่ามันไม่น่าสนใจ
‪ว่าคนปกติใช้ชีวิตกันยังไงเหรอ
‪พวกเขาประสาทจะกินเรื่องตู้กับข้าว
‪ราวกับว่าชะตากรรมของจักรวาล ‪ขึ้นอยู่กับการเลือกสีฟ้าท้องฟ้า
‪หรือสีเขียวหน่อไม้ฝรั่ง
‪ประเด็นของนายคืออะไร
‪บางครั้งเรื่องธรรมดาก็งดงาม
‪งั้นห้องนี้งดงามที่สุดที่เคยเห็นมาเลย
‪ลดค่าจ้างลงเจ็ดเปอร์เซ็นต์เพราะทำงานล่าช้า
‪จะลดค่าจ้างทุก 24 ชั่วโมงจนกว่างานจะเสร็จ
‪มันแค่...
‪ล่าช้าแค่วันเดียวเอง
‪พวกนั้นลองลุกจากโต๊ะมาลุยเองบ้างสิ
‪ไอ้พวกขี้เกียจตัวเป็นขนเอ๊ย
‪บ่นจบยัง
‪จบแล้ว
‪กลับไปข้างนอกแล้วฆ่าไอ้เตี้ยนั่นกัน
‪(พลาสเตอร์ปิดแผลแถบกาว)
‪บ้าเอ๊ย ของของพ่ออยู่ไหน
‪เราไปดูหนังหรืออะไรได้ไหม
‪- หรือทะเล ‪- หุบปาก
‪ฉันพยายามหา...
‪ขยะล้ำค่าที่อยู่ในกล่องล้ำค่านั่น
‪โพโกจะได้เลิกรังควานฉันสักที
‪อยากถามนะว่านายทำอะไรอยู่ เคลาส์ ‪แต่ก็คิดได้ว่า
‪ฉันไม่สนใจ
‪ไง!
‪มีวิธีออกจากบ้านที่ง่ายกว่านี้นะ เพื่อน
‪วิธีนี้ใช้การพูดน้อยที่สุด
‪เหมือนจะคิดผิด
‪นี่ แล้ววันนี้นายอยากได้คนเพิ่มไหม
‪ฉัน...
‪เคลียร์ตารางให้ได้นะ
‪ดูเหมือนนายยุ่ง
‪นี่เหรอ ไม่ ฉันมาทำเมื่อไหร่ก็ได้
‪ฉันแค่...
‪ฉันแค่วางของผิดที่ แค่นั้น
‪โอ้
‪เจอแล้ว ขอบคุณพระเจ้า
‪อร่อย
‪ฉันจะไม่ให้เงินนายไปเสพยาแล้ว
‪ไม่เอาน่า
‪นายไม่...
‪ฉันอาจแค่อยากใช้เวลาอยู่กับน้องชายก็ได้
‪ไม่ใช่นาย
‪ไอ้น้องชาย
‪ฉันรักนายนะ!
