‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ปี 1993)
‪พี่ๆ เธอกินข้าวโอ๊ตหมด
‪และไปเริ่มการฝึกฝนของวันนี้แล้ว
‪เธอไม่อยากตามพวกเขาไปเหรอ ‪หมายเลขเจ็ด
‪เช้านี้มีใครอารมณ์ไม่ดีรึเปล่า
‪รู้ไหมว่าอะไรทำให้ฉันสดชื่นเวลาเศร้า
‪ร้องเพลงไง
‪หมายเลขเจ็ด!
‪สวัสดีหมายเลขเจ็ด ‪ฉันคือพี่เลี้ยงคนใหม่ของเธอ คอร์นวอลลิส
‪หมายเลขเจ็ด!
‪สวัสดี ฉันชื่อสตีเวนบาแคร์ ‪ฉันคือพี่เลี้ยงคนใหม่ของเธอ
‪หมายเลขเจ็ด!
‪สวัสดี หมายเลขเจ็ด
‪ฉันชื่อเกรซ เป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ของเธอ
‪พ่อเธอบอกฉันว่าเธอไม่ชอบข้าวโอ๊ต
‪แต่เราต้องกินมื้อเช้าให้เติบใหญ่และแข็งแรง
‪แล้วเธอต้องฝึกฝนกับคนอื่นๆ หลังจากกินเสร็จ
‪มา ให้ฉันช่วยนะ
‪เราลองอีกครั้งไหม
‪รีบกินข้าวโอ๊ตก่อนมันจะเย็นจะดีกว่านะ
‪เราจะปลอดภัยที่นี่สักพัก
‪อยู่นานไม่ได้
‪เราต้องเก็บข้าวของ
‪แวนญา
‪อาบน้ำล้างตัวก่อนเถอะ
‪ครอบครัวคุณ
‪พวกเขาจะมาหาเราในไม่ช้า
‪ไม่เป็นไร
‪คุณไม่ต้องห่วง ตอนนี้เราคือทีมเดียวกัน
‪ต่อสู้กับพวกเขา
‪พวกเขาจะมาหาฉันทำไม
‪แวนญา
‪คุณฆ่าอัลลิสัน
‪ไม่ ฉัน...
‪ฉันสูญเสียการควบคุม
‪ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
‪ผมรู้
‪ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณปกป้องตัวเอง
‪แต่พวกเขาจะไม่มองแบบนั้น
‪ไม่ ฉันจะอธิบายให้พวกเขาฟัง
‪ฉันแค่ต้องไปหาพวกเขาแล้วอธิบายให้ฟัง
‪พวกเขาอยากทำร้ายคุณ
‪ผมเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างคุณ คนเดียวที่เข้าใจ...
‪ว่าจริงๆ แล้ว...
‪คุณพิเศษเพียงไหน
‪ผมรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอคุณ
‪ตอนมองหน้าคุณตอนนี้ผมก็มองเห็น
‪แต่พวกเขาไม่เห็น
‪พวกเขาไม่เคยเห็น
‪และจะไม่มีวันเห็น
‪พูดสิ
‪ฉันทำไม่ได้
‪พูดเพื่อผม
‪ฉันพิเศษ
‪พูดอีกครั้ง
‪ฉันพิเศษ
‪ไม่เห็นจะยากนักเลย
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪ฉันว่าเธอไม่หายใจแล้ว
‪ถ้าเราไม่พาเธอขึ้นไปข้างบน เธอจะตาย
‪กล่องเสียงฉีกขาดรุนแรง
‪- ลูกคนหนึ่งต้องให้เลือด ‪- ฉันจะให้เอง
‪- ฉันให้เอง ‪- ผมเกรงว่ามันเป็นไปไม่ได้ หนุ่มน้อย
‪เลือดคุณเข้ากับผมได้มากกว่า
‪นี่ อย่ากังวล ฉันจัดการเอง เจ้าเบิ้ม
‪ฉันชอบเข็ม
‪คุณเคลาส์
‪เลือดคุณ... ผมจะพูดยังไงดี
‪ปนเปื้อนมากเกินไป
‪- หลีกไป ‪- ใช่ เอาเลย
‪ฉันจะให้เลือดเอง
‪ทิ่มเขาเลย
‪นายทำอะไรอยู่
‪ฉันหายาอยู่
‪อย่าทำแบบนั้น
‪ฉันฟังนายพอแล้ว
‪แค่ไปซะ ไปซะ ได้โปรด
‪ฉันชอบนายที่ไม่เมา
‪- เลิกยาแล้วไม่เห็นจะดีเลย ‪- ดูสิว่ามันพานายไปถึงไหน
‪แล้วมันพาฉันไปถึงไหนล่ะ
‪มันพาฉันไปถึงไหน ไม่ถึงไหนเลย
‪ฉันพูดกับคนที่ฉันรักไม่ได้ ผู้คน...
