NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ta?
ROK TEMU
Może ta?
Ta.
Opowiedz, jak Umbrella Academy pokonała rabusiów w muzeum.
Znowu?
No dobra.
Była ciemna, burzowa noc.
Weszli po cichu, jak myszy.
Jedno za drugim.
- Twój wujek Luther… - Kosmiczny Chłopak.
Znalazł pierwszego.
Wujek Diego przyszpilił drugiego.
Wujek Ben rozwalił czterech naraz,
a wujka Klausa coś rozproszyło.
A ja ładnie poprosiłam ich szefa, by odłożył nie swoje rzeczy.
Rabusie trafili do więzienia.
A władze miasta urządziły wielką imprezę, dziękując nam za pomoc.
Mamusiu, czemu w opowieściach nie ma cioci Vanyi?
- Nie brała udziału w misjach. - Czemu nie?
Cóż… nieco się od nas różni.
Dobra. Czas spać, skarbie.
Jeszcze jedna. Opowiedz o wieży Eiffla.
Nie, Claire. Powinnaś już spać.
Mamusiu, proszę, tylko jedna.
Jutro ci poczytam.
- Nie chcę spać. - Claire.
Ale ja chcę.
- Claire. - Ale mamo.
Chcę historyjkę.
Słyszałam plotkę, że jesteś bardzo zmęczona
i chce ci się spać.
- Ale jestem zmęczona. - Wiem, słonko.
Mogę to wyjaśnić. Patrick!
Słyszałam plotkę, że gram w drużynie.
Słyszałam, że się przyjaźnimy. Słyszałam, że lubisz brokuły.
Słyszałam, że przestałaś płakać. Słyszałam, że pasuję do tej roli.
…że mnie kochasz.
NAD PRZEPAŚCIĄ PRZEZ FISKUSA? POMOŻEMY!
Vanya? Hej… nie śpij.
- Obudziłeś się! - Tak.
- Czemu jesteś ubrany? - Wychodzę stąd.
- Nie zostajesz na obserwacji? - Nie.
Jutro mam wpaść na kontrolę, dopasują mi protezę oka, tylko tyle.
Boże, twoje oko. Tak mi przykro.
Nie chcę o tym gadać, tylko… Wracajmy do domu.
Jasne.
Dobrze, że jesteś cała. Gdyby coś ci się stało…
Halo! Panie Peabody!
Nie wypisano pana.
- Myślałam… - Nic mi nie jest.
Dobrze, ale proszę podpisać formularz zwalniający.
Przed knajpą było też trzech mężczyzn. Co z nimi?
Mamy tu jednego.
A pozostali dwaj?
Nie udało się ich uratować.
- A ten, który przeżył? - Stan krytyczny.
Ale wciąż żyje. Czekamy, aż się wybudzi.
Chodź.
Pobudeczka!
Bekon i jajeczka!
Jest i on.
Ktoś tu wczoraj wyparował. W jakie tałatajstwo się wpakowałeś?
- Żadne. - Czyżby? Może zapytam ją? Cześć.
Nie wstydź się, byczku.
Potrzebowałeś tego! Na Księżycu nie było chyba dużo lasek.
A cały ten ciężar spoczywający na tych wielkich, kudłatych barach…
Dość, Klaus.
Chwila. Czy… to twój…
- Bez jaj! - Koniec rozmowy.
Stałeś się mężczyzną!
Teraz musisz się oświadczyć.
Ciszej bądź.
Pamiętam mój pierwszy…
A może nie.
Klaus, co jest?
Ważne sprawy rodzinne.
Spotkamy się na dole i...
nie psoć już.
Dobra? Ruszaj się.
Proszę. To postawi cię na nogi.
Nieźle. Dobra.
Kogo muszę zabić, by napić się dobrej kawy?
Możemy zacząć?
Widzieliście resztę? Diega? Allison? Dobra, bliżej kworum nie będzie.
Słuchajcie.
To ciężki temat, więc po prostu to powiem.
To kiepski pomysł.
