NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Pierwszego kwietnia 2019 roku
doszło do kataklizmu, który zniszczył Ziemię.
Miliardy ludzi zginęły w ciągu kilku minut.
Jak na ironię, sześcioro ocalałych z apokalipsy
to rodzeństwo, które ją wywołało.
Uwaga!
Będzie niezły bałagan!
- To było… - Ożywcze.
Gdzie Pięć?
Pięć!
Diego! Allison!
Gdzie oni wszyscy są?
Nie ma ich.
Rozwiali się jak pierd na wietrze.
Puf.
Znowu zostaliśmy tylko ja i ty. Świetnie.
To gdzie, do cholery, jesteśmy?
Kapelusze są znowu w modzie?
Chyba właściwe pytanie brzmi: „Kiedy jesteśmy?”.
Hej! Przepraszam.
Przepraszam.
Powie mi pan, jaki mamy rok?
Jaki dzień?
To niegrzeczne.
Klaus! Chodź tu.
Tak?
- Patrz. - No tak,
mój typ, ale obejrzałbym go sobie
- od ramion w dół. - Data. Idioto.
No tak.
Jedenasty lutego 1960 roku.
Rok 1960.
- Kurde. - Kurde.
DALLAS W STANIE TEKSAS, 1960
TYLKO DLA BIAŁYCH
O kurde!
Diego!
Pięć?
Allison!
- Allison! - Allison!
- Allis… - Allison!
1 WRZEŚNIA 1963
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Nie! Niech mi ktoś pomoże!
…a blask tego ognia może rozjaśnić cały świat.
A zatem, drodzy rodacy,
nie pytajcie, co kraj może zrobić dla was.
Zapytajcie, co wy możecie zrobić dla kraju.
12 PAŹDZIERNIKA 1963
O nie!
Ja cię solę!
Luther!
Diego!
25 LISTOPADA 1963
„Sowieci atakują Stany”?
JFK WYPOWIADA WOJNĘ ZSRR
To niemożliwe.
Wyciągniemy cię stąd. Nie podnoś się.
Lekarza!
Mały, padnij!
Co zrobiliśmy tym razem?
Słyszałam plotkę, że wam czachy dymią.
Pięć! Cholerny sukinsynu, gdzieś ty był?
- Jeśli chcesz żyć, chodź ze mną. - Hazel.
Co tu się dzieje?
Nie mam czasu wyjaśniać.
To atomówki, staruszku.
- A moja rodzina? - Martwy im nie pomożesz.
Dobra…
co to było?
Koniec świata, 25 listopada 1963 roku.
1963…
Nie jestem specem od historii, ale nie kojarzę wojny nuklearnej.
Nie mów.
A moja rodzina?
Nie żyje. Jak wszyscy inni.
- Gdzie jestem? - W Dallas. Ta sama ulica.
Dziesięć dni wcześniej.
Zdążysz naprawić historię
- i ich ocalić. - Boże.
- Od czego zaczniemy? - My? Jesteś sam.
Ja tylko dotrzymuję słowa danego Agnes.
Czy ona…?
- Nie żyje? - Tak.
Rak.
Nie cierpiała długo.
Mieliśmy 20 dobrych lat. Wieczność nie była nam pisana.
Przykro mi, Hazel.
A co z Komisją?
Rzuciłem tę gównianą fuchę, pamiętasz? Gówno im wiszę.
To kim, do diabła, są ci goście?
Cholera.
Uciekaj!
Ile razy mówiłem „kuloodporne teczki”?
ZŁOTE POLA PRZETWORY MLECZNE
MORTY WYSYŁKI I ODBIÓR
MORTIMER GUSSMAN DENTYSTA
Czego chcesz?
Cześć, sprzedaję encyklopedie w imieniu kółka,
byłem ciekaw…
Jak to zrobiłeś?
Nie mam czasu tłumaczyć.
- Jesteś z Pentagonu? - Absolutnie nie.
Z CIA? FBI? KGB?
Świeżo parzona?
Co…?
Kolumbijska?
To moja mieszanka.
CZY DZIWNE ŚWIATŁA TO KOSMICI?
PILOCI WIDZIELI LATAJĄCY SPODEK
Słyszałeś kiedyś o Strefie 51?
O Roswell?
A niech mnie!
Wiedziałem, że nie jesteśmy sami. Eleanor miała mnie za wariata,
ale to prawda, co?
UFO, kręgi w zbożu…
Prawda gdzieś tam jest.
Nie, prawda jest…
tuż przede mną.
Powiedz…
czemu to zawsze są sondy analne?
Jeszcze krok, a stopię ci mózg.
Dystans. Tak.
- Stanę tu. - Te gadżety na dachu
to twoje dzieło?
Tak, moje.
Badam anomalie w atmosferze.
- I czekam. - Na co?
Na ciebie.
Na was wszystkich.
Wszystko zaczęło się w 1960,
w roku premiery Silvertone Omega.
Obsługiwałem klienta,
gdy stało się coś dziwnego.
To jest Silvertone Omega, jeden z najczęściej kupowanych modeli,
z technologią ColorVision.
Kto by pomyślał, że Lucy jest ruda?
Mogą państwo… na moment?
Diego!
Przez trzy lata
widziałem pięć wyładowań energii w tej alejce.
Za każdym razem to samo.
Niebieskie światło i coś się pojawia.
- Przyjrzałeś im się? - Temu pierwszemu.
I temu dużemu, wrażliwemu.
- Wrażliwemu? - Ciągle płakał,
wracał do alejki, czekał godzinami, wzywał tę kobietę.
Allison.
- Luther. - Nie on jeden.
Pozostali też czasem przychodzili. Szukali się nawzajem.
W końcu przestali.
Więc moja rodzina żyje.
Cholera.
Chyba utknęli przeze mnie.
Posłuchaj.
Nazywam się Elliott.
Nie obchodzi mnie to.
Mam dziesięć dni, żeby ich znaleźć i ocalić świat.
Potrzebna mi twoja pomoc.
Potrzebujesz…
Wiesz co? Zawsze wydawało mi się, że on przypomina czwartego gościa.
Diego.
To jak,
- pomogłem? - I to jak.
Tak!
Zajęcia plastyczne prowadzone są od 13 do 15 w świetlicy.
Przed rozpoczęciem rozdamy leki.
Dziękuję, Alan, że o tym opowiedziałeś.
Myślę, że wszyscy rozumiemy strach.
Kto jeszcze chce coś powiedzieć?
Ktokolwiek?
Kto następny?
Diego, jesteś dzisiaj bardzo cichy.
Nasłuchuję, doktorku.
Chłonę tę leczniczą gadkę.
Poprzednio wspominałeś o ojcu.
Twoje dzieciństwo przypominało jakiś eksperyment.
To był eksperyment.
- Takie sprawiało wrażenie? - Nie, to był eksperyment.
Drążmy dalej.
Mówisz, że twój ojciec jest złoczyńcą.
- Ano. - Musiałeś być bohaterem, żeby go wkurzyć.
- Jestem dorosłym facetem… - I wciąż określa cię konflikt z ojcem.
Zmarłym ojcem.
Niezbyt to samodzielne, co, Diego?
Niech pan to powie Skywalkerowi.
Nie czai pan, ale to świetne nawiązanie.
Humor jest dobry,
prawda lepsza.
Kim jest prawdziwy Diego?
Nie wiem.
Chyba nigdy nie wiedziałem.
Ale jestem gotowy.
Żeby się dowiedzieć.
Dziękuję, Diego.
A teraz cisza do lunchu.
Pokaż.
Ale pierdolisz.
- Łzy to za dużo? - Przejrzał cię.
Nie, kupił to.
Stawiam trzy galaretki.
- Stoi. - Dobra.
Doktorze Moncton.
- Ma pan chwilę? - Co tam?
Ostatnio radzę sobie lepiej, prawda?
Tak. Jesteś spokojniejszy, mniej konfliktowy.
Otwierasz się przed grupą.
Jak pan myśli, kiedy stąd wyjdę?
Komisja ponownie rozważy twój przypadek za 90 dni.
Za 90 dni? Nie mogę tyle czekać.
Jeden dzień za drugim, dobrze?
Nie rozumie pan.
Za tydzień zabiją prezydenta.
Myślałem, że się z tym uporaliśmy.
- Wiesz, co to kompleks bohatera? - Kompleks dupków,
- którzy myślą… - Jesteś tu przez tę fantazję o Kennedym.
Oni naprawdę go zabiją.
Strzelą mu w łeb, tu, w Dallas.
- Jasne? Czaisz? - Puść mnie!
- Dobra! Spoko. - Puść!
Przepraszam. Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Boże, to głupie.
- Nie mogę. - Może dla ciebie.
To cię rozweseli.
Bekon.
Wyniosłam ze stołówki. Chcesz?
Nie.
Tak szczerze, chomikowałam go na twoją ucieczkę.
- Że co? - Tak tylko mówię.
Cokolwiek planujesz, mogę się przydać.
Gdybym coś planował,
a nie planuję, byłabyś ostatnią osobą, którą bym wziął.
To przez galaretki, tak? Oddam ci je.
Nie, to nie przez galaret…
Jestem samotnym wilkiem.
Bez watahy.
Idealnie.
Sama jestem kimś w rodzaju samotnej wilczycy.
Hargreeves, masz gościa.
- Kto to? - Nie jestem twoją sekretarką.
Tata przyszedł powiedzieć „kocham cię”?
Odwal się.
- Pięć. - Cześć, Diego.
Biel ci pasuje.
Najwyższy czas.
- Skąd wiedziałeś, że wrócę? - Bo to w twoim stylu.
Gdzie reszta?
Nie są z tobą?
Znajdziemy ich.
- Jak długo tu jesteś? - Od 75 dni.
Wylądowałem w zaułku przy…
Commerce i Knox.
- Ty? - Dotarłem dziś rano.
Jak mnie znalazłeś?
Strona 16.
„Niezrównoważony nożownik aresztowany pod domem przy N. Beckley 1026”.
To dom Lee Harveya Oswalda.
Wyjaśnisz mi to?
Powiedzmy,
że stróże prawa w Dallas nie popierają moich prób
powstrzymania zamachu na Johna F. Kennedy’ego.
- Jeszcze do niego nie doszło. - I nie dojdzie.
Nie pozwolę na to.
Zacząłem piłować kraty w oknie.
Jeszcze dzień, dwa i stąd wyjdę,
powstrzymam Oswalda i uratuję prezydenta.
Chcesz pomóc? Wystarczy powiedzieć.
Posłuchaj bardzo uważnie,
ty bełkoczący niemoto.
Nic, do cholery, nie zrobisz.
Czemu nie?
- Bo musimy powstrzymać apokalipsę. - Bez jaj.
Ale to dopiero za 60 lat.
Nie tę apokalipsę.
Jest nowa.
Sprowadziliśmy ją.
Widziałem ją.
Wojna nuklearna, Diego. Za dziesięć dni.
I to mnie zamknęli?
Niech ci będzie.
Co ją spowoduje?
Nie wiem.
Może jakiś stuknięty dupek z kompleksem bohatera
chciał uratować prezydenta i wszystko schrzanił.
Udało mi się?
Uratowałem prezydenta?
Wiedziałem, że mogę.
Dobra, pomogę ci.
Dzięki Bogu.
Najpierw ocalę Kennedy’ego.
Potem skoczymy wstecz
i poderżnę Hitlerowi gardło nożem do masła.
To dlatego nie masz przyjaciół.
Wiesz co? Strażniku.
Mój brat planuje ucieczkę.
Spiłował kraty w oknie.
- Ty gnoju! - Spokój, dupku.
- To dla twojego dobra, Diego. - Nie! Pięć!
Mój brat jest chory.
Oby otrzymał pomoc, której potrzebuje.
Nie, proszę! Tylko nie igła! Nie!
Wrócę po ciebie później. Po prostu…
Cóż, dobranoc.
Hej, wróciłam.
Przepraszam, że tyle mnie nie było. Bawiłeś się z Vanyą, Harlan?
Bawiliśmy się.
Poszliśmy odwiedzić konie i czytaliśmy Jamesa i ogromną brzoskwinię.
Miał ataki?
Nie.
A ty? Jak się czujesz?
Bóle głowy są mniej dokuczliwe.
Wspomnień nadal brak.
Musisz się zabrać za tworzenie nowych.
Mówię ci, prawie namówiłem sukinsyna.
Bez takich słów przy Harlanie.
Żartujesz, kochanie?
Jeśli kiedyś powie „sukinsyn”, kupię mu wiatrówkę.
Jeśli powie cokolwiek, wszyscy dostaną cadillaki.
Ludzie nie rozumieją, że w sprzedaży
liczy się zacięcie.
Myślą, że wystarczy się uśmiechnąć i bum, gotowe.
Ludzie tak myślą, Carl?
Właśnie tak.
Ale nie rozumieją, że jest w tym sztuka i nauka.
Potrzeba umiejętności, żeby osiągnąć to bum.
- Mowa o bum. - Tak! Bum!
Dzwonił już ktoś?
Znowu umieściłem ogłoszenie w gazecie.
Ktoś musi cię szukać.
Może nikt za mną nie tęskni.
Szczerze w to wątpię.
My byśmy za tobą tęsknili.
Cóż…
- A ty gdzie się wybierasz? - Do biura.
Mówiłem, że prawie go namówiłem.
- Jeszcze nie mam go w garści. - O której wrócisz?
Nie wiem.
Zależy, ile będę musiał pracować, żeby zapewnić ci to wspaniałe życie.
Dobrze. Tylko wejdź po cichu.
- Nie obudź małego. - Do zobaczenia rano.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc, Harlan.
Co znowu?
Pamiętasz, jak mówiłem, że silnik się przegrzewa?
Bycie mądrym nie czyni cię ciekawym.
Twoja broda ciebie też nie.
Mógłbyś mi powiedzieć, dokąd jedziemy, Mysterio.
Znowu do Dallas.
Aż tam? Na jak długo?
- Nie twój interes. - Serio?
Myślisz, że będę ci towarzyszył przez kolejne trzy lata?
Tak, jesteś moją martwą suką.
Pamiętasz?
Nie. Musimy wracać. Potrzebują cię w San Francisco.
Byli tacy namolni.
- Jakbym się palił. - Dobra!
Ja chcę, żebyśmy wrócili.
Muszę dokończyć pewne sprawy.
I co zrobisz?
Założysz ektoplazmiczny garniak i będziesz dzwonił z zaświatów,
- żeby coś załatwić? - Nieważne.
Wróć. Masz niedokończone sprawy.
Beze mnie nie masz nawet ciała.
Potrzebujesz mnie.
Nikt cię nie potrzebuje, Klaus.
Dlatego zawsze jesteś sam.
Pierdol się, pierdoło!
Złaź!
Czy ty się myłeś?
Nie!
Zgubiłeś się, młody?
Nie, napiłbym się.
Excusez-moi, garçon.
Tak?
Masz pojęcie, kiedy będzie autokar do Dallas?
Jasne.
No to?
Równo o 15.
Jutro.
Czyli będziemy mieć dużo czasu, żeby się zapoznać… Dobra.
Hej, przystojniaku.
- Chodzi ci o mnie? - O ciebie.
Chcesz pograć w pokera, czekając?
Wiesz co? Z przyjemnością.
Jeśli będziesz mnie tak rozbierał wzrokiem,
to się przeziębię.
Zamknij mordę.
Bo głupota się ulewa.
Coś cię bawi?
Przypomniał mi się wierszyk, nad którym pracuję.
„Był sobie młody Buck z Dallas,
- z którego nielichy był fagas…” - Wiesz co…
taki jesteś chojrak,
może podbijemy stawkę?
Wszedłem już za wszystko.
Dorzuć ten babski naszyjnik.
Clyde może go stopić
i zrobić mi klamrę.
To byłaby niezła klamra do pasa.
Blefuje, jakby co.
Nic nie ma.
Dobra, dorzucę naszyjnik
za klucze do pikapa.
Chyba że blefujesz.
Zgoda.
Zobaczmy.
Full.
Króle na siódemkach.
Cóż, to…
to nie nic.
Uczciwie wygrałeś.
- Muszę już iść. - Masz lepkie łapy.
I drażliwe jelita. To cud, że siedzę…
No dobra.
Oddawaj kluczyki.
Dajemy, Ben.
Co, do diabła?
Nie, dzięki.
Jak jesteś taki niezależny, to walcz sobie sam.
Nie mogłeś poczekać z tą samorealizacją?
- Dobrze się bawisz, co? - Nie jest źle.
Kurde, który to?
Wracaj tu, wypierdku!
To moje auto!
O kurde.
Oddawaj mój wóz, dupku!
Ty fiucie!
Cholera!
Czytałaś dzisiejszą gazetę?
Strona pierwsza,
akapit piąty,
linia druga:
„Spytany o groźby Komitetu Koordynacyjnego Południowej Sprawiedliwości
dotyczące demonstracji podczas wizyty prezydenta Kennedy’ego w Dallas
rzecznik prasowy Białego Domu Pierre Salinger powiedział…”
- Co takiego? - Piszą o nas, kotku!
Teraz najlepsze. Spodoba ci się.
Cytuję. „Tak jak powiedział prezydent,
- prawa każdego człowieka są umniejszane…” - „Są umniejszane,
gdy prawa jednego mężczyzny…
albo kobiety… są zagrożone”.
Kupiłam trzy ostatnie egzemplarze u Colemana.
Ale ze mnie szczęściarz.
- Czyżby? - Dokładnie.
A ty jesteś najpiękniejszą istotą, jaką znam.
I najlepszą częścią mojego życia.
Co?
Nie chcę, żebyś wiązał takie nadzieje
z Kennedym.
Nadchodzi zmiana. Czuję to.
Czuję to.
Skoro o tym mowa…
Upominek przedrocznicowy
dla mojej pięknej żony.
Wiem, że obiecałem ci gwiazdy, ale…
Księżyc.
Codziennie na niego patrzysz.
Teraz będziesz mogła go oglądać, gdy tylko zechcesz.
Dawaj! Możesz go wykończyć!
- Bierz go! - Tak!
No weź!
Wstawaj, fiucie!
No chodź!
- Co to było? - Idź do diabła!
- Daj spokój. - A to pech.
Przyprowadź auto.
Zuch.
No dobra.
No dobra. Ciszej, wszyscy. Dziękuję.
Słuchajcie,
wiem, że wszyscy się martwicie.
Prawda jest taka, że możemy tak gadać całą noc.
Ale musimy działać.
- Tu i teraz. - Gdzie to zrobimy?
U Stadtlera na ulicy Commerce.
Słuchajcie…
protestując od niedzieli,
pięć dni przed wizytą prezydenta,
przyciągniemy uwagę mediów z całego kraju.
Byle to był odpowiedni rodzaj uwagi.
Zgadzam się.
Nie ma miejsca na błędy.
Nie ma miejsca na telewizję pokazującą sceny
pełne przemocy, agresji czy choćby braku szacunku.
Nieważne, co nam zrobią, mamy jedną zasadę.
Szacunek i godność przez cały czas.
Szczegóły nie mogą wyjść poza ten pokój,
dopóki nie dopniemy planu, dobrze?
Co mam zrobić?
- Zajmę się tym. - Czekaj.
Przykro mi…
to salon fryzjerski dla kobiet.
Czarnych kobiet.
Dziwne, twój mąż jest w środku.
Panie Mason, mogę panu pomóc?
Powiesz mi, co tu robicie po godzinach?
To miejsce pracy mojej żony.
Czasami organizujemy tu sąsiedzkie spotkania.
Spotkania? W jakim celu?
Czemu to pana obchodzi?
Budynek naprzeciwko jest mój, jak i parę innych w okolicy.
Zależy mi na spokoju.
Ten budynek nie należy do pana, prawda?
Jeszcze nie.
Zatem poproszę, by go pan opuścił.
Dobranoc.
Czy ty celowo przytrzasnąłeś mi stopę, chłopcze?
To napaść.
Ona się nie cacka.
Nie zadzieraj z nią. Cholera.
Podobało ci się?
Nie masz pojęcia.
No i po szacunku i godności.
Niech on nas poszanuje.
Wracajcie do swoich spraw.
Nie mogę spać. Zostało trochę ciasta?
Sissy…
ty palisz?
Chcesz?
Mama znowu padłaby trupem, gdyby mnie zobaczyła.
Nie sądziłam, że masz taką buntowniczą stronę.
Mężczyźni mają strony.
Kobiety mają sekrety.
Jakie masz sekrety?
Mam plan ucieczki.
Co?
Ukryłam puszkę po kawie
pod zlewem w kuchni.
Każdy zaoszczędzony cent, o którym Carl nie wie, idzie tam.
Dlaczego?
Żebym mogła oddychać.
Carl jest dobrym mężczyzną, ale…
dobrzy mężczyźni też odchodzą.
Albo umierają.
W końcu kobieta musi sama sobie radzić.
- Jak się poznaliście? - Przez kłamstwo.
Siostra mówiła, że idzie do chłopaka, ale przyprowadziła mu mnie.
Byłam wtedy zbyt nieśmiała.
Carl chce dobrze,
ciężko pracuje, kocha syna.
Miałam wtedy głupie marzenia.
Kim chciałaś zostać?
Ekspedientką w Neiman Marcus.
Naprawdę?
Tata zabierał nas raz w roku, żeby kupić perfumy na Gwiazdkę.
To były magiczne chwile.
Muzyka, sukienki, zapachy.
Ekspedientki wyglądały jak żywe lalki. Wciąż tak jest.
Wyobrażasz sobie bycie taką elegancką?
Jesteś bardzo elegancka.
SZPITAL PSYCHIATRYCZNY HOLBROOK
Trochę późno, co?
- Kurde. - Hargreeves.
- Co ty tu robisz? - Lunatykuję.
Lubisz pyskować, mądralo?
Ze złamaną szczęką będzie trudno.
Lila?
Nie ty jeden chcesz uciec, wilczku!
Uważaj na ramię!
Jak się wydostałaś?
Biegiem!
- Kim oni są? - Nie wiem.
- Czemu stajesz? - Potrzebujemy zamieszania.
Chodź za mną.
SKŁADZIK
- Którędy? - W prawo.
- Czemu? - Czemu nie?
Dobra.
Dzięki Bogu.
Trzech gości nas zaatakowało.
Ręce do góry.
Nie kumasz. Nie jesteśmy tymi złymi…
Morda i leżeć.
Kto cię nauczył tak walczyć?
Moja matka.
Chodź.
Nie strzelaj.
SCHODY
Cześć, Luther.
Cześć, Autumn. Jak interesy?
Wciąż czekam na duże napiwki.
- Ćwok zaczepiający pana Ruby’ego to kto? - Nie wiem,
ale pije gimlety, jakby miało zabraknąć limonki.
Tak? Naprzykrzał ci się?
Jeszcze nie.
Powinniśmy robić interesy.
- Zaraz zacznie. - Załatwię ci upust
- na prysznice. - Jeszcze?
Wszystko gra?
Bardziej martwi mnie mały.
Jaki mały?
Przy scenie.
Mówiłam mu, że nie wpuszczamy nieletnich.
Tak?
I co powiedział?
Spytał, o której kończę pracę.
Jest dla ciebie za młoda.
Ciebie też miło widzieć.
Czego chcesz?
Żebyś nie stał nade mną jak ambitna striptizerka. Siadaj.
Ile już tu jesteś?
Rok. Przez ciebie.
- Przykro mi. Nie mogło być łatwo. - Myślałem, że już po was.
No, Jack! Nie każ się prosić.
- Odpuść. - Muszę iść.
Zaczekaj.
Słuchaj, znam to.
Wiem, jak to jest utknąć w czasie.
Myśląc, że utknąłeś do końca życia.
Ciągle uciekając,
nie wiedząc, czy jeszcze zobaczysz najbliższych.
Będąc w obcym świecie.
Ale nie jesteś sam.
Musimy znaleźć resztę, bo za dziesięć dni świat znowu się skończy.
Nie wiem, jak to powstrzymać.
Mam to gdzieś.
Napisy: Krzysiek Ceran