‪แม้ว่านายไม่รักตัวเอง
‪(ร็อกโก้และครอบครัว ช่างประปา)
‪(ผู้เชี่ยวชาญการระบายน้ำและส้วม)
‪เวรเอ๊ย
‪ไงจ๊ะ
‪ขอโทษที่เธออยู่ในนั้นตั้งนานนะ โดโลเรส
‪ไม่ ฉันไม่ได้เมา
‪ฉันทำงานอยู่
‪ใช่ เรื่องดวงตา
‪นี่เป็นที่ที่มันถูกสร้างขึ้น
‪หรือจะถูกสร้าง
‪เราแค่ต้องรอ
‪ฉันก็ไม่ได้ชอบเรื่องนี้มากไปกว่าเธอ
‪แต่แม่ปิดบังบางอย่าง
‪ปิดบังเหรอ สำหรับฉัน แม่แค่สับสน
‪เธอเห็นเทปนั้นแล้ว
‪- เกรซรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ ‪- เกรซเหรอ
‪เมื่อเช้ายังเรียกแม่อยู่เลย
‪แม่เป็นหุ่นยนต์ อัลลิสัน
‪ที่อ่านนิทานให้เราฟัง ตามเก็บกวาดให้เรา ‪แล้วพาเราเข้านอน
‪แล้วเราทิ้งแม่ไว้ที่นี่ คนเดียว
‪ในบ้านหลังนี้นาน 13 ปี
‪ไม่แปลกใจเลยที่แม่เสียสติ
‪ต้องห่างไกลลูกๆ เลยนะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับ... แคลร์
‪กับแพทริค
‪เธอไม่เคยบอกฉัน
‪ฉันไม่อยากพูดถึง
‪มันแค่... ตอนเราเป็นเด็ก
‪เราเคยนั่งในนี้แล้วเล่าทุกอย่างให้กันฟัง
‪ใช่ แล้วเราก็โตขึ้นไง
‪ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับแพทริคย่ำแย่
‪ตอนนี้ ศาลบอกว่า ‪ฉันต้องเข้ารับการบำบัดตามคำสั่ง
‪ก่อนฉันจะเข้าเยี่ยมได้
‪เพื่ออะไร
‪เธอใช้พลังกับลูก
‪เมื่อก่อนลูกเคยอาละวาดยกใหญ่
‪ไม่ว่าฉันพูดอะไร ลูกก็ไม่หยุด
‪ตอนนั้นลูกสามขวบ ฉัน...
‪ฉันรู้ว่านั่นเป็นปกติของเด็กสามขวบ
‪ฉันจึงบอกว่าจะทำแบบนั้นครั้งเดียว
‪แต่มันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
‪ฉันบอกตัวเอง...
‪ว่าพ่อแม่คนใดที่มีพลังของฉันคงทำแบบเดียวกัน
‪ว่ามันไม่ใช่สิ่งผิด
‪ฉันแค่ได้เปรียบ
‪ตั้งแต่ฉันเป็นเด็ก ฉันเคยได้ทุกอย่างที่ต้องการ
‪ทั้งกับพ่อ กับหน้าที่การงาน
‪แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรในชีวิตฉันที่เป็นจริงเลย
‪ฉันจึงเริ่มใหม่อีกครั้ง
‪ฉันแค่ไม่คิดว่าจะยากขนาดนี้
‪มันจะง่ายขึ้น
‪บางเรื่องก็ต้องใช้เวลา
‪ใช่
‪บางเรื่องก็แก้ไขไม่ได้
‪(ร้านอุปกรณ์ไม้อิมพีเรียล)
‪ยังตามหาคุณพัดเดิลส์อยู่เหรอ
‪ฉันเพิ่งซ้อมเสร็จ แล้วอยู่แถวนี้พอดี
‪เลยคิดว่า...
‪เดินมาไกลถึงบริคทาวน์เนี่ยนะ
‪แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว
‪เข้ามาข้างในเลยดีกว่า
‪(ขออภัย เราปิดร้าน กรุณากลับมาใหม่)
‪สวยจังเลยค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪การบูรณะวัตถุโบราณ
‪เป็นรายได้ของผม
‪แต่ผมก็ลองสิ่งอื่นๆ ด้วย
‪เช่นอะไรคะ
‪ไม่รู้สิ
‪มันน่าอายน่ะ
‪ตามมาสิ
‪- คุณทำทั้งหมดนี่เหรอ ‪- ตอนผมเป็นเด็ก
‪ผมชอบหลบไปใช้จินตนาการ
‪ชัดเลยว่าผมไม่เคยโต
‪ไม่ มันวิเศษเลย
‪อันไหนคือชิ้นโปรดของคุณ
‪นักเต้นบัลเลต์หญิงเป็นชิ้นโบว์แดงของผม
‪หรือไม่ก็เป็ด
‪หรือเป็ดอีกตัว
‪หรือเป็ดอีกตัวนึง
‪แต่มีสิ่งหนึ่งที่คุณควรเห็น
‪มันคือ...