Tak.
- Klaus! - Zeszłej nocy przyzwałem tatę.
Myślałem, że od lat nie mogłeś nikogo przyzwać.
Wiem, ale jestem czysty.
Wczoraj zrobiłem detoks, by pogadać z kimś wyjątkowym,
a trafił się tatuś we własnej osobie.
Ma ktoś aspirynę? Górna półka, obok krakersów.
- To poważna sprawa. Przysięgam, tak było. - Dobra, zagram z tobą.
Co powiedział ci stary?
Jak zwykle dał mi wykład
na temat mojego wizerunku i porażek. Pierdu, pierdu.
Nic nowego. Nawet śmierć go nie zmiękczyła.
Ale wspomniał o swojej śmierci, która nie była morderstwem, bo...
Uwaga…
...popełnił samobójstwo.
Nie mam czasu na twoje gierki.
Nie ściemniam, Luther. Mówię prawdę.
Czemu to zrobił?
Bo to był jedyny sposób, by nas tu ściągnąć.
Tata by się nie zabił.
Był przybity. Sam mówiłeś.
- Ciągle przesiadywał w gabinecie. - Nie było oznak.
Samobójcy wykazują tendencje,
dziwne zachowania.
A wysłanie na Księżyc bez powodu?
Jak kłamiesz, obiecuję…
Nie kłamię.
Panicz Klaus mówi prawdę.
Niestety...
pomogłem panu Hargreevesowi w wykonaniu tego planu.
- Co? - Grace również.
To było trudne dla nas obojga.
Trudniejsze, niż sobie wyobrażacie.
Przed śmiercią waszego ojca zmodyfikowano oprogramowanie Grace,
by nie mogła udzielić pierwszej pomocy
tamtej nieszczęsnej nocy.
Chory pojeb.
A taśmy, które obejrzeliśmy?
Miały stworzyć atmosferę tajemniczości.
Ojciec liczył, że wasz powrót
i praca nad tą zagadką sprawią, że znów stworzycie zespół.
- W jakim celu? - By uratować świat.
Najpierw księżycowe misje, a teraz to.
Widziałeś, że szukam odpowiedzi.
Podzielisz się czymś jeszcze? Może więcej tajemnic?
- Uspokój się, Luther. - Nie.
Okłamał nas jedyny członek rodziny, któremu ufaliśmy.
To była ostatnia wola waszego ojca.
Ja…
Nie miałem wyboru.
Zawsze jest wybór.
Muszę pomyśleć.
To nie twoja wina… To, co im się przytrafiło.
Widziałeś to.
Wybiło ze mnie niczym… fala.
Zabijając ich.
- Zabiłam ich. - W samoobronie. Broniłaś mnie.
- Nie powinnam tego umieć. - Ale umiesz.
Posiadasz moc, Vanyo.
- To dar. - Zupełnie jak z łódką.
Jak próbuję, nie mogę. A jak nie, giną ludzie.
- Kolejna rzecz, którą robię źle. - Nie mów tak.
Nie mów.
To, co się z tobą dzieje…
jest przerażające.
Ale może to opanujemy.
Zmienimy tę falę w delikatny plusk.
Dobrze?
Już dobrze.
Dalej. Rusz się!
Nie podoba mi się to. Ani trochę.
Nie spieszy nam się, Hazel. Przed nami całe życie.
Nawet stojąc w korku,
dotrzemy do rezerwatu Wadsworth w porze obiadowej.
Żyją tam prawdziwe pawie.
A trzy kilometry od tego miejsca sprzedają wegańskie pączki.
Po co zmieniać idealną formułę pączka?
Zwiedzania na najbliższe trzy lata.
I mamy dość czasu, by zobaczyć wszystkie.
Vanya.
Chwila, proszę pani.
Proszę nie przekraczać taśm. W nocy doszło tu do wypadku.
- Jakiego? - Proszę za taśmę.
- Już. Przepraszam. - Proszę uważać, leży tu sporo rzeczy.
