‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เธอจำคฤหาสน์หลังเล็กๆ นอกเขตเมืองได้ไหม
‪ใช่
‪กลายเป็นว่าห้องเก็บไวน์ใต้ดินอยู่รอดปลอดภัย
‪ฉันเอาไวน์บอร์โดของโปรดของเธอมา ‪หลายลังอยู่
‪พูดเกินไปแล้ว ฉันไม่ได้ดื่มเยอะขนาดนั้นซะหน่อย
‪ฉันทำงานหนักทั้งวัน
‪ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นล่ะ
‪มันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
‪วันสิ้นโลกที่พูดถึงน่ะ
‪ฉันไม่รู้เวลาที่แน่นอน แต่ว่า...
‪จากข้อมูลที่ฉันรวมมาได้ เราเหลือเวลาสี่วัน
‪ทำไมไม่พูดอะไรให้เร็วกว่านี้
‪พูดไปก็ช่วยอะไรไม่ได้
‪ได้สิ
‪เรามารวมพลกันช่วยนายหยุดสิ่งนี้ได้
‪ขอบอกให้รู้ไว้ว่านายลองแล้ว
‪หมายความว่าไง
‪ฉันเจอพวกนายทุกคน
‪ศพของพวกนาย
‪เราตายเหรอ
‪อย่างสยดสยอง
‪นายอยู่ด้วยกัน
‪พยายามหยุดใครก็ตามที่ทำลายโลก
‪เดี๋ยว นายรู้ได้ยังไง
‪มันอยู่ในกำมือศพนายตอนฉันไปเจอ
‪นายคงควักออกมาจากหัวมันก่อนนายตาย
‪หัวใคร
‪อย่างที่ฉันบอก ฉันไม่รู้
‪มีหมายเลขอยู่ด้านหลัง
‪- คิดว่านายอาจ... ‪- ไม่ สืบไปเจอทางตัน
‪แค่แก้วชิ้นหนึ่ง
‪ไอ้ระยำ
‪นายรู้ไหมว่าเพิ่งทำอะไรลงไป
‪ไม่ ปล่อยฉัน...
‪ปล่อยฉันจากมือลิงของนายซะ
‪ฉันทำแบบนี้ได้จนกว่านายจะสงบสติ
‪ได้
‪เอาละ
‪อยากอธิบายไหมว่าพูดถึงอะไร
‪น้องชายเรายุ่งมากตั้งแต่กลับมา
‪เขาอยู่ในเหตุยิงกันที่ร้านกริดดี้ จากนั้น
‪ก็ที่กิมเบลบราเทอร์ ‪หลังจากพวกที่ใส่หน้ากากโจมตีอคาเดมี่
‪เพื่อตามหาเขา
‪ทั้งหมดนั่นไม่ใช่เรื่องของนายเลย
‪ตอนนี้ใช่แล้ว
‪พวกมันเพิ่งฆ่าเพื่อนฉัน
‪พวกมันเป็นใคร ห้า
‪พวกมันทำงานให้อดีตผู้ว่าจ้างของฉัน
‪ผู้หญิงที่เรียกว่าผู้จัดหา
‪เธอส่งพวกมันมา
‪หยุดฉัน
‪แล้วพอเพื่อนของดิเอโกเข้าไปขวางทาง
‪ก็เลยฆ่า
‪แล้วตอนนี้ฉันก็จะฆ่าพวกมันเหมือนกัน
‪ฉันจะทำให้มันชดใช้
‪นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดี ดิเอโก
‪พวกมันฆ่าคนที่อันตรายกว่านายมามาก
‪เดี๋ยวก็เห็นเอง
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪อดีตผู้ว่าจ้าง
‪ที่จริงนี่เรื่องอะไรกันแน่
‪แล้วอย่าบอกฉันว่า ‪"ไม่ใช่เรื่องของนาย" เข้าใจไหม
‪เรื่องมันยาว
‪แกเป็นใคร
‪ฉันมาที่นี่เพื่อช่วย
‪ตอบมาว่าทำไมฉันไม่ควรยิง ‪แสกกะโหลกแกซะเดี๋ยวนี้
‪เพราะว่า...
‪ถ้านายยิง
‪นายจะไม่ได้ยินข้อเสนอของฉัน
‪ซึ่งคงเป็นเรื่องเศร้า ถ้าดูจาก...
‪สถานการณ์ปัจจุบันของนาย
‪ฉันทำงานให้กับองค์กรที่ชื่อว่าเดอะ คอมมิชชั่น
‪เรามีหน้าที่ป้องกันความต่อเนื่องของเวลา
‪ผ่านการควบคุมและกำจัด
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪บางครั้งก็มีคน
‪ตัดสินใจทำบางอย่างที่ส่งผลให้เวลาเปลี่ยน
‪อิสระในการตัดสินใจ อย่าให้ฉันพูดเลย
‪เมื่อมันเกิดขึ้น เราส่งคนของเราออกไป...
‪กำจัดภัยคุกคาม
‪ไม่ๆ
‪นายเข้าใจฉันผิด
‪นายไม่ใช่เป้าหมาย
‪นายเป็นสมาชิกใหม่
‪ฉันมาเพื่อเสนองานให้นาย หมายเลขห้า
‪เราจับตาดูนายมาสักพักแล้ว
‪แล้วเราคิดว่านายมีแววมาก
‪ทักษะการเอาตัวรอดทำให้นาย ‪มีชื่อเสียงที่สำนักงานใหญ่
‪เรื่องนั้นและความสามารถในการย้อนเวลา
‪คุณกำลังบอกว่าผม...
‪ออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ เหรอ
‪กลับไป
‪แลกกับการทำงานห้าปี
‪เมื่อสัญญาสิ้นสุด
‪นายเกษียณได้ในยุคและสถานที่ที่เลือก
‪พร้อมเงินบำนาญติดตัว
‪ถ้าคุณปรับเปลี่ยนเวลาได้
‪ทำไมไม่ยับยั้งเรื่องนี้ทั้งหมดล่ะ
‪ฉันเกรงว่ามันจะเป็นไปไม่ได้
‪คือว่า...
