NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pamiętasz tę małą posiadłość na obrzeżach miasta?
Tak.
Była tam świetnie zachowana piwniczka winna.
Zdobyłem nieco twojego ulubionego bordeaux.
Przesadzasz, nie piję za dużo.
Całymi dniami ciężko pracuję.
Czemu tak mówisz?
Kiedy nadejdzie?
Ta apokalipsa.
Nie wiem dokładnie, ale…
Myślę, że zostały cztery dni.
Mogłeś mówić wcześniej.
- To nie ma znaczenia. - Jak nie?
- Pomoglibyśmy to zatrzymać. - Już raz próbowaliście.
To znaczy?
Odnalazłem was.
Wasze ciała.
Zginęliśmy?
Tragicznie.
Razem chcieliście...
powstrzymać tego, kto chciał zniszczyć świat.
Skąd wiesz?
Znalazłem to w twojej martwej dłoni.
Przed śmiercią wyrwałeś je z czyjejś głowy.
- Czyjej? - Mówiłem już, nie wiem.
Z tyłu jest numer seryjny.
- Może mógłbyś… - To ślepa uliczka.
To tylko kawałek szkła.
Ty gnoju.
Masz pojęcie, co zrobiłeś?
Nie, daj mi… Zabieraj te małpie łapska!
Nie puszczę, póki nie wyluzujesz.
Dobra.
A teraz...
powiesz, o co chodzi?
Nasz brat nie marnuje czasu.
Strzelali do niego u Griddy’ego,
u braci Gimble, a potem ci w maskach zaatakowali akademię, szukając go.
To nie powinno cię interesować.
Teraz już tak.
Zabili mi przyjaciółkę.
Kim oni są?
Pracują dla mojej eks-szefowej.
Niejakiej Kierowniczki.
Wysłała ich, by mnie powstrzymali.
Gdy tylko przyjaciółka Diega weszła im w drogę...
- Taka gra. - Teraz grają ze mną.
Zapłacą mi za to.
Popełniasz błąd. Zabijali groźniejszych od ciebie.
Jeszcze zobaczymy.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Eks-szefowa?
O co tu chodzi? Tylko nie mów, że to nie moja sprawa.
To długa historia.
A ty kto?
Chcę ci pomóc.
Czemu miałbym cię teraz nie zabić?
Bo gdybyś…
strzelił…
nie usłyszałbyś mojej propozycji.
Byłoby kiepsko, patrząc na…
twoją obecną sytuację.
Pracuję dla organizacji zwanej Komisją.
Chronimy kontinuum czasoprzestrzenne
poprzez manipulowanie i usuwanie zdarzeń.
Nie rozumiem.
Czasem ludzie dokonują wyborów, które zmieniają bieg czasu.
Nie pytaj o wolną wolę.
Gdy tak się dzieje, wysyłamy agenta, by wyeliminował zagrożenie.
Nie, nie.
Źle mnie zrozumiałeś.
Nie jesteś celem.
A rekrutem.
Oferuję ci pracę, Numerze Pięć.
Obserwujemy cię od jakiegoś czasu.
Masz spory potencjał.
Jesteś naszym celebrytą, potrafisz przetrwać.
I podróżować w czasie.
Mówisz, że…
opuściłbym to miejsce?
Wrócił?
W zamian za pięć lat służby.
Gdy wygaśnie twoja umowa,
odejdziesz do wybranego przez siebie miejsca i czasu.
Dostaniesz też emeryturę.
Skoro wpływacie na czas, czemu temu nie zapobiegniecie?
Obawiam się, że to niemożliwe.
Widzisz…
To wszystko… musiało się stać.
Szaleństwo. Koniec wszystkiego?
Nie wszystkiego.
Zaledwie koniec… czegoś.
Więc…
umowa stoi?
Zmienili mnie w doskonałe narzędzie przywracające właściwe kontinuum.
Nazywali to „poprawkami”.
Było wielu takich jak ja.
Istot spoza czasu, złamanych i wyrwanych z żyć, które znali.
Nie wiem, skąd się wzięli.
Ale wiem, że byłem najlepszy.
…nadający z lotniska Dallas Fort Worth opisują przylot
prezydenta Johna F. Kennedy’ego.
Tłum wznosi okrzyki ku prezydentowi Stanów Zjednoczonych.
Tysiące przepychają się, by lepiej widzieć prezydenta
opuszczającego lotnisko z żoną.
Auto prezydenta odjeżdża.
Prezydent i pierwsza dama kierują się do śródmieścia Dallas,
na którego ulicach przebywają tysiące ludzi…
Nie wiedzieli, że gram na zwłokę.
Szukałem równania, które pozwoliłoby mi wrócić.
Gdybym mógł wrócić, zatrzymałbym apokalipsę.
Uratował świat.
Dallaska policja
jest w gotowości,
panując nad tłumem z pomocą Strażników Teksasu.
Zerwałem umowę.
Co?
Co to jest?
- Wygląda na anomalię czasową. - Z drogi!
Co ty robisz?!
Czekaj!
Dzisiaj panują maksymalne środki ostrożności.
Kontrolowane są ścieżki kolumny pieszych.
Wszystko i wszyscy zostali dokładnie sprawdzeni.
Odsuń się.
Stańcie za mną!
…kolejne kontrole bezpieczeństwa…
…pełne bezpieczeństwo…
Strzały padły z trawiastego pagórka przy ulicy…
Boże! Zastrzelili prezydenta!
To oficjalna wiadomość. Prezydent Kennedy nie żyje.
Więc…
byłeś cynglem?
Tak.
Miałeś jakiś kodeks?
- Chyba nie zabijałeś wszystkich. - Nie było kodeksu.
Ginął każdy, kto zaburzał oś czasu.
A niewinni ludzie?
Tylko tak mogłem tu wrócić.
- To morderstwo. - Luther, dorośnij.
Nie jesteśmy już dziećmi.
Nie ma złych i dobrych. Są po prostu ludzie,
żyjący własnym życiem.
A gdy skończy się świat, wszyscy zginą…
Nasza rodzina również.
Czas wszystko zmienia.
Tu jej nie ma.
Może ćpun ją zabrał.
Masz więcej błyskotliwych spostrzeżeń?
Parę się znajdzie.
PILNE
„Naruszenie nr 6870-4A: nielegalna podróż tam i z powrotem do 1968 roku.
- Potrzebne wyjaśnienia”. - Cholerny ćpun.
To nie jest biuro podróży.
Rany, Hazel.
Odzyskajmy teczkę, bo będzie słabo.
Mogłeś trzymać się procedur i nosić ją ze sobą.
Gdybyś ty ją czasem wzięła, nie byłoby problemu.
Ubezpieczenie nie pokrywa fizjoterapii, a nie narzekam.
Więc tak cierpisz w ciszy?
- Musisz teraz? - Dobra.
Wracamy do tamtego domu i szukamy ćpuna.
Poważnie? Ledwie uszliśmy z życiem.
Dowiedzmy się, co to za jedni.
Poszukaj ćpuna, a ja czegoś się o nich dowiem.
- Odzyskajmy teczkę! - Dobra.
- Cześć. - Dzień dobry.
Ładny szal.
- Masz makijaż? - Delikatny.
Rany.
Co jest?
Wczoraj skończyły się leki.
Zwykle mam zapas w maselniczce, ale zostało już tylko masło.
Przyniosłam niespodziankę.
Bomboloni z piekarni Petrola. Tak jak dawniej.
To urocze.
Zjem później, idę na śniadanie z Leonardem.
Wczoraj kwiaty, dzisiaj brunch. Wpadłaś po uszy.
- To coś złego? - Jak dobrze go znasz?
Na tyle, by zjeść z nim śniadanie.
Po prostu od wczoraj…
mam złe przeczucie.
Allison.
Nie widziałyśmy się od 12 lat i nagle dajesz mi randkowe porady?
Jestem twoją siostrą, martwię się o ciebie… i niego.
Co cię martwi?
Leonard jest troskliwy i czarujący. To prawdziwy ideał.
Ale jeśli coś jest zbyt doskonałe, to zwykle takie nie jest.
Jak opieranie życia na plotkach.
Niektórzy mówią, co myślą.
Vanya?
Cześć.
Co?
Nic. Wydajesz się szczęśliwa.
- Dawno się tak dobrze nie czułam. - Ach tak?
To pokręcone. Brałam te leki od…
nie pamiętam kiedy.
Wczoraj się skończyły, a ja czuję się świetnie.
Po co je brać, jeśli bez nich ci lepiej?
Skoro mowa o lekarstwach, wziąłem ci kawę.
Allison wpadła z rana, też z kawą.
Podziękuję.
Wygląda na to, że miło spędzacie czas.
Tak jakby.
Nie widziałyśmy się od lat. Odkąd wróciła, próbuje…
grać starszą siostrę.
- A jesteśmy równolatkami. - Serio?
- Urodziłyśmy się tego samego dnia. - Fakt.
Ta cała… Umbrella. Zapomniałem.
- Musiało być dziwnie. - Jeszcze jak.
Bez osobnych solenizantów, urodziny były wspólne.
Wyobrażasz sobie wyprawiać urodziny z sześciorgiem sławnych dupków,
- uważających się za lepszych od ciebie? - Nie.
A może się napiję.
Wiesz…
- Twoja siostra chyba mnie nie lubi. - Nie, to…
Sądzi, że nie umiem sama podejmować decyzji.
Może ma rację.
Właśnie posoliłaś kawę.
Kurczę, wybacz.
Wybacz.
Mam sporo na głowie.
Dzwonili z orkiestry…
Rekrutują na pierwsze skrzypce.
A co stało się… z tamtą dziewczyną?
Przestała się pojawiać.
To wspaniała wiadomość.
- To twoja szansa. - Nie.
- Nie jestem gotowa. - Vanya.
Jesteś fantastyczną skrzypaczką.
W godzinę nauczyłaś mnie grać „Panie Janie”. To robi wrażenie.
Jeśli w siebie uwierzysz, choć ten jeden raz,
przydarzy ci się coś wspaniałego.
Dave.
Dave!
W porządku?
Tak… to była długa noc.
Chyba parę nocy.
No.
- Nosiłeś nieśmiertelniki? - Należały do kumpla.
To nowy tatuaż?
Nie pamiętam, skąd się wziął.
Mówiłem, to była długa noc.
- Zrobiłeś to, prawda? - O czym mówisz?
- Potrafię rozpoznać objawy, Klaus. - Jakie objawy?
Jet lag. Świąd całego ciała.
Ból głowy, jakby ktoś wetknął ci tampon przez nos do mózgu.
Opowiesz o tym?
Twoi znajomi włamali się do domu i nie mogąc cię znaleźć,
porwali mnie.
- A ty ukradłeś im teczkę. - Tak.
Liczyłem na forsę w środku albo sprzedaż w lombardzie.
I ją otworzyłem.
A potem dokąd trafiłeś?
Albo raczej kiedy?
Co za różnica?
Co za…
Długo cię nie było?
Prawie rok.
Rok?
Wiesz, co to znaczy?
- Jestem dziesięć miesięcy starszy. - To nie są żarty, Klaus.
Hazel i Cha-Cha zrobią wszystko, by ją odzyskać.
- Gdzie ona jest? - Zniszczyłem ją.
Pyk.
- Co ty sobie myślałeś? - A co cię to obchodzi?
Potrzebowałem jej, by wrócić.
- Zacząć od nowa. - Po prostu…
- Dokąd to? - Koniec przesłuchania…
Idź sobie.
Pozwól mi się tym zająć.
- Nie masz… - Lubiłaś mówić, czego nie mogę.
Choć raz zróbmy coś po mojemu.
- Co tu się stało? - Wyglądasz strasznie.
Dzięki. Dokąd idziesz?
- Nie. - Co?
Nie podwiozę cię.
- Wiesz, że nie umiem prowadzić. - Nie…
Wezmę rzeczy. Dwie minutki.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA ARGYLE
PEABODY ODBIERA NAGRODĘ
SETNE URODZINY PANA PEABODY’EGO
Na zdrowie.
Dzięki.
NIE-ZWYKŁA
ŚLUB PEABODY’EGO
LOKALNI RZEMIEŚLNICY DOKŁADAJĄ DO ZBIÓRKI
Kopę lat.
Cóż...
spory dziś ruch, co?
Wtorkowy specjał.
Te z kremem są za pół ceny.
Muszą zejść do północy,
bo robią się twarde jak krążki hokejowe.
Więc…
co podać?
Dobre pytanie.
Z lukrem: proste i dobre.
Czekolada: zmysłowo sycąca.
Z dżemem mają potencjał, ale potrafią zawieść.
Jestem w kropce.
Posiedzę i… się zastanowię.
Oby szybko, zaraz mam przerwę obiadową.
Zjadłbym coś.
Wszystko gra?
To coś nowego.
Mój brat Klaus jest cicho.
Pierwszy raz odkąd skończyłeś 12 lat.
Zbiegałeś ze schodów w obcasach i złamałeś szczękę.
Jak długo miałeś druty?
Osiem tygodni.
Osiem błogich tygodni.
Wysadź mnie tutaj.
DOM WETERANA LAKESHORE POST
Na pewno okej?
WITAMY WETERANÓW MISJI ZAGRANICZNYCH
Cześć, Dave.
Dave!
- Odejdź, proszę. - Najpierw porozmawiamy.
To groźba? Grozisz mi?
Hej, chłopaki.
- Bar tylko dla kombatantów. - Jestem kombatantem.
Poważnie?
Gdzie służyłeś?
Nie twój interes.
Masz tupet, zgrywając tu swojaka.
Mogę przebywać tu jak i wy.
Dupku!
Spokojnie, żołnierzu.
Brat za dużo wypił.
Wystarczy na dziś, każdy w swoją stronę.
Jasne.
Dziękuję.
- Klaus… - Jeśli przeprosisz.
Dobra.
Przepraszam.
On też. Przepraszamy.
Więc… w porządku?
Niech on to powie.
- Próbuję tylko… - Nie, Diego. On ma rację.
Chciałbym przeprosić…
za to…
że zaraz będzie tu jednego głąba mniej!
Ładnie tu.
Fakt.
Mam tu znajomych.
Twitchuję.
- To coś z prochami? - Nie.
Mówimy tak na obserwowanie ptaków.
Spójrz.
To dzięciur czerwonobrzuchy.
Chyba jest nieśmiały.
Spójrz tam.
To jest…
lasówka szaro-żółta lub setophaga… kirtlandii, rzadka.
Więc…
siedzisz tu i patrzysz na ptaki? Nie strzelasz do nich?
Nigdy.
Podoba mi się, że są wolne. Żyją chwilą.
Jedzą, gdy są głodne.
Gnieżdżą się, gdy się zmęczą. Jak są podniecone…
Tajemnica życia, co?
Żyj prosto.
- My wszystko komplikujemy. - Taka prawda.
Kiedyś cieszyłem się życiem. A teraz ono kręci się wokół pracy.
Ostatnio… wszystko robię mechanicznie,
podróżuję 52 tygodnie w roku, nie mam stałego domu.
To okropne nie móc zagrzać nigdzie miejsca.
- Tęskniłabym za łóżkiem. - Nawet go nie mam.
To smutne.
Każdy powinien mieć gniazdko, w którym może się przespać.
A ty?
Chyba nie chcesz całe życie
sprzedawać pączków?
Odłożyłam nieco pieniędzy, wyprowadzę się na wieś.
Będę miała ogródek warzywny, a może nawet otworzę piekarnię,
spróbuję z wegańskimi pączkami.
- Niezły plan. - No tak.
Jeszcze jakiś rok oszczędzania.
Mogłabyś… się trochę sprężyć.
Tak? Czemu?
Żyjcie jest krótkie.
A przyszłość niepewna.
Jeśli czegoś chcesz, sięgnij po to.
Dokładnie.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Masz niewyparzoną gębę.
- Cóż za szokujące odkrycie. - Wszystko traktujesz jak żart. Skończ.
Po co napychasz się tym gównem?
Obczaj.
Moje ciało to świątynia.
- Robisz to wszystko, bo jesteś słaby. - Pięknie. Cóż…
słabość jest przyjemna.
- Co z tobą? - Nie bij mnie, durniu!
Nie mów, że wszystko gra, bo widziałem cię tam.
- Beczałeś jak dziecko! - Straciłem kogoś.
Straciłem jedyną…
jedyną osobę, którą kochałem bardziej niż siebie.
Zdrówko.
Masz lepiej od innych.
Jeśli kogoś stracisz,
możesz chociaż…
zobaczyć go, gdy chcesz.
To ten facet.
Znam go.
Skąd mógłbyś…
Torturowali mnie z tą wściekłą paniusią. Ledwie uszedłem z życiem.
Musimy go dorwać.
Chyba coś mam, Delores.
Słaba, lecz obiecująca poszlaka.
Do kogo mówisz? Co tam liczysz?
Prawdopodobieństwo.
Czego?
Czyja śmierć nas uratuje.
Zawężyłem do czworga.
- Ktoś z nich spowoduje apokalipsę? - Nie, śmierć tej osoby może jej zapobiec.
Nie ogarniam.
Czas jest zmienny.
Nawet niewielka zmiana zdarzeń wpływa na kontinuum czasoprzestrzenne.
Efekt motyla.
Szukam ludzi, którzy mogą mieć największy wpływ na bieg czasu,
gdziekolwiek są, i ich zabić.
Milton Green. To jakiś terrorysta?
Sądzę, że jest ogrodnikiem.
Żartujesz.
To szaleństwo, Pięć.
- Skąd to masz? - Z pokoju taty.
Strzelał z tego do nosorożców.
Przypomina mój karabin z pracy.
Kolba dobrze leży, solidna broń.
- Nie możesz… Milton jest niewinny. - To prosta matematyka.
Jego śmierć ocali miliardy.
Nie zrobię nic, umrze za cztery dni. Apokalipsa zabije wszystkich.
My tak nie robimy.
Nie my, tylko ja.
Nie zabijesz niewinnego, nieważne ilu ratujesz.
Nie zatrzymasz mnie.
Ani kroku.
Zostaw ją.
Odłóż to. Nikogo nie zabijesz.
Jest dla ciebie ważna. Nie zmuszaj mnie.
Albo ona, albo karabin.
Decyduj.
Mogę to robić cały dzień.
Wiem, że jesteś dobrą osobą.
Inaczej nie ryzykowałbyś, wracając, by nas uratować.
Już nie jesteś sam.
Jest sposób.
To prawie niemożliwe.
Bardziej niż to, że wróciłeś?
- Hej. - Cześć.
- Mogę wejść? - Wybacz, muszę ćwiczyć.
Nie spodoba ci się to, ale byłam w bibliotece w sprawie Leonarda.
Co?
Po co?
Mają tam masę dokumentów.
- Szukając mnie, znajdziesz… - Cały świat cię zna.
Dobra. Zły przykład.
Chodzi o to, że powinni mieć coś na jego temat,
a mam tylko zdjęcie i wpis z książki telefonicznej.
- Jakby nie istniał… - Nie wierzę.
Szukasz haków na gościa, którego lubię?
Widziałam już paru dziwaków. Nie ufam mu.
Mnie też nie ufasz.
- Co? Nie. - Nie chodzi o ciebie.
Wreszcie ktoś sądzi, że jestem wyjątkowa.
- Martwię się. - Nie jesteś moją matką.
Zajmij się córką.
To nie fair.
Idź już.
Teraz dali pojedyncze łóżka. Co dalej, materace?
Co za różnica?
To tylko jedna noc.
Łatwo ci mówić.
Złaziłem każdy lombard, szukając tej teczki.
Ty odpoczywałaś w bibliotece.
Przynajmniej wiemy coś o rodzinie.
To vademecum Hargreevesów.
Niezłe z nich świry.
Pięć skacze w czasie bez walizki, choć nie tak dobrze.
Ten wielki parę lat mieszkał na Księżycu.
Ćpun przywołuje zmarłych, stąd wiedział o tej martwej Rosjance.
A głąb w masce podkręca wszystko, czym rzuca, zwykle noże.
I nim musimy się teraz martwić.
- Czemu? - Bo jest na parkingu, za wozem z lodami.
Bingo.
Wiesz, że zabijając ich, nie poczujesz się lepiej?
Ale po wszystkim
zasnę jak niemowlę.
Z pewnością.
Recepcjonista.
Od Numeru Pięć.
Jak nas znalazł?
Pracował dla nas, zna procedury.
Ma walizkę, chce się spotkać.
Chodź, już późno.
A koledzy na zewnątrz? Nie potrzebujemy ogona.
Manila, rok 1902.
Wystarczy kubeł z lodem.
Siedź w aucie.
No co ty? On mnie torturował.
Mam plan.
- Opowiesz mi o nim, byczku? - Miałeś czekać w aucie.
Mówiłeś też, że wyrosną mi łoniaki, jak poliżę 9-woltową baterię.
Mając osiem lat.
Choć raz w życiu mnie posłuchaj.
Wracaj do auta.
Jak nie wrócę za dwie minuty, to raczej będę martwy.
Wtedy skoczysz po pomoc.
Dobra.
- Widzisz? A miałeś mnie za idiotę. - Nadal tak uważam.
- Wieją. - Nie ma za co.
- Szlag. - Do wozu.
- To część planu? - Zamknij się.
Pani nazwisko?
Vanya.
Troszkę głośniej.
Vanya Hargreeves.
Dobrze.
Więc…
Nie lubiłem tego.
Czego?
Zabijania.
Byłem w tym dobry,
chlubiłem się tym.
Ale to nie było miłe.
To przez lata samotności.
Samotność miesza w głowie.
Nie było cię kupę czasu.
Mnie starczyły cztery lata na Księżycu.
Samotność łamie każdego.
Myślisz, że łykną?
Wiem tylko, że są zdesperowani.
Jak gliniarz gubiący spluwę. Gdy Komisja się dowie,
będą mieć przejebane.
Pomijając fakt, że utknęli tu, póki jej nie odzyskają.
Będę ją trzymał.
Gdyby kombinowali.
Dobra, ale bądź ostrożny.
Ja przeżyłem kawał życia, ale ty…
wciąż jesteś młody, wszystko przed tobą.
Nie zmarnuj go.
Zaczynamy.
Jeśli nie wypali,
przekaż Delores, że mi przykro.
Maski są konieczne?
Gdzie ją masz?
Od tego zaczynacie?
Możemy wrócić do auta i skończyć na dziś.
Nie zrobisz nawet kroku.
Może, ale jak wiecie po ostatniej wizycie, mój brat nie jest zwykłym olbrzymem.
Fakt, dostał żyrandolem i zaraz wstał.
Zanim go zabijecie, roztrzaska waszą cenną teczkę.
Razem z nami, co?
Jak sobie pomożemy?
Odezwijcie się do przełożonej, chcę z nią pogadać.
- W cztery oczy. - O czym?
To nie wasza sprawa.
Tylko nie mów jej o walizce.
W porządku.
Co teraz?
Czekamy.
To ona?
A co on tu robi?
Szybciej!
Wystawił nas!
Niezłe, co?
Cześć, Pięć.
Trzymasz się,
ogólnie rzecz biorąc.
Miło cię widzieć.
Mam wrażenie, że poznaliśmy się wczoraj.
Choć byłeś nieco starszy.
Winszuję odwrócenia procesu starzenia.
Sprytne.
- Zmyliłeś nas. - To nie moja zasługa.
Źle policzyłem rzut dylatacji czasu... i oto jestem.
Wiesz, że twój trud na nic?
Może powiesz, czego naprawdę chcesz?
Żebyś to zatrzymała.
Wiesz, że to niemal niemożliwe, nawet dla mnie?
Co ma być, to będzie.
To nasza racja bytu.
A jeśli moją racją jest przetrwanie?
Ktoś mnie zastąpi.
Jestem tylko trybikiem w wielkiej maszynie.
Ta ułuda.
Próba zjednania rodziny, by zatrzymać apokalipsę.
To tylko...
ułuda.
Muszę przyznać,
że imponuje nam twoja inicjatywa…
Twoja determinacja to naprawdę coś.
Dlatego oferujemy ci
nową posadę w Komisji.
W zarządzie.
Że co?
Wróć do pracy. Wiesz, że tam pasujesz.
Ostatnio nam się nie układało.
Nie będziesz już nic poprawiał. Mówię o pracy w siedzibie.
Otrzymasz świetną wypłatę i benefity, skończy się też ta wieczna tułaczka.
Jesteś wybitnym profesjonalistą w…
chłopięcych szortach.
Mamy technologię, która odwróci ten proces.
Chyba nie cieszy cię twój obecny stan?
Nie szukam szczęścia.
Wszyscy go szukamy.
Możemy to zrobić.
Możemy uczynić cię…
znowu sobą.
A moja rodzina?
Co z nimi?
Chcę, by przeżyli.
Wszyscy?
Tak, wszyscy.
Cóż…
Spróbuję to załatwić.
Umowa stoi?
Jedna sprawa.
- Boże! - Pięć?
Pięć?!
Weźcie ją!
Chodź.
Chwila.
Buty mnie obcierają.
Co tu robicie?
Widzieliście Pięć?
- Nie! - Cholera!
- Luther, ruszaj! - Jedźmy!
Szlag!
Kurwa!
Jak poszło?
- Szczerze? - No.
Świetnie.
Zawsze grałam na lekach, więc teraz się stresowałam.
Ale teraz, jakby niosła mnie…
niewidzialna siła.
- Jakbyś wyszła z ciała? - Coś w tym stylu.
Po prostu…
wszystko czułam głęboko w sobie.
- Dostałam się. - Co?
- Pierwsze skrzypce! - Serio? Boże, gratuluję!
Ale się cieszę. Po wszystkim, co przeszłaś.
Zasłużyłaś.
Nikt tak we mnie nie wierzył.
Vanyo…
To twój czas.
Jak się masz?
Dobrze.
Pamiętasz, co się stało?
Tak.
I rozumiesz, że dzieci nie mogą się dowiedzieć?
Rozumiem.
Dobrze.
Napisy: Bartosz Zieliński