- Co tu się stało? - Próbujemy to ustalić.
Gdy nam się uda, proszę zajrzeć do gazet, jak inni.
Miłego dnia.
Panie władzo, jeśli…
Jasna cholera!
Allison Hargreeves?
Dwa dni temu widziałem z panią film, okradłyście bank z Sandrą Bullock.
Tak, to ja.
A niech mnie.
Z żoną wolimy pani komedie romantyczne. Trylogia Marnej Miłości.
Nie mamy jej dość.
- Cheddar, odbiór? - Co jest, Fred?
Dzwonili ze szpitala. Przebudził się wczorajszy sprawca.
Przyjąłem, już jadę.
Allison Hargreeves.
Żona mi nie uwierzy.
No nic, muszę lecieć.
- Praca. - Jasne, przepraszam.
Właśnie dlatego tu jestem.
Przymierzam się do roli policjantki.
W Jackpine Cove? Od lat nie było tu morderstwa.
To film o glinie, który rozbija narkotykowy kartel.
Może się przyłączę,
a pan będzie robił swoje? Obiecuję…
że nie będę przeszkadzać. Naprawdę…
Taki dzień z życia uwiarygodniłby moją postać.
Dzień z życia, co?
Zapraszam.
Za mną.
- Wyciągnij mnie stąd. - Nie mogę.
Po południu jedziesz na północ.
- Nie zabiłem Patch. - Wiem.
Mnie nie przekonuj.
Pierdolenie, wiesz o tym.
Byłeś tam, Diego. W motelu.
Pozostaje kwestia…
waszej dyskusyjnej przeszłości.
- Tak to nazwała? - Co?
Użyła słowa „dyskusyjnej”?
- To nieistotne. - Dla mnie jest.
Odpowiedz.
To moje słowa.
Znosiła twoje wybryki.
Nie rozumiałem tego.
Może miało to związek z naszą…
dyskusyjną przeszłością.
Albo wiedziała, że dbałeś o innych, jak ona.
Powodzenia.
Dwunasty czerwca.
Kontrolowane środowisko wywiera maksymalny wpływ na moce Numeru Siedem.
W obliczu nieuchronnego i niechcianego chaosu
należy wyszkolić ją, by odnalazła kontrolę w innej formie.
Skup się, Siedem.
Ponownie.
Po prostu się skup.
- Na czym? Od czego mam zacząć? - Myśl o wczorajszej nocy.
Co się działo?
Dobra.
Wyszliśmy z restauracji.
Było ich trzech.
Siedzieli na twoim aucie, śmiali się z nas.
Byli bardzo pijani.
Rozbestwili się i…
Mówiłeś do nich. Nie słuchali cię.
Krzywdzili cię.
Kopali cię, okropny odgłos.
Chciałam ich powstrzymać, ale nie mogłam.
Czułam niemoc.
To dźwięk silnika…
Wszystko robiło się coraz cichsze.
A dźwięk silnika był coraz głośniejszy,
aż słyszałam tylko to.
Ten dźwięk rozbrzmiewał w moim umyśle.
Jakby we mnie ożył
i nagle się rozlał.
- Vanya, to… - Przerażające.
Niezwykłe.
- Wstawaj. Idziemy. - Dokąd?
Ratować świat.
Tylko tyle? Świetnie.
Pogo mówił, że tata zabił się, by nas zjednoczyć, tak?
- No i? - Dało mi to do myślenia.
Skoczyłem w przyszłość, by to rozkminić, ale tata tego nie potrafił.
Skąd wiedział, by zabić się na tydzień przed końcem świata?
- Wiesz… - Nie odpowiadaj.
Pytanie retoryczne.
Całe nasze życie powtarzał,
że uratujemy świat przed apokalipsą.
Myślałem, że mówił tak, byśmy ze strachu zmywali gary.
Ja też.
A jeśli serio wiedział, co się stanie?
- Ale jak? - Nie wiem.
Ale jego gówniany plan działa.
Wróciliśmy do domu.
Przy okazji uratujemy świat.
Tak? My dwaj?
Cóż, wolałbym nie, ale…
pracuję z tym, co mam.
- Gdzie byłeś? - W pudle.
Długa historia. Gdzie Luther?
Nie widziałem go od rana.
Za dwa dni koniec świata, a on postanawia zniknąć.
Szlag.
Allison ma kłopoty.
Wsłuchaj się w otoczenie.
Po dwunastu dniach sukcesów
Numer Siedem wykazała niespodziewany opór w szkoleniu.
Skup się na otaczającym cię dźwięku.
To dzień twojego szkolenia.
Numerze Siedem!
Twoja buta jest niedopuszczalna!
Sądzę…
że na tym zakończymy twoje szkolenie.
Vanyo.
Co słyszysz?
Dzwoneczki poruszane wiatrem.
Wiewiórkę biegnącą po drzewie.
Chlupot wody w strumieniu.
Dobrze…
Teraz spróbuj powtórzyć to, co zrobiłaś na parkingu.
Z silnikiem.
Wyeliminuj inne dźwięki
i skup się na jednym.
Niech ten dźwięk w tobie rozbrzmiewa.
Vanya, oddychaj. Oddychaj!
No proszę.
Zatrzymałam to!
Twoja moc wiąże się z emocjami.
Co? Skąd wiesz?
Zgaduję.
Zbieram to do kupy. Ale brzmi sensownie, co?
Twój mózg stale odbiera bodźce.
Gdy odczuwasz silne emocje, dźwięk wokół ciebie przechodzi w energię.
Już dobrze. Nic nam nie jest.
Jest nawet lepiej.
ZAGINĘŁA HELEN CHO, 31 LAT
Spójrzcie.
Wybijasz klina klinem?
Zostawcie mnie.
- Dajcie nam chwilę. - Chodź. Może zadumają się na śmierć.
Tata nie powinien cię okłamywać. Nikogo z nas.
Odbębniłem swoje.
Cztery lata oczekiwania, bo niby świat mnie potrzebował.
Cztery lata żarcia z tubki i przetworzonego powietrza,
bo naiwnie wierzyłem, że ojciec nie okłamie dziecka.
Ale wiesz co?
Nabrał mnie.
Koniec.
Ze wszystkim. Z nim. Z tobą. Z rodziną.
Chcesz ratować świat? Śmiało.
Ja dokończę piwo…
i się nawalę.
Odwracasz się ode mnie
i chłopaków… w porządku.
- Ale Allison zasługuje na więcej. - O czym ty mówisz?
Mamy kartotekę Harolda Jenkinsa.
Okazuje się, że chłopak Vanyi to morderca po odsiadce.
Kto by pomyślał?
Nie należy ufać gościom w sztruksach.
Czekaj… Gdzie jest teraz Allison?
Pojechała dorwać Jenkinsa. Sama.
Mogłeś zacząć od tego!
Jezu Chryste.
Cholera.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
UWAGA, KLIENCI: ZDECYDOWAŁAM SIĘ ZAMKNĄĆ INTERES.
ŻYCIE JEST CUDOWNE. NIE CHCĘ GO PRZEGAPIĆ.
AGNES
REZERWAT PTAKÓW
Panie Luntz? Słyszy mnie pan?
- Kim jesteście? - Sierżant Cheddar, a to…
moja zastępczyni.
Mam do pana kilka pytań.
- Mam kłopoty? - Nic z tych rzeczy.
Chciałem zapytać o wczorajszą awanturę na parkingu.
Jesteś gliną.
Ochronisz mnie, choćby nie wiem co?
To mój obowiązek.
To nie był wypadek.
To znaczy?
Ten facet… zapłacił, byśmy wszczęli bójkę.
Mieliśmy obić go przed dziewczyną.
Zapłacił z góry, sporo.
Upiliśmy się.
Poszło za daleko.
Zaczepialiśmy też dziewczynę.
Wtedy rozpętało się piekło.
Jak wyglądał facet, który wam zapłacił?
