NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK 1993
Twoje rodzeństwo zjadło już owsiankę i zaczęło dzisiejsze szkolenie.
Nie chcesz do nich dołączyć?
Ktoś tu ma ciężki poranek?
Wiesz, co poprawia mi humor?
Śpiewanie.
Numerze Siedem!
Cześć. Jestem pani Cornwallis, twoja nowa niania.
Numerze Siedem!
Bonjour, jestem panna Stevenbaker, twoja nowa niania.
Numerze Siedem!
Cześć, Numerze Siedem.
Jestem Grace. Twoja nowa niania.
Twój tata mówi, że nie lubisz owsianki, ale śniadanie wzmaga wzrost i siłę,
a po jedzeniu czeka cię trening z resztą.
Pozwól, że ci pomogę.
Spróbujemy ponownie?
Zjedz, zanim ostygnie.
Tu będziemy bezpieczni.
Nie możemy zostać tu długo. Musimy spakować rzeczy.
Vanya?
Umyjemy cię.
Twoja rodzina…
wkrótce po nas wpadnie.
W porządku.
Bez obaw, teraz tworzymy zespół.
Stawimy im czoła.
Czemu chcieliby mnie dorwać?
Vanyo…
zabiłaś Allison.
Nie, ja…
straciłam panowanie.
Wszystko stało się tak szybko.
Wiem. To nie twoja wina, broniłaś się.
Oni widzą to inaczej.
Nie. Wyjaśnię im to.
- Muszę ich odnaleźć i wszystko wyjaśnić. - Chcą cię skrzywdzić.
Tylko ja jestem po twojej stronie i rozumiem…
jak wyjątkowa tak naprawdę jesteś.
Wiedziałem to, gdy tylko się poznaliśmy. Masz to wypisane na twarzy.
Oni tego nie widzą. Nigdy nie widzieli.
I nie zobaczą.
Powiedz to.
Nie mogę.
Powiedz, dla mnie.
Jestem wyjątkowa.
Jeszcze raz.
Jestem wyjątkowa.
To nie było takie trudne.
Ruchy! Chodźcie!
- Nie oddycha. - Na górę z nią, bo umrze.
Poważna rana szarpana krtani.
- Ktoś musi oddać krew. - Ja.
- Ja oddam. - Niemożliwe, drogi chłopcze.
Twojej krwi bliżej jest do mojej.
Nie bój nic. Ogarnę to, byku.
Kocham igły.
Paniczu Klausie,
twoja krew jest, jak to ująć, zbyt zanieczyszczona.
- Suń się. - Śmiało.
Ja to zrobię.
Dziabnij go.
Co robisz?
Szukam dragów.
Nie rób tego.
Koniec słuchania twoich rad.
Po prostu odejdź, proszę.
Wolę cię trzeźwego.
- Trzeźwość jest przereklamowana. - Zobacz, co ci dała.
Co mi dała?
No co mi dała? Nic.
Nie mogę pogadać z ukochanym. Ludzie wciąż nie traktują mnie poważnie.
Znów chcę być otępiały.
Leszcz z ciebie.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Życie nie ma być lekkie. Jest ciężkie. Dzieją się złe rzeczy.
Giną dobrzy ludzie.
Znów gadka o zmarłych? Zmień płytę, gościu.
Mówiłem o Davie.
Męczy mnie patrzenie, jak taplasz się w porażce.
- To patrz gdzie indziej. - Stać cię na więcej.
A Dave?
Też to wiedział.
Masz rację.
Masz rację. Przepraszam.
Dzięki Bogu.
Wkręt!
A ty co, Patrick Swayze?
Jak to zrobiłeś?
To nie ja.
Tylko ty.
Tak sądzę.
Drań, który prawie zabił nam siostrę, jest tam i ma Vanyę.
- Musimy ją znaleźć. - Vanya nie jest ważna.
To twoja siostra. Bezduszne, nawet jak na ciebie, Pięć.
Nie mówię, że mnie ona nie obchodzi,
ale jeśli dziś apokalipsa,
umrze ona, my i siedem miliardów osób.
Najważniejszy jest Jenkins.
Zgadzam się. Chodźmy.
Ja zostanę.
Bez urazy.
Ale ten nowy, trzeźwy ja czuje się przytłoczony.
- Też idziesz. - Nie.
Chyba zgodzicie się, że moja moc jest…
dość bezużyteczna. Spowalniałbym was.
Klaus, wstawaj.
Nie zmusisz mnie.
W sumie trochę ruchu nie zaszkodzi.
Tak.
Kazałam ci wyjść!
Kocham cię!
Słyszałam plotkę…
Allison!
Cholera.
NUMER SIEDEM
NIEPOWSTRZYMANA
TRZYMAĆ W TAJEMNICY
Boże.
OGRANICZANIE MOCY
Vanya? Zbierajmy się.
Mogę to wyjaśnić.
Cały ten czas mną manipulowałeś.
To nieprawda.
Próbuję cię chronić.
- Przed kim? - Przed twoją rodziną.
Oni chcą cię skrzywdzić.
Wszystko jest w tym dzienniku.
Twój ojciec się ciebie bał.
Dlatego podawał ci te tabletki.
Nie miały ci pomóc.
Miały cię ograniczać.
Nie wierzył, że jesteś dość silna, by kontrolować swoje moce.
Ale ja się ciebie nie bałem.
Zaakceptowałem cię.
Jako jedyny akceptuję cię taką, jaka jesteś.
Twoi bracia i siostra za każdym razem trzymali jego stronę.
Kim jest Harold Jenkins?
On…
przypomina nas.
To samotny chłopiec.
Odludek okrutnie traktowany przez rodzinę.
Chciał jedynie, by ktoś go pokochał i wysłuchał.
- Allison miała rację. Jesteś chory. - Nie ja chciałem cię zabić.
- Muszę iść. - Co oni dla ciebie zrobili?
Dzięki mnie grasz pierwsze skrzypce.
Zapracowałam na to.
A twoja poprzedniczka po prostu zniknęła?
Co zrobiłeś?
Zrobiłem to dla ciebie.
Nie zbliżaj się!
Grozi nam niebezpieczeństwo. Twoja rodzina widziała, co potrafisz,
do czego jesteś zdolna, dorwą nas.
- Posłuchają mnie. - Nigdy.
Chcą, byś czuła się mała!
Ale przy tobie, to oni są mali.
Przy nich jesteś niczym Bóg.
Ktoś musiał otworzyć ci oczy, byś zobaczyła ich prawdziwe ja.
Ja ci to dałem.
Więc… dokończmy, co zaczęliśmy.
Potrzebujesz mnie.
Potrzebuję rodziny!
Nie chciałam…
Nie chciałam zabić Allison.
I ją kocham.
Ich też kocham.
Twój ojciec miał rację. Jesteś zbyt słaba.
Wiedział to.
Teraz ja to wiem.
- Jesteś słaba! - Przestań.
- Jesteś żałosna! - Proszę, nie.
- Spójrz tylko. Jesteś niczym! - Nie!
- Jesteś przeciętna. - Przestań!
- Nawet gorzej. - Przestań!
Nie jesteś wyjątkowa!
- Przeciętna. Żałosna. Zupełne zero! - Przestań!
Nie.
Nie mnie, Vanyo.
Proszę.
PENSJONAT POD PRZEPIÓRKĄ
Hazel, nie sądziłam, że tak wcześnie wrócisz.
Zgadnij, co dostałam…
Tu, w Pensjonacie Pod Przepiórką, rozszerzyliśmy pani ofertę
za zakup prestiżowej
wejściówki atrium.
Jak szukasz Hazela, nie doczekasz się.
Zostawił mnie.
Z pewnością.
Nie tego się spodziewałem.
- Niedopowiedzenie roku. - Nie ma Vanyi.
- Spadajmy, zanim wpadną gliny. - Zaraz.
Pięć, co ty…
Ten sam kolor tęczówki i rozmiar źrenic. To jest to.
Oko, które nosiłem od dziesięcioleci…
znalazło swój dom.
Mamy gościa, którego mieliśmy zabić.
Hura. Zbierajmy się.
Nie, chwila. To nie może być takie łatwe.
To wiadomość, którą mam od Komisji.
Napisano: „Chronić Harolda Jenkinsa”, vel Leonarda Peabody’ego.
Ale kto go zabił? Czyja to sprawka?
Mam szalony pomysł. Znajdźmy Vanyę i zapytajmy, co się stało.
Jeśli się od niego uwolniła, może wraca do Akademii.
Przeżyje?
Tak.
Ale ma uszkodzone struny głosowe.
Cud, że nie przecięto tętnicy szyjnej.
Będzie mogła mówić?
To się okaże.
Co ważniejsze, dzięki tobie i twoim braciom
wciąż jest z nami.
Grace i ja sobie poradzimy, paniczu Lutherze.
Idź. Odpocznij.
Jesteś ostatnim, któremu bym zaufał.
Nigdzie nie idę.
Ani śladu Vanyi.
- Nie ma jej w żadnym pokoju. - Na dole też nie.
Wychodzę.
- Czekaj. - Gdzie idziesz?
Poza nią są tam Hazel i Cha-Cha.
Wiem.
Wezmę rzeczy i ruszam.
Muszę wyrównać z nimi rachunki.
Tata wspominał o apokalipsie, gdy z nim rozmawiałeś?
Jak ma do niej dojść?
Nie. To było niesamowite golenie.
Ale nic więcej.
Jeśli się zastanowić, wspominał coś o moim potencjale
i że korzystam z ułamka swoich…
Skąd wiedział o apokalipsie?
Nie wiem, ale podróżując w czasie,
- skąd wiedziałeś, jak to robić? - Nie wiedziałem.
Skumałbyś, gdybyś był trzeźwy.
Przecież jestem. Od dwóch… Prawie dwóch dni.
- Tak. - A czuję, jakby minęło z 45 lat.
Kogo chcesz oszukać? Widzę, jak cały dzień się wiercisz.
Więc obaj walczymy z nałogiem.
- Ja nie. - Jasne, że tak.
Jesteś uzależniony od apokalipsy.
- Pomyłka. - Pierwsza faza.
Zaprzeczenie.
- Ty i ja, różnimy się. - Widziałem to spojrzenie
w oczach kogoś, kto nie wie, kim jest, gdy nie jest na fazie.
Zaufaj mi. Musisz to rzucić.
Metaforycznie, ale tak też można.
Nie wszystko naraz.
Znam to spokojne, ciemne miejsce, w którym jesteś.
Znam ból, jaki poczujesz, gdy się obudzisz,
pojmując, że nie jesteś już sobą.
Gdy się obudziłem,
byłem wściekły.
Wściekły, bo cię nie było, zaczęłaś żyć własnym życiem.
A ja utknąłem tu sam…
z ojcem, w tej starej budzie.
Ale myliłem się, bo odepchnąłem od siebie wszystkich i…
osobę, którą kocham całym sercem.
Allison, przepraszam.
Wybacz, że mnie tam nie było.
Nie pozwolę, byś obudziła się sama.
Naprawdę się nam udało?
Myślisz, że zapobiegliśmy apokalipsie?
Co teraz?
Nie wiem.
Jestem otwarty na propozycje.
Otworzę.
Hej, weteranie.
Masz moją siostrę?
Jak nie, napijesz się margarity?
Chodź.
Chcesz mnie zabić?
Wybacz. Stare nawyki.
Ale rozumiem, czemu mogłeś tak pomyśleć.
Zrobiłeś nalot na nasz dom, chciałeś zabić rodzinę…
porwałeś mi brata.
Nie zmienię przeszłości. Ale nie jestem tu jedynym zabójcą.
Sam masz krwawą przeszłość.
Przy okazji,
twoja robota w Calhoun, majstersztyk.
- Nie wierzę, że teraz sobie rozmawiamy. - Czego chcesz?
Wiesz…
Diego, przestań!
Wstawaj!
Wysłuchaj go, zanim go zabijesz.
Zabiję cię za Patch!
Albo nie, zobaczymy.
Dawaj!
To musiało boleć.
Żadnego gryzienia.
Hazel, cokolwiek cię tu przywiodło, sprężaj się, zanim on wstanie.
Zostawiłem partnerkę i Komisję, chcę wam pomóc.
W czym?
W zatrzymaniu apokalipsy.
Co w tym takiego śmiesznego?
Zanim odpowiem, czemu chcesz pomóc?
Powiedzmy, że interesuje mnie pewna kawiarnia.
Przykro mi to mówić, ale na to już chyba za późno.
Fakt, że tu jesteś, oznacza,
- że już po apokalipsie. - Serio?
Skąd wiesz?
Cel nie żyje. Znaleźliśmy go rankiem.
Byłeś ostatnią niewiadomą w równaniu.
Ja pieprzę. Serio?
Jeśli odpadasz,
to już po ptakach.
W porządku.
Co teraz?
Szczerze? Nie wiem.
Od tak dawna za tym goniłem,
że nie pomyślałem, co potem.
Nie wiem. A ty?
Koniec z tym szaleństwem.
Pora zacząć od nowa.
Też powinieneś.
Łatwo powiedzieć.
To nie musi być trudne.
Pomyśl w ten sposób: gdybyś nie podróżował w czasie
i nie poznał Kierowniczki,
co wtedy?
Stałbym się emocjonalnie wypaczonym dorosłym dzieckiem, jak wszyscy wokół.
Cóż, masz odpowiedź.
Teraz możesz dorosnąć.
Powodzenia.
Hazel.
- Jeszcze jedno. - Wal.
Które z was zabiło śledczą Patch?
Ona.
Kaszana. Spluwa oczyściłaby brata z zarzutów.
To twój szczęśliwy dzień, amigo.
Weź obie.
Ja kończę z tym życiem.
Masz trzy nowe wiadomości głosowe.
Pierwsza wiadomość.
Vanya, tu pani Kowalsky. Pan Puddles znów gdzieś zniknął.
Zadzwonisz, jak go zobaczysz? Dzięki.
Następna wiadomość.
Vanya, tu Peter z Teatru Icarus.
Bilety, o które prosiłaś, są w kasie. Goście mogą odebrać je, kiedy chcą.
Następna wiadomość.
Cześć, to ja.
Chciałam tylko…
Popieprzyło się.
Chciałam tylko być dobrą siostrą.
Chyba mi się nie udało.
Zadzwoń do mnie.
Kocham cię.
Przepraszam.
Allison.
Jestem tu.
Nie próbuj mówić.
Pogorszy ci się.
Wybacz, że nie było mnie z tobą.
Już dobrze.
Dobra. Chwileczkę.
Proszę.
„Vanya”.
Nie wiemy, gdzie jest.
„Moce”.
Nie rozumiem.
Ja tak.
Czas wyjawić ostatnią tajemnicę waszego ojca.
Cholera.
Świetnie, wstałeś.
Teraz się napijesz?
Gdzie on jest?
- Dałem mu odejść. - Że co?
Skoro apokalipsa nie nadejdzie, pora przestać walczyć.
Jego partnerka, Cha-Cha, zabiła Patch.
No i co?
Byli tam wtedy oboje.
A jedno z nich dało mi oba ich pistolety.
Co oczyści cię z zarzutów, bo będą pasowały do pocisków.
Hazel szukał wyjścia z sytuacji.
Chciał zacząć od nowa. I tak się złożyło,
że miał coś, co pomogłoby tej rodzinie.
- Pora ruszyć dalej. - Nie.
Jak chcesz.
Coś mnie ciekawi.
Twoja dziewczyna, Patch.
Co w niej lubiłeś?
Sporo rzeczy.
Słodki tyłek. Niezłe nogi.
A coś mniej przyziemnego?
Wierzyła w ludzi.
Nieważne, jaki gnój widziała na ulicy.
Zawsze dostrzegała dobro.
Pewnie byłaby dumna, gdyby wiedziała, że zabijesz Hazela i Cha-Chę,
by uczcić jej pamięć.
Halo?
Vanya.
- Czy Allison… - Przeżyła.
Dzięki Bogu.
Co się stało?
Pokłóciłyśmy się.
Wymknęło się to spod kontroli.
Nie chciałam jej skrzywdzić.
- Musisz mi uwierzyć, proszę. - Wierzę.
To był wypadek.
Byłam wściekła i…
po prostu się stało.
Mogę ją zobaczyć?
Teraz odpoczywa.
Może później.
Mogę tu zaczekać?
Jasne.
To twój dom.
Przepraszam.
Nie chciałam.
Widzę, Vanyo.
Krzywdzisz mnie.
Ja też przepraszam.
Przestań.
- Przestań, proszę. - Wybacz.
Nie.
Chłopaki!
Nie, wypuść…
Zamknąłeś tam naszą siostrę, bo myślisz, że ma moce.
Wiem, że je ma. Pogo mi powiedział.
Zawsze wiedział, tata też.
Czemu by to ukrywali?
Tylko ja nie wiedziałem o tym miejscu?
Tak wiele przed nami ukrył.
Ukrył, bo bał się…
jej.
- To niedorzeczne. - Czyżby?
Ojciec ciągle kłamał, więc czemu nie na ten temat?
Może to ona zabiła Peabody’ego.
- I poderżnęła gardło Allison. - Nie.
Bez pochopnych wniosków. Mówimy o Vanyi.
Naszej siostrze.
Płakała, gdy za dzieciaka deptaliśmy mrówki.
Wiem, że trudno w to uwierzyć…
To nie jest trudne, to niemożliwe!
Nie możemy zamykać jej, nie mając dowodów.
Czego jeszcze ci trzeba?
Może otworzymy drzwi i zapytamy?
Ona stąd nie wyjdzie.
Nawet jeśli masz rację,
ona potrzebuje pomocy, a tak jej nie pomożemy.
Być może zmaga się właśnie z nową mocą.
To pewnie straszne.
To przerażające dowiedzieć się, że potrafisz coś,
czego byś się nie spodziewał.
Jeśli słowa Poga choć w połowie są prawdą, ona zagraża nie tylko nam.
Co tu robisz? Powinnaś być w łóżku.
WYPUŚĆCIE JĄ
Nie mogę.
Skrzywdziła cię.
MOJA WINA
Wybacz, ale ona tam zostanie.
Aż dowiemy się, co to.
Ona tam zostanie.
Chodź.
Musisz wypoczywać.
Przepraszam!
Dalej. Chodź.
Nie!
Przepraszam!
Agnes!
Mówiłam, że zobaczysz, jak ona ginie.
Dobra, Cha-Cha.
Wypuść ją.
A mnie zabij, jak chcesz.
To za chwilę.
- Najpierw popatrzysz. - Nie!
Przestańcie!
Proszę, dość!
Zostaw go!
Hazel.
Przestańcie.
Hazel!
Nie krzywdź go. Proszę.
Hazel!
Cha-Cha!
Wypuść ją, proszę!
- Patrzysz? - Nie!
Nie!
Co u diabła?
Cóż…
Oboje spieprzyliście sprawę, durnie.
Allison, proszę.
Nie miałem innego wyjścia.
Allison.
Chyba dobrze być znów
wśród przyjaciół.
W porządku, możesz…
to powiedzieć.
Byliśmy niezwykłą parą.
To dla mnie trudne, Delores, i…
wiedz, że cieszy mnie każda minuta spędzona z tobą,
wszystkie 23 i pół miliona.
Całe życie.
Spójrz na nas.
Na szczęście mamy drugie.
Tak.
Masz rację.
Muszę jeszcze dorosnąć.
Nigdy cię nie zapomnę, Delores.
- Przepraszam? - Tak?
Ubierze pani tego manekina w coś nowego?
Lubi cekiny.
Wciąż się nas boją.
Nawet po tylu latach.
Boją się naszej mocy.
Nie istniejesz.
Zabiłyśmy Leonarda.
Bo nas okłamał.
Nie ze wszystkim.
O czym ty mówisz?
Wiesz.
Zawsze wiedziałaś.
Nasi bracia i siostra.
Są jak tata,
chcą nas tłamsić.
Stłumiony głos odcięty od grupy, nigdy w blasku fleszy,
nigdy w centrum uwagi.
To się nie skończy.
Póki nie zadziałamy.
To nasza rodzina.
Teraz się ciebie boją. Zostaniesz tu na wieki.
Nie.
Pamiętasz, jak było?
Wpatrywanie się w te szare ściany, godzina po godzinie…
dzień po dniu, gdy oni bawili się razem?
- Chcesz przeżyć tak resztę naszego życia? - Nie.
Nie mogę tu oddychać.
To zrób coś z tym.
Zaakceptuj to, kim jesteśmy.
Kim przez cały czas byłyśmy.
O mój Boże.
Napisy: Bartosz Zieliński