NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pierwszego października 1989 roku o godzinie siódmej zaczął się poród.
Pański syn, panie Jenkins.
Nie było w tym nic niezwykłego. Zwieńczenie typowej ciąży.
Harold.
Dziecko było przeciętne pod każdym względem.
Na nieszczęście dla świata
okoliczności jego dorastania nie były.
Ciśnienie 80 na 30, ma zawał.
Odsunąć się!
„Pomóż nam, Haroldzie! Bez obaw, Umbrella Academy!
Uratuję was przed doktorem Terminalem.
Harold, odłóż te głupie lalki i kopsnij piwko.
Sprężaj się!
Szybciej!
EDYCJA LIMITOWANA
Jadą!
Widzę ich samochód!
KOSMICZNY CHŁOPAK RZĄDZI
Jestem waszym największym fanem.
Nie powinno cię tu być.
- Wracaj za barierki! - Ja tylko…
Urodziłem się wtedy, co dzieciaki z Akademii.
Chyba jestem jak one. Muszę być.
Nie odkryłem jeszcze mojej mocy.
- Mógłby mi pan w tym pomóc. - Nie masz mocy.
I nigdy nie będziesz miał.
Wracaj do domu.
Nie, proszę… Musi mi pan pozwolić. Przejechałem kawał drogi.
- Nie chcę wracać. - Mała rada, chłopcze.
Nie każdy może posiadać moce.
Pogoń za nieosiągalnym to droga do zawodu i frustracji.
Więc precz z mojej posiadłości.
Harold!
Złaź tu.
Co masz na gębie?
Przydaj się i skocz po piwo.
Ruchy!
DOSTAŁ 12 LAT WIĘZIENIA
Jenkins, Harold.
MIASTO ŻEGNA REGINALDA HARGREEVESA
PIĘĆ DNI TEMU…
Forsa, forsa.
CHRONIĆ: HAROLD JENKINS
- Harold Jenkins? - A kto to jest?
Nie wiem… jeszcze.
Ale wiem, że wywoła apokalipsę. Musimy go znaleźć.
I to już.
- Co go łączy z tym, co nadejdzie? - Nie wiem.
Więc znasz tylko nazwisko?
Nic więcej?
- To wystarczy. - Żyją tu dziesiątki Haroldów Jenkinsów.
To zacznijmy szukać.
To moja wina.
Chciałam, by choć raz byli ze mnie dumni.
Jak mogłam pomyśleć, że będę warta ich uwagi?
Nie ma nic ważniejszego od świętego obowiązku
ratowania pieprzonego świata.
- Vanya! - Co?!
Co się stało?
Ty się stałaś.
Przepraszam. Tylko ja jestem sceptyczna?
Skąd niby wiesz o tym, jak mu tam?
Harold Jenkins. Kojarzysz świrów, którzy zaatakowali dom?
- Chyba coś kojarzę. - Wpadli tu, gdy ty chlałeś w najlepsze.
Wysłała ich Komisja, by uniemożliwić mój powrót
- i uratowanie życia na Ziemi. - Kto taki?
Pracowałem dla nich.
Nadzorują czas i przestrzeń, by stało się to, co powinno.
Twierdzą, że za trzy dni apokalipsa.
Wpadłem do centrali Komisji
i przechwyciłem rozkazy dla tamtych świrów.
„Chronić Harolda Jenkinsa”.
To on musi odpowiadać za apokalipsę.
Jak to „nadzorują czas i przestrzeń”?
Skóra mnie piecze.
Wiesz, jak absurdalnie to brzmi?
A wiesz, co jeszcze?
Że wyglądam na 13-latka.
Klaus gada z trupami, a Luther myśli, że tym płaszczem kogoś zmyli.
Zawsze byliśmy pełni absurdów.
On ma rację.
Nie wybraliśmy takiego życia.
Jeszcze przez trzy dni.
Ale ostatnim razem zginęliśmy.
Czemu mam olać córkę i liczyć, że będzie inaczej?
Tym razem ja tu jestem. Mamy nazwisko winowajcy.
Mamy szansę uratować miliardy istnień,
Claire też.
- Znasz jej imię? - Tak.
I chciałbym ją poznać.
Dobra.
- Dorwijmy drania. - Przekonałeś mnie tym Geraldem.
Haroldem.
W tym tygodniu straciłem dwoje bliskich, wystarczy.
- Luther? - Tak…
Ruszajcie, a ja przejrzę dokumenty taty.
Myślę, że to ma związek ze mną i Księżycem.
Więc teraz chodzi o ciebie i tatę?
Kazał uważać na zagrożenia.
Myślisz, że to przypadek? Musi być związek.
Trzymajmy się razem.
- Nie mamy czasu. - W drogę.
Wiem, gdzie go znaleźć. Klaus, chodź.
Raczej spasuję. Chyba…
dam sobie spokój…
Kiepsko się czuję, więc…
MOTEL UŚMIECH LOSU
„Kontrakt na zabicie Numeru Pięć wygasł. Oczekujcie poleceń”.
Wyjaśnił sprawę z Komisją.
Myślisz, że tak łatwo by mu odpuścili?
- To nie ma sensu. - Ma. Gość jest legendą.
A my co? Z pierwszej łapanki?
Nieważne.
Potrzebuję cukru. Skoczę po coś.
Dobra.
Szlag.
„Natychmiast zabić Cha-Chę”?
Ten Jenkins musi mieć kartotekę.
Trzeba ją znaleźć.
I jak to zrobisz?
Po prostu tam wejdziesz?
Znam komisariat jak własną kieszeń.
- Często tam bywałem. - W kajdankach.
- Nieważne. Taki jest plan. - Plan? Skoczę po papiery w okamgnieniu.
To nie…
Nie znasz tego miejsca.
- Wczoraj je poznałem. - Co?
W moim wczoraj, nie w twoim.
- To zajmie chwilę… - Słuchaj.
Nie pójdziesz tam.
Podjąłem decyzję. Tak robi przywódca: przewodzi.
- Beeman! - Jezu Chryste!
- Zmywaj się stąd. - Potrzebuję kartoteki.
- Niejaki Harold Jenkins. - Nie, wyjedź z miasta.
Nie powinienem ci mówić, ale myślą, że ją zabiłeś.
- Chyba żartujesz. - Wszędzie były twoje odciski palców.
Od lat się kłóciliście.
- Słabo to wygląda. - Niemożliwe.
Mówię ci tylko dlatego, że kiedyś byliście blisko.
Osobiście uważam cię za wrzód na dupie.
Ale wiem, że byś tego nie zrobił.
Tylko się nie wychylaj,
- póki nie zbiorę informacji. - Jasne.
Po prostu…
nie odejdę bez kartoteki.
Wiesz, że mogę wylecieć?
Nie pomoże ona…
ożywić Patch, ale może uratować innych.
Nie mogę wyjaśnić, w jaki sposób… ale musisz mi zaufać.
Tu Vanya. Nagraj wiadomość, oddzwonię.
Cześć, to ja. Chciałam tylko…
Popieprzyło się.
Chciałam tylko być dobrą siostrą.
Chyba mi się nie udało.
Zadzwoń do mnie.
Kocham cię.
- I jak? - Nie ma za co.
- Ja pieprzę. - Co?
Harold Jenkins to Leonard Peabody.
Nawet ich nie przejrzał. Dlaczego…
Dlaczego nie?
Czemu?!
Luther!
Zwiąż mnie, żebym mógł…
Ty pijesz?
Jasna dupa. Naprułeś się.
Buszowałeś w barku ojca. Ale będzie wściekły.
Sprowadź go.
Tatę. Zrób to, teraz.
Mówiłem już, nie mogę.
Ty szujo!
Proszę…
Jezu Chryste.
Luther! Jasne, że próbowałem!
Bóg mi świadkiem, ale już za życia był upartym dupkiem!
Odpowie mi za to, co zrobił.
Za wysłanie mnie tam. Wszystko dla niego poświęciłem.
Nigdy nie opuściłem domu. Nie miałem przyjaciół.
W imię czego?
- Niczego. - Nie. Po prostu…
Po prostu wyluzuj. Mogę spróbować ponownie.
Nie obiecuję, że jestem dość trzeźwy, ale...
Daj spokój.
Starczy już. Przestań.
Przestań. Głowa do góry, byku.
Jest okej, idź już.
- Poszukajmy pozostałych. Allison pomoże. - Nie chcę.
Nie mogą zobaczyć mnie w tym stanie.
Tylko bym ich spowalniał. Mają zbyt ważne zadanie.
O czym ty mówisz? Jesteś Numerem Jeden, pamiętasz?
„O kapitanie, mój kapitanie!”
Pamiętasz?
Co nie?
- Luther. - Diego miał rację.
Tata wysłał mnie na Księżyc, bo nie mógł na to patrzeć.
Na to, co mi zrobił… czym się stałem.
Nie, to nie…
Tata był dupkiem do samego końca.
Jeśli jest coś…
co mogę zrobić lub…
Chcę być taki, jak ty.
- Robić to, co ty robisz… - Nie, nie chcesz.
Zawsze jesteś taki beztroski. Potrzebuję tego.
- Chcę być Numerem Cztery. - Zaufaj mi.
Nie chcesz tego.
Musisz się położyć, przespać to. Rano poczujesz się lepiej.
Dobra, sam to zrobię.
Co? Nie. Luther, nie!
Nie mogę pozwolić…
Cholera.
Źle by się stało, gdybyśmy nie znaleźli teczki?
Wiesz, co robią, gdy ktoś się wyłamie.
Męczą mnie rozkazy i łażenie, gdzie mi każą.
Byłoby miło zabić kogoś z własnej woli, bez rozkazów Komisji.
To zupełne pustkowie.
- Co robisz? - Wiążę sznurowadło.
Musimy robić, co każą.
Tak czy inaczej, zawsze cię dorwą.
Masz rację. Wiem, że masz.
Powinniśmy robić coś, co ma znaczenie.
Nasza robota ma znaczenie.
Dla nas. Nie dla krawaciarzy w poliestrowych garniakach.
Wykonujemy ich rozkazy od tak dawna, że już sam nie wiem co myśleć.
Słyszysz? Wsłuchaj się.
To dzięcioł smugoszyi.
Tak. Skoro jest jeden, musi być drugi.
Wiążą się na całe życie. Zaradny samiec przynosi nasiona i robaki.
To część rytuału godowego. Spójrz na niego.
Gdy jest głodny, je, gdy się zmęczy, wije gniazdo,
gdy jest podniecony, dyma. Może wszystko.
One rozgryzły życie.
- I co odkryły? - Proste życie z partnerem.
Czasem wszystko masz przed oczami.
Ale zanim to zauważysz, jest za późno.
MOTEL UŚMIECH LOSU
- Nie ma jak w domu. - No.
- Głodna? - Zjadłabym coś.
Cześć.
Ostrożnie. Nie wiemy, do czego jest zdolny.
Nie wyglądał na groźnego.
- Wyglądał na chuchro. - Jak większość seryjnych morderców.
- Spójrz na niego. - Dzięki.
Dobre spostrzeżenie. Czego chciał od Vanyi?
- Może zapytamy, jak już go zabijemy? - Dobra, wejdę przez…
Byłoby miło, gdybyście trzymali się…
planu.
Cudownie.
Subtelnie.
- Drzwi były otwarte. - Mój sposób też działa.
Rozdzielmy się. W razie kłopotów krzyczcie.
- Inspirujący przywódca. - Jeden z najlepszych.
ORKIESTRA KAMERALNA ST. PLUVIUM
Musicie to zobaczyć.
Wypalił nam twarze.
To wcale nie jest krzywe. Gość ma problemy z głową.
Cholera.
Nie chodziło o Vanyę.
Tylko o nas.
Pięć.
Krew.
Jezu, Pięć.
Czemu nie mówiłeś?
Nie przestawajcie.
Tak… blisko.
Pięć.
Pięć!
Ładnie tu.
Czyj to dom?
Babci. Często ściskała mi policzki… w tym miejscu.
W porządku?
Całe życie próbujesz zapomnieć o syfie za młodu.
A jak tylko wracają wspomnienia, znowu czujesz się nieistotny.
Tak, wiem.
- Jak chcesz, pojedziemy do motelu. - Nie.
Nada się idealnie.
- Do czego? - Dowiemy się, do czego jesteś zdolna.
Sama mówiłaś, że trening czyni mistrza.
To nieco się różni od nauki chwytów.
Jeśli użyję…
- Nawet nie mogę ubrać tego w słowa… - Vanya.
Całe życie czułaś się gorsza od rodzeństwa,
by odkryć, że przez cały ten czas miałaś to w sobie.
Zasłużyłaś, by dowiedzieć się, co to znaczy.
Dobra?
Oczyść umysł.
Skup się.
Znasz lepsze miejsce?
Wyjeżdżam.
- Jedź ze mną. - Dokąd?
Gdziekolwiek. To bez znaczenia. Odlećmy stąd jak te ptaki.
Wszystko gra?
Jak najbardziej.
Nieprawda. Od 32 lat obsługuję klientów. Potrafię zauważyć to i owo.
To praca.
Nowe zadanie. Sprawy firmowe.
Mamy pracować i nie zadawać pytań, ale…
- Ale co? - Ja nie chcę.
Już nie. Nie chcę grać w ich gierki. Jestem gotów na zmiany.
Ty chyba też.
No dobrze.
- Serio? - Tak, serio.
Sam mówiłeś:
„Życie jest krótkie. Jeśli czegoś chcesz, sięgnij po to”.
Nawet nie wiesz…
jak mnie to cieszy.
Wiem.
A twoja partnerka?
Nie mówiłem jej.
Nigdy nie była nawet na zwolnieniu.
Żyje pracą. Od czego miałbym zacząć?
Nieładnie tak zniknąć.
Dobra. Spróbuję.
Spakuj się i bądź gotowa… Wyjedziemy nocą.
- Dwóch pasażerów na gapę. - Dobra.
- Jeśli nadal tego chcesz… - Hazel.
Tak?
Nigdy w życiu nie byłam bardziej pewna.
Dobra.
Dobra. Tylko… Wybacz.
Pa.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Dasz radę. Luther cię potrzebuje.
Ja…
To bez sensu.
Wracam do domu. Paskudnie się czuję.
Wiesz, że mogę przez ciebie przejść?
Oczywiście.
Ale musisz próbować. Pomóc Lutherowi.
Może być wszędzie, robić Bóg wie co.
Wiesz co? To pewnie dobrze.
Wielkolud musi poczuć smak życia, a dziś poznaje świat!
- Nie jest gotów. - A kto jest? Ja byłem? A ty?
Wybacz. Wiem, że nie byłeś gotów zginąć w taki sposób, w tak młodym wieku.
Życie na trzeźwo nie jest łatwe. Co?
Czemu tak patrzysz?
To nie mój obowiązek. Nie pisałem się, by was ratować.
Racja. Nie pisałeś się.
Ale gdybyś to ty miał kłopoty,
Luther zrobiłby wszystko, żeby uratować ci skórę.
Powinien trafić do szpitala.
Dzieciak z odłamkiem w brzuchu wzbudzi podejrzenia.
Jak zabójczy ołtarzyk na strychu Harolda Jenkinsa.
- Nadal krwawi. Co teraz? - Wyciągniemy to.
- Diego, gdzie idziesz? - Mama?
Cześć, skarbie.
Co…
Jakim cudem chodzisz?
Jedna noga, potem druga.
A ty jak to robisz?
Byliśmy w siedmiu barach, trzech klubach ze striptizem i pralni.
- Przepadł. Wracamy do domu? - A Luther by odpuścił?
To największy kudłacz, jakiego widziałam.
- Co za udręka. - Nie słyszę cię.
Jasna dupa.
Myślisz, że wie?
- Wszystko mu jedno. - Chodź.
Luther!
- Luther! - Braciszku!
Cudownie, co?
Wracamy do domu. Chodź.
Dom? To jest teraz mój dom.
Gdzie idziesz? Wracaj.
Wyluzuj, chcę się przywitać.
Uwielbiam kudłatych.
- Widzisz? - No.
Próbowałeś tego?
- Tak. - Wreszcie czuję, że żyję.
Ale chce mi się pić.
- Dlaczego?! - Nie mam pojęcia!
Dalej, Klaus. Dasz radę. Nie ulegaj pokusie.
- I jak? - U Vanyi nikt nie odbiera.
Portierka w szkole muzycznej nie widziała jej dziś na próbie.
Wszystko gra?
Tak.
Dziwnie jest ją widzieć.
Chciałbym jej powiedzieć…
- Nie mamy czasu. Musimy ruszać. - No nie wiem.
Pięć stracił przytomność. Potrzebujemy go.
Damy radę sami.
Próbowaliśmy, pamiętasz?
Zginęliśmy.
Może powinnam odwiedzić Claire, zanim…
Nie uciekniesz od tego.
Od tego wszystko się zaczęło.
Luther miał rację.
Nie sądziłam, że to powiesz.
Cóż… musimy trzymać się razem.
Gdzie zaczniemy?
Nie podano innego adresu, ale jest pokrewieństwo. Babka Jenkinsa.
Ma dom przy Jackpine Road.
- Myślisz, że tam ją zabrał? - Tam zaczniemy.
- Nie. Chodź tędy. - Ale auto jest tam.
- Zaufaj mi. - Co się dzieje?
Szukają mnie. Podejrzewają mnie o coś.
- O co? - Morderstwo.
- A zrobiłeś to? - Jasne, że nie. Jak możesz pytać?
- Wszędzie łazisz z nożami. - Rozdzielimy się.
Ja tu dowodzę. Pamiętasz? Vanya cię potrzebuje.
Nie zrób nic głupiego.
Rzuć to!
Broń na ziemię, Diego!
Przeceniłem cię, Chuck.
Rozkazy.
Nie utrudniaj tego.
Diego Hargreeves,
aresztuję cię w związku z zabójstwem Eudory Patch.
- Nie kumplujemy się już? - Zabiłeś policjantkę.
Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, będzie użyte przeciw tobie.
Użyj tego.
- Chyba nie dam rady. - Jasne, że dasz.
Widziałaś, co potrafią ludzie z mocą.
Chronią tych, którzy nie obronią się sami.
Jakim kosztem? Te moce zniszczyły rodzeństwu życie.
Durny „święty obowiązek”.
Sama mówiłaś. To zniszczyło im życie.
Ciebie to nie czeka.
Przesuń łódkę.
- I jak? - Nie przestawaj.
- Nie… - Pomyśl, jak ma się poruszyć.
Ale jak? Mam się w nią wpatrywać?
Wycelować w nią palcami…
Nie wiem. Dowiemy się w jeden sposób.
Nie mogę.
- Co cię bawi? - Co…
Wyglądam i czuję się głupio. Nie potrafię tego robić z powagą.
Nie przywykłaś do tego.
Gdybyś próbowała, może…
Zaangażowałeś się.
Próbuję ci pomóc, Vanyo.
Nie poddawaj się tak łatwo.
Wybacz.
Masz rację. Jesteśmy zmęczeni.
Może wrócimy i odpoczniemy.
- Co? - Brzmi nieźle.
I…
może później skoczymy na kolację? Znam fajne miejsce.
Jasne.
Cha?
KOMISJA DO: CHA-CHA
NATYCHMIAST ZABIĆ HAZELA
Tak czy inaczej, zawsze cię dorwą.
NATYCHMIAST ZABIĆ CHA-CHĘ
Cholera, Luther.
Pomóż mu, Klaus.
Luther! Przepraszam.
- Ściągnijcie go! - Luther!
Luther! Pomóż mi!
Dzień dobry.
Prawie cię przeoczyłam. Jeżdżę sobie tu i tam. Blady jesteś.
Macie na dole słońce?
Na dole? A gdzie ja jestem?
A jak myślisz?
- Jestem agnostykiem, więc… - Czy to ma znaczenie?
Nie możesz tu zostać.
Czemu nie?
Szczerze mówiąc, nie lubię cię.
Ja siebie też. A nie powinnaś kochać nas wszystkich?
Skąd ta myśl?
Potrzebuję was, by sobie wybierać.
- Nie pasujesz mi. - Czekaj.
To ty stworzyłaś nas? Mnie?
Stworzyłam wszystko, pewnie ciebie też.
A co? Masz inny pomysł?
Może. Kilka. Nie wiem.
Zachowaj je dla siebie.
Czas ucieka, spiesz się. On na ciebie czeka.
Kto taki?
Dave.
Dave?
PAPLANINA GOLIBRODY
Ale przyjemnie.
Na Boga, co tak długo?
- Tata. - Oczekiwałem,
że syn przywołujący zmarłych wywoła mnie cztery dni temu.
To skomplikowane. Próbowałem.
Serio, ale…
Trułeś się.
Czego się spodziewałeś? Umarłeś, tłumiłem żal.
Nie waż się usprawiedliwiać słabości moją śmiercią.
Jasne, nie miałeś z tym nic wspólnego.
A zamknięcie mnie w grobowcu pełnym zwłok, gdy miałem 13 lat?
Racja, to nieistotne.
Ostrożnie, tato.
Nie martw się… i tak nie żyjesz.
- Cóż za ulga. - Wy, dzieci, obwiniacie mnie o wszystko.
Byłeś sadystycznym dupkiem.
I najgorszym ojcem świata.
Chciałem, żebyście wykorzystali swój potencjał.
Zwłaszcza ty.
Ty zawiodłeś mnie najbardziej.
Wykorzystujesz tylko ułamek swojego potencjału.
- Wystarczy, byś się skupił. - Jaki potencjał?
A ty ze strachu faszerujesz się trucizną. Czego się boisz? Ciemności?
Nie bądź taki arogancki, drogi tatku.
Nie chciałeś dla nas najlepiej, spójrz na Numer Jeden.
Luther znalazł wszystkie listy, które ci wysyłał.
Wie, że wysłałeś go na Księżyc bez powodu.
Głupiec ze mnie.
Mogłem je spalić.
- Tak się tłumaczysz? No jasne. - Fakt, nie było to idealne rozwiązanie.
Ale wiedziałem, że świat wkrótce będzie potrzebował jego i was.
Musiałem zrobić to, co było konieczne.
Radzi sobie?
Obchodzi cię to?
Wszystko, co robiłem, wszystko, przez co przeszliście,
miało przygotować was na coś więcej. Nie pojmowaliście tego.
Byliśmy tylko dziećmi.
- Małymi dziećmi. - Nigdy nie byliście tylko dziećmi.
Mieliście uratować świat.
Zaczekaj.
Wiedziałeś o tym? O apokalipsie?
Wiedziałem, że w jakiś sposób muszę ściągnąć was z powrotem.
Od tego zależały losy świata.
O czym mówisz?
Jedynym sposobem, by znów was zjednoczyć, było coś...
wzniosłego.
Ty…
Nie.
Nie chcesz chyba powiedzieć, że popełniłeś samobójstwo?
Chryste, zawsze wszystko komplikowałeś.
- Nie mogłeś zadzwonić? - A odebrałbyś?
Słuchaj, Numerze Cztery.
Powiem ci coś niesamowicie ważnego…
Nie, nie mogę.
Nie mogę wrócić. Nie mogę! Nie! Chwila!
Szlag!
Luther.
- Luther! - Bramkarze go wyrzucili.
- Trochę mało, ale było dobre. - Przepyszne. Dobrze było się wyciszyć.
Panowie.
Dobry wieczór.
Wracamy, więc jeśli możecie…
- Mnie tu wygodnie. A tobie? - Świetnie. Miło, że pytasz.
Zabawni z was goście. Bez problemu znajdziecie inne auto.
To nam odpowiada.
Ale jeśli chcesz, oddamy auto za dziewczynę.
Odejdźcie od auta i dajcie nam spokój.
Nie ma sprawy.
Nie dotykaj jej.
Bo co mi zrobisz, złotko?
Nie!
Leonard!
Dość!
Zostawcie! Przestańcie!
Dość!
No chodź, gnoju!
Pomocy!
Leonard!
Pomocy! Ratunku!
Wiem, że ciężko ci będzie to pojąć, ale rezygnuję. Na dobre.
Odchodzę.
Współpracujemy od dawna. Jesteśmy świetni. Możemy zabić każdego.
Ale gdy kazali mi cię zabić, wiedziałem, że muszę odejść.
Chciałbym, abyś uszanowała moją decyzję
i by każde z nas poszło w swoją stronę.
Nic nie powiesz?
Świat się kończy, a ty myślisz tylko o wsadzeniu kutasa.
Rany.
Myślisz, że nie wiem o tej zasuszonej, pączkowej kurwie?
Chwila! To nie tak… Zakochałem się.
Dobra?
I nie mam zamiaru odpuścić.
Wiesz co? Nie muszę ci się tłumaczyć.
- To moje życie. Nie twoje… - Za trzy dni je stracisz.
Ty i ta kurwa umrzecie, jak wszyscy inni.
Bądź rozsądny.
Mamy super pracę. Najlepszą!
Egzotyczne miejsca, poznawanie ludzi, zabijanie ich.
Udało nam się. Przejrzyj na oczy.
Odnajdziemy teczkę, zwrócimy ją Komisji i wszystko będzie jak dawniej.
- Dobra? - Nie chcę, by było jak dawniej.
Zostały trzy dni.
Wolę trzy dni z nią niż 3000 z tobą, suko bez serca.
To mnie zastrzel!
- Co? - Strzelaj.
Bo jeśli stąd wyjdziesz, a ja przeżyję, dorwę ciebie i tę paskudną sukę.
Gdy was znajdę, nie będzie zmiłuj. Po prostu was zabiję.
Najpierw ją,
powoli, na twoich oczach.
Poczujesz każdy ułamek jej bólu.
Zrób to!
Żegnaj.
Hazel.
Gdzie ty leziesz?
Hazel, wracaj tu!
Wracaj tu. Wiem, jak cię znaleźć.
Już nie żyjesz!
Ty i ta ohydna kurwa!
Już jesteście martwi, Hazel!
Napisy: Bartosz Zieliński