Szatyn, lekki zarost, drobnej budowy?
Tak, brzmi jak on.
Niezły strzał.
Czy to ta dziewczyna?
Chwileczkę.
A może ten film nazywa się Gliniarz z prowincji łyka ściemę?
- Przepraszam za zmyłkę. - Chyba raczej kłamstwo.
Przepraszam, skłamałam. Nie wiedziałam, skąd wziąć odpowiedzi.
To moja siostra.
Gość, który im zapłacił, mógł ją porwać.
Muszę ją znaleźć.
Mogą mnie zwolnić za wpuszczenie cię tutaj.
Proszę. Chyba ma kłopoty. Potrzebuję pańskiej pomocy.
Proszę odpowiedzieć. Czy to ona?
Zaczynamy kolejne badania.
Przepytacie go później.
O czym myślisz?
O niczym.
Czemu pytasz?
Zdajesz sobie sprawę z tego… co dziś osiągnęłaś?
Sięgnęłaś po moc, o której ledwie się dowiedziałaś.
Kontrolowałaś ją i bezpiecznie stłumiłaś.
Prawie bezpiecznie.
Mam nadzieję, że mimo tego, co przez lata wmawiała ci rodzina,
wiesz, że jesteś wyjątkowa.
Teraz muszę ćwiczyć.
Jasne. Wracamy tam, gdzie przerwaliśmy?
Nie, skrzypce. Jutro koncert.
Co?
Mieliśmy dziś przełom. To, co się z tobą dzieje, jest ważne.
Jak moja muzyka.
Racja. Fakt, masz rację.
Poćwicz.
Ładnie tu.
- Mogę zadać dziwne pytanie? - Jasne.
Gdyby zostały ci dwa dni życia,
- gdzie byś pojechała? - Trudne pytanie.
Pojawiłabym się tam od razu?
Czy ogranicza mnie
rozkład lotów i prawa fizyki?
Słuszna uwaga.
Masz dzień, by tam dotrzeć, i dzień, by tam pożyć.
Gdzie polecisz?
To proste, głuptasie. Gdziekolwiek, byle z tobą.
Chcesz odpocząć, zanim pojedziemy do Wadsworth?
Co się dzieje, Hazel?
Nie mogę ci teraz tego wyjaśnić, ale zanim ruszymy, muszę coś zrobić.
Jedź tam beze mnie.
Hazel?
- Nie chcę jechać bez ciebie. - Jutro po ciebie wrócę.
- Nie kumam. - Tu nic ci nie grozi.
- Czemu to robisz? - Nie mogę powiedzieć.
Choćby nie wiem co, wrócę po ciebie. Obiecuję.
Nic mi nie przeszkodzi.
Uwierz mi.
Wierzę.
REZERWAT PTAKÓW
Zgłodniałam. Wyrzuciłeś moją kanapkę?
Leonard?
Leonard!
Gdzie jesteśmy?
Stworzyłem tajne miejsce, tylko dla ciebie.
Twoje rodzeństwo nie może się tu bawić.
Chcesz je zobaczyć?
Po wydarzeniach z poprzednich tygodni spróbujemy czegoś nowego, Siedem.
- To był wypadek. - Rozumiem.
Musisz przebywać w kontrolowanym środowisku.
Potrzeba dodatkowych badań,
by określić, czy można kontrolować twoje zachowanie.
Boję się.
Leonard!
Vanya.
Spokojnie. Skup się.
Wsłuchaj się w otoczenie.
Co słyszysz?
Wyeliminuj inne dźwięki i skup się na jednym.
Niech ten dźwięk w tobie rozbrzmiewa.
- Hej, Dale? - Tak?
- Gdzie pan Luntz? - Nie wiem, a co?
Zabrałam go na rentgen i zniknął.
Poinformuj ochronę. Zgłoszę to.
Jeszcze jedno. Rozpoznaje pani tę kobietę?
Rankiem wyszła z panem Peabodym.
Dzisiaj?
Byli tu, gdy byłam w tamtej chacie.
- Może tam wrócili. Jadę po nią. - Chwila.
Facet może być groźny.
Zostań tu.
Allison Hargreeves!
Vanya? To ty?
Tu jesteś. Co się dzieje?
- Co ty tu robisz? - Szukałam cię, jesteś cała?
Tak.
Dzieje się coś dziwnego. Co to powoduje?
Ja.
Jak to „ty”?
To znaczy, że to moja sprawka.
Moje moce.
Zawsze je miałam.
Dziwne, co?
Niesamowite.
Ale?
- Dokończymy w aucie? - Czemu?
Nie chcesz wiedzieć.
Wcześniej nie miałaś oporów.
Leonard Peabody naprawdę nazywa się Harold Jenkins.
Pamiętasz, jak nie mogłam znaleźć go w bibliotece?
Leonard Peabody nie istnieje.
A Harold Jenkins tak.
Był 12 lat w więzieniu.
- Zamordował ojca, mając 13 lat. - To… niedorzeczne.
Jego ojciec był inżynierem…
W aucie mam kartotekę. Pokażę ci.
Nie rozumiem.
Leonard, Harold… Wiem, że to nie ma sensu
i brzmi wariacko, ale byliśmy w jego domu.
Ma tam nasze zdjęcia z wyłupionymi oczami.
Co? Ja…
Opowiem ci w aucie, tu nie jest bezpiecznie.
Nie, przestań.
Nie wyobrażam sobie, jakie to trudne…
jak się teraz czujesz…
Kocham cię i chcę… być tu dla ciebie, jak siostra.
To niemożliwe.
Kocham go.
To się nie trzyma kupy.
Jeszcze ta moc. Nie wiem, co się dzieje.
Nie wiem, co robić.
Teraz rozumiem.
Śmiało.
Kto jest głodny?
Twoje ulubione, z zapiekanym serem.
Mieliśmy cztery lata,
mówił, że jesteś chora.
Że trzeba cię izolować.
Byliśmy tacy młodzi.
Nikt tego nie podważał.
A teraz…
weź leki jak grzeczna dziewczynka.
Uspokoją cię.
Już czas, Trzy.
Poprosił mnie o coś, czego nie rozumiałam…
Aż do teraz.
Zrób to.
Słyszałam plotkę.
Uważasz się za zwyczajną osobę.
Uczynił mnie współwinną.
Ty mi to zrobiłaś?
Nie rozumiałam.
Cały czas wiedziałaś?
Że mam moce?
Nie rozumiałam, póki nie zobaczyłam tego!
Dlatego trzymałaś mnie na dystans.
Co? Nie!
Nie mogłaś pozwolić, bym zagroziła twojej pozycji… dominacji.
To nieprawda.
Nie zniosłabyś, gdyby tata uznał mnie za wyjątkową.
- Przecież jesteś. Z mocą lub bez. - Nie mów tak!
Możemy zacząć od nowa.
Zniszczyłaś mi życie!
Proszę, wszystko jest jasne. Możemy zacząć od nowa.
Zacznę od nowa. Z Leonardem.
- Z Haroldem. - Leonardem!
Jedyną osobą, która kocha prawdziwą mnie.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że nie czujesz się zagrożona.
- Nie chcę się kłócić. - To wyjdź!
Próbuję pomóc.
- Nie chcę twojej pomocy! - Kocham cię!
Przestań!
Czy wszystko w porządku?
Kazałam ci wyjść!
Nie zmuszaj mnie do tego.
Słyszałam plotkę…
Allison!
Vanya, czekaj!
Nie chciałam…
Nie chciałam! Przepraszam!
Zrobiłaś, co musiałaś.
Vanya.
Vanya! Musimy iść!
- Nie mogę jej zostawić. - Idziemy, już!
No chodź!
Już!
Przygazujesz trochę?
Zapytaj raz jeszcze, a przyjaram cię zapalniczką.
Allison! Nie!
Allison.
Boże, Allison.
Napisy: Bartosz Zieliński