NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DOLINA A SHAU, WIETNAM. ROK 1968
Szlag!
Ostrzał!
Ruchy, panienki. Wietkong u bram!
Ruszać się!
Ogłuchłeś? Ubieraj się!
Nie jestem…
Wojna nie poczeka, aż się wystroisz! Chaz, ogarnij go!
Daj mu spodnie! Ruchy! Nie mamy czasu! Daj mu karabin!
Nie gap się, wciągaj spodnie!
- Dopiero przyjechałeś? - Och… tak.
- Szaleństwo, co? - No.
Przywykniesz.
Dave.
Klaus.
Zajęte.
Super. Wstałeś.
Musimy pogadać. Ja, ty i reszta. Widzimy się w salonie.
- W tej chwili. - Kusisz, ale mam już plany…
Nie ma czasu. Za trzy dni koniec świata.
Trzy dni?
- Tak mówił Pięć. - Staruszek coś wspominał.
Ale nie mówił, że tak szybko.
ŚRODA, 8,15
Możemy mu ufać? Zauważyliście, że Pięć jest nieco…
Nasz mały psychol.
Brzmiał przekonująco. Nie ścigaliby go, gdyby nie chciał zapobiec apokalipsie.
- Dlatego go śledzą? - Tak.
Co Pięć zobaczył?
Podobno próbowaliśmy powstrzymać sprawcę tego wszystkiego.
Mam plan. Przejrzymy badania taty…
- Co? - Chwila, moment.
Co stało się za pierwszym razem?
Tak. Czego nam nie mówisz?
Śmiało, byku. Mów.
Zginęliśmy.
Że co?
Mówię, że zginęliśmy.
- Nic nie mów. - Co? Uszczypnij mnie, bo chyba śnię.
Zaciśnij zęby. To tylko jeden dzień.
Cóż za ulga. To zbyt piękne, by było prawdziwe.
Jest coraz gorzej.
„Kontrakt na zabicie Numeru Pięć wygasł. Oczekujcie poleceń”.
Wyjaśnił sprawy z Komisją.
Myślisz, że tak łatwo by mu odpuścili?
- To nie ma sensu. - Ma. Gość jest legendą.
A my co? Z pierwszej łapanki?
- Jesteśmy robolami. - To do roboty.
Bo kolejne zadanie trzeba wykonać śpiewająco.
- Pokazać, że wciąż to ogarniamy. - Co?
To właśnie twój problem. Kolejna wiadomość, kolejne zadanie…
Jak nie znajdziemy teczki, nie będzie niczego.
- Kropka. - Nieważne.
- Tak, nieważne.
Potrzebuję cukru. Skoczę po coś.
Dobra.
„Zabić Hazela”.
Muszę przyznać, Pięć,
że odkąd tu jestem, nie poznałam nikogo takiego jak ty.
Hazel i Cha-Cha mają talent, ale nie widzą szerszej perspektywy.
Twoja ikra i zaradność… Przypominasz mnie.
Jeśli… mogę się pochełpić.
Jeśli dobrze się sprawisz,
będzie z ciebie dobry następca.
Chcę jak najszybciej omówić bezpieczeństwo rodziny.
- I kwestię nowego ciała. - Cóż za tupet.
Przyznam, że to miła odmiana.
Ale spokojnie. Wszystko w swoim czasie.
Skoro wreszcie zgodziłeś się współpracować,
mamy nieograniczony czas.
Komisja dba o kruchą równowagę między kolejnością zdarzeń
a wolną wolą.
Teczka nie należy już do twojego wyposażenia, uwolnij umysł.
Pracujesz w kierownictwie. Jesteś jednym z nas.
POKÓJ TECZEK
Pracują tu wyłącznie menadżerowie prowadzący.
Każdy odpowiada za jedno ważne wydarzenie historyczne naraz.
- Sporo ich. - Imponujące, czyż nie?
Być częścią czegoś… tak wielkiego.
Chodźmy.
Gdy ktoś obierze niewłaściwą ścieżkę,
zmieniając bieg wydarzeń, Komisja otrzymuje raport
od agentów działających w terenie.
Raporty są sortowane i przypisywane do menadżerów.
Ci określają, czy trzeba kogoś…
usunąć z równania, by zapewnić właściwy bieg wydarzeń.
Na tej podstawie menadżer wysyła polecenia pocztą pneumatyczną…
do zabójców, takich, jakim niegdyś byłeś ty.
Jakieś pytania?
Tak.
Kto prowadził moją sprawę?
Pytasz o apokalipsę.
Pięć, poznaj Dot.
Dot odpowiada za sprawy związane z apokalipsą.
To ona wykryła twoje pojawienie się w 2019 roku.
Bez urazy.
Dałeś nam mocno w kość.
Przechytrzyłeś dwoje najlepszych zabójców.
Jeśli to nie brzmi jak materiał na przywódcę…
to już nie wiem.
Podejrzewam…
że lubisz wyzwania, Pięć.
Dlatego twoja pierwsza sprawa jest dość skomplikowana.
Szkoda, że Joseph Spah nie chciał sabotować zbiornika z paliwem.
To by wiele ułatwiło.
Tak czy owak,
jeśli masz pytania,
będę tuż za ścianą.
Po co to robię?
Bo to ważne.
Po każdym spotkaniu z nimi czuję, że tracę część siebie.
Teraz masz mnie.
Jesteśmy jak Sonny i Cher, jak dżem i masło orzechowe.
Pierwsze skrzypce to spory sukces, który osiągnęłaś sama.
Więc warto zaprosić ich na koncert.
Muszą dostrzec twój talent.
Dobra, Sonny.
Zróbmy to.
Służąca ma wolne?
Nazywaliśmy ją mamą.
Gdzie są wszyscy?
Czemu na żadnym cię nie ma?
Życie kręciło się wokół Akademii, do której nie należałam…
Leonard.
Chodź.
Musimy to wiedzieć.
- Tylko my? - W domu?
- Cała planeta? - Poza domem.
Wszyscy zginęli.
Co się dzieje?
Sprawy rodzinne.
Rodzinne…
Beze mnie, rzecz jasna.
To nie tak. My…
- Nie przeszkadzam. - Zaczekaj.
- Powiem ci na osobności. - Nie kłopocz się. Ja też nie będę.
- To nie fair. - Fair?
Bycie twoją siostrą też nie jest fair.
Odkąd pamiętam, zawsze mnie pomijano.
Myślałam, że to ojciec, ale on nie żyje.
To wy jesteście dupkami.
Auć.
Czekaj. Zostawiłem kurtkę.
Nie wrócę tam.
Idź, dogonię cię.
Znajdę ją i to wyjaśnię.
Nie ma czasu. Musimy wiedzieć, co wywoła apokalipsę.
Jest masa możliwości.
Wojna atomowa, asteroidy.
Sądzę, że chodzi o Księżyc. Z jakiegoś powodu mnie tam wysłał.
Każdego dnia wysyłałem raporty, próbki materiałów.
Najpierw musimy znaleźć jego badania.
Przecież za pierwszym razem zginęliśmy w walce. Pamiętasz?
Szok, Klaus ma rację.
Jak wygramy teraz?
Pięć.
Wtedy go nie było.
Nie byliśmy razem.
Pełna moc Umbrella Academy. Tego było nam trzeba.
- A gdzie Pięć? - Chciał zmienić bieg wydarzeń.
- Wkrótce wróci. - Dorwę Hazela i Cha-Chę.
Że niby teraz?
Tak. Zostały trzy dni, tracę nadzieję.
- Wiem, że chcesz pomścić przyjaciółkę… - To nie była jakaś tam przyjaciółka!
Jeśli mam umrzeć, najpierw muszę ich zabić.
Kiepsko wyglądasz.
Po czym wnosisz? Czuję się super.
Nie musisz robić tego sam.
- Zależy ci. - Nie jesteś pępkiem świata.
Klaus?
- Klaus! - Tak, wybacz.
I co? Też odpuszczasz?
Na to wygląda.
Więc to tak?
Pasuje ci, że wkrótce zginiemy?
Nie do wiary.
Zostaliśmy sami.
Błagam, ty też?
Muszę wracać do Los Angeles.
Jeśli to koniec, muszę być z córką. Chrzanić zakaz.
Sam to powiedziałeś.
Potrzebujemy całej Akademii, by mieć choć cień szansy.
Przepraszam, Luther.
Nie wierzę, że byłam tak głupia, by wrócić.
Nie powinienem był nalegać.
To moja wina. Chciałam, by choć raz byli ze mnie dumni.
Jak mogłam pomyśleć, że będę warta ich uwagi?
Nie ma nic ważniejszego od świętego obowiązku
ratowania pieprzonego świata.
- Vanya! - Co?
Co się stało?
Ty się stałaś.
Daj spokój.
To szaleństwo. Przecież tak już było.
To przypadek.
To niemożliwe.
Chodź. Zaraz będziemy u mnie.
Cholera.
Cześć. Pomożesz mi?
Jasne, zawiążę. Ale potem ty zwiążesz mnie.
Że co?
Ostatnio świetnie się bawiłem na trzeźwo,
gdy te czubki związały mnie w motelu.
Niezły z ciebie świr.
Czemu? To ty ciągle powtarzasz: „Klaus, musisz to rzucić”.
- Są lepsze sposoby na detoks. - Nie dla mnie.
Ktoś musi mnie ograniczyć.
Dobra.
- Dzięki. - Pomożesz mi?
Jasne.
PAN PIĘĆ
Siema, Pięć. Jak leci?
- Potrzebuję ciszy, by to skończyć. - Pewnie.
Później idziemy na lunch. Zastanawiałam się…
czy coś porabiasz.
Pa.
Nie w ten sposób.
Pięć.
Poznaj Glorię.
Jest chyba najważniejszym trybikiem w naszej maszynie.
Glorio,
to Numer Pięć.
Spójrz na siebie. Mały i śmiertelnie niebezpieczny.
Cieszy mnie, że wygasło zlecenie na twoją głowę.
Twoja reputacja cię wyprzedza. Chyba wyrabiasz sobie tutaj renomę.
ZABIĆ KARLA WEBERA.
Karl Weber.
Powiedz,
czemu nieszczęsny Karl?
W sklepie mięsnym Karla Webera zakupy robi kapitan Ernst A. Lehmann.
Jeśli Karl umrze, sklep przejmie Otto, jego syn, który…
nie myje rąk, obrzydliwiec.
I to on poda kapitanowi mięso.
Wywołując zatrucie.
Kapitan spóźni się do pracy. Co opóźni wylot.
Żeby nadrobić opóźnienie,
Hindenburg wleci w strefę naładowanych cząsteczek.
Wyładowania statyczne w sterowcu czynią z niego beczkę prochu.
- Iskierki z silnika… - I w ten sposób…
Chyba wszyscy słyszeliście, że pan Pięć sprawnie operuje
zarówno mieczem, jak i piórem.
Niech jego trud będzie inspiracją dla was wszystkich.
Herb!
Jak długo pracujesz nad Lusitanią?
Rzućmy okiem…
Przepraszam?
- Gdy zaczynałem… - Nie słyszę cię.
Nadal nie słyszę.
Gene, słówko przed lunchem.
Gutenberg ma wątpliwości dotyczące prasy.
APOKALIPSA
Cholera.
Jak ci mija pierwszy dzień?
Wspaniale.
Miło to słyszeć.
Poparzyłam sobie fałdki.
Zdarzyło ci się?
Fałdki?
Krawędzie twardego podniebienia ułatwiające przełykanie.
Od dwóch dni przyjmuję same płyny, stąd częstomocz.
Jeden trybik źle pracuje i wszystko się sypie.
Tutaj, w biurze,
ponad wszystko cenimy uczciwość.
Zaufanie to podstawa i trzeba na nie zapracować.
W przypadku naruszeń
Komisja działa szybko i bez litości.
Z wydajnością, którą doceni ktoś taki jak ty.
Robię się głodna. Jadłeś już lunch?
- Jeszcze nie. - Świetnie. Może zjemy w moim gabinecie?
Możesz jeść stały pokarm, a ja będę napawała się
tym widokiem.
Brzmi super.
Tu jest teczka?
Według Komisji.
Wporzo.
To zupełne pustkowie.
- Co robisz? - Wiążę sznurowadło.
Mogę zadać ci pokręcone pytanie?
Jasne, wal.
Źle by się stało,
- gdybyśmy nie znaleźli teczki? - Tak.
Wiesz, co robią, gdy ktoś się wyłamie. Ścigaliby nas. Co z tobą?
Męczą mnie rozkazy i łażenie, gdzie mi każą.
Byłoby miło zabić kogoś z własnej woli, bez rozkazów Komisji.
Olejmy tę głupią teczkę.
Może tu zostaniemy?
Gdybyś zapomniał, za trzy dni „tu” zniknie.
Więc pomóżmy to zatrzymać.
- Co? - No wiesz.
To niemożliwe.
- Czemu? Pięć wrócił. - Nie udało mu się.
Znów pracuje dla Komisji. Nie ma innego sposobu.
Musimy robić, co każą.
Tak czy inaczej, zawsze cię dorwą.
UŚMIECH LOSU MOTEL
Nie ma jak w domu.
No.
- Głodna? - Zjadłabym coś.
Może odpoczniesz?
Skoczę po coś na wynos.
Chińska knajpka, Samurajskie Ogrody.
Mega ostry kurczak kung pao?
Dobra, brzmi nieźle. Dzięki.
Świetnie. Zaraz wracam.
Kluczyki.
W porządku, paniczu?
Gdzie one są?
Pudła, raporty, próbki? To, co wysyłałem z Księżyca.
Nie… jestem pewien.
- Twój ojciec dbał o prywatność… - Przestań, Pogo!
Wiesz o wszystkim, co robił.
Co?
Sprytny staruch.
DO TATY OD LUTHERA DNI: 125-150
Nawet nie zajrzał.
Dlaczego nie?
Dlaczego nie?!
O twoim ojcu można powiedzieć wiele. Z pewnością nie był prostolinijny.
Po twoim wypadku chciał ci dać jakiś cel, Lutherze.
Sądził, że to jedyny sposób.
I wysłał mnie tam na cztery lata?
Byłem marnym Numerem Jeden. Właśnie taki byłem.
Nie radziłem sobie? Dlatego mnie odesłał?
- Nie chodzi o… - Pogo…
zostaw mnie samego.
- Paniczu… - Już, proszę!
Wyjdź!
Własnoręcznie…
przygotowałam… ucztę.
- Skąd je masz? - Moje metody pozostaną tajemnicą.
Nie tylko ty masz tajemnice.
W razie czego.
Jeszcze jedno.
To… dla ciebie.
I jak…
Podoba ci się?
Nigdy go nie zdejmę.
Zapomniałabym. Mam coś jeszcze.
Lutherze Hargreeves, zatańczysz ze mną?
Numer Jeden?
Numer Trzy!
To nie do przyjęcia.
Oboje wiecie, że czas zabaw przypada na sobotę, między 12 a 12,30.
- My… - Nigdy już tu nie wejdziecie!
Zrozumiano?
Nigdy!
- Nie cierpię tego pokoju. - Mnie nieco pomógł.
Gdy tatuś się przekręcił, zwinąłem stąd kosztowności.
Dobra, mocniej i wyżej.
Dobra.
Jak ci stanie, spadam stąd.
Świat się kończy, a ty chcesz otrzeźwieć.
Nie zrozum mnie źle, to dobrze o tobie świadczy.
Myślę, że chcesz nażreć się piguł.
Wierz mi, myślałem o tym.
Ale muszę coś zrobić, a do tego trzeba być trzeźwym.
Chodzi o przyzwanie zmarłej?
Jak się nazywała?
Miał na imię Dave.
Stacjonowaliśmy w dolinie A Shau,
u stóp góry zwanej „Przyczajoną bestią”.
Musiał być kimś wyjątkowym.
Wytrzymywał twoje dziwactwa.
Tak. Był…
Był życzliwy, silny, wrażliwy i…
piękny… a ja byłem…
na tyle głupi, by iść za nim na front.
- Walczyłeś? - O tak.
Pozwolili ci?
Czy mi pozwolili? Głód wojny jest nienasycony.
Jego też pochłonęła.
Spójrz na nas. Braterskie zwierzenia przed końcem świata.
Co mi szkodzi.
- Wszyscy, których lubiłem, nie żyją. - Faktycznie. Policjantka.
Tak.
I mama.
Zawiodłem je obie.
I oto jestem.
Razem z tobą.
Cholera.
Co?
Muszę siusiu.
Dziękuję, jak sami państwo widzą, latarnie i pojazdy w centrum miasta
uszkodzono dziś w tajemniczy sposób.
Władze podejrzewają pijanego kierowcę. Szczegóły podamy wieczorem…
- Dzięki. - W porządku?
Tak.
Wiem, że to sporo do przetrawienia.
Myśl, że masz w sobie uśpioną moc.
Umiejętność wyginania latarni?
Twój nastrój wpływa na świat.
- Przestało padać. Widziałem to. - Muszę cię rozczarować, to nie ja.
Ty nie możesz mnie rozczarować.
Ale jeśli to zrobiłaś, jeśli to byłaś ty,
to coś pięknego.
Potężnego.
Jeśli to prawda, to zmieni wszystko, co o sobie wiem.
Wszystko, co mi mówiono.
- Myślisz, że twój ojciec wiedział? - Niemożliwe.
Gdybym miała moc, byłabym w Umbrella Academy.
Przykro mi, że utknąłeś z tą zwyczajną.
Nie nazwałbym cię „zwyczajną”.
Rozgryziemy to,
jako zespół.
Moje życie jest dziwne.
Lubię dziwactwa.
Najwyraźniej.
I w ten sposób Phil zdecydował, że arcyksiążę musi odejść.
Zjesz deser?
Po apokalipsie zjadłem słabego pączka. Do teraz mam uraz.
Proszę, ulżyj mi.
Smak coś przypomina?
- Lata pięćdziesiąte? - W punkt.
Geniusze z metafizycznego znaleźli sposób
na skroplenie esencji dekady w jednym cukierku.
Inspiracją dla tego były… Ciągutki Mutt,
uwielbiane w Ameryce w 1955 roku.
Niezwykłe.
Ludzie z tego samego działu tworzą twoje nowe ciało.
Teraz pamiętam. Mam coś dla ciebie.
- Carla? - Tak?
Przynieś pudełko.
Oczywiście.
Śmiało. Otwórz.
Szata zdobi człowieka.
Dobrze będzie móc je założyć, co?
Już wkrótce, zapewniam cię. W tej chwili doskonalą twoje ciało.
Dziękuję.
To hojny dar.
To chiński miotacz ognia?
Masz oko.
Wojna.
Fascynujące pojęcie.
Chwilowe ukojenie ludzkich niedoskonałości.
Łatwiej to dostrzec z wysokości dziewięciu kilometrów.
To rzeczy, które przywiozłam z podróży.
Granaty M26 z wojny w Wietnamie.
I to,
chyba najbardziej godne uwagi.
Mój pistolet Walther. To właśnie nim zabił się Hitler.
Nie powinniśmy tego zabierać, ale… jemu nie był już potrzebny.
Zobacz, jak idealnie wyważony.
Chciałem omówić parę spraw.
Moje sugestie poprawiłyby pracę Komisji.
Zaczynasz z pompą.
Podziwiam to.
Śmiało.
Opowiadaj!
Gloria. Operatorka poczty pneumatycznej.
Nie byłoby prościej, gdybyśmy sami wysyłali wiadomości?
Doceniam pomysł.
Naprawdę.
Ale wszyscy kochają Glorię. Wciąż to słyszę.
Jest w naszej rodzinie od lat i…
niewiele brakuje jej do emerytury.
Przepraszam, że przeszkadzam. Możemy porozmawiać?
Jasne.
Obowiązki.
- Dokończymy później, Pięć. - Pewnie. Mogę?
Częstuj się.
APOKALIPSA
Cześć.
Lecę dopiero wieczorem i nie wiem, co ze sobą zrobić.
Nie mogę tu siedzieć. Poczekam na lotnisku.
Chciałam się pożegnać.
Lutherze.
Znalazłem dokumenty ojca na temat moich księżycowych misji.
Nie otworzył żadnej paczki.
- Czemu nie… - Bo nie obchodziło go, co tam robiłem.
Cztery lata mojego życia… okazały się kłamstwem.
Co za dupek.
Nie dam rady powstrzymać apokalipsy.
Nie mów tak.
Świat potrzebuje lidera. Ja się nie nadaję.
Tata o tym wiedział, teraz wiem i ja.
Pokazać ci coś?
Co takiego?
Po prostu chodź.
Masz coś lepszego do roboty?
- Nie wierzę, że wciąż tu jest. - Ani ja.
Że też go nie rozebrał, gdy nas nakrył.
Co tu robimy?
Dokończymy ucztę.
- Boże. - Szlag.
Po prostu…
Po prostu tu usiądę.
Ostrożnie.
Nie jesteśmy już dziećmi.
Mógłbyś na chwilę odpuścić cynizm? To może być ostatni raz, gdy…
- Czy to… - Dokładnie te same.
Zdrówko.
- Wybacz. - To moja wina.
Cholera!
Boże.
No tak.
Nie jesteśmy już dziećmi.
Wytrzymał dłużej niż te napoje.
Obiecałaś go nie zdejmować.
Ale zdjęłam.
Wiesz…
Taty nie ma. Możemy pójść, dokąd chcemy.
- W domu, na dziedzińcu. - Zobaczyć świat.
Masz rację.
Chcesz się wyrwać?
Jasne, wcisnę cię w grafik.
Chodź.
- Rany. - O Boże.
ZABIĆ HAZELA.
Męczą mnie rozkazy i łażenie, gdzie każą.
Olejmy tę głupią teczkę. Może tu zostaniemy?
Pączek z dżemem będzie za parę minut.
Zawołam panią.
Sukinsyn.
Ta tutaj…
- To chyba zły pomysł. - Zaczekaj.
Nie, nie.
Przygrzeję ostatni raz, to ułatwi proces.
- Nie. - Zaraz będę.
- Nie sądzę. - To tak nie działa.
- Nie, siadaj. - Diego, słuchaj… Posłuchaj mnie.
Siadaj na dupie.
Szlag, Diego.
- Przestań! - Nie.
- Dość! - Nie!
Posłuchaj mnie.
Przywołam ją dla ciebie.
- Przestań. - Przyzwę Patch…
- Nie wymawiaj jej imienia! - Wypuść mnie.
Chuja przywołasz na haju!
Proszę…
Nie chcę jej widzieć, póki nie pochowam jej zabójców.
Proszę, Diego.
Proszę cię.
To na kolejny raz. Rzygaj, sikaj, cokolwiek. Widzisz?
Diego.
Proszę, wracaj. Ty pało!
Zabezpiecz i załaduj! Poszedł!
Jezu Chryste, było blisko.
Dave?
Sanitariusz!
Spójrz na mnie, Dave!
Sanitariusz!
Patrz na mnie.
Już dobrze.
Zostań ze mną, Dave.
Nie, nie!
Potrzebny sanitariusz!
Mama?
Cześć, skarbie.
Jakim cudem…
chodzisz?
Jedna noga, potem druga.
A ty jak to robisz?
Mamo, ja…
Twoje ostatnie wspomnienie?
Niech pomyślę… 21 marca. Słońce zaszło o 19,33. Księżyc w sierp.
- Na kolację kurczak, ryż, marchew. - To było tydzień temu.
Pamiętasz coś jeszcze?
Nie.
To nieco dziwne.
Ciekawe, jaka dziś pogoda. Cudnie byłoby pójść do parku.
Tata zabraniał ci wychodzić.
Waszego ojca już tu nie ma.
Możesz robić, co chcesz.
To mi się podoba.
Tego gościa znam.
Tego, co zjadł dziesięć hot dogów?
Tego, który potrafi żyć bez misji.
Część mnie chciałaby… powiedzieć innym, by cieszyli się, póki mogą.
Część mnie wolałaby nie wiedzieć.
Fakt. Wybacz.
Nie, tylko…
zastanawiam się, co by było, gdyby.
Co by było, gdybym nie odeszła.
A co by było, gdybym odszedł?
Straciłem tyle czasu, wierząc ojcu,
myśląc, że mogę uratować świat.
Nie cofniemy tego.
Mimo tego wszystkiego… jestem mu wdzięczna.
Gdyby nie on, nie poznałabym cię.
Tylko ty naprawdę mnie znasz, a mimo to nadal lubisz.
Jadę na lotnisko, wracam do Claire.
Żegnaj, Lutherze.
- Zaczekaj. - Nie mogę. Mam samolot.
Allison Hargreeves...
zatańczysz ze mną?
Nie znam bardziej uroczego faceta.
Jeśli nie zauważyłeś,
- każdego porównywałam do ciebie. - Dawno powinniśmy to zrobić.
- Głupiec ze mnie. - Nieprawda.
Jak teraz wyjedziemy, zdążymy na lot.
My?
Gloria! Kierowniczka wie, że Pięć coś knuje.
Przekaż to Hazelowi i Cha-chy.
- Natychmiast. - OK.
A co to za jedni?
CHRONIĆ: HAROLD JENKINS
DO: CHA-CHA ZABIĆ HAZELA
DO: HAZEL ZABIĆ CHA-CHĘ
Wiesz przecież, że tak nie pracujemy.
Gdzie Gloria?
Nie wiem. Nigdzie jej nie ma.
Bardzo się na tobie zawiodłam.
Nie zmienisz tego, co ma nadejść. To naprawdę dziwne,
że nie potrafisz
otrząsnąć się z tej ułudy.
Jesteś wybitnym pragmatykiem.
- Twoje miejsce jest przy nas. - Przez ciebie nie mam swojego miejsca.
- Zmieniłaś mnie w mordercę! - Zawsze nim byłeś.
Ja tylko wskazałam ci drogę.
Tata nie powinien odcinać cię od świata. Mogłem coś powiedzieć. Wszyscy mogliśmy.
Muszę ci coś powiedzieć, Diego.
Pogo i ja
okłamywaliśmy… was wszystkich.
Ochrona.
Ochrona do pokoju nadawczego.
- Wrzucę to do suszarki. - Jasne.
NUMER SIEDEM
…NIEOKIEŁZNANA I NIEBEZPIECZNA.
…ZACHOWAĆ W TAJEMNICY.
LEKI ZMIENIAJĄCE NASTRÓJ, BY POZOSTAŁA UŚPIONA.
Naruszenie bezpieczeństwa w pokoju nadawczym.
Po co ten pośpiech?
Dopiero zaczynamy.
Klaus.
Mój Boże.
Zrobiłem to.
Udało się.
Dave!
To mają napisać o tobie w raporcie podsumowującym?
Jak po mnie, to po mnie.
Dłużej nie dasz rady.
Oboje wiemy, że masz swoje granice.
Uratowałam cię od samotnego życia.
Masz u mnie dług.
Mam.
Ale nie u ciebie.
Cholera.
Co ty robisz?
Przecież za pierwszym razem zginęliśmy w walce.
ŚRODA, 8,15 (...ZNOWU)
Szok, Klaus ma rację.
Jak wygramy teraz?
Jezu!
Jeszcze mnie trzyma czy też go widzicie?
Pięć, gdzie byłeś?
Jesteś cały?
Kto ci to zrobił?
Nieistotne.
Za trzy dni apokalipsa.
Tylko my możemy uratować świat.
- Umbrella Academy. - Tak, razem ze mną.
Jeśli nie przestaniecie się kłócić, mamy przesrane.
Nieważne, co zrobił tata. To ma nas definiować?
Nie.
Mam trop, dzięki któremu możemy dożyć przyszłego tygodnia.
Wiem, kto spowoduje apokalipsę.
Kogo należy zatrzymać.
Harold Jenkins?
A kto to jest?
Napisy: Bartosz Zieliński