‪โอเค ผมอาจ...
‪อยู่ทำมันจนดึกเมื่อคืน
‪ว้าว
‪งดงามมากเลยค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาไปสิ
‪ไม่ ฉัน...
‪ผมยืนกราน ได้โปรด
‪ผมทำไว้ให้คุณ
‪คุณทำให้ผมมีแรงบันดาลใจ
‪เรื่องนี้แปลกมาก
‪เรารู้จักกันแค่...
‪สองวันใช่ไหม ฉันรู้สึกเหมือนคุณรู้จักฉันดี ‪กว่าคนในครอบครัวฉัน
‪นี่
‪เรื่องนี้อาจไม่เหมาะสมเล็กน้อย
‪เพราะผมเป็น...
‪เด็กนักเรียนหนุ่มที่ประทับใจอะไรง่าย
‪แต่ว่า...
‪คุณอยากกินมื้อค่ำกับผมคืนนี้ไหม
‪คุณไม่ต้องถ้าไม่อยาก
‪- ค่ะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- ไม่ ฉัน... ‪- ผมรู้ แต่ว่า...
‪ฉันอยากไปค่ะ
‪เหรอครับ
‪อัลลิสันเหรอ
‪ไง
‪เลนเนิร์ด นี่พี่สาวฉัน อัลลิสัน
‪เดี๋ยว ผมรู้จักคุณ
‪คุณอยู่ในหนังเรื่องนั้น
‪คุณอยู่ในหนังเรื่องนั้น เรื่อง... คุณเป็นทนาย
‪- คนที่เขี้ยวๆ ที่นั่งรถเข็นใช่ไหม ‪- ใช่
‪ใช่ ฉันเอง
‪ไม่เห็นบอกว่าพี่สาวเป็นดาราหนัง
‪ว้าว
‪คุณอยู่ในอัมเบรลลาด้วยใช่ไหม
‪แต่คุณไม่อยู่ในนั้นนี่ ใช่ไหม
‪เปล่า ฉันเป็นเหมือนเดอะบีเทิลส์คนที่ห้า
‪ผมไม่ชอบเดอะบีเทิลส์เลยจริงๆ
‪ผมชอบเดอะ สโตนส์มากกว่า
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่เธอกลับไปที่บ้านได้ไหม
‪เราจะประชุมครอบครัว
‪พี่ๆ อยากให้ฉันไปเหรอ
‪แน่นอน
‪เรื่องแม่น่ะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪อย่าเลย
‪เราจะเลื่อนมื้อค่ำไปก่อน
‪- ขอบใจ ‪- ไม่เป็นไร
‪คนนั้นเป็นใครน่ะ
‪เขาเป็น...
‪แค่เพื่อน
‪เพื่อนเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่...
‪ฉันอาจแค่พยายาม ‪ไม่แยกตัวเองจากทุกอย่างและทุกคน
‪ฉัน... ฉันขอโทษ
‪เมื่อวานฉันไม่น่าว่าเธอแบบนั้นเลย
‪ฉันโกรธแพทริคและฉัน...
‪ฉันเอามาลงที่เธอ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉัน...
‪ฉันทำหน้าที่พี่สาวไม่เก่งเลย
‪ฉันไม่ได้สังเกตเลยนะ
‪โอ๊ย
‪บอกฉันสิว่าจริงๆ เธอรู้สึกยังไง
‪อาจบอกก็ได้
‪โอเค
‪ไม่นะ!
‪ห้า
‪นี่ ห้า
‪ไม่!
‪ห้า
‪นาย...
‪พระเจ้า...
‪นายโอเคไหม
‪นายไม่ควร...
‪นายหาฉันเจอได้ยังไง
‪นี่ ขอความเป็นส่วนตัวหน่อย พวก ‪เรากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย
‪ออกไป
‪นายอยู่ที่นี่ไม่ได้
‪ฉันทำบางอย่างอยู่
‪หาคนตาเดียวของนายเจอไหม
‪- นายพูดเรื่องอะไร ‪- สำคัญเหรอไง นี่เคลาส์นะ
‪นายต้องการอะไร ลูเธอร์
‪เกรซอาจเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อ
‪ฉันจึงอยากให้นายกลับมาที่อคาเดมี่ ‪เข้าใจไหม มันสำคัญ
‪มันสำคัญ
‪นายไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ
‪นี่
‪ฉันเคยเล่าถึงตอนที่ฉันแว็กซ์ขนตูด ‪ด้วยพุดดิ้งช็อกโกแลตให้ฟังไหม
‪มันเจ็บมาก
‪ทำไมนายยังอยู่ตรงนี้อีก
‪- ให้ตาย... ‪- อะไร
‪อะไร อยากอยู่กับพี่น้องนี่ต้องมีข้ออ้างด้วยเหรอ
‪ไม่ เราแค่คุยจริงจังกันอยู่
‪ว่าไงนะ จะบอกว่าฉันจริงจังไม่เป็นเหรอ
‪- ลูเธอร์มีเหตุผล นายควรออกไป ‪- ว่าไงนะ
‪ก็ได้!
‪- นายทำบ้าอะไรอยู่ ห้า ‪- เชื่อเถอะ นายไม่เข้าใจหรอก
‪ลองเล่ามาสิ เท่าที่รู้ ‪ฉันยังเป็นหัวหน้าครอบครัวนี้อยู่นะ
‪และเท่าที่ฉันรู้ ฉันแก่กว่านาย 28 ปี
‪รู้ไหมว่าปัญหาของนายคืออะไร
‪อยากให้นายบอกฉันจริงๆ
‪นายคิดว่าตัวเองดีกว่าเรา
‪คิดมาตลอด
‪แม้กระทั่งตอนเรายังเด็ก
‪แต่ความจริงคือ ‪นายจิตผิดปกติไม่แพ้พวกเราที่เหลือ
‪นายมีแค่พวกเรา
‪นายก็รู้
‪ฉันไม่ได้คิด...
‪ว่าตัวเองดีกว่านาย หมายเลขหนึ่ง
‪ฉันรู้ว่าฉันดีกว่า
‪ฉันเคยทำสิ่งที่จินตนาการไม่ถึง ‪สิ่งที่นายไม่เข้าใจด้วยซ้ำ
‪ใช่
‪แค่เพื่อจะกลับมาที่นี่ และช่วยพวกนาย
‪(ร้านโชห่วย)
‪นี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!
‪นี่ พี่ล่ำ!
‪- นาย กลับมานะ! ‪- หลบไป ไอ้งั่ง
‪แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัดสินใจถูกรึเปล่า
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪คุณชอบโดนัทมากใช่ไหม
‪ในโลกนี้มีอะไรดีกว่านี้อีกล่ะ
‪คิดว่าไม่มีหรอก
‪แต่ฉันอาจจะอคติหน่อย
‪เพราะต้องทำโดนัททั้งวัน ทุกวัน
‪ทั้งวัน ทุกวัน
‪อธิบายหน่อย
‪ก็...
‪ฉันมาที่นี่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
‪ฉันตวงวัตถุดิบแห้ง
‪ฉันผสมส่วนผสมอย่างช้าๆ และ
‪ใส่ลงไปในเครื่องอัด
‪เครื่องอัด
‪ค่ะ
‪นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้มันออกมาเป็นรูปโดนัท
‪เคล็ดลับที่แท้จริงคือ
‪ฉันปล่อยให้มันฟูประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนทอด
‪นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้มัน...
‪เบาและฟูมาก
‪คุณเบาและฟูมากได้ยังไง
‪กินอะไรก็เป็นแบบนั้นมั้งคะ
‪ผมลองรสเยลลี่ราสเบอร์รี่ได้ไหม
‪แน่นอน
‪เคล็ดลับอยู่ในเยลลี่
‪แอ็กเนส
‪ชื่อเพราะ
‪ขอบใจ
‪แปลว่าความบริสุทธิ์
‪แน่นอนสินะ
‪งั้น...
‪มีอะไรที่คุณอาจจะบอกเราได้
‪เกี่ยวกับคืนที่ร้านแห่งนี้เกิดเหตุยิงกันได้ไหม
‪ฉันบอกตำรวจทุกอย่างที่ฉันรู้แล้ว
‪อันที่จริงก็สองรอบ
‪จำเด็กผู้ชายในคืนนั้นได้ไหม
‪ฉันไม่ได้สังเกตเขาเลย พูดจริงๆ
‪เขากับพ่อนั่งตรงนั้น
‪นั่นไม่ใช่พ่อของเขาแน่นอน
‪เราแค่กังวลเรื่อง...
‪ความปลอดภัยของเขา ‪เพราะโลกข้างนอกช่างอันตราย
‪ไม่อยากให้เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา
‪คุณเป็นคนของตำรวจเหรอคะ
‪ครอบครัวของเขาจ้างเรามาสืบหาความจริง
‪งั้นถ้ามีอะไรที่คุณบอกเราได้ เราจะขอบคุณมาก
‪ผม...
‪จะขอบคุณมาก
‪ฉันอยากช่วยจริงๆ ‪แต่ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนั้น
‪แต่ว่าพอคิดดู มีสิ่งหนึ่ง
‪เขามีรอยสัก
‪บนข้อมือ
‪ใครอนุญาตให้เด็กสักกันล่ะ
‪เหลือเชื่อ
‪คุณช่วยวาดรอยสักได้ไหม
‪แน่นอน ฉัน...
‪วงกลม...
‪นายคิดว่าแม่ทำร้ายพ่อจริงๆ เหรอ
‪เธอไม่อยู่บ้านนานแล้ว แวนญา
‪เธออาจไม่รู้จักเกรซอีกต่อไปแล้ว
‪ถ้าพ่อถูกวางยา ‪ก็น่าจะแสดงในรายงานชันสูตรศพ
‪ทำไมต้องอ่านรายงานในเมื่อเห็นได้กับตา
‪บางทีแรงโน้มถ่วงต่ำในอวกาศ ‪อาจทำให้นายตาไม่ดี
‪ดูใกล้ๆ สิ
‪พ่อใส่แว่นข้างเดียว แม่ยืนขึ้น
‪- แว่นข้างเดียวหายไป ‪- ใช่
‪แม่ไม่ได้วางยาพ่อ
‪แม่ถอดแว่นออก
‪ไปทำความสะอาด
‪แล้วมันอยู่ที่ไหน
‪ฉันหาทั่วบ้านแล้ว ‪รวมถึงค้นของของแม่ แว่นไม่อยู่กับแม่
‪นั่นเป็นเพราะฉันเอามาจากแม่
‪หลังงานศพ
‪แว่นอยู่กับนายมาโดยตลอดเหรอ
‪- บ้าอะไรเนี่ย ดิเอโก ‪- เอามาให้ฉัน
‪ฉันโยนทิ้งไปแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าถ้านายเจอว่าแว่นอยู่กับแม่
‪นายคงเสียสติ
‪เหมือนกับที่นายเป็นอยู่ตอนนี้
‪- ดิเอโก ไอ้เวรตะไล ‪- ใจเย็น
‪ฉันรู้ว่าพ่อไม่ได้เป็น...
‪คนเข้าใจง่าย
‪แต่ฉันจำอย่างหนึ่งที่พ่อพูดได้ขึ้นใจ
‪แม่ถูกออกแบบมาให้เป็นผู้ดูแล
‪และเป็นผู้พิทักษ์ด้วย
‪หมายความว่าอะไร
‪แม่ถูกตั้งโปรแกรมให้แทรกแซง ‪ถ้าชีวิตใครตกอยู่ในอันตราย
‪ถ้าฮาร์ดแวร์แม่เสื่อมลง งั้น...
‪เราต้องปิดเครื่องแม่
‪เดี๋ยวแม่ไม่ใช่เครื่องดูดฝุ่น ‪ที่นายโยนเข้าตู้เก็บของได้นะ
‪แม่มีความรู้สึก ฉันเห็นมาแล้ว
‪แม่ยืนเฉยๆ ดิเอโก แล้วดูพ่อของเราตาย
‪ฉันเห็นด้วยกับลูเธอร์
‪- ไม่แปลกใจเลย ‪- หุบปาก
‪ใช่ เธอไม่ควรได้โหวต
‪ฉันจะบอกว่าเห็นด้วยกับนาย
‪โอเค
‪เธอควรโหวต
‪แล้วนายล่ะ ไอ้หนุ่มขี้ยา
‪นายว่าไง
‪อะไร ตอนนี้อยากให้ฉันช่วยแล้วเหรอ
‪"ออกไปจากรถ เคลาส์"
‪ยินดีต้อนรับกลับเข้ารถ
‪รถอะไร
‪จะเอายังไง เคลาส์
‪ฉันเห็นด้วยกับดิเอโก เพราะนายน่ะไปตายซะ
‪แล้วถ้าเบนยังอยู่
‪เขาคงเห็นด้วยกับฉัน
‪ไม่ ฉันไม่เห็นด้วย
‪- งั้นก็สาม ‪- เดี๋ยว
‪ต่อสอง
‪- การโหวตยังไม่สิ้นสุด ‪- อะไรนะ
‪ห้าไม่อยู่ที่นี่
‪- เราต้องให้ทั้งครอบครัวได้โหวต ‪- ใช่
‪ใช่ เราควรรอ
‪ไงครับ
‪แม่ยืนตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว
‪ทุกคนดูอารมณ์เสีย
‪แม่จะทำคุกกี้ให้
‪นายเคยสงสัยไหมว่า...
‪ช่วงเวลาที่อยู่กับแม่ สิ่งที่แม่บอก
‪ใช่แม่ไหม หรือจริงๆ เป็นพ่อ
‪พูดเรื่องอะไรอยู่
‪พ่อสร้างแม่
‪แล้วตั้งโปรแกรมเธอให้เป็นแม่ ‪ให้เป็นแม่ของเรา
‪บางครั้งตอนฉันมองแม่ ฉันเห็นพ่อ
‪นั่นอาจเป็นเรื่องจริงตอนแรก
‪แต่แม่เปลี่ยนไป
‪นายรู้ได้ยังไง
‪เพราะพ่อรักตัวเองเท่านั้น
‪ฉันมาแล้ว
‪เร็วเข้า ลูเธอร์!
‪ดิ อัมเบรลลา อคาเดมี่จะยับยั้งอาชญากรรม ‪อย่างมีประสิทธิภาพได้ยังไง
‪ถ้าแค่ออกจากบ้านไปทำภารกิจยังไม่ตรงเวลา
‪มาเร็ว เด็กๆ มาเร็ว
‪หนูหาหน้ากากโดมิโนไม่เจอ
‪มันต้องทำความสะอาดสักหน่อย ‪หลังภารกิจสุดท้าย
‪ขอบคุณค่ะ แม่
‪พร้อมลุยไหม
‪มีดของผมอยู่ไหน
‪เพราะจัง แวนญา
‪ขอบคุณค่ะ แม่
‪เคลาส์!
‪ขอบคุณครับ แม่
‪เด็กผู้ชายนี่ซนจริงๆ
‪เบนจ๊ะ
‪มันติดครับ
‪ทุกคน รอฉันด้วย
‪อย่า...
‪จำไว้นะ ดิเอโก แค่นึกคำในหัว
‪อย่า...
‪อย่าขยับ
‪ลูกทำได้ แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก
‪แม่ เราต้องคุยกัน
‪โอเค แต่เดี๋ยวเดียวเท่านั้นนะ ‪แม่ต้องปักครอสติชให้เสร็จ
‪ทุกอย่างที่แม่ทำให้เราตอนเราเป็นเด็ก
‪ให้ผม
‪ทำไมทำแบบนั้น
‪เพราะการเป็นแม่คือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‪ในชีวิตของแม่
‪นั่นคำพูดของแม่ใช่ไหม
‪แม่ไม่แน่ใจว่าลูกหมายถึงอะไร ดิเอโก
‪ผมหมายถึงพ่อ เขา...
‪สร้างแม่
‪ตอนแม่คิดอะไร ‪เหมือนพ่อกำลังบอกให้แม่พูดใช่ไหม
‪พ่อไม่อยู่ที่นี่ เด็กโง่
‪แม่ทำอะไรผิดไปเหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่...
‪ฟังนะครับ
‪ไม่เป็นไร
‪ถ้าแม่เกลียดพ่อ
‪พ่อใจร้ายกับแม่
‪- กับเราทุกคน ‪- อย่าพูดแบบนั้น
‪ทำไมล่ะ
‪เราเป็นแค่เครื่องมือในการทดลองของพ่อ
‪ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
‪ผมจึงแค่จะบอกว่า
‪ผมคงเข้าใจถ้า...
‪ถ้าแม่อยากทำร้ายพ่อ
‪นี่
‪คุณฮาร์กรีฟส์เป็นคนที่ยอดเยี่ยม
‪เป็นนักอุตสาหกรรม นักประดิษฐ์ ‪นักกีฬาโอลิมปิกเหรียญทอง
‪เขาทำให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น
‪หยุดนะ
‪แม่ได้ยินผมไหม
‪หยุดพยายามปกป้องพ่อได้แล้ว
‪แม่ แม่ต้องรู้สึกอะไรบ้างสิ
‪พ่อปฏิบัติกับแม่แย่กว่าทุกคน
‪แม่ทำงานให้พ่อมา 30 ปี
‪พ่อไม่เคยให้แม่มีห้องนอนด้วยซ้ำ
‪แต่แม่มีทิวทัศน์ที่สวยงามที่นี่
‪แม่ มันแค่ภาพวาด
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪โลกที่เธออยู่ช่างสวยงามอะไรเช่นนี้
‪บางครั้ง
‪แม่ก็สงสัยว่าเธอเหงาไหม
‪ไม่ต้องบอกก็ได้นะ
‪ฉันรู้ว่ามีเวลาเหลือแค่หกวัน
‪มีความคิดที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ
‪งั้นก็จบ
‪นั่นไงคนที่เราตามหา
‪เขาทำบ้าอะไรอยู่
‪ชาชา
‪นั่นไงเด็กที่เราตามหา
‪เคลาส์! เคลาส์!
‪เคลาส์!
‪เคลาส์
‪เคลาส์!
‪มีบางคนกินอาหารครบห้าหมู่นะเนี่ย
‪ว้าว ดูนั่นสิ
‪บ้านแสนน่าอยู่
‪จะบอกให้ บนนั้นชีวิตง่ายกว่านี้เยอะ
‪มันเป็นยังไง
‪เงียบ
‪เหน็บหนาว
‪และ...
‪เหงา
‪แม้ว่า
‪บางครั้ง...
‪ตอนพระอาทิตย์ข้ามขอบฟ้าตรงนั้น ‪แล้วแสงสว่างส่องกระทบมัน
‪ทุกอย่างจะกลายเป็นกระจกสีขาว
‪มัน...
‪งดงาม
‪ไม่ว่าเธอเล่าอะไรให้แคลร์ฟัง
‪ตอนอยู่บนนั้นฉันไม่เคยคิดว่า ‪ตัวเองเป็นยอดมนุษย์ แต่ว่า...
‪ช่วงเวลาตอนโลกทั้งใบของฉันส่องสว่าง
‪ฉันคิดว่าฉันอาจถูกกำหนดให้อยู่บนนั้น
‪ฉันน่าจะอยู่บนนั้นกับนายด้วย
‪เธออยู่ด้วย
‪นั่นมัน...
‪มาจากห้องนอน
‪ชาชา ยิงมัน
‪หลีกไปสิ ไอ้โง่
‪เร็วเข้า
‪ปล่อยเธอไป
‪พวกมันเป็นใคร
‪คนพวกนี้เป็นใครกัน
‪ฉันไม่รู้
‪แต่อย่างน้อยเรารู้ว่าใครเป็นเจ้าของรองเท้า
‪- ไม่ต้องขอบคุณ ‪- ฉันจัดการเองได้
‪- นายจัดการพวก... ‪- เคยได้ยินเทคนิคแกล้งติดกับไหม
‪ออกไปได้แล้ว ไป
‪ลูเธอร์ ไปสิ!
‪ฉันทำปืนหาย
‪ฉันจะตามพวกมันไป
‪สวัสดี
‪ทุกคน ทุกคนโอเคไหม
‪สวัสดี ทุกคน
‪นี่ ไอ้เวร
‪อยากใช้พลังข่าวลือกับไอ้โรคจิตนี่ไหม
‪ไม่จำเป็น เพราะนังนี่ทำฉันยัวะแล้ว
‪เราแค่อยากได้ตัวเด็ก
‪อ๋อ ถ้างั้น...
‪จัดการมัน
‪เคลาส์ เคลาส์!
‪แวนญา รีบหนีไป!
‪แวนญา
‪มานี่!
‪ลูเธอร์!
‪เร็วเข้า ลูเธอร์ ลุกขึ้น
‪นายต้องลดอาหารฟาสต์ฟู้ดหน่อย ทหาร
‪ถอยไป
‪ลูเธอร์!
‪แม่เจ้าโว้ย
‪เธอรู้ไหม
‪ไม่
‪บ้าเอ๊ย แม่
‪แม่
‪แม่โอเคไหม
‪แน่นอนสิ
‪แม่ไม่ได้ยินเสียงดังเหรอ
‪พวกคนใส่หน้ากาก คนที่เข้ามาถล่มบ้าน
‪ลูกพูดเรื่องอะไร เด็กโง่
‪ดิเอโก
‪ทำอะไรอยู่
‪ไม่เป็น...
‪จำที่แม่สอนนะ แค่นึกภาพคำไว้ในหัว
‪ไม่เป็นไรนะครับ...
‪แม่
‪ดิเอโก
‪จำไว้
‪คนพวกนั้นเป็นใคร
‪ฉันไม่รู้
‪แต่เราโชคดีที่ไม่ตาย
‪แน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร
‪ดิเอโก
‪ทำไมยังอยู่อีกล่ะ
‪- ฉันแค่พยายามจะช่วย ‪- ไม่ เธอเกือบโดนฆ่า
‪หรือทำให้เราถูกฆ่า
‪แวนญาเป็นภาระ
‪อัลลิสัน
‪ฉันคิดว่าสิ่งที่เขาพยายามจะพูด ‪คือเรื่องแบบนี้อันตราย
‪- เธอแค่... ‪- ไม่เหมือนเธอ
‪ฉันไม่ได้จะพูด...
‪- แวนญา เดี๋ยว ‪- ปล่อยเธอไป
‪แบบนี้ดีที่สุดแล้ว
‪แวนญา
‪พระเจ้า คุณเลือดออก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ขอโทษ ฉัน...
‪ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน
‪ไม่เป็นไร
‪เข้ามาสิ
‪นายหายหัวไปไหนมา
‪ตอนเธอไม่ออกมา ฉันคิดว่าเราจะมาตั้งหลักที่นี่
‪แล้วนายแวะ...
‪ซื้อโดนัทเยลลี่เนี่ยนะ
‪อาจจะ
‪ทั้งๆ ที่เพิ่งเจอเรื่องมาเนี่ยนะ
‪ฉันอยากกินขนมปลอบใจหลังจากหายนะนั่น
‪คืนนี้เราคว้าน้ำเหลว
‪ไม่ใช่หรอกมั้ง