‪เรื่องนี้
‪มันควรจะต้องเกิดขึ้น
‪บ้าไปแล้ว จุดจบของทุกอย่างเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ทุกอย่าง
‪แค่จุดจบของ...
‪บางอย่าง
‪แล้ว
‪เราตกลงกันได้รึยัง
‪พวกมันทำให้ฉันกลายเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบ ‪ในการฟื้นฟูความต่อเนื่องของเวลา
‪หรือการแก้ไข อย่างที่พวกมันเรียก
‪ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว มีคนอื่นเหมือนกับฉัน
‪ตัวตนที่อยู่นอกเหนือเวลา
‪แตกกระจาย
‪ถูกแยกจากชีวิตที่พวกเขาเคยรู้จัก
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาได้งานนั้นยังไง
‪แต่ฉันรู้ว่าไม่มีใครเก่งเท่าฉัน
‪โฆษกเขตเมืองดัลลัสฟอร์ตเวิร์ต ‪นำคำบรรยายพิเศษ
‪เรื่องการมาเยือน ‪ของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี้มาให้คุณ
‪ฝูงชนส่งเสียงให้ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ
‪ผู้คนนับพันแห่มาต้อนรับ ‪ประธานาธิบดีอย่างบ้าคลั่ง
‪ขณะที่ท่านและสตรีหมายเลขหนึ่ง ‪ออกจากเลิฟ ฟิลด์
‪รถของประธานาธิบดีกำลังเคลื่อนตัวออกไป
‪ประธานาธิบดีและสตรีหมายเลขหนึ่ง
‪มุ่งหน้าไปที่ใจกลางเมืองดัลลัส ที่ซึ่ง...
‪ผู้คนนับพันน่าจะรออยู่บนถนนกันแล้ว...
‪พวกมันไม่รู้ แต่ฉันรอคอยเวลา
‪พยายามหาสมการที่ถูกต้อง
‪ฉันจะได้กลับมาที่นี่
‪ถ้าฉันหาทางกลับมาได้ ‪ฉันรู้ว่าจะหยุดวันสิ้นโลกได้
‪ช่วยโลก
‪ตำรวจดัลลัส
‪กระจายกำลังอยู่ที่นี่ในวันนี้
‪ทำหน้าที่ควบคุมฝูงชนได้อย่างดีเยี่ยม
‪ร่วมกับกลุ่มเทกซัสเรนเจอร์ส
‪ฉันจึงฉีกสัญญา
‪นั่นอะไรน่ะ
‪- ดูเหมือนจะเป็นมิติเวลาแปรปรวน ‪- หลีกไป
‪นายจะทำอะไร
‪เดี๋ยว!
‪ทุกคนมาหลบหลังฉันไว้
‪กระสุนมาจากบริเวณเนินหญ้าใกล้กับถนน...
‪พระเจ้า มันยิงประธานาธิบดี
‪ประกาศทางการระบุว่า ‪ประธานาธิบดีเคนเนดี้เสียชีวิตแล้ว
‪แล้ว...
‪นายเป็นนักฆ่าใช่ไหม
‪ใช่
‪นายมีกฎใช่ไหม
‪นายไม่ได้ฆ่าคนมั่ว
‪ไม่มีกฎ
‪เรากำจัดทุกคนที่ยุ่งกับเส้นเวลา
‪แล้วคนบริสุทธิ์ล่ะ
‪เป็นทางเดียวที่ฉันกลับมาที่นี่ได้
‪แต่นั่นมันฆาตกรรม
‪พระเจ้า ลูเธอร์ โตได้แล้ว
‪เราไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ
‪ไม่มีเรื่องอย่างคนดีหรือคนเลว
‪มีแค่คน
‪ที่ใช้ชีวิตของตัวเอง
‪แต่เมื่อโลกสิ้นสุด ทุกคนตาย
‪รวมถึงครอบครัวเรา
‪เวลาเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‪ไม่อยู่ที่นี่
‪ไอ้ขี้ยาอาจเอาไปแล้วก็ได้
‪ไม่บอกก็รู้ มีเรื่องฉลาดๆ อีกไหม ‪ที่นายอยากบอกฉัน
‪ใช่ ฉันมีสองเรื่อง
‪(ด่วน)
‪"ละเมิดข้อ 6870-4 เอ ‪เดินทางไปกลับโดยไม่ได้รับอนุญาต ปี 1968
‪ต้องการคำอธิบาย"
‪บ้าเอ๊ย ไอ้ขี้ยา
‪มันคิดว่านี่เป็นอะไรกัน บริษัทท่องเที่ยวเหรอ
‪บ้าเอ๊ย เฮเซล
‪ฉันรู้ว่าถ้าเราไม่ได้กระเป๋าคืนโดยเร็ว ‪เราเละแน่
‪เราคงไม่เละถ้านายทำตามระเบียบ
‪แล้วถือกระเป๋าไว้
‪ถ้าเธอถือมันบ้าง
‪เราคงไม่เจอปัญหานี้
‪แค่ค่ากายภาพบำบัด ประกันยังไม่จ่าย ‪ฉันยังไม่เห็นบ่นเลย
‪อ๋อ นี่นายทนเจ็บเงียบๆ เหรอ
‪- อย่าหาเรื่องตอนนี้ได้ไหม ‪- ได้
‪เราต้องกลับไปบ้านครอบครัวนั้น ‪แล้วหาไอ้ขี้ยานั่น
‪พูดจริงเหรอ ครั้งสุดท้ายเราแทบเอาตัวไม่รอด
‪เรากลับไปไม่ได้ ‪จนกว่าจะรู้ว่าเราเจอกับอะไรอยู่
‪ฉันจะขุดคุ้ยครอบครัว ส่วนนายหาไอ้ขี้ยา
‪- ไปเอากระเป๋ากันเถอะ ‪- ได้
‪- ไง ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ผ้าพันคอสวยจัง
‪เธอแต่งหน้าใช่ไหม
‪แค่นิดหน่อย
‪บ้าเอ๊ย
‪มีอะไร
‪ยาฉันหมดเมื่อวาน
‪ฉันชอบเก็บยาไว้ในกล่องเนย
‪แต่ในนั้นมันมีแค่เนย
‪ฉันมีเซอร์ไพรส์มาฝาก
‪เบลลินี่จากร้านเปโตรล่า
‪เหมือนตอนเราเป็นเด็ก
‪น่ารักจังเลย
‪ฉันจะเก็บไว้กินทีหลัง ‪เพราะฉันนัดเลนเนิร์ดกินมื้อเช้า
‪ดอกไม้เมื่อวาน
‪มื้อสายเช้านี้ เธอกะตือรือร้นมากนะเนี่ย
‪ใช่ มันผิดตรงไหนล่ะ
‪เธอรู้จักเขาดีแค่ไหน
‪พอที่จะกินมื้อเช้า ถ้านั่นคือสิ่งที่เธอถาม
‪แค่หลังจากเมื่อวานฉันไม่...
‪ฉันรู้สึกไม่ดี
‪อัลลิสัน
‪ฉันไม่เจอเธอ 12 ปี
‪จู่ๆ จะมาให้คำแนะนำเรื่องแฟนเนี่ยนะ
‪ฉันยังเป็นพี่สาวเธอและเป็นห่วงเธอ และเขา
‪เธอจะห่วงอะไร
‪เลนเนิร์ดมีเสน่ห์ ใส่ใจสุดๆ
‪เพอร์เฟกต์มากๆ
‪แต่ฉันมีประสบการณ์พอที่จะรู้ว่า ‪เมื่อบางอย่างเพอร์เฟกต์เกินไป
‪มันมักจะไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‪เหมือนผู้หญิงที่สร้างชีวิตด้วยข่าวลือ
‪บางคนก็หมายความอย่างที่พูดจริงๆ นะ
‪แวนญา
‪ไง
‪อะไร
‪เปล่า คุณแค่ดูมีความสุข
‪พูดตรงๆ ฉันไม่ได้รู้สึกดีขนาดนี้มานานแล้ว
‪เหรอ
‪มันเหลือเชื่อน่ะ
‪ฉันกินยานี้ตั้งแต่...
‪ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪แล้วยาหมดเมื่อวาน แล้วรู้สึกดีมาก
‪ถ้าไม่กินแล้วรู้สึกดีขึ้น แล้วจะไปกินยาทำไม
‪พูดถึงยา ผมสั่งกาแฟไว้ให้
‪อัลลิสันแวะมาหาก่อนหน้านี้ ‪แล้วเอากาแฟมาให้ฉัน
‪ฉันขอผ่านดีกว่า
‪คุณสองคนใช้เวลาด้วยกันพอสมควรเลยนะ
‪ประมาณนั้น
‪เราไม่เจอกันหลายปี
‪ตั้งแต่เธอกลับมา เธอก็...
‪พยายามทำตัวเป็นพี่สาวคนโต
‪แม้ว่าเราอายุเท่ากัน
‪จริงเหรอ
‪- ใช่ เราเกิดวันเดียวกัน ‪- ใช่เลย
‪ใช่
‪เรื่องครอบครัวอัมเบรลลา
‪ผมลืมไปเลย
‪- มันต้องแปลกแน่ ‪- คุณคาดไม่ถึงเลยละ
‪ไม่มีเด็กคนไหนเป็นเจ้าของวันเกิด ‪มีแต่วันเกิดเด็กๆ ทุกคนพร้อมกัน
‪คุณคิดภาพออกไหม การเกิดวันเดียว
‪กับไอ้บ้าชื่อดังระดับโลกหกคน
‪ที่รู้ตัวว่าพวกเขาเก่งกว่าคุณ
‪ผมนึกไม่ออก
‪ฉันจะดื่มกาแฟสักหน่อย
‪รู้ไหม
‪ผมว่าพี่สาวคุณไม่ค่อยชอบผมเท่าไร
‪ไม่ มัน...
‪เธอแค่คิดว่าฉันตัดสินใจด้วยตัวเองไม่ได้
‪เธออาจมีเหตุผล
‪คุณเพิ่งใส่เกลือในกาแฟ
‪บ้าเอ๊ย โทษที
‪ฉันขอโทษ
‪มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ
‪วันนี้ฉันได้รับโทรศัพท์ว่า...
‪จะมีคัดตัวตำแหน่งเก้าอี้ตัวแรก ‪ในวงออร์เคสตราของฉัน
‪เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้นกับ... ‪เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงอีกคน
‪ฉันไม่รู้ อยู่ๆ เธอก็ไม่มา
‪ดี นั่นเป็นข่าวที่ดีมากเลย
‪- คุณมีโอกาสไปคัดตัว ‪- ไม่
‪- ไม่ ฉันไม่พร้อมสำหรับเรื่องนั้น ‪- แวนญา
‪คุณเป็นนักไวโอลินที่เก่งมาก
‪คุณสอนผมเล่นเพลงเฟร์รีชาร์ค ‪ภายในไม่ถึงชั่วโมงมาแล้ว
‪นั่นวิเศษมากจริงๆ
‪ผมบอกคุณเลยนะ ถ้าคุณ
‪เชื่อในตัวเองสักครั้ง แค่ครั้งเดียว
‪สิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นกับคุณ
‪เดฟ
‪นายโอเคไหม
‪โอเค แค่...
‪เมื่อคืนหนักไปหน่อย
‪ดูแล้วน่าจะมากกว่าแค่เมื่อคืนนะ
‪ใช่
‪จำได้ว่านายไม่มีป้ายชื่อนะ
‪อ๋อ ของเพื่อนน่ะ
‪แล้วรอยสักใหม่นั่นล่ะ
‪รู้ไหม ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไปสักมา
‪อย่างที่ฉันบอก เมื่อคืนหนักไปหน่อย
‪นายทำจนได้ใช่ไหม
‪นายพูดเรื่องอะไร
‪ฉันดูอาการนั้นออก เคลาส์
‪อาการของอะไร
‪เมาเวลา
‪คันไปทั้งตัว
‪ปวดหัวเหมือนมีคนยัดสำลีทั้งกล่องใส่จมูกนาย
‪ทะลุผ่านสมอง
‪จะเล่าให้ฉันฟังไหม
‪เพื่อนนาย ตอนมันบุกเข้ามาในบ้าน ‪แล้วหาตัวนายไม่เจอ
‪มันจับฉันไปเป็นตัวประกันแทน
‪- แล้วนายก็ขโมยกระเป๋าถือเป็นการตอบแทน ‪- ใช่
‪ฉันนึกว่ามีเงินอยู่ในนั้นหรือจำนำได้ ‪อะไรทำนองนั้น
‪แล้วฉันก็เปิดมัน
‪แล้วมารู้ตัวอีกที นายอยู่ที่ไหน
‪หรือฉันควรถามว่าเวลาไหน
‪มันต่างกันตรงไหน
‪มันต่าง...
‪โอเค นายหายไปนานแค่ไหน
‪เกือบหนึ่งปี
‪หนึ่งปี
‪รู้ไหมมันหมายความว่าอะไร
‪ใช่ ตอนนี้ฉันแก่ขึ้น 10 เดือน
‪ไม่ ไม่ใช่มุกตลก เคลาส์
‪เฮเซลกับชาชาจะทำทุกอย่าง ‪เพื่อเอากระเป๋าถือนั่นคืน
‪- ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ‪- หายไปแล้ว ฉันทำลายมัน
‪ฟิ้ว
‪นายคิดบ้าอะไรอยู่
‪นายสนใจอะไร
‪ฉันสนใจอะไรเหรอ ฉันต้องการมัน ไอ้บ้าเอ๊ย ‪ฉันจะได้กลับได้ไง
‪ฉันเริ่มใหม่ได้
‪แค่...
‪นายจะไปไหน
‪การซักถามจบแล้ว แค่...
‪ออกไป
‪ดิเอโก นายต้องให้ฉันจัดการเรื่องนี้
‪นายไม่มี...
‪คุณชอบบอกว่าผมทำอะไรได้และทำอะไรไม่ได้
‪แต่สักครั้งเถอะ ลองทำตามแบบของผมบ้าง
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪นายดูไม่ได้เลย
‪ขอบใจ นายจะไปไหน
‪- ไม่เอา ‪- อะไรนะ
‪ฉันไม่ไปส่งนายหรอก
‪- ไม่เอาสิ นายก็รู้ว่าฉันขับรถไม่ได้ ‪- ฉันไม่สน...
‪โอเค ได้ ฉันจะไปเอาของ สองนาที
‪(ห้องสมุดสาธารณะอาร์ไกล์)
‪(พีบอดี้รับรางวัลความภูมิใจพลเมือง)
‪(คุณพีบอดี้ฉลองอายุ 100 ปี)
‪หายไวๆ นะ
‪ขอบใจ
‪(พิเศษไม่เหมือนใคร)
‪(งานแต่งพีบอดี้กับเบงฟอร์ท)
‪(ช่างศิลป์ท้องถิ่นประมูลผลงานสั่งทำ ‪ในการระดุมทุนประจำปี)
‪(แอล พีบอดี้ 147 ถนนเมอร์ริลโล)
‪(เลขที่ 147 เมอร์ริลโล)
‪ไม่เจอนานเลย
‪ครับ
‪วันนี้ยุ่งสินะครับ
‪วันอังคารพิเศษ
‪ไส้ครีมลดครึ่งราคา
‪ถ้าเราขายไม่ได้ก่อนเที่ยงคืน
‪มันจะแข็งเป็นลูกฮอกกี้
‪แล้ว
‪รับอะไรดีคะ
‪เป็นคำถามที่ดีครับ
‪เคลือบน้ำตาล เชื่อถือได้ เรียบง่าย
‪ช็อกโกแลตเข้มข้นและยั่วยวน
‪ไส้เยลลี่ ข้อดีมากสุดเลยเสี่ยงผิดหวังที่สุด
‪ผมไม่รู้จะสั่งอะไร
‪ผมคิดว่าจะนั่งอยู่ตรงนี้แล้ว... คิด
‪คุณน่าจะ...
‪รีบๆ คิดนะคะ เพราะฉันจะไปพักกินมื้อกลางวัน
‪ผมกินได้นะ
‪นายโอเคไหม
‪ว้าว
‪ครั้งแรกเลย
‪เคลาส์ น้องชายฉันเงียบ
‪ครั้งสุดท้ายที่นายเงียบแบบนี้ เราอายุ 12
‪ใส่ส้นสูงของเกรซวิ่งลงบันได ‪สะดุดล้มแล้วขากรรไกรหัก
‪นายเย็บปากไปนานแค่ไหนนะ
‪แปดสัปดาห์
‪แปดสัปดาห์แห่งความสุข
‪นี่ จอดให้ฉันลงตรงนี้ที
‪(ไปรษณีย์เลกชอร์)
‪แน่ใจนะว่านายไม่เป็นไร
‪(ทหารผ่านศึกสงครามต่างประเทศ)
‪ไง เดฟ
‪เดฟ!
‪ไปให้พ้น ได้โปรด
‪ไม่ไปจนกว่านายจะพูดกับฉัน
‪นายขู่ฉันเหรอ
‪นี่ เพื่อน
‪ร้านนี้น่ะ สำหรับทหารผ่านศึกเท่านั้น
‪ฉันเป็นทหารผ่านศึก
‪จริงเหรอ
‪นายประจำการที่ไหนล่ะ
‪ไม่ใช่เรื่องของนาย
‪กล้าดีนักนะที่เข้ามาแกล้งทำเป็นพวกเรา
‪ฉันมีสิทธิ์เข้ามาที่นี่ เหมือนกับนาย
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ช้าๆ ทหารเรือ
‪โอเคไหม น้องผมดื่มเยอะไปหน่อย
‪ให้มันจบไปเถอะ
‪ไปตามทางของใครของมัน
‪ได้เลย
‪ขอบใจ
‪- เคลาส์ ‪- ถ้านายขอโทษ
‪ได้
‪ผมขอโทษ
‪เขาขอโทษ เราทุกคนขอโทษ
‪แล้ว
‪เราไม่มีปัญหากันแลัวนะ
‪ฉันอยากได้ยินเขาพูด
‪- นี่เพื่อน ฉันแค่พยายามจะ... ‪- ไม่ๆ เขาพูดถูก ดิเอโก เขาพูดถูก
‪ฉันอยากขอโทษ...
‪ที่นาย...
‪ไปแย่งตัวไอ้โง่ออกมาจากหมู่บ้าน
‪ดีจังเลย
‪ใช่
‪เพื่อนฉันอยู่ที่นี่
‪ฉันเป็นทวิตเชอร์
‪คืออะไร ยาเสพติดรึเปล่า
‪ไม่ใช่
‪ไม่ นั่นคือสิ่งที่นักดูนกอย่างเรา ‪เรียกกันเอง
‪นกตัวนั้น...
‪นกหัวขวานท้องแดง
‪ดูเหมือนมันขี้อายกับสาวๆ นิดหน่อย
‪ว้าว ดูตรงโน้นสิ
‪นั่นคือ...
‪นกกระจิบแจ็กไพน์หรือนกกระจิบ...
‪เคิร์ตแลนด์ หายากมาก
‪งั้นคุณก็แค่...
‪นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว...
‪ดูมันเหรอครับ คุณไม่ยิงเหรอ
‪ไม่มีทางเลย
‪ฉันแค่...
‪ฉันชอบความอิสระของพวกมัน ‪พวกมันอยู่กับปัจจุบันโดยสมบูรณ์
‪ตอนมันหิว มันกิน
‪ตอนมันเหนื่อย มันพักที่รัง ‪ตอนมันมีอารมณ์ มัน...
‪เคล็ดลับแห่งชีวิตสินะครับ
‪อย่าทำให้ซับซ้อน
‪คนเรามีแต่ทำให้ทุกอย่างซับซ้อน
‪จริงที่สุด
‪ผมเคยมีความสุขกับชีวิต
‪ที่จริงชีวิตก็มีแต่งาน
‪ไม่นานมานี้ ผม...
‪เริ่มจะทำงานแบบขอไปที
‪ผมเดินทางปีละ 52 สัปดาห์ ‪ไม่มีสถานที่ให้เรียกว่าบ้าน
‪มันคงยากมากที่ไม่ได้อยู่ที่เดิม ‪นานพอจะสุขสบายได้
‪ฉันคงคิดถึงเตียงนอนตัวเอง
‪ผมไม่มีเตียงของตัวเองด้วยซ้ำ
‪เศร้าจังเลย
‪ทุกคนควรมี
‪รังให้บินกลับเมื่อเหนื่อยล้า
‪แล้วคุณล่ะ
‪ผมเดาว่าคุณไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือ
‪ขายโดนัทให้คนอย่างผม
‪ฉันกำลังเก็บเงินเพื่อย้ายไปแถบชนบท
‪ฉันจะปลูกสวนผักแล้วก็
‪อาจเปิดร้านทำขนมของตัวเอง
‪แล้วลองทำโดนัทวีแกนดู
‪- เป็นแผนการที่ดีนะครับ ‪- ใช่
‪อีกประมาณปี ฉันถึงจะเก็บเงินได้พอย้ายไป
‪คุณอาจจะควร...
‪เร่งกำหนดการของคุณหน่อย
‪จริงเหรอ
‪ทำไมล่ะ
‪ชีวิตแสนสั้นครับ
‪อนาคตไม่มีอะไรแน่นอน
‪ถ้าคุณต้องการอะไรในชีวิต คุณต้องคว้าเลย
‪ครับ
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪นายปากดีมาก รู้ไหม
‪ว้าว ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ดิเอโก
‪ทุกอย่างเป็นเรื่องตลกสำหรับนายใช่ไหม ‪ช่วยหยุดได้ไหม
‪เอาของพวกนี้ใส่ร่างกายทำไม
‪ดูซะ
‪ร่างกายฉันนี่แข็งแกร่ง
‪- เรื่องบ้าๆ ที่นายทำ มันแค่ความอ่อนแอ ‪- ว้าว สวย
‪ความอ่อนแอรู้สึกดีมาก
‪- นายเป็นอะไรของนาย ‪- อย่าตบฉัน ไอ้บ้าเอ๊ย
‪อย่าบอกฉันว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ‪เพราะฉันเห็นนายในนั้น
‪- นายร้องไห้เป็นเด็กทารก ‪- เพราะฉันสูญเสียคนคนหนึ่งไป
‪ฉันสูญเสียคนคนหนึ่ง คนเดียว...
‪คนเดียวที่ฉันรักมากกว่าตัวเองอย่างแท้จริง
‪กินเลยนะ
‪นายโชคดีกว่าคนส่วนใหญ่
‪เมื่อนายสูญเสียคนคนหนึ่งไป
‪อย่างน้อยนาย...
‪ก็เจอเขาได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
‪นั่นไงเป้าหมาย
‪นี่ ฉันรู้จักผู้ชายคนนั้น
‪นายจะรู้ได้ยังไงว่า...
‪เขากับผู้หญิงจอมโกรธทรมานฉัน ‪จนฉันแทบเอาชีวิตไม่รอด
‪เราต้องจัดการมัน
‪โอเค ฉันคิดว่าเจออะไรแล้ว โดโลเรส
‪มันเป็นสิ่งเล็กๆ แต่พอจะลุ้นได้
‪นายคุยกับใครอยู่ นี่มันอะไรกัน
‪คณิตศาสตร์ความน่าจะเป็น
‪ความน่าจะเป็นของอะไร
‪ว่าถ้าใครตายแล้วจะช่วยโลกได้
‪ฉันจำกัดมันให้เหลือสี่
‪นายบอกว่าหนึ่งในสี่คนนี้ ‪ก่อให้เกิดวันสิ้นโลกเหรอ
‪เปล่า ฉันบอกว่าความตายของพวกเขา ‪อาจป้องกันมันได้
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪เวลาแปรปรวน ‪การปรับเปลี่ยนเล็กน้อยที่สุดในเหตุการณ์
‪นำไปสู่ผลลัพธ์ที่แตกต่างอย่างมาก ‪ในความต่อเนื่องของเวลาได้
‪ทฤษฎีปีกผีเสื้อขยับ
‪งั้นสิ่งที่ฉันต้องทำคือ ‪ค้นหาคนที่มีความเป็นไปได้สูงสุด
‪ในการสร้างผลกระทบกับเส้นเวลา ‪ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน และฆ่าพวกเขา
‪มิลตัน กรีน เขาเป็นใครกัน ‪ผู้ก่อการร้ายหรืออะไร
‪ฉันเชื่อว่าเป็นคนทำสวน
‪อย่ามาตลก
‪เดี๋ยว นี่มันบ้าชัดๆ ห้า
‪นายเอามันมาจากที่ไหน
‪ห้องพ่อ
‪ฉันคิดว่าพ่อเคยใช้มันยิงแรด
‪เหมือนกับรุ่นที่ฉันเคยใช้ตอนทำงาน
‪เข้ากับบ่าได้ดีและ
‪ไว้ใจได้มาก
‪แต่นาย... มิลตันคนนี้เป็นแค่ผู้บริสุทธิ์
‪มันคือคณิตพื้นฐาน
‪ความตายของเขาอาจช่วยหลายพันล้านชีวิต
‪ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย เขาก็ตายภายในสี่วันอยู่ดี
‪วันสิ้นโลกจะไม่ปรานีใคร
‪เราไม่ทำเรื่องแบบนี้
‪เราจะไม่ทำอะไรเลย ฉันทำเอง
‪ฉันให้นายไปฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่ได้ ห้า ‪ไม่ว่าจะช่วยชีวิตคนได้แค่ไหน
‪งั้นก็ห้ามฉันให้ได้สิ
‪นายจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪วาง
‪เธอ
‪ลง
‪วางปืนลง วันนี้นายจะไม่ฆ่าใครทั้งนั้น
‪ฉันรู้ว่าเธอสำคัญกับนาย อย่าให้ฉันทำแบบนี้
‪ไม่เธอก็ปืน
‪นายเลือกมา
‪ฉันทำแบบนี้ได้ทั้งวัน
‪ฉันรู้ว่านายยังเป็นคนดีอยู่ ห้า
‪ไม่อย่างนั้นนายคงไม่เสี่ยงทุกอย่าง
‪กลับมาที่นี่เพื่อช่วยพวกเรา
‪แต่นายไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว
‪มีวิธีหนึ่ง
‪แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้
‪เป็นไปไม่ได้มากกว่า ‪สิ่งที่ทำให้นายกลับมาที่นี่เหรอ
‪- ไง ‪- ไง
‪ขอฉันเข้าไปได้ไหม
‪โทษที ฉันต้องซ้อมจริงๆ
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าเธอจะไม่อยากได้ยินเรื่องนี้
‪แต่ฉันเพิ่งไปห้องสมุด ค้นประวัติเลนเนิร์ด
‪ว่าไงนะ
‪ทำแบบนั้นทำไม
‪แวนญา ที่นั่นมีบันทึกครบทุกอย่างเลย
‪ถ้าเธอค้นประวัติฉัน ก็เจอเพียบ...
‪เธอเป็นคนดังอันดับต้นๆ ของโลก
‪โอเค ตัวอย่างไม่ดี
‪ประเด็นของฉันคือน่าจะมีประวัติของเขาอยู่บ้าง
‪แต่สิ่งที่ฉันเจอคือรูปภาพ ‪และชื่อของเขาในสมุดโทรศัพท์
‪- ราวกับเขาไม่มี... ‪- เธอนี่เหลือเชื่อเลย
‪เธอพยายามขุดเรื่องของคนที่ฉันชอบ ‪ใครทำแบบนั้นกัน
‪ฟังนะ ฉันมีประสบการณ์ ‪เรื่องพวกย่องตามมามาก ฉันไม่ไว้ใจเขา
‪เธอหมายความว่าไม่ไว้ใจฉัน
‪- ว่าไงนะ เปล่า ‪- นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ
‪แล้วเป็นครั้งแรกที่มีคนคิดว่าฉันพิเศษ
‪ฉันแค่เป็นห่วงเธอ
‪เธอไม่ใช่แม่ฉัน
‪ห่วงเรื่องลูกสาวตัวเองเถอะ
‪พูดไม่ยุติธรรมเลยนะ
‪ฉันอยากให้เธอกลับไป
‪เตียงเดี่ยวแทนเตียงคู่ ‪ต่อไปจะอะไร ฟูกบนพื้นเหรอ
‪มันต่างกันยังไง
‪เราอยู่ที่นี่แค่คืนเดียว
‪เธอพูดง่ายไง
‪ฉันไปโรงจำนำทุกที่ทั่วเมือง ตามหากระเป๋าถือ
‪เธอกลับพักผ่อนอยู่ในห้องสมุด
‪อย่างน้อยเราก็รู้ข้อมูลมีประโยชน์ ‪เกี่ยวกับครอบครัวนั้น
‪มันเหมือนหนังสือคู่มือครอบครัวฮาร์กรีฟส์
‪ฉันจะบอกอะไรให้ พวกมันเละเทะสุดๆ
‪หมายเลขห้าย้อนเวลาได้โดยไม่มีกระเป๋าถือ ‪แต่ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่
‪เจ้าทึ่มตัวใหญ่อาศัยอยู่บนดวงจันทร์มาหลายปี
‪ไอ้ขี้ยาติดต่อกับคนตายได้
‪ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไม ‪เมื่อวานมันรู้เรื่องคนรัสเซียที่ตายไป
‪แล้วเจ้าโง่ที่ใส่หน้ากาก ‪ขว้างทุกอย่างเป็นวิถีโค้งได้ ปกติเป็นมีด
‪มันเป็นคนที่เราต้องกังวลตอนนี้
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะมันอยู่ตรงที่จอดรถ แอบอยู่หลังรถไอศกรีม
‪โป๊ะเชะ
‪นายรู้ไหมว่าการฆ่าคนพวกนั้น ‪จะไม่ทำให้นายรู้สึกดีขึ้น
‪รู้ แต่ตอนเสร็จแล้ว
‪ฉันจะได้หลับสนิท
‪แน่อยู่แล้ว
‪เสมียนโรงแรม
‪ห้าส่งมา
‪เขาหาเราเจอได้ยังไง
‪เขาเคยเป็นพวกเรา เขารู้ทุกระเบียบการ
‪เขาบอกว่าเขามีกระเป๋าถือ ‪และอยากเจอพวกเรา
‪เร็วเข้า เราสายแล้ว
‪แล้วเพื่อนของเราที่อยู่ด้านนอกล่ะ ‪เราไม่อยากให้ใครไล่ตามมานะ
‪มะนิลา ปี 1902
‪ใช้อุบายถังน้ำแข็งกัน
‪รอในรถนะ
‪นายพูดเรื่องอะไร คนนี้ทรมานฉัน
‪ฉันมีแผน
‪จริงๆ แล้วแผนของนายคืออะไร เจ้าตัวใหญ่
‪ฉันบอกให้นายรอที่รถ
‪ใช่ แต่นายยังบอกฉันว่า ‪เลียแบตเก้าโวลต์จะทำให้ขนเพชรขึ้น
‪ตอนนั้นเราแปดขวบ
‪สักครั้งในชีวิตนาย
‪ฉันอยากให้นายฟังฉัน โอเคไหม
‪ทีนี้ กลับไปที่รถ
‪ถ้าฉันไม่ออกมาภายในสองนาที ‪แปลว่าฉันอาจจะตาย
‪ถ้ามันเกิดขึ้น ไปขอความช่วยเหลือ
‪โอเคไหม
‪ได้ โอเคๆ
‪โอเค
‪เห็นไหม
‪นายเคยคิดว่าฉันโง่
‪ฉันยังคิดว่านายโง่อยู่
‪- พวกมันกำลังจะหนีไป ‪- ไม่ต้องขอบใจ
‪เวรเอ๊ย ขึ้นรถ
‪- นี่อยู่ในแผนการใหญ่ของนายด้วยไหม ‪- หุบปาก
‪เธอชื่ออะไรนะ
‪แวนญา
‪ดังๆ หน่อย
‪แวนญา ฮาร์กรีฟส์
‪อืม
‪งั้น...
‪(เลขที่ 147 ถนนเมอร์ริลโล)
‪ฉันเคยไม่ชอบมันเลย
‪อะไร
‪การฆ่า
‪ฉันทำงานเก่งและ
‪ฉันภูมิใจในงาน
‪แต่ไม่เคยมีความสุขเลย
‪ต้องอยู่คนเดียวอยู่หลายปี
‪ความโดดเดี่ยวเล่นตลกกับจิตใจเราได้
‪นายหายไปตั้งนาน
‪ฉันอยู่บนดวงจันทร์แค่สี่ปี แต่มันก็นานเกินพอ
‪การอยู่คนเดียวทำร้ายนาย
‪นายคิดว่าพวกมันจะเชื่อไหม
‪ฉันรู้ว่าพวกมันไม่มีทางเลือก
‪เหมือนตำรวจที่ทำปืนหาย ‪ถ้าเดอะ คอมมิชชั่นรู้เข้า
‪พวกมันต้องซวยหนัก
‪ยังไม่พูดถึงที่ต้องติดอยู่ที่นี่ ‪จนกว่าจะหากระเป๋าคืนได้อีกนะ
‪ฉันควรเป็นคนถือ
‪เผื่อพวกมันเล่นตุกติกกับนาย
‪โอเค ลูเธอร์ แต่จงระวัง
‪ฉัน... ฉันใช้ชีวิตมานาน แต่ว่า...
‪นายยังหนุ่ม นายมีชีวิตทั้งชีวิตรออยู่
‪อย่าตายเปล่า
‪เอาละนะ
‪ถ้ามันผิดแผน
‪ช่วยบอกโดโลเรสว่าฉันขอโทษ
‪หน้ากากจำเป็นจริงเหรอ
‪แล้วมันอยู่ที่ไหน เจ้าหนู
‪ว้าว จะเริ่มกันแบบนี้เลยสินะ
‪รู้ไหม เรากลับขึ้นรถแล้วจบเรื่องเลยได้นะ
‪นายจะเดินไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ
‪อาจจะ
‪แต่ฉันมั่นใจว่าพวกแกคงรู้แล้ว ‪จากการบุกครั้งก่อน ว่าพี่ฉัน
‪ไม่ใช่ยักษ์ทั่วไป
‪เขาพูดถูก เธอปล่อยโคมระย้าใส่มัน ‪แล้วมันก็ลุกขึ้นมาเฉย
‪กว่าแกจะล้มเขาได้
‪เขาคงบี้กระเป๋าถือสุดหวงแกจนเละไม่มีชิ้นดี
‪เราก็อาจโดนด้วย ใช่ไหม
‪แล้วเราจะช่วยกันยังไงดี
‪ฉันอยากให้แกติดต่อกับหัวหน้า
‪เพื่อให้ฉันคุยกับเธอได้
‪แบบตัวต่อตัว
‪เรื่องอะไร
‪ฉันไม่คิดว่าเป็นธุระของแก
‪แค่อย่าบอกเธอเรื่องกระเป๋าถือ
‪ยุติธรรมดี
‪ยังไงต่อล่ะ
‪เราก็รอ
‪นั่นเธอเหรอ
‪เขามาทำบ้าอะไรที่นี่
‪ซิ่งกว่านี้
‪นี่เป็นกับดัก
‪พลังนี้เจ๋ง ใช่ไหมล่ะ
‪สวัสดี ห้า
‪นายดูดีนะ
‪ถ้าดูจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‪ดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้ง
‪เหมือนเราเพิ่งเจอกันเมื่อวาน
‪แน่นอน ตอนนั้นนายแก่กว่านี้หน่อย
‪ยินดีด้วยนะ
‪กับการถอยกลับของอายุ
‪ฉลาดมาก
‪ทำเราหัวหมุนเลย
‪ผมก็อยากเอาหน้านะ
‪แต่ผมแค่คำนวณ ‪การพุ่งขยายขนาดของเวลาผิดและ...
‪ก็นะ อย่างที่เห็น
‪รู้ใช่ไหมว่าพยายามไปก็ไร้ประโยชน์
‪ทำไมไม่บอกฉันล่ะว่านายต้องการอะไรกันแน่
‪ผมอยากให้คุณหยุดมัน
‪นายรู้ว่าสิ่งที่นายขอเป็นไปไม่ได้เลย แม้แต่กับฉัน
‪สิ่งที่ต้องเกิด ยังไงก็ต้องเกิด
‪นั่นคือเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ของเรา
‪เหรอ แล้วถ้าการรอดตายเป็นเหตุผลล่ะ
‪เดี๋ยวก็มีคนมาแทนฉัน
‪ฉันเป็นแค่...
‪ฟันเฟืองเล็กๆ ในเครื่องจักร
‪เรื่องเพ้อฝันนี้
‪นายเฝ้าปูทางมาให้รวมตัวกับพี่น้อง ‪เพื่อหยุดยั้งวันสิ้นโลก
‪มันก็แค่นั้น
‪เป็นเรื่องเพ้อฝัน
‪ฉันต้องบอกว่า
‪เราประทับใจกับความมุ่งมั่นของนาย
‪กับความดั้นด้นของนายจริงๆ
‪ไม่ธรรมดาเลย
‪เป็นเหตุผลที่เราอยากเสนอ
‪ตำแหน่งใหม่ให้นายที่เดอะ คอมมิชชั่น
‪ในฝ่ายบริหาร
‪จะมาไม้ไหนอีกล่ะ
‪กลับมาทำงานกับเราอีกครั้ง
‪นายก็รู้ว่ามันเหมาะกับนาย
‪ครั้งก่อนมันจบไม่สวย
‪แต่นายจะไม่ได้อยู่แผนกแก้ไขอีกแล้ว
‪ฉันพูดถึงเรื่อง...
‪สำนักงาน...
‪ใหญ่
‪นายจะได้ประกันสุขภาพและเงินบำนาญที่ดีที่สุด
‪และหยุดเดินทางอย่างไม่มีที่สิ้นสุดแบบนี้
‪นายเป็นมืออาชีพที่โดดเด่นใน...
‪ชุดนักเรียนกางเกงขาสั้น
‪เรามีเทคโนโลยี
‪ที่จะใช้ย้อนกระบวนการได้
‪นายคงไม่มีความสุข
‪ในสภาพนี้หรอก
‪ผมไม่ได้ค้นหาความสุข
‪เราต่างค้นหาความสุข
‪เราทำให้มันเกิดขึ้นได้
‪เราทำให้นาย...
‪เป็นตัวเองอีกครั้งได้
‪แล้วครอบครัวผมล่ะ
‪พวกเขาทำไม
‪ผมอยากให้พวกเขารอด
‪ทุกคนเหรอ
‪ใช่ ทุกคน
‪งั้น...
‪ฉันจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪เราตกลงกันได้รึยัง
‪เดี๋ยวก่อน
‪ห้า
‪ห้า!
‪มาเอาไปสิ
‪มาเร็วๆ
‪เดี๋ยว
‪ฉันเจ็บเท้า
‪พวกนายมาทำบ้าอะไรที่นี่
‪เห็นห้าบ้างไหม
‪ไม่!
‪บ้าเอ๊ย
‪ขึ้นรถเลย
‪ลูเธอร์ ไป!
‪ไปกันเลย
‪ให้ตายสิวะ!
‪บ้าเอ๊ย
‪ไง เป็นยังไงบ้าง
‪- เอาจริงๆ เหรอ ‪- ใช่
‪วิเศษเลยแหละ
‪ฉันไม่เคยเล่นโดยไม่กินยามาก่อน ‪ฉันเลยประหม่ามาก
‪แต่ไม่รู้สิ มันเหมือน
‪ฉันถูกแบกโดย
‪พลังที่มองไม่เห็น...
‪- ประสบการณ์เหมือนถอดวิญญาณ ‪- ใช่ ทำนองนั้น
‪มันแค่เหมือนฉัน...
‪สัมผัสทุกอย่างได้เต็มที่มากขึ้น
‪ล้ำลึกมากขึ้น
‪แล้วฉันทำได้
‪อะไรนะ
‪- ฉันได้เป็นเก้าอี้แรก ‪- คุณทำได้เหรอ
‪พระเจ้า ยินดีด้วย!
‪ผมดีใจกับคุณมาก
‪หลังจากทุกอย่างที่คุณผ่านพ้นมา
‪คุณสมควรได้รับมัน
‪ไม่เคยมีใครเชื่อในตัวฉันแบบนี้
‪แวนญา
‪นี่คือเวลาของคุณ
‪คุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪ดี
‪จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪จำได้
‪คุณเข้าใจไหมว่าเด็กๆ จะรู้ไม่ได้เด็ดขาด
‪ฉันเข้าใจ
‪ดี
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา