‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(หุบเขาเอเชา เวียดนาม ปี 1968)
‪บ้าเอ๊ย
‪ข้าศึกบุก!
‪ไม่มีเวลาแล้ว สาวๆ พวกเวียดกงบุกแล้ว
‪หูหนวกรึไง ไอ้หนุ่ม ไปแต่งตัว!
‪ไม่ ผมไม่...
‪สงครามไม่รอให้นายหล่อหรอก ‪แชซ พาไอ้หนุ่มนี่ออกปฏิบัติการ
‪เอากางเกงให้เขา ไปได้แล้ว
‪นายคิดว่าฉันมีเวลาให้โอ้เอ้เหรอ ‪เอาปืนให้เขา!
‪อย่ามองฉัน ใส่กางเกงไป!
‪นายเพิ่งเข้าประเทศเหรอ
‪ใช่
‪- เรื่องทั้งหมดนี่มันบ้า ฉันรู้ ‪- ใช่เลย
‪เดี๋ยวนายก็ปรับตัวได้
‪ฉันเดฟ
‪เคลาส์
‪ใช้อยู่
‪ดีจัง นายตื่นแล้ว
‪เราต้องคุยกัน
‪นาย ฉัน และคนอื่นๆ ไปเจอฉันในห้องนั่งเล่น
‪เดี๋ยวนี้
‪เออ ฟังดูเหมือนเป็นปาร์ตี้ที่สนุกนะ ‪แต่ตารางเวลาฉันแน่นแล้ว
‪ไม่มีเวลาให้เรื่องแบบนั้น ‪โลกจะอวสานในสามวัน
‪สามวันเหรอ
‪นั่นคือสิ่งที่ห้าบอก
‪มานึกดูแล้ว ตาแก่บ้านั่นพูดถึงวันสิ้นโลกจริงๆ
‪แต่เขาไม่ได้บอกว่าเร็วแค่ไหน
‪แต่เราไว้ใจเขาได้เหรอ ‪ฉันไม่รู้ว่านายสังเกตไหม
‪แต่ว่าห้าออกจะ...
‪บ้าหน่อยๆ
‪แต่เขาค่อนข้างน่าเชื่อนะ
‪แล้วถ้าเขาไม่ได้พยายามหยุดวันสิ้นโลก
‪พวกบ้าสองคนนั่นคงไม่ไล่ล่าเขา
‪- มันไล่ล่าเขาเพราะงั้นเหรอ ‪- ใช่
‪แล้วห้าเห็นอะไรมา
‪เหมือนว่า...
‪เราทุกคนต่อสู้กับคนที่ก่อเรื่องนี้
‪โอเค นี่คือแผน เราอ่านงานวิจัยของพ่อ...
‪- เดี๋ยวๆ ‪- รอเดี๋ยว
‪เกิดอะไรขึ้นตอนแรกกันแน่
‪นั่นสิ นายกั๊กอะไรเรา
‪เร็วเข้า เจ้ายักษ์ คายออกมา
‪พวกเราตาย
‪อะไรนะ
‪ฉันบอกว่าพวกเราตาย
‪อย่าพูดนะ
‪พูดอะไร หยิกฉันที ฉันต้องฝันไปแน่
‪แขม่วพุงหน่อย เฮเซล อีกวันเดียวเท่านั้น
‪โล่งใจจัง นึกว่าห้องนี้จะหรูเกินไปแล้ว
‪มันแย่ลง
‪"ยกเลิกสัญญาว่าจ้างสังหารหมายเลขห้า ‪รอคำสั่งต่อไป"
‪เห็นได้ชัดว่าหมายเลขห้าไปคุย ‪กับเดอะ คอมมิชชั่นเรียบร้อยแล้ว
‪นายคิดว่าพวกเขาจะยอมเจ้าบ้านั่นง่ายๆ เหรอ
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪มีสิ เขาเป็นตำนาน
‪แล้วพวกเราเป็นอะไร ตับบดเหรอ
‪- ผึ้งงาน ‪- งั้นรีบบินเลย
‪เพราะงานต่อไปที่ส่งมาทางท่อ ‪เราต้องทำให้สำเร็จ
‪ต้องให้สำนักงานใหญ่เห็นว่าเรายังทำได้
‪อะไร
‪นั่นแหละปัญหาของเธอ ท่อต่อไป ‪งานต่อไป ต่อไป...
‪แต่จะไม่มีอะไรต่อไปทั้งนั้น ‪ถ้าเราหากระเป๋าหิ้วไม่เจอ
‪- จบเรื่อง ‪- ก็ได้
‪- ก็ได้ๆ
‪ฉันต้องการน้ำตาล ฉันจะไปตู้ขายของอัตโนมัติ
‪ได้
‪"กำจัดเฮเซล"
‪ฉันต้องยอมรับเลยนะ หมายเลขห้า
‪ตลอดเวลาที่ฉันทำงานที่นี่ ฉันไม่เคยเห็นใคร
‪เหมือนนายมาก่อน
‪เฮเซลกับชาชามีความสามารถ แต่ว่า
‪พวกเขามองไม่เห็นภาพรวม
‪ความกล้าหาญของนาย
‪จิตวิญญาณกล้าได้กล้าเสีย ‪ทำให้ฉันนึกถึงตัวเองเลย
‪ถ้า...
‪ฉันจะยอตัวเองอย่างนั้นได้
‪ถ้านายทำงานที่นี่ได้ดีละก็
‪นายอาจเป็นผู้สืบทอดที่ดี ห้า
‪ผมอยากคุยเรื่องความปลอดภัยของครอบครัวผม
‪ทันทีที่คุณสะดวก
‪รวมถึงเรื่องเปลี่ยนร่างนี่ด้วย
‪โอหังดี
‪ทำให้กระปรี้กระเปร่าดีจัง
‪ฉันขอยอมรับเลย
‪แต่ช้าก่อน ห้า รอเวลาที่เหมาะสม
‪ความจริงในเมื่อนายตกลงทำงานกับเราในที่สุด
‪เราก็มีเวลาเหลือเฟือ
‪เดอะ คอมมิชชั่นทำงานสนับสนุน ‪ความสมดุลอันซับซ้อน
‪ระหว่างเส้นเวลาของเหตุการณ์ต่างๆ
‪และเจตจำนงเสรีของมนุษยชาติ
‪กระเป๋าหิ้วใบนั้นไม่ใช่อุปกรณ์ ‪ของนายอีกต่อไป จงเป็นอิสระ
‪นายเป็นฝ่ายบริหารแล้ว
‪เป็นพวกเรา
‪ทุกคนบนชั้นนี้คือผู้จัดการเหตุการณ์
‪แต่ละคนรับผิดชอบ ‪เหตุการณ์สำคัญใหญ่หนึ่งอย่างต่อครั้ง
‪มีหลายคนเลย
‪น่าประทับใจใช่ไหม
‪ที่เป็นส่วนหนึ่งของสิ่ง...
‪ที่ยิ่งใหญ่
‪มาทางนี้
‪เมื่อคนเลือกเส้นทางผิด
‪และเปลี่ยนแปลงเส้นเวลา ‪เดอะ คอมมิชชั่นจะได้รับรายงาน
‪จากเจ้าหน้าที่ภาคสนามบนโลก
‪รายงานภาคสนามจะถูกแบ่ง ‪และมอบหมายให้ผู้จัดการเหตุการณ์
‪พวกเขากำหนดว่าใครต้อง...
‪ถูกกำจัดออกจากสมการ ‪เพื่อให้เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างที่ควรจะเป็น
‪ตามการตัดสินใจ ผู้จัดการเหตุการณ์ส่งคำสั่ง
‪ทางท่ออัดอากาศให้กับ...
‪นักฆ่าบนโลกเหมือนที่นายเคยเป็น หมายเลขห้า
‪มีคำถามอะไรไหม
‪มี
‪ใครคือผู้จัดการเหตุการณ์ที่จัดการผม
‪นายหมายถึงวันสิ้นโลก
‪ห้า นี่ดอท
‪ดอทรับผิดชอบเรื่องวันสิ้นโลกทั้งหมด
‪ความจริงแล้ว ดอทเป็นคนแรกที่เห็น ‪การปรากฏตัวของนายในปี 2019
‪ไม่โกรธกันนะ
‪นายทำให้เราต้องหัวหมุนกันเลยทีเดียว
‪หลอกนักฆ่าบนโลกของเราสองคน ‪ที่ขนานนามกันว่าเก่งที่สุด
‪ถ้านั่นไม่เรียกว่ามีแววเป็นผู้นำ...
‪ฉันก็ไม่รู้แล้ว
‪ฉันคิดว่า...
‪นายชอบความท้าทายนะ ห้า
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันมอบ ‪ภารกิจแรกที่ซับซ้อนเป็นพิเศษให้นาย
‪แย่หน่อยที่โจเซฟ สปาห์ ‪ตัดสินใจไม่ยอมก่อวินาศกรรมถังเชื้อเพลิง
‪ไม่งั้นคงง่ายกว่านี้มาก
‪แต่จะยังไงก็เถอะ
‪ถ้านายมีคำถาม
‪ฉันจะอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ
‪ฉันทำแบบนี้ทำไมเนี่ย
‪เพราะมันสำคัญ
‪ฉันแค่รู้สึกว่า
‪ทุกครั้งที่เห็นพวกเขา ‪ฉันจะรู้สึกว่าตัวเองมีค่าน้อยลง
‪ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว คุณมีผม
‪เป็นคู่หูอยู่เคียงข้าง
‪เป็นเนยถั่วให้เยลลี่ของคุณ
‪แวนญา คุณได้เก้าอี้อันดับหนึ่ง
‪เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ คุณทำด้วยตัวเอง
‪ดังนั้นถูกแล้วที่จะเชิญพวกเขามาดูคอนเสิร์ต
‪พวกเขาต้องเห็นว่า ‪คุณมีพรสวรรค์แค่ไหน นะครับ
‪โอเค คู่หู
‪ลุยกันเลย
‪แม่บ้านหยุดเหรอ
‪โตมาเราเรียกเธอว่าแม่
‪ทุกคนอยู่ที่ไหน
‪คุณไม่อยู่ในรูปพวกนี้ได้ยังไง
‪ก็เป็นเพราะอัมเบรลลา อคาเดมี่นั่นแหละ ‪ฉันไม่เก่งพอ
‪ว้าว
‪เลนเนิร์ด
‪นี่ เลนเนิร์ด มานี่
‪แค่เราเหรอ
‪ในบ้านหลังนี้
‪เหมือนโลกทั้งใบเหรอ
‪นอกบ้าน
‪- ทุกคนตาย ‪- นี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เรื่องครอบครัวน่ะ
‪เรื่องครอบครัว
‪งั้นแน่นอนว่าพี่ๆ ไม่เรียกฉัน
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น เรา...
‪- อย่าให้ฉันรบกวนเลย ‪- แวนญา เดี๋ยว
‪- ฉันจะบอกเธอทีหลังตอนเราอยู่ตามลำพัง ‪- ได้โปรด อย่าลำบากเลย
‪แล้วฉันก็จะไม่เหมือนกัน
‪แวนญา ไม่ยุติธรรมเลยนะ
‪ยุติธรรมเหรอ
‪ไม่มีอะไรยุติธรรม ‪เรื่องการเป็นน้องสาวเธอหรอก
‪ฉันถูกตัดออกจากทุกอย่างมานานเท่าที่จำได้
‪ฉันเคยคิดว่าเป็นความผิดของพ่อ ‪แต่พ่อตายแล้ว
‪กลายเป็นว่าพวกพี่นั่นแหละที่เลว
‪โอ๊ย
‪แวนญา เดี๋ยว ผมลืมแจ็กเก็ต
‪ฉันกลับไปตรงนั้นไม่ได้
‪โอเค งั้นไปเลย เดี๋ยวผมตามไป
‪- ฉันจะไปหาแวนญาแล้วอธิบาย ‪- ไม่ เดี๋ยว ไม่มีเวลา
‪เราต้องหาสิ่งที่ก่อให้เกิดวันสิ้นโลก
‪ตอนนี้มีความเป็นไปได้มากมาย
‪สงครามนิวเคลียร์ ดาวเคราะห์น้อย
‪แต่ฉันคิดว่ามันเกี่ยวกับดวงจันทร์ ใช่ไหม
‪พ่อต้องส่งฉันไปบนนั้นเพราะมีเหตุผล
‪แล้วฉันรายงานสถานการณ์พ่อทุกวัน
‪ทั้งเรื่องสภาพ และส่งตัวอย่างภาคสนาม
‪งั้นอย่างแรกที่เราต้องทำคือค้นหางานวิจัยของพ่อ
‪หยุดก่อน
‪ครั้งแรกเราตายกันหมด ‪เพราะสู้เจ้าสิ่งนี้ จำได้ไหม
‪เคลาส์มีเหตุผลอย่างน่าประหลาด
‪อะไรจะทำให้เราชนะครั้งนี้
‪ห้า
‪ครั้งที่แล้วเราไม่มีเขา
‪เราไม่ได้อยู่ครบทีม
‪ครั้งนี้เราจะมีกองกำลังอัมเบรลลา อคาเดมี่ครบ
‪นั่นคือสิ่งที่เราต้องการ
‪แล้วตอนนี้ห้าอยู่ที่ไหน
‪เขาวางแผนจะเปลี่ยนแปลงเส้นเวลาไว้แล้ว
‪เขาจะกลับมาเร็วๆ นี้
‪ฉันจะไปตามหาเฮเซลกับชาชา
‪อะไร ตอนนี้เหรอ
‪ใช่ เหลือสามวัน เวลาน้อยลงทุกที
‪เดี๋ยว ดิเอโก
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านายอยากแก้แค้นให้เพื่อนแต่ว่า...
‪เธอไม่ใช่แค่เพื่อน ลูเธอร์
‪ถ้าฉันจะตาย
‪ฉันอยากรู้ว่าได้ฆ่าไอ้พวกบ้านั่นก่อน
‪นายดูไม่ค่อยดีเลย
‪อะไรทำให้นายพูดแบบนั้น ฉันรู้สึกดีมาก
‪นายไม่ต้องทำแบบนี้คนเดียวนะ
‪- ฉันรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญกับนายยังไง ‪- หยุดทำให้เป็นเรื่องของนายสักที
‪เคลาส์
‪ขอโทษ
‪ว่าไง นายก็จะไม่กอบกู้โลกด้วยเหรอ
‪ใช่ ก็ประมาณนั้นแหละ ใช่
‪งั้นก็แค่นี้
‪นายโอเคที่เราทุกคนจะตายภายในสามวันใช่ไหม
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪เหลือแค่เราแล้ว
‪ได้โปรด ไม่ใช่เธอด้วยใช่ไหม
‪ฉันต้องจองตั๋วเครื่องบินกลับไปแอลเอ
‪ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้น ฉันต้องอยู่กับลูกสาว ‪ช่างเรื่องการดูแลบุตร
‪แล้วนายบอกเอง
‪เราต้องการกองกำลังของอคาเดมี่ครบ
‪เพื่อให้มีโอกาสชนะ
‪ฉันขอโทษ ลูเธอร์
‪ฉันไม่อยากเชื่อว่าตัวเองโง่พอที่จะกลับไปที่นั่น
‪ผมขอโทษ ผมไม่น่าให้คุณทำเลย
‪ไม่ เป็นความผิดของฉันเอง
‪ฉันแค่อยากให้พวกเขาภูมิใจในตัวฉันสักครั้ง
‪แล้วฉันคิดว่าตัวเองคู่ควร ‪กับความสนใจของพวกเขาได้ยังไง
‪ไม่มีอะไรสำคัญกว่าเรื่อง "ฉันเก่งกว่าแก
‪เพราะแบกโลกไว้" ของพวกเขา
‪- แวนญา ‪- อะไร
‪เกิดบ้าอะไรขึ้น
‪คุณทำให้เกิดขึ้น
‪ไม่เอาสิ
‪บ้าชัดๆ
‪มันเป็นแบบนี้อยู่ก่อนแล้ว
‪มันบังเอิญ
‪เลนเนิร์ด เป็นไปไม่ได้
‪ไปเถอะ
‪บ้านผมอยู่ไม่ไกล
‪บ้าเอ๊ย
‪- ไง ‪- ไง
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪ได้เลย แน่นอน ฉันจะผูกให้ถ้านายยอมมัดตัวฉัน
‪ว่าไงนะ
‪ครั้งสุดท้ายที่ฉันไม่เมายาคือตอนที่สุดๆ
‪ตอนพวกบ้านั่นจับฉันมัดในห้องโรงแรม
‪ว้าว นายเป็นไอ้โง่ที่เสียสติไปแล้ว
‪ทำไมล่ะ นายเป็นคนที่ชอบพูดเสมอว่า ‪"เคลาส์ นายต้องเลิกยานะ"
‪- มีวิธีที่ดีกว่านี้ที่จะเลิกยานะ ‪- สำหรับฉันไม่มี ไม่
‪ฉันต้องการให้คนอื่นทำให้ฉันไม่มีทางเลือก
‪ได้
‪- โอเค ขอบใจ ‪- นายช่วยฉันได้ไหม
‪ได้
‪โอเค
‪(คุณห้า)
‪สวัสดี ห้า
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ต้องการความเงียบเพื่อทำงานนี้ให้เสร็จ
‪โอเค
‪พวกเราจะไปกินมื้อกลางวัน
‪แล้วฉันสงสัยว่า..
‪นายว่างหรือเปล่า
‪บาย
‪ฉันเกรงว่าขั้นตอนมันจะไม่ใช่แบบนั้น
‪ห้า
‪นั่นกลอเรีย
‪กลอเรียอาจเป็นฟันเฟืองที่สำคัญที่สุด ‪ในเครื่องจักรของเรา
‪กลอเรีย
‪นี่คือหมายเลขห้า
‪ดูเธอสิ
‪เจ้าหนูอันตราย
‪ดีจังเลยที่เราเซ็นสัญญา ‪ผูกมัดเธอตลอดชีวิตได้สักที
‪ฉันเกรงว่าชื่อเสียงของนายจะไปไกลแล้ว
‪แล้วดูเหมือนนายก็ได้ใช้ประโยชน์จากมันที่นี่
‪(กำจัดคาร์ล เว็บเบอร์)
‪คาร์ล เว็บเบอร์
‪บอกฉันซิ
‪ทำไมเป็นคาร์ลผู้โชคร้าย
‪คาร์ล เว็บเบอร์เป็นคนขายเนื้อของ ‪ร้านที่กัปตันเออร์เนสต์ เอ. ลีห์แมน
‪มาซื้อเนื้อย่างทุกสัปดาห์
‪งั้นถ้าคาร์ลตาย ร้านขายเนื้อของเขาจะถูกส่งต่อ ‪ให้ออตโต้ ลูกชายของเขา คนที่...
‪ไม่เคยล้างมือ ซึ่งน่ารังเกียจ
‪เขาจึงเป็นคนขายเนื้อย่างให้กัปตัน
‪นั่นทำให้เขาอาหารเป็นพิษ
‪ทำให้เขาไปทำงานสาย
‪ทำให้เครื่องบินขาออกล่าช้า
‪แล้วเพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป
‪เรือเหาะฮินเดนเบิร์กบินผ่านน่านฟ้า
‪ที่มีประจุไฟฟ้าและความชื้นสูง
‪แล้วไฟฟ้าสถิตข้างในเรือเหาะทำให้ ‪มันเหมือนหีบดินฉนวน
‪เครื่องจักรชิ้นเล็กเกิดประกายไฟ
‪แล้วแค่นั้นเอง เราก็ได้...
‪ฉันมั่นใจว่าทุกคนได้ยินเรื่องที่คุณห้าได้พิสูจน์
‪ว่าเขาเชี่ยวชาญการใช้ปากกา ‪พอๆ กับการใช้ดาบ
‪ให้ความพยายามของเขาเป็นแรงบันดาลใจ
‪แก่ทุกคน
‪เฮิร์บ
‪ทำเรื่องเรือลูซิเทเนียนานแค่ไหนแล้ว
‪ไหนดูสิ ผม...
‪ว่าไงนะ
‪- ตอนผมเริ่มครั้งแรก... ‪- ว่าไงนะ ฉันไม่ได้ยิน
‪ยังไม่ได้ยิน
‪จีน ขอคุยด้วยหน่อยก่อนไปทานมื้อกลางวัน
‪กูเตนเบิร์กดูเหมือนจะเปลี่ยนใจเรื่องแท่นพิมพ์
‪(วันสิ้นโลก)
‪บ้าเอ๊ย
‪แล้ววันแรกเป็นยังไงบ้าง
‪ดีสุดๆ
‪ดีใจที่ได้ยินแบบนี้
‪ฉันเป็นแผลที่รูกีน่ะ
‪เคยเป็นแผลที่รูกีไหม
‪รูกีน่ะ
‪คลื่นบนเพดานปากที่ส่งอาหารสู่หลอดอาหาร
‪ฉันกินอาหารเหลวมาสองวันแล้ว ‪ดังนั้นจึงฉี่เป็นมาราธอนเลย
‪ฟันเฟืองพังตัวเดียวทำให้ระบบรวนหมดเลย
‪รู้ไหม เราให้คุณค่า
‪กับความซื่อสัตย์ที่ออฟฟิศนี้เหนือสิ่งอื่นใด
‪ความไว้วางใจคือสิ่งสำคัญ ‪และความไว้วางใจนั้น
‪ใช้เวลาสร้าง
‪แต่เมื่อมีการฝ่าฝืน
‪เดอะ คอมมิชชั่นจะจัดการอย่างรวดเร็ว ‪อย่างไม่ปราณี
‪และอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งฉันแน่ใจว่านาย ‪เข้าใจได้ดีกว่าทุกคน หมายเลขห้า
‪ฉันหิวจังเลย
‪นายกินมื้อเที่ยงหรือยัง
‪ยัง
‪เยี่ยม ไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันที่ห้องทำงานฉันไหม
‪นายจะได้ทานอาหารเป็นชิ้น ‪แล้วฉันก็จะได้สัมผัสประสบการณ์นั้น
‪ผ่านทางนาย
‪ฟังดูเยี่ยมไปเลย
‪กระเป๋าหิ้วอยู่ที่นี่เหรอ
‪นี่คือที่ที่เดอะ คอมมิชชั่นบอก
‪ตามนั้น
‪กลางป่ากลางดงเลยเนอะ
‪ทำอะไรน่ะ
‪แค่ผูกเชือกรองเท้า
‪ขอถามอะไรบ้าๆ หน่อยได้ไหม
‪เอาสิ
‪มันจะเลวร้ายมากนักเหรอ...
‪ถ้าเราไม่เจอกระเป๋าหิ้ว
‪ใช่
‪นายก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ออกนอกลู่นอกทาง
‪เราจะถูกล่าเหมือนหมา นายเป็นอะไรของนาย
‪ฉันคงแค่เบื่อการต้องถูกสั่งให้ทำอะไร ไปที่ไหน
‪ไม่ดีกว่าเหรอถ้าได้ลองฆ่าคนที่อยากฆ่า
‪ไม่ใช่คนที่เดอะ คอมมิชชั่นสั่งให้ฆ่า
‪ลืมเรื่องกระเป๋าหิ้วงี่เง่านั่นกันเถอะ
‪ทำไมไม่อยู่ที่นี่กันล่ะ
‪เผื่อว่านายลืม ในอีกสองสามวันจะไม่มีที่นี่อีก
‪ถ้างั้นเราก็ควรจะช่วยหยุดมัน
‪- หยุดอะไร ‪- เธอก็รู้
‪มันเป็นไปไม่ได้
‪- ทำไมล่ะ หมายเลขห้ากลับมา ‪- และเขาก็ล้มเหลวไง
‪เขากลับไปที่เดอะ คอมมิชชั่นแล้ว
‪มันไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เฮเซล
‪ทางเลือกเดียวคือทำตามที่พวกเขาบอก
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ‪พวกเขาจะจัดการเราได้เสมอ
‪(โรงแรมฟอร์จูนสไมล์)
‪บ้านแสนรัก
‪ใช่
‪นี่
‪- หิวไหม ‪- ก็กินได้
‪ทำไมไม่พักสักหน่อยล่ะ
‪ฉันจะไปซื้ออาหาร
‪ร้านอาหารจีนนั่น ซามูไร การ์เดนส์
‪ไก่ผัดถั่วลิสง เผ็ดพิเศษ
‪โอเค ฟังดูยอดไปเลย
‪ขอบใจ
‪เยี่ยม
‪ฉันจะรีบกลับ
‪กุญแจ
‪ทุกอย่างปกติดีไหม คุณลูเธอร์
‪มันอยู่ไหน
‪กล่อง รายงาน ตัวอย่าง
‪จดหมายทุกฉบับที่ผมส่งมาจากดวงจันทร์
‪ผมไม่แน่ใจ...
‪- พ่อของคุณเก็บตัวมาก ‪- หยุดได้แล้ว โพโก
‪คุณรู้ทุกอย่างที่พ่อเราทำ
‪อะไร
‪ตาแก่หัวแหลม
‪(ถึงพ่อ จากลูเธอร์) ‪(วันที่ 125 ถึง 150)
‪พ่อไม่เคยเปิดดูด้วยซ้ำ
‪ทำไมกัน
‪ทำไม
‪พ่อของคุณเป็นหลายอย่าง
‪แต่ไม่ใช่คนตรงไปตรงมา
‪หลังจากคุณประสบอุบัติเหตุ
‪เขาอยากให้คุณมีเป้าหมาย คุณลูเธอร์
‪เขารู้สึกว่านี่เป็นหนทางเดียว
‪หลอกผมไปอยู่บนดวงจันทร์สี่ปีเนี่ยนะ
‪ผมเป็นหมายเลขหนึ่งที่ไม่ดีพอ
‪เป็นแบบนั้นใช่ไหม
‪ผมไม่ดีพอใช่ไหม
‪พ่อถึงส่งผมไป
‪- ไม่ใช่ มันไม่ใช่... ‪- โพโก
‪ให้ผมอยู่คนเดียว
‪- คุณ... ‪- เดี๋ยวนี้ ได้โปรด
‪ออกไปซะ!
‪ฉันเตรียม...
‪ของกินไว้แล้ว
‪ไปเอามาจากไหนน่ะ
‪วิธีการของฉันจะยังคงเป็นความลับอยู่
‪เธอไม่ใช่คนเดียวที่มีความลับหรอก
‪เผื่อไว้ก่อน
‪แล้วก็...
‪อีกอย่างหนึ่ง
‪นี่... สำหรับเธอ
‪เธอ...
‪เธอชอบไหม
‪ฉันจะไม่ถอดมันเลย
‪เกือบลืมไปเลย ฉันมีอีกอย่างหนึ่ง
‪ลูเธอร์ ฮาร์กรีฟส์
‪เต้นรำกับฉันไหม
‪หมายเลขหนึ่ง
‪หมายเลขสาม
‪นี่เป็นพฤติกรรมที่รับไม่ได้เป็นอย่างมาก
‪พวกแกก็รู้ว่าเล่นสนุกได้เฉพาะวันเสาร์
‪ระหว่างเที่ยงถึงเที่ยงครึ่ง
‪- แต่พวกเราแค่... ‪- ห้ามพวกแกขึ้นมาที่นี่อีก
‪เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‪ห้ามอีก
‪ฉันเกลียดห้องนี้
‪ห้องนี้ทำให้ฉันเมาเยิ้มเลย
‪ฉันจิ๊กของมีค่าออกไปหมดหลังจากพ่อตาย
‪นั่นแหละ แน่นขึ้นและสูงขึ้น
‪ก็ได้
‪ถ้าฉันเห็นไอ้จู๋นายตั้ง
‪ฉันขอตัว
‪โลกจะแตกแล้วนายกลับอยากเลิกยา ‪ขึ้นมาซะอย่างนั้น
‪อย่าเข้าใจฉันผิดนะ
‪ดีสำหรับนาย
‪แต่ฉันว่านายอยากเล่นยาทุกเม็ดบนโลก
‪เคยคิดอยู่เหมือนกัน เชื่อฉันสิ
‪แต่มีบางอย่างที่ฉันต้องทำ แล้วเรื่อง
‪น่ารังเกียจนั่นต้องอาศัยสติของฉัน
‪จะเรียกวิญญาณคนที่นายสูญเสียกลับมาเหรอ
‪เธอชื่ออะไรล่ะ
‪เขาชื่อเดฟ
‪เราออกรบด้วยกันในหุบเขาเอเชา
‪ในภูเขาแห่งสัตว์ร้าย
‪เดฟคงเป็นคนที่พิเศษมาก
‪ถึงทนความเพี้ยนของนายได้
‪ใช่
‪เขา...
‪เขาใจดี เข้มแข็ง เปราะบางและ...
‪งดงาม
‪งดงามมาก แล้วฉันก็...
‪โง่พอที่จะตามเขาไปจนถึงแนวหน้า
‪- นายรบด้วยเหรอ ‪- ใช่แล้ว ที่รัก
‪พวกเขายอมได้ไง
‪ยอมเหรอ สงครามนั้นหิวศพทหารจะตาย
‪รวมถึงศพเขาด้วย
‪นี่ ดูพวกเราสิ
‪มีช่วงเวลาทรงคุณค่าระหว่างพี่น้อง ‪ก่อนถึงจุดจบของโลก
‪ใช่ คงอย่างนั้น
‪ทุกคนที่ฉันชอบตายไปหมดแล้ว
‪นั่นสินะ
‪ตำรวจหญิง
‪ใช่
‪แม่ก็ด้วย
‪ฉันทำให้ทั้งคู่ผิดหวัง
‪ฉันถึงมาอยู่นี่
‪อยู่กับนายกันสองคน
‪บ้าเอ๊ย
‪อะไร
‪ฉันปวดฉี่
‪ขอบคุณครับ อย่างที่เห็นกัน
‪ความเสียหายปริศนา ‪ที่เกิดขึ้นกับยานพาหนะมากมาย
‪และเสาไฟช่วงก่อนหน้านี้บริเวณใจกลางเมือง
‪เจ้าหน้าที่สงสัยว่าอาจเป็นคนเมาแล้วขับ
‪เราจะนำเสนอรายละเอียดในคืนนี้...
‪ขอบคุณ
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันสบายดี
‪โอเค
‪นี่
‪ผมรู้ว่านี่มันยากที่จะรับมือ
‪เรื่องที่คุณมีพลังพวกนี้ซ่อนอยู่ตลอดเวลา
‪พลังอะไร ทำให้เสาไฟงอเหรอ
‪อารมณ์ของคุณเปลี่ยนสิ่งต่างๆ
‪ฝนหยุดตก ผมเห็น
‪ไม่ใช่เพราะฉันหรอก ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง
‪ต่อให้คุณพยายามก็ทำให้ผมผิดหวังไม่ได้หรอก
‪แต่ถ้าคุณทำสิ่งนี้ ถ้ามันเป็นเพราะคุณ
‪มันสวยงามมาก
‪มันทรงพลัง
‪นี่ ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ‪ทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับตัวเองก็คงต่างออกไป
‪ทุกอย่างที่ฉันถูกบอกมา
‪คุณคิดว่าพ่อคุณอาจจะรู้หรือเปล่า
‪ไม่เอาน่า ไม่มีทาง
‪ถ้าฉันพิเศษจริง ฉันคงได้อยู่ใน ‪อัมเบรลลา อคาเดมี่
‪ฉันเสียใจด้วยที่คุณต้องมาติดอยู่กับคนธรรมดา
‪ธรรมดาไม่ใช่คำที่ผมจะใช้เรียกคุณ
‪เราจะคิดเรื่องนี้ให้ออก
‪ด้วยกัน
‪ชีวิตของฉันมันประหลาด
‪ผมชอบอะไรประหลาดๆ
‪ก็ชัดเจนอยู่
‪และนั่นคือวิธีที่ฟิลยืนยันว่าขุนนางชั้นสูงสุดต้องตาย
‪ของหวานไหม
‪ผมกินทวิงกี้บูดในวันสิ้นโลกครั้งหนึ่ง
‪ก็เลยไม่ค่อยถูกกับของหวาน
‪ได้โปรด
‪กินแทนฉันหน่อย
‪นายคิดว่ารสชาติเหมือนอะไร
‪ปี 1950 เหรอ
‪ถูกเผง
‪แผนกอภิปรัชญาแสนฉลาดของเรา ‪ได้ค้นพบวิธีการ
‪ที่จะกลั่นทั้งทศวรรษให้ไปอยู่ในขนมหนึ่งชิ้น ‪อย่างสมบูรณ์แบบ
‪อันนี้ถูกทำขึ้นตามแบบ
‪ขนมฟัดจ์ มัตต์
‪เป็นที่โปรดปรานในอเมริกาในปี 1955
‪น่าทึ่งมาก
‪นายจะดีใจที่รู้ว่าหน่วยนี้แหละ
‪ที่กำลังสร้างร่างกายใหม่ของนายอยู่
‪นั่นทำให้ฉันนึกขึ้นได้ ฉันมีอะไรให้นาย
‪คาร์ล่า
‪คะ
‪เอากล่องเข้ามาหน่อยได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪เอาสิ เปิดเลย
‪เสื้อผ้าทำให้ผู้ชายเป็นสุภาพบุรุษ ห้า
‪ไม่ดีเหรอถ้านายจะใส่มันได้จริงๆ
‪เร็วๆ นี้ ฉันให้คำมั่น
‪พวกเขากำลังทำให้ร่างกายนายสมบูรณ์แบบ ‪ในขณะที่เรากำลังคุยกันอยู่
‪ขอบคุณ
‪เป็นของขวัญที่ดีมาก
‪นั่นใช่เครื่องยิงระเบิดของจีนหรือเปล่า
‪ตาดีนี่
‪สงคราม
‪ช่างเป็นแนวคิดที่น่าหลงใหลนัก
‪ยาบรรเทาชั่วคราว ‪สำหรับความผิดปกติที่ถาวรของมนุษย์
‪แน่นอนว่าเมื่อมอง ‪จากระยะห่าง 9,000 เมตรจะเห็นชัดกว่า
‪นี่เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่ฉันสะสมจากการท่องเที่ยว
‪ระเบิดเอ็ม 26 จากสงครามเวียดนาม
‪แล้วก็นี่
‪น่าจดจำที่สุดแล้วมั้ง
‪ปืนวอลเธอร์ของฉัน
‪กระบอกเดียวกับที่ฮิตเลอร์ใช้
‪ฆ่าตัวตาย
‪เราไม่สมควรจะเอาอะไรแบบนี้มาหรอก แต่ว่า
‪ยังไงเขาก็ไม่ได้ใช้แล้วนี่
‪ดูสิ...
‪มันสมดุลขนาดไหน
‪ผมมีความคิดบางอย่างที่อยากเสนอกับคุณ
‪ข้อเสนอที่จะพัฒนาการปฏิบัติการของคอมมิชชั่น
‪จะเปลี่ยนระบบแล้วเหรอ
‪ฉันชื่นชมนะ
‪เอาเลย
‪บอกมาได้เลย
‪กลอเรีย
‪คนดูแลท่ออัดอากาศ
‪จะง่ายกว่าไหมถ้าผู้จัดการ ‪ส่งข้อความพวกนั้นด้วยตัวเอง
‪ฉันชอบความคิดนั้นนะ
‪ฉันชอบจริงๆ
‪แต่ทุกคนรักกลอเรีย ‪ถ้าเอาออกฉันคงโดนบ่นจนหูชา
‪เธออยู่กับครอบครัวคอมมิชชั่นมาหลายปีและ...
‪เธอใกล้จะปลดเกษียณแล้ว
‪ขอโทษที่รบกวนค่ะ ขอคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหม
‪แน่นอน
‪ต้องทำหน้าที่แล้ว
‪เราจะคุยเรื่องนี้กันต่อทีหลังนะ ห้า
‪ครับ ผมขอได้ไหม
‪เชิญเลย
‪(วันสิ้นโลก)
‪นี่
‪คือ
‪เครื่องออกเร็วสุดคืนนี้ แล้วก็ไม่รู้จะทำยังไง
‪ฉันนั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้
‪ฉันจะไปรอที่สนามบิน
‪ฉันแค่อยากมาบอกลา
‪ลูเธอร์
‪ฉันเจองานวิจัยของพ่อ ‪จากภารกิจบนดวงจันทร์ของฉัน
‪ทุกซองยังถูกผนึกไว้อยู่เลย
‪ทำไมพ่อถึง...
‪พ่อไม่เคยเปิดมันเพราะพ่อไม่เคยสนใจ ‪ว่าฉันทำอะไรอยู่บนนั้น
‪สี่ปีในชีวิตของฉัน
‪เป็นเรื่องโกหก
‪เลวจริง
‪ฉันไม่ใช่คนที่เหมาะจะหยุดวันสิ้นโลก อัลลิสัน
‪ลูเธอร์ อย่าพูดแบบนั้น
‪ไม่ โลกนี้ต้องการผู้นำและฉันไม่ใช่คนนั้น
‪ไม่ใช่ฉัน
‪พ่อรู้ และตอนนี้ฉันก็รู้
‪ฉันพอแล้ว
‪ฉันมีอะไรจะให้ดู
‪อะไร
‪แค่... มากับฉันเถอะ
‪อะไร มีอะไรดีกว่านี้ให้ทำหรือไง
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันยังอยู่
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ไม่อยากเชื่อว่าพ่อไม่รื้อหลังจากมาเจอเราวันนั้น
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪เพื่อฉลองให้จบ
‪โอเค เดี๋ยวก่อนนะ แค่...
‪จะนั่งแล้วนะ
‪เบาๆ หน่อยสิ
‪โอเค
‪เราคงไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว
‪หยุดมองโลกในแง่ร้ายสักหนึ่งวินาทีไม่ได้เหรอ
‪นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้...
‪ว้าว
‪นี่คือ...
‪ใช่แล้ว เหมือนเดิมทุกอย่าง
‪ดื่ม
‪- ขอโทษที ‪- ไม่ ฉันสิขอโทษ
‪ให้ตายเถอะ
‪พระเจ้า
‪ใช่
‪เราไม่ใช่เด็กอีกแล้ว
‪ไม่หมดอายุเหมือนน้ำอัดลมเนอะ
‪เธอบอกว่าจะไม่ถอดมัน
‪ใช่ แต่ฉันถอด
‪รู้ไหม
‪ในเมื่อพ่อไม่อยู่คอยตามเราแล้ว ‪เราจะไปที่ไหนก็ได้ที่อยากไป
‪ในบ้านนี้ ในลานบ้าน
‪โลกแห่งความจริง
‪ใช่แล้ว
‪อยากออกไปจากที่นี่ไหม
‪เอาสิ ฉันว่ามันแคบไปสำหรับเธอ
‪มาเถอะ
‪ให้ตาย
‪พระเจ้า
‪เอาละ โอเค
‪(กำจัดเฮเซลให้สิ้นซากทันที)
‪ฉันคงแค่เบื่อการต้องถูกสั่งให้ทำอะไร ไปที่ไหน
‪ลืมเรื่องกระเป๋าหิ้วงี่เง่านั่นกันเถอะ ‪ทำไมไม่อยู่ที่นี่กันล่ะ
‪โดนัทจะเสร็จในอีกสองสามนาที
‪เสร็จแล้วจะเรียกค่ะ
‪ไอ้เวรนี่
‪น่าจะเริ่มมัดจากตรงนี้
‪- ฉันว่ามันเป็นความคิดที่แย่ ‪- เดี๋ยวก่อน
‪ไม่ๆ
‪ฉันน่าจะลองใช้ยาครั้งสุดท้าย
‪ค่อยเป็นค่อยไป ฉันต้องการแค่นั้น
‪- อย่านะ ‪- เดี๋ยวฉันมา
‪ฝันไปเถอะ
‪ไม่ มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪- ไม่ นั่งลงซะ ‪- ดิเอโก
‪- ดิเอโก ฟังสิ ฟังก่อน ‪- นั่งลง
‪ฟังฉันก่อน
‪นั่งลงสิวะ
‪นั่งลง
‪ให้ตายสิ ดิเอโก
‪- เวรเอ๊ย หยุดนะ ‪- ไม่
‪- หยุดสิ ‪- ไม่
‪ฟังก่อน ฟังฉันนะ
‪ฉันเรียกเธอกลับมาให้นายได้
‪- แพทช์ ฉันเรียกให้ได้ ‪- หยุด
‪อย่าใช้ชื่อเธอแบบนั้นเข้าใจไหม
‪ปล่อยฉัน
‪นายเรียกใครไม่ได้จนกว่านายจะเลิกยา
‪- ได้โปรด... ‪- และฉันไม่อยากเจอเธอ
‪จนกว่าฉันจะบอกเธอได้ ‪ว่าฉันฝังไอ้ชั่วที่ฆ่าเธอไปแล้ว
‪ได้โปรดๆ
‪ได้โปรด ดิเอโก
‪นี่สำหรับครั้งต่อไป
‪อ้วก ฉี่ อะไรที่นายอยากทำ ‪อเนกประสงค์ เห็นไหม
‪ดิเอโก
‪ดิเอโก กลับมานะ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪พร้อมยิง จัดการพวกเวียดกง!
‪อะไรกันเนี่ย เกือบไปแล้วว่าไหม เดฟ
‪เดฟ
‪หมอ!
‪เดฟ มองฉัน โอเคนะ
‪เวร
‪หมอ!
‪มองฉันสิ
‪มองฉัน
‪ไม่เป็นไร
‪ได้โปรดอยู่กับฉัน เดฟ
‪ไม่นะ ไม่ๆๆ
‪ไม่
‪เวรเอ๊ย ฉันต้องการหมอ
‪แม่
‪ไงจ๊ะ ดิเอโกลูกรัก
‪แม่มาเดิน...
‪อยู่ตรงนี้ได้ยังไง
‪ก็ใช้เท้าเดินสิจ๊ะ
‪ทำไม ลูกเดินแบบไหนเหรอ
‪แม่ คือผม...
‪สิ่งสุดท้ายที่แม่จำได้คืออะไร
‪ขอคิดก่อนนะ
‪วันที่ 21 มีนาคม พระอาทิตย์ตกดิน 19,33 น.
‪ดวงจันทร์เป็นจันทร์เสี้ยว
‪มื้อเย็นคือไก่อบ ข้าวป่า แล้วก็แครอต
‪แม่ นั่นเกิดขึ้นเกินหนึ่งอาทิตย์ไปแล้ว
‪จำอย่างอื่นได้อีกไหม
‪ไม่
‪แม่ว่ามันคงจะแปลกๆ
‪อยากรู้จังว่าอากาศวันนี้เป็นยังไง
‪ถ้าได้ไปสวนสาธารณะก็คงจะดี
‪พ่อไม่เคยปล่อยให้แม่ออกไปไหน
‪พ่อของลูกไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
‪แม่จะทำอะไรก็ได้ที่แม่ต้องการ
‪ค่อยดูเหมือนขึ้นมาหน่อย
‪นี่แหละคนที่ฉันรู้จัก
‪อะไร คนที่เพิ่งกินฮอตด็อกไปสิบชิ้นเหรอ
‪เปล่า คนที่ไม่ต้องมีภารกิจเพื่อให้มีตัวตน
‪รู้ไหม ใจหนึ่งฉันก็หวังว่า...
‪ฉันจะบอกทุกคนที่นี่ให้มีความสุขในตอนที่ยังทำได้
‪ใจหนึ่งฉันก็หวังว่าฉันจะไม่รู้เรื่องนี้
‪นั่นสิ ขอโทษนะ
‪ไม่ๆ มันก็แค่...
‪ความเป็นไปได้ต่างๆ ‪เริ่มหลอกหลอนเราน่ะ เข้าใจไหม
‪ฉันสงสัยว่าทุกอย่างจะเป็นแบบไหน ‪ถ้าฉันไม่จากไป
‪ฉันสงสัยว่าทุกอย่างจะเป็นแบบไหน ‪ถ้าฉันจากไป
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเสียเวลาไปแค่ไหน ‪กับการเชื่อในสิ่งที่พ่อบอก
‪คิดว่าฉันปกป้องโลกได้
‪เราย้อนเวลาไม่ได้หรอกนะ
‪และถึงจะมีเรื่องทุกอย่างฉันก็...
‪รู้สึกขอบคุณพ่อ
‪หมายถึงว่าถ้าไม่มีพ่อเราก็คงไม่ได้พบกัน
‪ฉันคิดว่านายอาจเป็นคนเดียวที่รู้จัก ‪ตัวตนจริงๆ ของฉัน
‪แล้วยังชอบฉันอยู่
‪ฉันต้องไปสนามบินแล้วกลับบ้านไปหาแคลร์แล้ว
‪ลาก่อน ลูเธอร์
‪- รอเดี๋ยว อัลลิสัน ‪- ลูเธอร์ ไม่ได้หรอก เที่ยวบินของฉัน
‪อัลลิสัน ฮาร์กรีฟส์
‪เต้นรำกับฉันไหม
‪นายเป็นผู้ชายที่อ่อนหวานและใจดีที่สุดที่ฉันเคยพบ
‪อย่างกับไม่ชัดงั้นแหละ
‪ฉันเปรียบเทียบผู้ชายทุกคนที่เคยพบกับนาย
‪เราน่าจะทำแบบนั้นตั้งนานแล้ว
‪ฉันมันโง่
‪ไม่สักหน่อย
‪รู้ไหมถ้าเราไปตอนนี้ เราจะไปทันเที่ยวบิน
‪เราเหรอ
‪กลอเรีย ผู้จัดหารู้ว่าห้ามีแผนอะไรบางอย่าง
‪ส่งนี่ให้เฮเซลกับชาชาด่วน
‪- เดี๋ยวนี้ ‪- โอเค
‪ใครล่ะเนี่ย
‪(มอบหมายงานใหม่ ปกป้องแฮรอลด์ เจนคินส์)
‪(ถึงชาชา กำจัดเฮเซลให้สิ้นซากทันที)
‪(ถึงเฮเซล กำจัดชาชาให้สิ้นซากทันที)
‪ที่นี่เราไม่ทำแบบนั้นกันนะรู้ไหม
‪- กลอเรียไปไหน ‪- ไม่รู้
‪หาเธอไม่เจอเลย
‪นายทำฉันผิดหวังจริงๆ
‪นายเปลี่ยนสิ่งที่จะเกิดขึ้นไม่ได้ ห้า
‪ฉันคิดว่า
‪มันช่างแปลกจริงๆ ที่นาย
‪สลัดความเพ้อฝันออกไปไม่ได้
‪นายเป็นนักปฏิบัติชั้นหนึ่ง
‪นายสมควรอยู่ที่นี่กับเรา
‪ฉันไม่สมควรอยู่ที่ไหนทั้งนั้นก็เพราะแก
‪แกทำให้ฉันเป็นนักฆ่า
‪นายเป็นนักฆ่ามาตลอด
‪ฉันแค่ชี้ทางเดินให้นาย
‪พ่อผิดมากที่ขังแม่ไว้ตลอดหลายปี
‪ผมน่าจะพูดอะไรสักอย่าง
‪เราทุกคนน่าจะพูด
‪มีอย่างอื่นอีกที่ต้องพูด ดิเอโก
‪โพโกกับแม่
‪เราโกหก
‪โกหกลูกๆ ทุกคน
‪มีผู้บุกรุก...
‪มีผู้บุกรุกที่ห้องส่งท่อ
‪- ฉันจะเอาพวกนี้ไปปั่นแห้ง ‪- โอเค
‪(อาร์ เอช)
‪(หมายเลขเจ็ด)
‪(ไร้ขีดจำกัด ควบคุมไม่ได้ และอันตราย)
‪(ควรเก็บไว้เป็นความลับ)
‪(ยาปรับอารมณ์เพื่อระงับประสาทเธอเอาไว้)
‪มีผู้บุกรุกที่ห้องส่งท่อ
‪รีบไปไหนล่ะ ห้า
‪เราเพิ่งเริ่มเอง
‪เคลาส์
‪พระเจ้า
‪ฉันทำได้ มันได้ผล
‪เดฟ
‪นายต้องการให้รายงานบรรทัดสุดท้าย ‪เป็นเรื่องนี้เหรอ
‪ฉันคงทนไม่ไหวแล้วจริงๆ น่ะ
‪นายทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ห้า
‪เราต่างรู้ว่าแม้แต่นายเองก็มีขีดจำกัด
‪ฉันช่วยนายจากความโดดเดี่ยวตลอดชั่วชีวิต
‪นายติดหนี้ฉัน
‪ฉันเป็นหนี้
‪แต่ไม่ใช่กับแก
‪เวร
‪นี่ อะไร...
‪หยุดก่อน ครั้งแรกเราตายกันหมด ‪เพราะสู้เจ้าสิ่งนี้
‪จำได้ไหม
‪เคลาส์มีเหตุผลอย่างน่าประหลาด
‪อะไรจะทำให้เราชนะครั้งนี้
‪พระเจ้า!
‪พวกนาย
‪ฉันเมาค้างหรือทุกคนเห็นเขาเหมือนกัน
‪ห้า หายไปไหนมา
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ใครทำแบบนี้
‪ไม่เกี่ยวหรอก
‪วันสิ้นโลกจะเกิดในสามวัน
‪โอกาสเดียวที่จะช่วยโลกได้ก็คือพวกเรา
‪อัมเบรลลา อคาเดมี่
‪ใช่ แต่ชัดเจนว่าต้องมีฉันด้วย
‪เพราะงั้นถ้าพวกนายไม่เป็นตัวประกอบที่ดี
‪แล้วก็จัดการตัวเองซะ เราก็พังกันหมด
‪ใครสนว่าพ่อทำให้พวกเราเละเทะ
‪เราจะยอมให้มันกำหนดตัวตนเราเหรอ
‪ไม่
‪และเพื่อให้เรามีโอกาสอยู่รอดไปถึงอาทิตย์หน้า ‪ฉันเอาเบาะแสมาด้วย
‪ฉันรู้ว่าใครเป็นต้นเหตุเรื่องวันสิ้นโลก
‪นี่คือคนที่เราต้องหยุด
‪แฮรอลด์ เจนคินส์เหรอ
‪ใครคือแฮรอลด์ เจนคินส์
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา