SIRI ASLI NETFLIX
Awak ingat rumah agam kecil di sempadan bandar itu?
Ya.
Rupa-rupanya selar wainnya tak diusik.
Saya ambil beberapa peti Bordeaux kegemaran awak.
Saya tokok tambah. Saya minum sikit saja.
Saya bekerja keras sepanjang hari.
Kenapa awak kata begitu?
Bila ia akan berlaku?
Akhir zaman ini.
Saya tak tahu pukul berapa, tapi...
yang saya tahu, ada 4 hari lagi.
Kenapa awak tak cakap lebih awal?
- Apa bezanya? - Mestilah ada beza.
Kita boleh bersatu dan halang benda ini.
Untuk pengetahuan, awak dah cuba.
Apa maksud awak?
Saya jumpa awak semua.
Mayat awak.
Kami mati?
Dengan dahsyat.
Kamu bersama-sama,
cuba menghalang pihak yang musnahkan dunia.
Bagaimana awak tahu?
Awak genggam ini ketika saya jumpa awak.
Tentu awak robek daripada kepala mereka sebelum awak rebah.
Kepala siapa?
Macam saya kata, saya tak tahu.
Ada nombor siri di belakangnya.
- Mungkin awak boleh... - Tak, jalan buntu.
Cuma kaca biasa.
Tak guna.
Awak tahu apa awak dah buat?
Tidak, biar saya...
Lepaskan tangan beruk awak!
Saya boleh lakukan ini sehingga awak bertenang.
Baik.
Sekarang,
beritahu kami awak cakap apa?
Adik kita sibuk sejak dia kembali.
Dia terlibat dalam kejadian tembakan di Griddy's, kemudian
di Adik-Beradik Gimble selepas pasangan bertopeng serang akademi,
mencari dia.
Semua itu bukan urusan awak.
Kini urusan saya.
Mereka baru bunuh kawan saya.
Siapa mereka, Lima?
Mereka pekerja bekas majikan saya.
Seorang wanita bernama Pengendali.
Dia hantar mereka
untuk halang saya.
Sebaik saja kawan Diego halang mereka,
situasi berubah.
Kini saya akan ubah situasi.
Saya akan pastikan mereka menerima balasan.
Itu satu kesilapan, Diego.
Mereka pernah bunuh orang yang jauh lebih bahaya daripada awak.
Kita tengok nanti.
Bekas majikan?
Apa semua ini, Lima?
Jangan cakap "bukan urusan awak", okey?
Panjang ceritanya.
Siapa awak?
Saya datang nak bantu.
Beri alasan kenapa saya tak patut tembak awak?
Sebab...
jika awak tembak...
awak tak dapat dengar tawaran saya kepada awak.
Yang mana agak tragik memandangkan
situasi awak sekarang.
Saya bekerja untuk organisasi bernama Suruhanjaya.
Kami ditugaskan memelihara kontinum masa
menerusi manupulasi dan penyingkiran.
Saya tak faham.
Kadangkala manusia
membuat pilihan yang mengubah masa.
Kemahuan bebas, itulah masalahnya.
Apabila itu berlaku, kami hantar ejen kami untuk
menghapuskan ancaman itu.
Tidak.
Awak salah faham.
Awak bukan sasaran.
Awak rekrut.
Saya nak tawarkan kerja, Nombor Lima.
Dah lama kami perhatikan awak.
Kami rasa awak ada potensi.
Bakat kemandirian awak menjadikan awak terkenal di ibu pejabat.
Juga kebolehan awak merentas masa.
Maksud awak saya...
boleh tinggalkan tempat ini?
Pulang?
Sebagai balasan awak berkhidmat 5 tahun.
Sebaik saja kontrak awak tamat,
awak boleh bersara pada waktu dan tempat pilihan awak
dengan wang pencen sekali.
Jika awak boleh ubah masa,
kenapa tak hentikan semua ini daripada berlaku?
Malangnya, itu mustahil. Begini...
semua ini
sepatutnya berlaku.
Itu gila, pengakhiran segalanya?
Bukan segalanya.
Cuma pengakhiran...
sesuatu.
Jadi...
awak setuju?
Mereka jadikan saya alat untuk pemulihan kontinum masa.
Atau pembetulan, seperti yang mereka namakan.
Bukan saya seorang, ada lain seperti saya.
Manusia dari waktu lain,
tak siuman,
diambil daripada kehidupan mereka.
Saya tak tahu bagaimana mereka sampai di sana.
Yang saya tahu mereka tak sehandal saya.
...pemberita Dallas-Ft. Worth membawakan siaran khas
ketibaan Presiden John F. Kennedy.
Penonton bersorak kepada Presiden Amerika Syarikat itu.
Beribu orang berasak-asak untuk melihat presiden itu
apabila beliau dan isteri meninggalkan Love Field.
Kereta presiden bergerak.
Presiden dan wanita pertama
menuju ke pusat bandar Dallas, di mana
beribu telah menunggu di tepi jalan ketika ini...
Mereka tak sedar saya sedang melengahkan masa
cuba mencari kiraan yang betul
untuk pulang.
Jika saya boleh pulang, saya boleh halang hari kiamat.
Selamatkan dunia.
Polis Dallas
muncul dengan angkatan kuat
hari ini,
cekap mengendalikan kesesakan
bersama-sama kontinjen Renjer Texas.
Jadi saya langgar kontrak saya.
Apa itu?
- Macam sejenis anomali masa. - Ke tepi!
Apa awak buat?
Kejap!
- Ke belakang! - Nanti!
Semua orang kebelakang saya!
Tembakan itu seperti datang dari anak bukit berumput, dekat jalan...
Ya Tuhan, mereka tembak presiden!
Presiden Kennedy telah mati. Kenyataan rasmi, presiden telah mati.
Jadi...
awak pembunuh upahan?
Ya.
Awak ada syarat, bukan?
Awak tak bunuh sesiapa saja.
Tiada syarat.
Kami bunuh sesiapa yang kacau garisan masa.
Bagaimana dengan orang tak berdosa?
Itu saja cara saya boleh pulang.
Tapi itu membunuh.
Ya Tuhan, Luther, fikir dengan matang.
Kita bukan budak lagi.
Tiada orang baik atau orang jahat.
Mereka hanya orang
yang menjalankan kehidupan harian.
Tapi apabila dunia kiamat, mereka semua mati,
termasuk keluarga kita.
Masa mengubah segalanya.
Ia tiada di sini.
Mungkin penagih itu ambil.
Baru awak tahu. Ada idea bijak lagi?
Ya, ada banyak lagi.
MUSTAHAK
"Pelanggaran kod 6870-4A kunjungan pergi balik 1968 tanpa kelulusan,
perlukan penjelasan."
Celaka, penagih.
Dia ingat dia apa, agensi pelancongan?
Tak guna, Hazel.
Jika tak jumpa beg itu, habislah kita.
Tak akan jadi begini jika awak ikut protokol
dan bawa beg itu bersama.
Jika awak bawa ia sekali sekala kita tak akan ada masalah ini.
Terapi fizikal saya tak dilindungi, saya tak merungut pun.
Jadi awak menderita senyap-senyap.
- Tolong jangan buat begini. - Baik.
Kita perlu ke rumah keluarga itu dan cari penagih itu.
Awak serius? Kita hampir terbunuh sebelum ini.
Kita tak boleh pergi sehingga kita tahu kita berdepan dengan apa.
Saya akan periksa latar belakang keluarga itu, awak cari penagih.
- Mari kita cari beg bimbit kita. - Baik.
- Hei. - Selamat pagi.
Hei, skarf yang cantik.
Awak pakai mekap?
Sedikit saja.
Alamak.
Kenapa?
Ubat saya habis semalam.
Biasanya saya simpan di dalam bekas mentega,
tapi cuma ada mentega.
Saya bawakan kejutan.
Donut, dari bakeri Petrola.
Macam zaman kanak-kanak.
Manisnya awak.
Saya akan simpan dulu sebab saya nak bersarapan dengan Leonard.
Bunga semalam,
sarapan pula pagi ini, awak tak sabar-sabar.
Apa salahnya?
Dah berapa lama awak kenal dia?
Cukup lama untuk bersarapan, jika itu soalan awak.
Cuma, selepas semalam saya tak...
Saya tak sedap hati.
Allison.
Dah 12 tahun kita tak berjumpa
dan tiba-tiba awak nak beri nasihat berdating?
Saya masih kakak awak dan saya bimbangkan awak dan dia.
Bimbang pasal apa?
Leonard terlalu menawan, prihatin. Semuanya baik.
Tapi pengalaman saya, jika seseorang itu terlalu baik,
biasanya ada yang tak kena.
Seperti wanita yang kehidupannya berasaskan khabar angin.
Sesetengah orang ikhlas.
Vanya?
Hei.
Apa?
Tiada apa. Awak kelihatan gembira.
Sejujurnya, saya dah lama tak segembira ini.
- Oh, ya? - Gila.
Saya ambil ubat ini sejak...
Saya pun tak ingat.
Ubat saya habis semalam dan saya rasa hebat.
Jika awak rasa hebat tanpanya, buat apa awak ambil?
Bercakap tentang ubat, saya pesankan secawan kopi.
Allison datang tadi dan belikan secawan.
Tak apalah.
Awak berdua banyak menghabiskan masa bersama.
Bolehlah.
Dah bertahun kami tak bertemu.
Sejak dia kembali, dia
cuba nak jadi kakak saya.
Walaupun umur kami sama.
Sungguh?
- Kami dilahirkan pada hari yang sama. - Oh betul.
Betul.
Benda payung itu.
Saya terlupa.
- Tentu janggal. - Awak tak boleh bayangkan.
Tiada penyambut hari jadi, cuma budak-budak hari lahir.
Bayangkan berkongsi hari lahir awak
dengan enam bangang terkenal di dunia
yang semua tahu mereka lebih baik daripada saya?
Saya tak boleh bayangkan.
Mungkin saya nak minum kopi.
Awak tahu,
kakak awak tak sukakan saya.
Tak, cuma...
Dia rasa saya tak boleh buat keputusan sendiri.
Mungkin betul katanya.
Awak baru bubuh garam dalam kopi awak.
Alamak, maaf.
Maafkan saya.
Kepala saya berserabut.
Saya dapat panggilan tadi,
mereka ada uji bakat untuk kerusi pertama dalam orkestra saya.
Kejap, apa terjadi kepada gadis lagi seorang itu?
Entah, tiba-tiba dia tak muncul.
Baguslah. Itu berita baik.
- Awak dapat peluang menguji bakat. - Tidak.
- Saya tak bersedia untuk itu. - Vanya.
Awak pemain biola yang hebat.
Awak ajar saya main Frère Jacques dalam masa sejam.
Itu menakjubkan.
Percayalah, jika awak
percayakan diri awak sekali, hanya sekali,
perkara hebat akan berlaku kepada awak.
Dave.
Awak okey?
Ya, cuma...
banyak yang berlaku semalam.
Lebih dari satu, kalau saya lihat.
Ya.
Saya tak pernah lihat tag itu.
Ia milik kawan saya.
Tatu baru itu pula?
Saya pun tak ingat bila saya buatnya.
Macam saya kata, banyak yang berlaku.
Awak lakukannya, bukan?
Awak cakap apa?
Saya tahu simptomnya, Klaus.
Simptom apa?
Gangguan ritma harian.
Gatal seluruh badan.
Sakit kepala macam ada orang sumbat kapas
ke dalam hidung dan otak awak.
Awak nak ceritakan?
Kawan awak ceroboh masuk ke dalam rumah dan apabila tak jumpa awak,
mereka tangkap saya.
- Sebagai balasan, awak curi beg mereka. - Ya.
Saya ingatkan ada duit, atau saya boleh pajaknya.
Lepas itu saya bukanya.
Tahu-tahu awak di mana?
Atau waktu bila?
Apa bezanya?
Apa beza...
Okey, berapa lama awak pergi?
Hampir setahun.
Setahun?
Awak tahu apa maksudnya ini?
Ya, saya tua 10 bulan.
Ini bukan gurauan, Klaus.
Hazel dan Cha-Cha akan buat apa saja untuk dapatkan beg itu.
- Di mana beg itu? - Tiada lagi. Saya musnahkannya.
Lesap.
Awak dah gila?
Awak peduli apa?
Peduli apa? Saya perlukannya untuk kembali.
Saya boleh mulakan dari awal.
Cuba...
Awak nak ke mana?
Soal siasat dah tamat, awak...
pergi.
Diego, biar saya uruskan ini.
Awak belum sedia...
Awak suka beri arahan kepada saya.
Buat pertama kali, cubalah cara saya.
Apa terjadi di sini?
Teruknya rupa awak.
Terima kasih. Awak nak ke mana?
- Tidak. - Apa?
Awak tak boleh tumpang.
- Awak tahu saya tak boleh memandu. - Saya tak...
Okey, bagus. Saya ambil barang saya. Sekejap.
PERPUSTAKAAN AWAM ARGYLE
PEABODY TERIMA ANUGERAH KEBANGGAAN SIVIK
EN. PEABODY RAIKAN HARI LAHIR KE-100
Moga awak diberkati.
Terima kasih.
LUAR BIASA
PERKAHWINAN PEABODY/BENGFORT
TUKANG SENI TEMPATAN LELONG KARYA KHAS UNTUK KUTIPAN DANA TAHUNAN
L PEABODY 147 MURILLO STREET
147 MURILLO
Lama tak jumpa.
Yalah,
sibuk hari ini, ya?
Istimewa Hari Selasa.
Donat berkrim separuh harga.
Jika kami tak jual sebelum tengah malam
ia akan jadi keras macam cakera hoki.
Jadi...
apa awak nak?
Soalan yang baik.
Bersadur, sedap, ringkas.
Kaya dengan coklat dan lembut.
Berisi jeli, masalahnya, selalunya mengecewakan.
Saya tak tahu nak buat apa.
Saya akan duduk di sini dan
fikirkannya.
Baik awak
cepat sebab saya nak pergi makan tengah hari.
Saya boleh makan.
Awak okey?
Wah,
ini kali pertama.
Adik saya Klaus senyap.
Awak tak pernah senyap begini sejak usia 12 tahun.
Meluru turun tangga memakai kasut tinggi Grace, terjatuh dan patah gusi.
Berapa lama dagu awak ditutup jahitan?
Lapan minggu.
Lapan minggu yang aman.
Turunkan saya di sini.
Awak pasti awak okey?
VETERAN PERANG NEGARA ASING
Hei, Dave.
Tolong pergi.
Beritahu saya apa berlaku dulu.
Awak ugut saya?
Awak mengugut saya?
Hei, kamu.
Bar ini? Untuk veteran perang saja.
Saya veteran.
Sungguh?
Awak berkhidmat di mana?
Bukan urusan awak.
Berani awak datang berlagak macam veteran.
Saya ada hak berada di sini macam awak.
Bangang.
Bertenang, marin.
Baik? Adik saya mabuk.
Kita lupakan perkara ini
dan buat hal masing-masing.
- Baik. - Terima kasih.
- Klaus. - Asalkan awak minta maaf.
Baik.
Maafkan saya.
Dia minta maaf. Kami minta maaf.
Jadi,
semuanya okey?
Saya nak dengar dia sebut.
- Saya cuma nak... - Betul katanya, Diego.
Saya nak minta maaf...
kerana awak...
tak akan dapat balik ke kampung awak lagi selepas ini!
Ini seronok.
Ya.
Kawan-kawan saya tinggal di sini.
Saya seorang pemerhati.
Apa itu, macam ubat?
Bukan.
Itu gelaran kami dalam kalangan pemerhati burung.
Tengok itu
burung sapsucker perut merah.
Ia agak pemalu depan wanita.
Lihat di sana.
Itu ialah
burung siul Jack Pine juga dikenali sebagai
burung siul Kirtland, sangat jarang ditemui.
Jadi awak...
duduk di sini dan
perhatikan saja? Tak tembak atau apa-apa?
Tidak.
Saya...
Saya suka lihat mereka bebas, menikmati detik itu.
Apabila ia lapar, ia makan,
Apabila ia penat, ia balik ke sarang, apabila ia ghairah...
Rahsia kehidupan, ya?
Hidup ringkas.
Kita hanya merumitkan segalanya.
Bukankah begitu?
Dulu kehidupan saya seronok.
Semuanya tentang kerja.
Kebelakangan ini, saya...
emosi saya terganggu
dan saya buat lawatan kerja 52 minggu setahun, tiada di rumah.
Tentu sukar, baru saja nak selesa awak kena pindah lagi.
Saya akan rindukan katil saya.
Katil pun saya tak ada.
Kasihan.
Semua orang patut
ada rumah untuk pulang apabila penat.
Bagaimana dengan awak?
Tentu awak tak mahu habiskan seumur hidup
menjual donat kepada orang macam saya.
Saya ada menabung untuk pindah ke desa.
Saya mahukan kebun sayur dan
mungkin buka bakeri sendiri,
dan cuba buat donat sayur.
- Rancangan yang bagus. - Ya.
Setahun lagi, cukuplah simpanan saya untuk pergi.
Baik awak
cepatkan rancangan awak.
Sungguh?
Kenapa?
Hidup ini singkat.
Masa depan tiada jaminan.
Awak nak sesuatu, awak mesti dapatkannya.
Ya.
Awak mulut tempayan. Tahu tak?
Wah, pendedahan mengejutkan, Diego.
Semuanya gurauan bagi awak, bukan? Hentikannya.
Kenapa awak ambil benda ini semua?
Lihat.
Badan saya seperti kuil.
- Benda yang awak buat, itu kelemahan. - Wah, cantik. Tapi,
kelemahan menyeronokkan.
- Kenapa dengan awaK? - Jangan pukul saya!
Jangan kata tiada apa sebab saya nampak awak tadi.
- Awak menangis teresak-esak! - Sebab saya kehilangan seseorang.
Saya kehilangan seseorang. Satu-satunya...
Satu-satunya orang yang saya sayangi lebih daripada diri saya.
Ceria sikit.
Awak lebih bertuah daripada ramai orang.
Apabila awak kehilangan seseorang,
paling kurang awak boleh
lihat mereka bila-bila awak mahu.
Dia yang kita cari.
Saya kenal dia.
Bagaimana awak kenal...
Dia dan seorang wanita bengis seksa saya. Saya hampir mati.
Kita mesti tangkap dia.
Saya rasa saya tahu, Delores.
Ia tipis, tapi ada harapan.
Awak cakap dengan siapa? Apa semua ini?
Kiraan kebarangkalian.
Kebarangkalian apa?
Kematian siapa boleh menyelamatkan dunia.
Saya dah hadkan kepada empat.
Maksud awak salah seorang dari empat ini menyebabkan akhir zaman?
Tidak, tapi kematian mereka boleh menghalangnya.
Saya tak faham.
Masa mudah berubah, Luther. Sedikit perubahan kejadian
akan menyebabkan akibat berbeza dalam kontinum masa.
Kesan rama-rama.
Jadi, saya cari orang dengan kebarangkalian terbesar
memberi impak kepada garisan masa tak kira di mana dan bunuh mereka.
Milton Greene. Dia pengganas atau apa?
Saya rasa dia pekebun.
Biar betul?
Ini gila, Lima.
Dari mana awak dapat itu?
Bilik ayah.
Dia guna untuk tembak badak sumbu.
Sama dengan model yang saya guna.
Padan di bahu dan
amat berkesan.
Jangan... si Milton ini tak berdosa.
Ini matematik asas.
Kematiannya boleh menyelamatkan berbilion nyawa.
Jika tak buat apa-apa pun, dia tetap akan mati 4 hari lagi.
Akhir zaman tak pilih orang.
Kita tak buat benda begini.
Kita tak buat apa-apa. Saya yang buat.
Awak tak boleh bunuh orang tak berdosa, tak kira berapa nyawa awak selamatkan.
Jangan cuba halang saya.
Awak tak boleh pergi ke mana-mana.
Letak
ia
ke bawah.
Letak senapang itu. Jangan bunuh sesiapa.
Saya tahu ia penting bagi awak. Jadi jangan paksa saya.
Sama ada ia atau senapang itu.
Awak tentukan.
Saya boleh lakukan ini sepanjang hari.
Saya tahu awak masih seorang yang baik.
Jika tidak, awak tak akan pertaruhkan segalanya
dan pulang untuk selamatkan kami semua.
Tapi awak tak bersendirian lagi.
Ada satu cara.
Tapi ia hampir mustahil.
Lebih mustahil daripada apa yang bawa awak pulang?
- Oh, hei. - Hei.
Boleh saya masuk?
Maaf, saya mesti berlatih.
Saya tahu awak tak mahu dengar, tapi
saya cari maklumat tentang Leonard di perpustakaan.
Apa?
Kenapa buat begitu?
Vanya, ada rekod untuk hampir semua benda.
Jika awak cari maklumat saya, tentu berjela...
Awak antara orang paling terkenal di dunia.
Okey. Contoh yang buruk.
Pokoknya, patut ada maklumat tentang dia.
Tapi saya hanya jumpa gambar dan namanya dalam buku panduan.
- Umpama dia tak wujud. - Tergamak awak.
Awak cuba cari rahsia hitam lelaki yang saya suka. Kenapa?
Saya pernah diekori dan dihendap. Saya tak percayakannya.
Maksud awak, awak tak percayakan saya.
- Apa? Tidak. - Ini bukan tentang awak.
Buat pertama kali, ada orang fikir saya istimewa.
Saya risau tentang awak.
Awak bukan ibu saya.
Risaukan anak awak sendiri.
Itu tak adil.
Saya nak awak pergi.
Katil bujang dan bukan kelamin. Lepas ini apa, tilam atas lantai?
Apa bezanya?
Kita hanya tinggal satu malam lagi.
Senanglah awak cakap.
Saya ke semua kedai pajak seluruh bandar mencari beg itu.
Awak lepak di perpustakaan.
Paling kurang kita tahu sesuatu tentang keluarga itu yang membantu.
Ia seperti buku panduan keluarga Hargreeves.
Percayalah, mereka memang dahsyat.
Nombor Lima boleh merentas masa tanpa beg, tapi tak begitu cekap.
Badang itu tinggal di bulan selama beberapa tahun.
Penagih itu boleh menyeru orang mati,
patutlah dia tahu tentang wanita Rusia mati semalam.
Bangang bertopeng boleh melencong apa saja dia lempar, biasanya pisau.
Kita patut risau tentang dia sekarang.
Kenapa?
Dia di tempat parkir di belakang trak aiskrim.
Bagus.
Awak tahu bunuh mereka tak akan beri kepuasan kepada awak.
Ya, tapi apabila selesai,
saya boleh tidur lena.
Awak akan tidur lena.
Kerani hotel.
Ia dari Lima.
Bagaimana dia cari kita?
Dia juga macam kita, dia tahu semua protokol.
Dia kata beg ada padanya, dia nak berjumpa.
Mari, kita dah lewat.
Bagaimana dengan kawan kita di luar? Kita tak mahu dia ikut kita.
Manila, 1902.
Gunakan bekas air batu.
Tunggu dalam kereta.
Awak cakap apa? Dia seksa saya.
Saya ada rancangan.
Apa sebenarnya rancangan awak?
Saya suruh tunggu dalam kereta.
Awak juga kata saya akan tumbuh bulu jika jilat bateri 9-voltan.
Kita lapan tahun.
Buat pertama kali dalam hidup awak,
saya nak awak dengar, okey?
Pergi balik ke kereta.
Jika saya tak keluar dalam dua minit, mungkin saya dah mati.
Jika itu berlaku, dapatkan bantuan.
Okey?
Ya, okey.
Okey.
Tengok.
Dulu awak ingat saya bodoh.
Saya masih ingat awak bodoh.
- Mereka dah lari. - Sama-sama.
Masuk ke dalam kereta.
- Ini rancangan awak? - Diam.
Siapa nama awak?
Vanya.
Kuat sikit.
Vanya Hargreeves.
Ya.
Baiklah...
147 MURILLO ST
Saya tak pernah sukakannya.
Apa?
Membunuh.
Saya cekap membuat kerja dan
saya bangga.
Tapi ia tak beri saya keseronokan.
Bertahun-tahun bersendirian.
Pengasingan boleh menjadikan kita gila.
Awak pergi lama.
Saya baru tinggal 4 tahun di bulan, itu pun dah mencukupi.
Semangat awak akan patah apabila bersendirian.
Awak rasa mereka akan percaya?
Saya tahu mereka terdesak.
Seperti polis kehilangan pistol. Jika Suruhanjaya tahu,
habislah mereka.
Mereka juga akan terkandas di sini sehingga mereka jumpa ia.
Biar saya pegang.
Jikalau mereka serang awak.
Okey, Luther, tapi hati-hati.
Saya dah lama hidup, tapi...
awak masih muda, masa depan awak cerah.
Jangan sia-siakannya.
Itu dia.
Jika saya mati,
beritahu Delores saya minta maaf.
Perlukah awak pakai topeng?
Di mana ia, budak?
Wah, awak nak mulakan begitu?
Kami boleh masuk ke dalam kereta dan pergi.
Awak tak akan sempat.
Mungkin.
Tapi tentu awak tahu daripada pengalaman, abang saya
bukan gergasi biasa.
Betul, hempap objek berat pada dia pun dia tak mati.
Sebelum awak tembak dia, dia akan hancurkan beg awak.
Mungkin kami sekali?
Bagaimana kita nak bekerjasama?
Saya nak awak hubungi bos awak
supaya saya boleh berbincang dengannya.
Bersemuka.
Tentang apa?
Itu bukan urusan awak.
Jangan beritahu dia tentang beg itu.
Baiklah.
Bagaimana sekarang?
Sekarang kita tunggu.
Apa dia buat di sini?
Laju sikit.
Ini perangkap!
Muslihat yang hebat, bukan?
Helo, Lima.
Awak kelihatan bagus...
memandangkan apa terjadi.
Bagus bertemu awak lagi.
Rasa seperti baru bertemu semalam.
Tapi awak lebih tua sebelum ini.
Tahniah
atas regresi usia itu.
Sangat bijak.
Alihkan perhatian kami semua.
Kalaulah saya boleh terima pujian itu.
Saya tersalah kira projeksi pengembangan masa maka...
Saya di sini.
Awak tahu usaha awak sia-sia.
Apa kata awak, beritahu apa sebenarnya awak mahu.
Saya nak awak hentikannya.
Awak tahu permintaan itu mustahil, bahkan bagi saya.
Apa yang terjadi sepatutnya terjadi,
itulah sebab terpenting kewujudan kami.
Bagaimana pula kemandirian sebagai sebab kewujudan?
Saya akan diganti.
Saya hanya
gigi roda kecil dalam sebuah mesin.
Fantasi
di mana awak menyeru keluarga awak untuk menghalang akhir zaman.
Cuma,
fantasi.
Tapi saya akui,
kami agak kagum dengan inisiatif awak
kecekalan awak,
agak menakjubkan.
Sebab itulah kami ingin menawarkan
jawatan baru di Suruhanjaya
dalam pengurusan.
Apa?
Balik bekerja untuk kami semula.
Itulah tempat awak.
Ia tak berakhir dengan baik sebelum ini.
Tapi awak tak akan berada dalam bahagian pembetulan lagi.
Saya bercakap tentang
ibu
pejabat.
Ada skim kesihatan dan pencen terbaik
dan tak perlu buat lawatan kerja lagi.
Awak profesional terbilang...
yang berseluar pendek sekolah.
Kami ada teknologi
untuk menyongsangkan proses itu.
Tak mungkin awak bahagia
dengan keadaan begini.
Saya tak mencari kebahagiaan.
Kita semua mencari kebahagiaan.
Kami boleh lakukan itu.
Kami boleh jadikan awak
diri awak yang dulu.
Bagaimana dengan keluarga saya?
Kenapa dengan mereka?
Saya nak mereka hidup.
Semuanya?
Ya, semuanya.
Baiklah...
saya tengok macam mana.
Setuju tak?
Sekejap.
Lima?
Mari ambil!
Kejap.
Kaki saya sakit.
Apa kamu buat di sini?
Tidak.
Tak guna!
Masuk kereta.
Luther, jalan!
Jalan!
Tidak!
Hei. Bagaimana?
- Terus terang? - Ya.
Menakjubkan.
Saya tak pernah bermain tanpa makan ubat jadi saya sangat gementar.
Tapi, entahlah,
saya dibuai oleh
kuasa ghaib.
- Seperti pengalaman luar biasa. - Agaknya.
Seperti saya...
saya dapat merasai sepenuhnya
dengan lebih mendalam.
Saya dapat.
Apa?
- Saya dapat kerusi pertama. - Sungguh?
Ya Tuhan, tahniah!
Saya tumpang gembira.
Selepas apa yang awak alami.
Awak layak menerimanya.
Tiada sesiapa percayakan saya sebelum ini.
Vanya.
Inilah detik awak.
Bagaimana awak rasa?
Baik.
Awak ingat apa yang terjadi?
Saya ingat.
Awak faham yang anak-anak tak boleh tahu?
Saya faham.
Bagus.
Terjemahan sari kata oleh Limv