‪ยังไม่ยอมเชื่อฉันจริงจัง
‪ฉันอยากไร้ความรู้สึกอีก
‪นายเป็นไอ้จอมขี้ขลาด
‪- ใช่ จริงเหรอ ‪- ใช่ จริงๆ
‪นี่
‪ชีวิตมันไม่ควรจะง่ายนะ
‪ชีวิตมันยาก
‪เรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นได้ คนดีก็ตายได้
‪ว้าว เปิดการ์ดคนตายอีกแล้วเหรอ ‪นายต้องหามุกใหม่ น้องชาย
‪ฉันพูดถึงเดฟอยู่
‪รู้ไหม ฉันขี้เกีขจดูนายสมเพชตัวเองแล้ว
‪ก็มองไปทางอื่นสิ
‪นายดีกว่านั้น
‪ส่วนเดฟน่ะ
‪เขารู้เรื่องนั้นด้วย
‪นายพูดถูก
‪นายพูดถูกแล้ว
‪ฉันขอโทษ ฉันเสียใจ
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ไอ้โง่
‪เมื่อกี้นายแตะตัวฉันได้
‪นายทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันไม่ได้ทำ
‪นายทำเอง
‪ฉันคิดว่านะ
‪ไอ้บ้าที่เกือบฆ่าน้องสาวเรายังลอยนวลอยู่ ‪กับแวนญา
‪- เราต้องไปตามตัวเธอ ‪- แวนญาไม่สำคัญ
‪นี่ นั่นน้องสาวนาย ‪ขนาดเป็นนายพูดยังฟังดูไร้หัวใจ ห้า
‪ฉันไม่ได้บอกว่าไม่สนใจเธอ
‪แต่ถ้าวันนี้เป็นวันสิ้นโลก
‪เธอจะตายไปพร้อมกับคน 7,000 ล้านคน
‪เราต้องสนใจเรื่องแฮรอลด์ เจนคินส์ก่อน
‪ฉันเห็นด้วย ไปกันเถอะ
‪พวกนาย ฉันไม่ไปนะ
‪ฉันไม่ได้มีปัญหากับพวกนายนะ
‪ฉันแค่รู้สึกว่ามันกดดันมากเกินไป
‪สำหรับฉันที่เพิ่งเลิกยา
‪- นายต้องมา ‪- ไม่ ไม่ๆ
‪ฉันคิดว่าเราทุกคนเห็นด้วยว่าพลังของฉัน
‪มันไร้ประโยชน์มาก
‪ฉันจะถ่วงพวกนายเปล่าๆ
‪เคลาส์ ลุกขึ้น
‪นายบังคับฉันไม่ได้หรอก
‪(สวัสดี) (ลาก่อน)
‪ออกกำลังกายไว้หน่อยไม่เสียหายนะ
‪ใช่
‪ฉันบอกให้ไป!
‪แวนญา ฉันรักเธอ
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่า...
‪อัลลิสัน
‪บ้าเอ๊ย
‪(หมายเลขเจ็ด)
‪(ควบคุมไม่ได้)
‪(ควรเก็บไว้เป็นความลับ)
‪พระเจ้า
‪(วิธีการจำกัดพลังของเธอ)
‪แวนญา ไปกันเถอะ
‪แวนญา ผมอธิบายได้
‪คุณบงการฉันมาตลอด
‪ไม่ ไม่ใช่เรื่องจริง
‪ผมแค่พยายามปกป้องคุณ
‪จากใคร
‪จากครอบครัวคุณ
‪พวกเขาพยายามทำร้ายคุณ
‪แวนญา มันอยู่ในนั้น ในบันทึกนั่น
‪พ่อคุณ...
‪เขากลัวคุณ
‪นั่นเป็นเหตุผลที่เขาให้คุณกินยา
‪ยาไม่ได้ช่วยคุณ
‪มันถ่วงคุณไว้
‪เขาไม่เชื่อใจว่าคุณแข็งแกร่งพอ ‪ที่จะควบคุมพลังของตัวเอง
‪แต่ผมไม่เคยกลัวคุณเลย
‪ผมโอบรับคุณไว้
‪ผมเป็นคนเดียว
‪ที่ยอมรับตัวตนที่แท้จริงของคุณ
‪พี่ๆ ของคุณ
‪พวกเขาเออออไปกับพ่อทุกขั้นตอน
‪ใครคือแฮรอลด์ เจนคินส์
‪เขาเป็น...
‪คนแบบเรา
‪เด็กผู้ชายขี้เหงา
‪คนนอกสายตาที่ครอบครัวโหดร้ายกับเขา
‪สิ่งที่เขาต้องการคือมีคนรับฟัง ได้รับความรัก
‪อัลลิสันพูดถูก
‪- คุณมันบ้า ‪- ผมไม่ใช่คนที่พยายามฆ่าคุณ
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪พวกเขาเคยทำอะไรให้คุณบ้าง
‪ผมเป็นเหตุผลที่คุณได้เป็นเก้าอี้ตัวแรก
‪ฉันไปคัดตัวและได้มันมาเอง
‪คุณคิดว่าเก้าอี้แรกคนเก่า ‪หายตัวไปเองเฉยๆ เหรอ
‪คุณทำอะไร
‪ผมทำแบบนี้เพื่อคุณ
‪อยู่ห่างๆ ฉัน
‪แวนญา เราตกอยู่ในอันตราย
‪เราตกอยู่ในอันตราย ครอบครัวคุณเห็นสิ่งที่คุณทำ
‪รู้ว่าคุณมีความสามารถอะไร ‪แล้วพวกเขาจะมาหาเรา
‪- พวกเขาจะรับฟังฉัน ‪- ไม่มีวัน!
‪พวกเขาอยากให้คุณรู้สึกด้อยค่า
‪แต่พวกเขาต่างหากที่ด้อยค่าเมื่อเทียบกับคุณ
‪เทียบกับพวกเขาแล้ว คุณคือพระเจ้า
‪คุณแค่ต้องเปิดตามองตัวตนที่แท้จริงของพวกเขา
‪ผมเปิดตาให้คุณ
‪งั้นเรามาจบสิ่งที่เราเริ่มไว้กันเถอะ
‪- แวนญา คุณต้องการผม ‪- สิ่งที่ฉันต้องการคือครอบครัวของฉัน
‪ฉันไม่...
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจฆ่าอัลลิสัน
‪แล้วฉันก็รักเธอ
‪และรักพวกเขาด้วย
‪พ่อคุณพูดถูก
‪ไม่แข็งแกร่งพอ
‪เขารู้อยู่แล้ว
‪ตอนนี้ผมก็รู้แล้ว
‪คุณมันอ่อนแอ
‪หยุดนะ
‪น่าสมเพช
‪ได้โปรดอย่า
‪ดูคุณสิ คุณมันไร้ค่า
‪ไม่!
‪- คุณเป็นแค่คนธรรมดา ‪- หยุดนะ!
‪- น้อยกว่าธรรมดา! ‪- หยุดนะ!
‪คุณไม่ใช่คนพิเศษ
‪- ธรรมด๊า ธรรมดา น่าสมเพช ไร้ค่า! ‪- หยุดนะ!
‪ไม่
‪อย่าทำผม แวนญา
‪ได้โปรด
‪(เรนเควล ห้องพักพร้อมอาหารเช้า)
‪ไง เฮเซล
‪ฉันไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็ว
‪แต่เดาสิว่าฉันได้อะไรมา...
‪เชิญรับสิทธิ์อัปเกรดห้องพักฟรี
‪ที่เรนเควลซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ
‪เมื่อซื้อเอเทรี่ยมพาส
‪แบบพรีเมี่ยมของเรา
‪ถ้าคุณมาหาเฮเซล
‪เขาไม่มาหรอก
‪เขาทิ้งฉันไปแล้ว
‪แน่ล่ะ
‪นี่ไม่ค่อยเหมือนสิ่งที่ฉันคิดไว้เลย
‪- มันเกินกว่านั้นไปเยอะ ‪- ไม่มีวี่แววของแวนญา
‪รีบไปก่อนตำรวจมากันเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪โธ่ ห้า นายทำอะไร...
‪ว้าว
‪ตาสีเดียวกัน ขนาดรูม่านตาเท่ากัน ‪ทุกคน นี่ไง
‪ดวงตาที่ฉันถือติดตัวหลายสิบปี มัน...
‪มันเจอเจ้าของที่ชอบธรรมแล้ว
‪เราเจอคนที่เราต้องฆ่าเพื่อหยุดยั้งวันสิ้นโลก
‪เย่ ไปเถอะ
‪ไม่ๆ เดี๋ยวๆ
‪มันไม่ง่ายแค่นี้แน่
‪ดูสิ นี่คือจดหมายที่ฉันได้จากเดอะ คอมมิชชั่น
‪มันบอกว่า "ปกป้องแฮรอลด์ เจนคินส์"
‪เรียกอีกชื่อหนึ่งว่าเลนเนิร์ด พีบอดี้
‪แต่ใครฆ่าเขา
‪ใครทำแบบนี้
‪ฉันมีความคิดบ้าๆ แต่ทำไมเราไม่ตามหาแวนญา ‪แล้วถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าแวนญาหนีไปจากไอ้บ้านี่ ‪เธออาจกลับไปที่อคาเดมี่
‪เธอจะรอดใช่ไหม
‪ใช่
‪แต่เส้นเสียงของเธอได้รับความเสียหายรุนแรง
‪เป็นปาฏิหาริย์ที่หลอดเลือดแดงไม่ขาดสนิท
‪เธอจะพูดได้ไหม
‪ยังเร็วเกินไปที่จะรู้ได้
‪ที่สำคัญกว่านั้น เพราะคุณและน้องๆ
‪เธอถึงยังอยู่กับเรา
‪ต่อจากนี้ผมกับเกรซจัดการเอง คุณลูเธอร์
‪ไปเถอะ ไปพักผ่อน
‪คุณเป็นคนสุดท้ายที่ผมจะไว้ใจ
‪ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ไม่มีวี่แววของแวนญา
‪- เธอไม่อยู่ในห้อง ‪- เธอไม่อยู่ข้างล่างด้วย
‪ฉันไปก่อนละ
‪- เดี๋ยว ‪- นายจะไปไหน
‪แวนญายังอยู่ข้างนอก เฮเซลกับชาชาก็อยู่ด้วย
‪ฉันรู้
‪ฉันจะไปเอาของแล้วออกไปจากที่นี่
‪ฉันมีธุระต้องสะสางกับไอ้พวกงี่เง่านั่น
‪พ่อพูดอะไรเกี่ยวกับวันสิ้นโลก ‪ตอนนายคุยกับเขาไหม
‪มีเบาะแสว่ามันจะเกิดขึ้นยังไงไหม
‪ไม่มีเบาะแส โกนหนวดได้ยอดมาก
‪แต่ไม่มีเบาะแส
‪รู้ไหม ลองคิดดูแล้ว ‪พ่อพูดถึงเรื่องศักยภาพของฉัน
‪กับบอกว่าฉันยังดึงศักยภาพไม่ถึงเศษเสี้ยว...
‪- พ่อรู้เรื่องวันสิ้นโลกได้ยังไง ‪- ฉันไม่รู้ แต่ฟังนะ
‪การย้อนเวลาของนาย นาย...
‪นายรู้วิธีการทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ฉันไม่รู้
‪ถ้านายไม่เมายา นายก็คงรู้ไปแล้ว
‪นี่ ฉันไม่เมา ฉันสติดีมาเกือบสองวันแล้ว
‪- สองวันเชียว ‪- รู้สึกเหมือน 45 ปี
‪พูดบ้าอะไรน่ะ เคลาส์
‪ฉันเห็นนายกระวนกระวายทั้งวัน
‪งั้นเราคงต่อสู้กับสิ่งที่เราเสพติดทั้งคู่
‪- ฉันไม่ได้เสพติดอะไร ‪- ติดสิ
‪นายติดยาที่เรียกว่าวันสิ้นโลก
‪- นายผิดแล้ว ‪- สัญญาณแรก
‪ปฏิเสธความจริง
‪นายกับฉัน เราไม่เหมือนกัน
‪ฉันเคยเห็นแววตาแบบนั้น
‪ในคนที่ไม่รู้อีกแล้วว่าตัวเองเป็นใคร
‪ถ้าไม่มีสิ่งที่เขาเสพติด
‪เชื่อฉันเถอะ
‪นายต้องปล่อยมันไป
‪เปรียบเปรยนะ แต่ปล่อยของในมือก็ได้
‪ค่อยเป็นค่อยไป
‪ฉันรู้จักสถานที่อันมืดมิดที่เงียบสงบที่เธออยู่ตอนนี้
‪และฉันรู้จักความเจ็บปวดที่เธอจะได้สัมผัส ‪ตอนเธอฟื้นและกลับมา
‪ตื่นมาพบคนที่ไม่ใช่ตัวเธออีกต่อไป
‪ตอนฉันตื่น
‪ฉันโกรธ
‪ฉันโกรธที่เธอหายไป ที่เธอไปใช้ชีวิตของตัวเอง
‪แล้วฉันยังอยู่ที่นี่ตามลำพัง
‪กับพ่อในบ้านเน่าๆ หลังนี้
‪แต่ฉันคิดผิด
‪เพราะฉันไล่ทุกคนออกไปและ...
‪นั่นรวมถึงคนเดียวที่ฉันรักหมดหัวใจ
‪อัลลิสัน ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่ไม่อยู่ตรงนั้น
‪ฉันจะไม่ยอมให้เธอฟื้นมาตามลำพังแน่
‪เธอคิดว่าเราทำสำเร็จจริงไหม
‪เธอคิดว่าเราหยุดวันสิ้นโลกได้แล้วหรือเปล่า
‪อะไรอีกล่ะ
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันเปิดใจรับคำแนะนำนะ
‪ฉันไปเปิดเอง
‪ไง ตาแก่
‪นายจับน้องสาวฉันไว้หรือเปล่า
‪ถ้าไม่ อยากดื่มมาร์การิตาไหม
‪มาสิ
‪มาฆ่าฉันเหรอ
‪บ้าเอ๊ย ขอโทษ ติดนิสัยน่ะ
‪แต่ฉันเข้าใจได้ว่าทำไมนายอาจรู้สึกแบบนั้น
‪นายโจมตีบ้านเรา พยายามฆ่าครอบครัวฉัน
‪และลักพาตัวพี่ชายฉัน
‪ฉันคงแก้ไขอดีตไม่ได้
‪แต่ฉันไม่ใช่นักฆ่าคนเดียวในห้องนี้
‪นายมีประวัติโชกเลือดอยู่ เพื่อน
‪พูดถึงเรื่องนั้น
‪งานนั่นที่นายทำที่คัลฮูน นั่นระดับตำนานเลยนะ
‪ไม่อยากเชื่อเลย
‪- ว่าฉันจะได้นั่งคุยกับนาย ‪- เฮเซล นายมาที่นี่ทำไม
‪ก็ฉัน...
‪ดิเอโก หยุด
‪ลุกขึ้น!
‪ก่อนนายฆ่าเขา ‪นายอาจอยากได้ยินว่าเขาจะพูดอะไร
‪ฉันจะฆ่าแกเพราะสิ่งที่แกทำกับแพทช์
‪หรือไม่ฟัง มาดูว่าจะเป็นยังไง
‪เอาเลย!
‪ต้องเจ็บแน่
‪ถ้ากัดก็คือล้ำเส้น
‪เฮเซล ไม่ว่านายจะมาพูดอะไร ‪ฉันแนะนำให้นายรีบพูด
‪ก่อนเขาตื่นขึ้นมา
‪ฉันทิ้งคู่หู ออกจากเดอะ คอมมิชชั่น ‪ฉันมาอาสาสมัคร
‪- อาสาอะไร ‪- เพื่อช่วยหยุดยั้งวันสิ้นโลก
‪ตอนนี้นายยังมีเรื่องให้ขำได้อีกเหรอ
‪ก่อนฉันตอบคำถามนั้น
‪ทำไมนายถึงอยากช่วยเรา
‪เอาเป็นว่าฉันเป็นผู้มีส่วนได้เสีย ‪กับร้านโดนัทแล้วกัน
‪ฉันไม่อยากบอกนายนะเพื่อน ‪แต่นายมาช้าไปหน่อย
‪การที่นายยังอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้ ‪ก็ไม่ต้องสงสัยเลย
‪ว่ามันหมายความว่าวันสิ้นโลกจบแล้ว
‪จริงเหรอ นายรู้ได้ยังไง
‪เป้าหมายตายแล้ว
‪พบเขาเมื่อเช้านี้
‪นายเป็นสิ่งสุดท้ายในสมการที่เป็นปริศนา
‪บ้าเอ๊ย จริงเหรอ
‪ถ้านายลาออก...
‪งั้นเรื่องก็จบ
‪โอเค
‪แล้วตอนนี้ยังไงต่อ
‪บอกตรงๆ ฉันก็ไม่รู้
‪ฉันตามล่าเรื่องนี้มานานมาก
‪ฉันไม่เคยคิดถึงวันหลังจบเรื่องจริงๆ เลย
‪ฉันไม่รู้ แล้วนายล่ะ
‪ฉันพอแล้วกับเรื่องบ้าๆ นี่
‪ได้เวลาเริ่มต้นใหม่
‪นายควรเริ่มใหม่เหมือนกัน
‪พูดง่ายกว่าทำ
‪มันไม่จำเป็นต้องยากหรอก
‪คิดซะแบบนี้สิ ‪ถ้านายไม่ย้อนเวลา นายก็คงไม่...
‪ไปพัวพันกับผู้จัดหา
‪แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันคิดว่าคงโตเป็นเด็กโข่งที่ไม่รู้จักโต
‪เหมือนคนอื่นๆ ที่นี่
‪นั่นไงล่ะ
‪ตอนนี้นายโตได้แล้ว
‪ขอให้โชคดี
‪เฮเซล
‪อีกเรื่องหนึ่งก่อนนายจะไป
‪ว่ามา
‪ใครเป็นคนยิงนักสืบแพทช์
‪ผู้หญิงเป็นคนยิง
‪น่าเสียดายนะ
‪ปืนกระบอกนั้นอาจล้างมลทินให้พี่ชายฉันได้
‪ก็นะ
‪วันนี้เป็นวันโชคดีของนาย เพื่อน
‪เอาไปทั้งสองกระบอก
‪ฉันพอแล้วกับชีวิตนี้
‪คุณมีข้อความเสียงใหม่สามข้อความ
‪ข้อความแรก
‪แวนญา นี่คุณนายโควอล์สกี้นะ ‪คุณพัดเดิลส์หายตัวไปอีกแล้ว
‪ถ้าเธอเจอมัน ช่วยโทรกลับได้ไหม ขอบใจ
‪ข้อความต่อไป
‪แวนญา นี่ปีเตอร์จากโรงละครอิคารัส
‪แค่อยากเตือนว่าเราเอาบัตรคอนเสิร์ตที่เธอขอ
‪ไปไว้ที่ห้องจำหน่ายตั๋ว ‪แขกของเธอมารับได้ทุกเมื่อ
‪ข้อความต่อไป
‪นี่ แวนญา ฉันเอง
‪ฉันแค่อยากจะ...
‪เรื่องมันเละเทะมาก
‪ฉันแค่อยากจะเป็นพี่สาวที่ดีให้เธอ
‪คงล้มเหลวสินะ
‪แต่เธอต้องโทรหาฉัน โอเคไหม
‪ฉันรักเธอ น้องสาว
‪ฉันขอโทษ
‪อัลลิสัน
‪ฉันอยู่นี่แล้ว
‪ฉันอยู่นี่
‪ไม่ อย่าพยายามพูด
‪มันจะทำให้อาการแย่ลง เข้าใจไหม
‪อัลลิสัน ฉันขอโทษที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
‪ไม่เป็นไรนะ
‪โอเค รอก่อน เดี๋ยวก่อน
‪นี่
‪แวนญา
‪เราไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
‪พลัง
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪ผมเข้าใจ
‪ถึงเวลาเปิดเผยความลับสุดท้ายของพ่อคุณแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ดี นายตื่นแล้ว
‪พร้อมดื่มเลยไหม
‪มันอยู่ที่ไหน
‪ฉันปล่อยเขาไป
‪นายว่าอะไรนะ
‪ในเมื่อไม่มีวันสิ้นโลกแล้ว ‪ได้เวลาที่เราต้องหยุดต่อสู้
‪นี่ เขาไม่ได้ฆ่าแพทช์ ชาชา คู่หูเขาฆ่า
‪แล้วไง
‪พวกมันสองคนอยู่ที่นั่นคืนนั้น
‪แล้วหนึ่งคนในนั้นก็มอบปืนให้ฉันทั้งสองกระบอก
‪ซึ่งจะทำให้นายพ้นข้อกล่าวหา ‪เพราะวิถีกระสุนจะออกมาตรงกับที่เกิดเหตุ
‪เฮเซลมาที่นี่เพื่อหาทางออก
‪เขาอยากเริ่มต้นใหม่ แล้วเขาบังเอิญมีสิ่งเดียว
‪ที่อาจช่วยครอบครัวเราได้สักนิด
‪- ได้เวลาก้าวต่อไปแล้ว ‪- ไม่มีทาง
‪แล้วแต่นายนะ
‪ฉันสงสัย
‪แฟนนาย แพทช์
‪นายชอบอะไรในตัวเธอ
‪หลายอย่าง
‪ก้นน่ารัก ขาสวย
‪มีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นไหม
‪เธอเชื่อในผู้คน
‪ไม่ว่าเธอจะเห็นความเลวทรามโสมม ‪บนถนนแค่ไหน
‪เธอเห็นสิ่งดีๆ ที่อยู่ข้างในเสมอ
‪ก็นะ
‪เธอคงภูมิใจแน่ที่รู้ว่านายจะฆ่าเฮเซลกับชาชา ‪เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ความทรงจำของเธอ
‪สวัสดี
‪แวนญา
‪- อัลลิสัน... ‪- เธอรอด
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เราเถียงกัน
‪แล้วเรื่องมันก็เลยเถิด
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเธอ
‪ได้โปรด นายต้องเชื่อฉัน
‪ฉันเชื่อ
‪มันเป็นอุบัติเหตุ
‪ฉันโกรธและ...
‪มันเกิดขึ้นเอง
‪ฉันเจอเธอได้ไหม
‪เธอพักอยู่
‪ไว้คราวหลังนะ
‪จะเป็นไรไหมถ้าฉันรอที่นี่สักหน่อย
‪ได้สิ
‪นี่คือบ้านของเธอ
‪ฉันขอโทษ
‪ฉันขอโทษ ฉันเสียใจ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪ฉันเข้าใจเรื่องนี้ แวนญา
‪นายทำฉันเจ็บอยู่นะ
‪ฉันขอโทษเหมือนกัน แวนญา
‪หยุดนะ
‪อย่านะ ขอร้อง
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪ทุกคน
‪ไม่ ปล่อยฉัน...
‪นายขังน้องสาวเราเพราะคิดว่าเธอมีพลังเหรอ
‪ไม่ ฉันรู้ว่าเธอมี โพโกบอกฉัน
‪เขารู้มาตลอดแล้วพ่อก็รู้ด้วย
‪พวกเขาปิดบังเรื่องนี้จากเราทำไม
‪ฉันเป็นคนเดียวใช่ไหมที่ไม่รู้ว่ามีที่แบบนี้
‪พ่อปิดบังจากเราหลายเรื่อง
‪พ่อปิดบัง เพราะพ่อกลัว...
‪กลัวแวนญา
‪- งี่เง่าน่า ‪- ใช่เหรอ
‪พ่อโกหกเรื่องอื่นทุกเรื่อง ‪ทำไมเรื่องนี้มันถึงไม่น่าเชื่อล่ะ
‪ถ้านายพูดถูก งั้นเธออาจเป็นคนฆ่าพีบอดี้
‪- แล้วปาดคออัลลิสัน ‪- โว้ ไม่นะ
‪ขอโทษนะ กลับเข้าเรื่องกันเถอะ ‪นี่แวนญานะที่เราพูดถึง
‪น้องสาวของเรา
‪คนที่ชอบร้องไห้ตอนเราเหยียบมดตอนเป็นเด็ก
‪ใช่ ฉันรู้ ฉันรู้ว่ารับได้ยาก...
‪ไม่ใช่รับได้ยาก มันรับไม่ได้เลย!
‪ไม่ เขาพูดถูก ‪เราขังเธอไว้โดยไม่มีหลักฐานไม่ได้
‪อยากได้หลักฐานอะไรอีก
‪ทำไมเราไม่เปิดประตูแล้วถามเธอ
‪ไม่ ห้ามเธอไปไหน
‪ต่อให้นายพูดถูก
‪เธอต้องการความช่วยเหลือจากเรา ‪แล้วเราช่วยไม่ได้ถ้าเธอถูกขังไว้ในกรง
‪ใช่ แล้วจากที่เรารู้ เธออาจจะกำลังลำบาก
‪กับพลังใหม่นี้
‪มันต้องน่ากลัวแน่
‪มันน่ากลัว ที่ได้ค้นพบว่าเราสามารถ...
‪ทำสิ่งที่ไม่เคยรู้ว่าทำได้
‪ถ้าสิ่งที่โพโกบอกเป็นจริงสักครึ่ง
‪งั้นเธอไม่ได้เป็นอันตรายกับเราเท่านั้น
‪อัลลิสัน เธอลงมาทำอะไรตรงนี้ เธอควรนอนพัก
‪(ปล่อยเธอไป)
‪ฉันทำแบบนั้นไม่ได้
‪แวนญาทำร้ายเธอ
‪(ความผิดของฉันเอง)
‪ฉันขอโทษ แต่แวนญาจะต้องอยู่นี่
‪จนกว่าเราจะรู้ว่าเราเจอกับอะไรอยู่
‪เธอจะถูกขังเอาไว้
‪ไม่เอาสิ
‪ไปเถอะ เธอต้องพักผ่อน
‪ฉันขอโทษ ฉันเสียใจ
‪ไปเถอะ ไปกันเถอะ
‪ไม่นะ ไม่ ไม่ๆ
‪ไม่นะ ฉันขอโทษ!
‪แอ็กเนส
‪ฉันบอกนายแล้วว่าจะให้นายดูแฟนตัวเองตาย
‪โอเค ชาชา
‪ปล่อยเธอไป
‪เธอฆ่าฉันยังไงก็ได้
‪ฉันจะทำแบบนั้นด้วย
‪- หลังจากฉันให้นายดูเธอตาย ‪- ไม่!
‪ได้โปรดหยุดเถอะ
‪ได้โปรดหยุด
‪อย่าทำร้ายเขา!
‪เฮเซล
‪เฮเซล!
‪อย่าทำร้ายเขา ได้โปรดหยุด
‪อย่านะ
‪เฮเซล
‪- ฉันขอร้องละ ‪- ชาชา
‪ปล่อยเธอไปเถอะ
‪- นายดูอยู่หรือเปล่า ‪- ไม่นะ
‪ไม่!
‪อะไรวะเนี่ย
‪แหม
‪เจ้าทึ่มสองคนนี้ทำทุกอย่างพังหมดจริงๆ
‪อัลลิสัน ขอเถอะ
‪ฟังนะ ฉันจำเป็นต้องทำ
‪อัลลิสัน
‪เธอคงรู้สึกดีสินะที่ได้กลับมา
‪อยู่กับเพื่อนๆ ของเธอ
‪ไม่เป็นไร เธอ...
‪พูดได้
‪เราเป็นคู่ที่ไม่น่าจะเข้ากันได้เลย
‪มันไม่ง่ายสำหรับฉัน โดโลเรส แล้วฉัน...
‪ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันจะเก็บรักษา
‪ทุกนาทีที่เคยใช้ร่วมกับเธอ
‪ทั้ง 23,5 ล้านนาที
‪ตลอดชีวิต
‪ตอนนี้ดูเราสิ
‪เราโชคดีพอที่จะมีชีวิตที่สอง
‪ใช่
‪เธอพูดถูก
‪ฉันยังต้องเติบโตอีกมาก
‪ฉันจะไม่ลืมเธอ โดโลเรส
‪- ขอโทษครับ คุณผู้หญิง ‪- คะ
‪ช่วยหาชุดใหม่ให้หุ่นตัวนั้นใส่ได้ไหมครับ
‪เธอชอบชุดเกล็ดปลา
‪พวกเขายังกลัวเราอยู่
‪แม้จะผ่านไปหลายปีแล้ว
‪กลัวพลังของเรา
‪เธอไม่มีอยู่จริง
‪เราฆ่าเลนเนิร์ด
‪เพราะเขาโกหกเรา
‪ไม่ได้โกหกทุกเรื่องนี่
‪เธอพูดถึงอะไร
‪เธอรู้
‪เธอรู้มาตลอด
‪พี่ๆ ของเรา
‪พวกเขาก็เหมือนพ่อ
‪ตั้งใจจะถ่วงเราเอาไว้
‪กลบเสียงของเรา
‪ถูกแยกออกจากกลุ่ม
‪ไม่เคยเป็นจุดสนใจ
‪ไม่เคยเป็นศูนย์กลางของความสนใจ
‪มันจะไม่จบ
‪จนกว่าเราจะลงมือ
‪แต่พวกเขาเป็นครอบครัวเรา
‪ตอนนี้พวกเขากลัวเธอ ‪พวกเขาจะขังเธอไว้ในนี้ตลอดกาล
‪ไม่
‪เธอจำได้ไหมว่ามันเป็นยังไง
‪ต้องมองกำแพงสีเทา
‪ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
‪วันแล้ววันเล่า ขณะที่พวกเขาเล่นด้วยกัน
‪- เธออยากใช้ชีวิตที่เหลือแบบนี้เหรอ ‪- ไม่
‪ไม่
‪ฉันหายใจไม่ออกในนี้
‪งั้นทำอะไรสักอย่างสิ
‪ยอมรับตัวตนของเรา
‪ฉันหายใจ...
‪คนที่เราเป็นมาโดยตลอด
‪พระเจ้า
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา