‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪วันที่ 1 เมษายน 2019
‪โลกถูกมหันตภัยยักษ์ทำลาย
‪คนนับพันล้านถูกฆ่าล้างภายในเวลาไม่กี่นาที
‪ที่น่าตลกคือผู้รอดชีวิตทั้งหกคนในวันสิ้นโลก
‪คือเหล่าพี่น้องที่เป็นตัวการนี่เอง
‪จับไว้!
‪งานนี้เละแน่!
‪- นั่นมัน... ‪- สดชื่นจัง
‪ห้าอยู่ไหน
‪ห้า!
‪ดิเอโก อัลลิสัน!
‪ทุกคนอยู่ไหนล่ะ
‪หายไปแล้ว
‪หายไปเหมือนตดที่ละลายไปกับสายลม
‪ปุ๋ง
‪เหลือแค่เราสองคนอีกแล้ว เยี่ยมเลย
‪แล้วเราอยู่ที่ไหนวะ
‪หมวกกลับมาฮิตเหรอ
‪ฉันว่าเราน่าจะถามว่า "เราอยู่ในยุคไหน"
‪นี่ โทษที
‪โทษทีที่รบกวน
‪บอกทีได้ไหมว่านี่ปีอะไร
‪บอกวันที่ก็ได้
‪หยาบคาย
‪เคลาส์ มานี่สิ
‪อะไร
‪- ดูสิ ‪- เออ
‪ก็ตรงสเปกฉันนะ แต่ฉันต้องเห็น
‪- หุ่นเขาซะก่อน ‪- วันที่ ไอ้งั่ง
‪เออใช่
‪วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1960
‪ปี 1960
‪- เชี่ย ‪- เชี่ย
‪(ดัลลัส รัฐเทกซัส ‪ปี 1960)
‪(ปี 1961)
‪(ร้านอาหารสแตดท์เลอร์)
‪(คนขาวเท่านั้น)
‪เฮ้ย!
‪ดิเอโก!
‪ห้า
‪อัลลิสัน!
‪- อัลลิสัน! ‪- อัลลิสัน!
‪- อัลลิ... ‪- อัลลิสัน!
‪(วันที่ 1 กันยายน 1963)
‪ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที!
‪อย่านะ ใครก็ได้ช่วยที!
‪และแสงจากดวงไฟนั้น ‪จะส่องนำทางให้โลกของเรา
‪ดังนั้น ประชาชนชาวอเมริกันทั้งหลาย
‪อย่าถามว่าชาติทำอะไรให้คุณได้บ้าง
‪แต่จงถามว่าคุณทำอะไรให้ชาติได้บ้าง
‪(วันที่ 12 ตุลาคม 1963)
‪แย่แล้ว
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪ลูเธอร์
‪ดิเอโก!
‪(วันที่ 25 พฤศจิกายน 1963)
‪"โซเวียตโจมตีสหรัฐฯ"
‪(เจเอฟเคประกาศสงคราม)
‪ต้องไม่ใช่แบบนี้สิ
‪เราจะช่วยคุณออกไปนะครับ ก้มหัวไว้
‪หมอ!
‪ไอ้หนู หมอบ!
‪คราวนี้เราทำอะไรอีกเนี่ย
‪นี่!
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่าฉันทำสมองพวกแกระเบิด
‪ห้า ไอ้ลูกหมาโรคจิต หายหัวไปไหนมา!
‪ถ้าไม่อยากตาย มากับฉัน
‪เฮเซล
‪นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไร
‪ไม่มีเวลาอธิบาย
‪นั่นระเบิดนิวเคลียร์ ตาแก่
‪แล้วครอบครัวฉันล่ะ
‪ถ้านายตายก็ช่วยเขาไม่ได้
‪โอเค
‪เมื่อกี้มันเรื่องบ้าอะไร
‪วันสิ้นโลก วันที่ 25 พฤศจิกายน 1963
‪ปี 63 เหรอ
‪เฮเซล ฉันไม่ได้รู้ลึกประวัติศาสตร์
‪แต่จำไม่ได้นะว่ามีการฆ่าล้างด้วยนิวเคลียร์
‪ก็เออน่ะสิ
‪ครอบครัวฉันล่ะ
‪ตาย เหมือนทุกคน
‪- ตอนนี้ฉันอยู่ไหน ‪- ดัลลัส ถนนเส้นเดียวกัน
‪สิบวันก่อนหน้า
‪มีเวลากอบกู้เส้นเวลา
‪- และช่วยทุกคนอีกเยอะ ‪- แม่ง
‪- เราต้องเริ่มตรงไหน ‪- เราเหรอ นายตัวคนเดียว
‪ฉันแค่มาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับแอ็กเนส
‪แล้วเธอ...
‪- ตายเหรอ ‪- ใช่
‪เป็นมะเร็งตาย
‪ทรมานไม่นาน
‪แต่เรามีความสุขด้วยกัน 20 ปี ‪คงไม่มีวาสนาอยู่ไปตลอดกาล
‪เสียใจด้วย เฮเซล
‪แล้วเดอะ คอมมิชชั่นล่ะ
‪ลาออกแล้วโว้ย ลืมเหรอ ‪ฉันไม่ติดค้างอะไรกับที่นั่น
‪งั้นพวกมันเป็นใคร
‪เวร
‪หนีไป!
‪บอกกี่ทีแล้วว่าให้ผลิตกระเป๋ากันกระสุน
‪(ฟาร์มโกลด์ฟีลด์ ‪ผลิตภัณฑ์จากนม)
‪(ร้านมอร์ตี้) ‪(รับและส่งของ)
‪(มอร์ติเมอร์ กัสแมน ทันตแพทย์)
‪จะเอาอะไร
‪สวัสดีครับ ผมขายสารานุกรม ‪ให้ชมรมเยาวชนของผม
‪ผมอยากรู้ว่า...
‪ทำแบบนั้นได้ไง
‪ไม่มีเวลาอธิบาย
‪เพนตากอนส่งมาเหรอ
‪รับรองว่าไม่ใช่
‪ซีไอเอเหรอ หรือเอฟบีไอ เคจีบีล่ะ
‪สดหรือเปล่า
‪เฮ้ย
‪กาแฟโคลัมเบียเหรอ
‪เบลนด์ของผมเอง
‪(แสงประหลาดอาจเป็นแขกจากอวกาศ)
‪(นักบินอเมริกันเห็น "จานบิน")
‪เคยได้ยินเรื่องแอเรีย 51 หรือเปล่า
‪ที่รอสเวลล์
‪แม่เจ้าโว้ย!
‪ว่าแล้วว่าไม่ได้มีแค่เรา
‪เอลานอร์หาว่าผมไม่เต็มบาท
‪แต่มันจริงหมดเลยใช่ไหม
‪ยูเอฟโอ ครอปเซอร์เคิล...
‪ความจริงมันอยู่ข้างนอกนั่น
‪ไม่ ความจริงอยู่...
‪ตรงนี้ ต่อหน้าเรา
‪บอกที...
‪ทำไมต้องทดลองแต่ทางทวารล่ะ
‪ถ้าเข้ามาอีกก้าวฉันจะหลอมสมองนาย
‪อยากได้พื้นที่ โอเค
‪- ผมยืนตรงนี้นะ ‪- เครื่องมือบนหลังคา
‪สร้างเองใช่ไหม
‪ใช่ สร้างเอง
‪ผมตรวจหาความผิดปกติในชั้นบรรยากาศ
‪- เฝ้ารอคอย ‪- รออะไร
‪รอคุณไง
‪พวกคุณทุกคน
‪มันเริ่มขึ้นในปี 1960...
‪(สามปีที่แล้ว)
‪ปีที่เปิดตัวรุ่นซิลเวอร์โทนโอเมกา
‪ผมกำลังขายของอยู่
‪ตอนที่เกิดเรื่องแปลกประหลาดมาก
‪ตัวนี้เลยครับ รุ่นซิลเวอร์โทนโอเมกา ‪ขายดีเป็นอันดับต้นๆ เลยครับ
‪ภาพสีแท้
‪ไม่เคยรู้เลยว่าลูซี่เป็นสาวผมแดง
‪ผมขอตัว... ประเดี๋ยวครับ
‪ดิเอโก!
‪- อัลลิสัน! ‪- ช่วงสามปีที่ผ่านมา
‪ผมเห็นคลื่นพลังงานพุ่งสูง ‪ในตรอกด้านหลังถึงห้าครั้ง
‪เหมือนเดิมทุกรอบ
‪แสงวาบสีฟ้า แล้วก็มีอะไรบางอย่างโผล่มา
‪- เห็นทุกคนชัดหรือเปล่า ‪- ครับ คนแรก
‪แล้วก็คนตัวใหญ่ขี้อ่อนไหว
‪- อ่อนไหวเหรอ ‪- ร้องห่มร้องไห้
‪ชอบกลับมาที่ตรอกนี้บ่อยๆ ‪นั่งร้องเรียกชื่อผู้หญิงเป็นชั่วโมง
‪อัลลิสัน
‪- ลูเธอร์ ‪- ไม่ได้มีแค่เขา
‪ตลอดหลายปีมานี้ ‪คนอื่นๆ ก็กลับมาหาเพื่อนๆ อยู่เรื่อยๆ
‪แต่ในที่สุดก็เลิกมา
‪ครอบครัวฉันยังไม่ตาย
‪เวร
‪ฉันคงทำให้พวกเขาติดอยู่ที่นี่
‪ฟังให้ดี
‪เอลเลียต ผมชื่อเอลเลียต
‪ชื่ออะไรก็ช่าง
‪ฉันมีเวลาตามหาพวกเขาและกอบกู้โลกสิบวัน
‪ซึ่งฉันต้องให้นายช่วย
‪คุณอยากให้ผม...
‪รู้อะไรไหม ผมคิดเสมอมาว่า ‪รูปผู้ต้องหาคนนี้เหมือนคนที่สี่เลย
‪(ชายบ้าพกมีดหลายใบ)
‪ดิเอโก
‪งั้น...
‪- ช่วยได้ใช่ไหม ‪- ช่วยได้เยอะเลย
‪ใช่เลย
‪กิจกรรมศิลปะและงานประดิษฐ์ ‪จะจัดเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามในพื้นที่ส่วนกลาง
‪จะมีการแจกจ่ายยาก่อนเริ่มกิจกรรม
‪อลัน ขอบคุณที่เล่าให้กลุ่มของเราฟัง
‪ผมว่าทุกคนคงเข้าใจความกลัวกันดี
‪ใครอยากเล่าอีกบ้าง
‪มีไหม
‪เถอะน่า ใครครับ
‪ดิเอโก เช้านี้เงียบจังนะครับ
‪แค่ตั้งใจฟังน่ะ หมอ
‪ให้เรื่องราวบ้าๆ ทั้งหลายบำบัดผม
‪อาทิตย์ที่แล้วคุณพูดถึงพ่อ
‪ว่าคุณรู้สึกเหมือนถูกทดลองตลอดช่วงวัยเด็ก
‪ก็ถูกทดลองจริงนี่
‪- หรือว่าเป็นแค่ความรู้สึกล่ะ ‪- ไม่ เป็นการทดลองจริงๆ
‪มาล้วงลึกกัน
‪คุณบอกว่าพ่อเป็นวายร้าย
‪- ก็ใช่น่ะสิ ‪- คุณเลยต้องเป็นฮีโร่
‪ให้พ่อจ๋าโมโห
‪- ผมโตเป็นควายแล้ว หมอ... ‪- แต่ก็ยังนิยามตัวเอง
‪ว่าเป็นศัตรูกับพ่อ
‪พ่อที่ตายไปแล้ว
‪ไม่ค่อยเหมาะเป็นนิยามตัวเองเลยนะ ดิเอโก
‪เอาไปบอกลุค สกายวอล์คเกอร์สิ
‪ผมรู้ว่าคุณไม่เข้าใจ แต่มันตรงกันมาก
‪อารมณ์ขันเป็นเรื่องดี
‪แต่ความจริงดีกว่า
‪ดิเอโกตัวจริงเป็นใคร
‪ผมไม่รู้
‪คงไม่เคยรู้ละมั้ง
‪แต่ผมพร้อมแล้ว
‪พร้อมที่จะรู้แล้ว
‪ขอบคุณ ดิเอโก
‪โอเค อยู่กันเงียบๆ จนกว่าจะพักเที่ยง
‪ผมขอดูหน่อย
‪นายมันตอแหลสิ้นดี
‪- น้ำตาเว่อร์ไปเหรอ ‪- เขามองออก
‪ไม่ เขาหลงเชื่อซะสนิท
‪พนันเยลลี่มื้อเที่ยงสามถ้วยว่าผิด
‪- เอาสิ ‪- ได้เลย
‪ดร.มองค์ตัน
‪- ว่างไหมครับ ‪- ว่างสิ มีอะไร
‪พักนี้อาการผมดีขึ้นเยอะเลย จริงไหม
‪จริง คุณสงบลง ไม่ค่อยชอบหาเรื่อง
‪ดีใจที่ได้เห็นคุณเปิดอกคุยกันในกลุ่ม
‪แล้วหมอว่าผมจะได้ออกเมื่อไร
‪คณะกรรมการจะพิจารณา ‪คดีของคุณใหม่ใน 90 วัน
‪ตั้ง 90 วัน ผมรอนานขนาดนั้นไม่ไหว
‪ค่อยๆ สู้ทีละวัน โอเคไหม
‪ไม่ หมอไม่เข้าใจ
‪พวกมันจะฆ่าประธานาธิบดีในเจ็ดวัน
‪ดิเอโก นึกว่าเรื่องนี้จบแล้วนะ
‪- รู้จักปมฮีโร่หรือเปล่า ‪- รู้
‪- นั่นพวกบ้าที่คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ ‪- คุณเข้าโรงพยาบาล
‪ก็เพราะคิดเพ้อฝันเรื่องเคนเนดี้นี่แหละ
‪พวกมันจะฆ่าเขาจริง
‪พวกมันจะยิงหัวเขา ที่นี่ ที่ดัลลัส
‪- เข้าใจหรือเปล่า ‪- ปล่อยผม!
‪- ปล่อย ‪- ผมโอเค
‪ผมขอโทษ ผมโอเค
‪ผมโอเค
‪แม่งงี่เง่าที่สุด
‪- ไม่ไหว ‪- นายอาจคิดว่างี่เง่า
‪นี่จะช่วยให้อารมณ์ดีนะ
‪เบคอนเนี่ยนะ
‪แอบเอาออกมาจากห้องอาหาร กินไหม
‪ไม่
‪พูดตามตรง
‪ฉันเก็บไว้รอกินตอนนายหนี
‪- พูดเรื่องอะไร ‪- ก็แค่ว่า
‪ไม่ว่านายวางแผนอะไรอยู่ ฉันมีประโยชน์นะ
‪ต่อให้ฉันวางแผนอะไร
‪ซึ่งไม่ได้วางแผน
‪ฉันคงไม่เลือกพาเธอออกไปด้วยหรอก
‪เพราะเยลลี่ใช่ไหม คืนให้ก็ได้
‪ไม่ใช่เพราะเยล...
‪ฉันเป็นหมาป่าฉายเดี่ยว
‪ไม่ชอบอยู่ในฝูง
‪ดีเลย
‪เพราะฉันเองก็ชอบฉายเดี่ยวเหมือนกัน
‪ฮาร์กรีฟส์ มีแขกมาเยี่ยม
‪- ใคร ‪- ฉันไม่ใช่เลขาฯ นายซะหน่อย
‪ในที่สุดพ่อจ๋าก็แวะมาบอกรักลูกแล้วมั้ง
‪ไปตายไป
‪- ห้า ‪- ไง ดิเอโก
‪ใส่สีขาวแล้วขึ้นนะ
‪กว่าจะมา
‪รู้ได้ไงว่าฉันจะมา
‪เพราะนายชอบทำแบบนั้นไง
‪คนอื่นอยู่ไหน
‪ไม่อยู่กับนายเหรอ
‪เราจะตามหาพวกเขา
‪- นายอยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว ‪- 75 วัน
‪มาโผล่ที่ตรอกหลังถนน
‪คอมเมิร์ซกับน็อกซ์
‪- นายล่ะ ‪- เพิ่งมาถึงเมื่อเช้า
‪หาฉันเจอได้ไง
‪หน้า 16
‪"ชายบ้าพกมีดหลายใบ ‪ถูกจับหน้าที่อยู่ 1026 เบคลีย์เหนือ"
‪นั่นบ้านของลี ฮาร์วี่ย์ ออสวอลด์
‪อยากอธิบายไหม
‪เอาเป็นว่า
‪หน่วยพิทักษ์กฎหมายเมืองดัลลัส ‪ไม่สนับสนุนความพยายามของฉัน
‪ที่จะยับยั้งการลอบสังหาร ‪จอห์น เอฟ. เคนเนดี้เลย
‪- เพราะมันยังไม่เกิดขึ้น ‪- และจะไม่เกิดขึ้น
‪ฉันไม่ยอมหรอก
‪ฟังนะ ฉันตะไบลูกกรงห้องมาพักนึงแล้ว
‪อีกวันสองวันก็จะหนีออกไปได้
‪จากนั้นฉันจะไปห้ามออสวอลด์ ‪และช่วยชีวิตประธานาธิบดี
‪ถ้าอยากช่วยก็บอกมาเลย
‪ตั้งใจฟังฉันให้ดี
‪ไอ้กร๊วกปากมาก
‪นายจะไม่ทำอะไรเลย
‪ทำไมล่ะ
‪- เพราะเราต้องยับยั้งวันสิ้นโลก ‪- ก็เออไง
‪แต่นั่นมันอีกตั้ง 60 ปี
‪ไม่ใช่วันสิ้นโลกอันนั้น
‪อันนี้อันใหม่
‪มันตามเรามา
‪ฉันเห็นมาแล้ว
‪สงครามนิวเคลียร์ ดิเอโก ในอีกสิบวัน
‪นายสิที่ต้องเข้าโรงพยาบาลบ้า
‪ได้ เล่นด้วยก็ได้
‪โลกแตกเพราะอะไร
‪ไม่รู้สิ
‪คงเป็นเพราะคนสติแตกมีปมฮีโร่
‪พยายามช่วยชีวิตประธานาธิบดี ‪แล้วไปทำทุกอย่างพัง
‪จะบอกว่าสำเร็จเหรอ
‪ฉันช่วยเขาไว้ได้เหรอ
‪ว่าแล้วว่าทำได้
‪โอเค ฉันจะช่วยนาย
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪หลังช่วยชีวิตเคนเนดี้เสร็จแล้ว
‪แล้วนายพาเราย้อนไป 20-30 สิบปี
‪จะได้เอามีดทาเนยปาดคอฮิตเลอร์
‪นายไม่มีเพื่อนเพราะงี้แหละ
‪เอางี้ ยาม
‪พี่ผมวางแผนหลบหนี
‪เขาตะไบลูกกรงในห้อง
‪ไอ้เด็กเปรต!
‪ก็ได้ ไอ้บ้า
‪- ฉันทำเพื่อนายนะ ดิเอโก ‪- ไม่ ห้า!
‪พี่ชายผมป่วยหนัก
‪ขอให้เขาได้รับความช่วยเหลือที่จำเป็นจริงๆ
‪ขอร้อง ไม่เอาเข็มฉีดยา ไม่!
‪ไว้จะกลับมาหานะ แค่...
‪หลับฝันดี
‪ไงจ๊ะ กลับมาแล้ว
‪โทษทีที่ออกไปนาน
‪วันนี้ลูกกับแวนญาเล่นสนุกไหมจ๊ะ ฮาร์ลัน
‪สนุกค่ะ
‪เราแวะไปเยี่ยมม้า
‪แล้วก็อ่านเรื่องเจมส์กับลูกพีชยักษ์มหัศจรรย์
‪อาการกำเริบไหม
‪ไม่ค่ะ
‪แล้วคุณล่ะ เป็นไงบ้าง
‪อาการปวดหัวดีขึ้นเยอะ
‪แต่ยังจำอะไรไม่ได้
‪งั้นเราต้องมาสร้าง ‪ความทรงจำใหม่ๆ ให้คุณกันแล้ว
‪ขอบอกเลย แวนญา ‪ผมเกือบขายให้ไอ้เวรนั่นได้แล้ว
‪คาร์ล ระวังคำพูดต่อหน้าฮาร์ลันหน่อย
‪ล้อเล่นใช่ไหม ที่รัก
‪ถ้าเจ้าเด็กนั่นพูดว่า "ไอ้เวร" ‪ผมซื้อปืนอัดลมให้เลย
‪ถ้ายอมพูดสักคำ ซื้อรถคาดิลแลคให้เลย
‪องค์ประกอบของการขายที่คนไม่เข้าใจ
‪คือความอดทน
‪ทุกคนคิดว่าแค่เดินไปหา ‪แล้วยิ้มกว้างๆ ก็ขายออกแล้ว
‪ทุกคนคิดแบบนั้นเหรอ คาร์ล
‪ใช่แล้ว
‪แต่พวกเขาไม่เข้าใจศาสตร์และศิลป์ของงานนี้
‪ต้องมีทักษะถึงจะปิดการขายได้
‪- ต้องปิดการขาย ‪- ใช่ ปิดการขาย
‪มีใครโทรมาบ้างหรือยัง
‪ผมลงโฆษณาคนหายในหนังสือพิมพ์อีกรอบ
‪ต้องมีใครสักคนตามหาคุณอยู่สิ
‪ฉันคงไม่ค่อยจะน่าคิดถึงน่ะ
‪ฉันว่าไม่จริงหรอก
‪เป็นเราคงคิดถึงคุณไปแล้ว
‪งั้น...
‪จะไปไหน
‪ออฟฟิศ
‪ผมบอกว่าเกือบขายได้แล้ว
‪แต่ยังไม่ได้
‪จะกลับบ้านกี่ทุ่ม
‪ไม่รู้สิ
‪ขึ้นอยู่กับว่าลูกค้าเล่นตัวแค่ไหน
‪เพื่อให้ผมหาเงินมาเลี้ยงดูคุณให้สุขสบาย
‪ก็ได้ ตอนเข้าบ้านอย่าเสียงดังนะ
‪- ไม่อยากให้ลูกตื่น ‪- เจอกันตอนเช้า
‪- ฝันดี แวนญา ‪- ฝันดี คาร์ล
‪ฝันดี ฮาร์ลัน
‪อะไรอีกล่ะเนี่ย
‪จำตอนที่ฉันบอกว่าเครื่องยนต์ร้อนไปได้ไหม
‪ปากดีขึ้นมาก็ไม่ทำให้นายน่าสนใจหรอกนะ
‪หนวดนายก็เหมือนกัน
‪จะดีมากเลยถ้าฉันรู้ว่า ‪เรากำลังไปที่ไหน ลุงหนวด
‪กลับดัลลัส
‪ไกลขนาดนั้นเลย นานแค่ไหน
‪- ไม่ต้องมาเผือก ‪- ถามจริง
‪คิดว่าฉันจะตามนายต้อยๆ ไปอีกสามปีเหรอ
‪ก็นายเป็นผีทาสของฉัน
‪จำได้ไหม
‪ไม่ เราต้องกลับไป ‪คนที่ซานฟรานซิสโกต้องการนาย
‪พวกนั้นน่ารำคาญ
‪- เกาะติดอย่างกับปลิง ‪- ได้!
‪ฉันต้องการให้เราไปซานฟรานซิสโก
‪ฉันมีเรื่องต้องสะสาง
‪แล้วจะทำยังไง
‪จะใส่ชุดพลังผี
‪ใช้พลังผีโทรศัพท์
‪- แล้วสะสางเรื่องเหรอ ‪- ช่างเถอะ
‪กลับมาเถอะ มีเรื่องต้องสะสาง
‪ถ้าขาดฉันนายก็ไม่มีกายหยาบ
‪นายต้องการฉัน
‪ไม่มีใครต้องการปัญหานาย เคลาส์
‪นายถึงตัวคนเดียวตลอดไง
‪หนอยแน่ะ ไอ้ขี้หมา!
‪ปล่อยฉัน!
‪อาบน้ำยังเนี่ย
‪อย่า!
‪หลงทางเหรอ ไอ้หนุ่ม
‪ที่จริงแล้วหิวน้ำ
‪โทษทีครับ บ๋อย
‪อะไร
‪พอจะรู้ไหมว่ารถเมล์ไปดัลลัส ‪คันต่อไปจะมาเมื่อไร
‪รู้สิ
‪บอกมาสิ
‪บ่ายสามโมงตรง
‪พรุ่งนี้
‪งั้นก็แปลว่าจะมีเวลาสานสัมพันธ์กับ... โอเค
‪พ่อหนุ่มสำอาง
‪- พูดถึงผมเหรอ ‪- นายนั่นแหละ
‪อยากเล่นโป๊กเกอร์
‪ระหว่างรอไหม
‪รู้อะไรไหม ด้วยความยินดีเลย
‪ถ้าคุณไม่หยุดเปลื้องผ้าผมด้วยสายตา
‪ผมจะไม่สบายเอานะ
‪ระวังปาก
‪พูดโชว์โง่
‪ขำอะไร
‪เปล่า แค่นึกถึงกลอนที่แต่งอยู่น่ะ
‪"ที่ดัลลัสเคยมีหนุ่มชื่อบัคคนนึง
‪- เขามีลึงค์อันเล็กกระจิ๋วหลิว..." ‪- เอางี้
‪ถ้าแน่นักล่ะก็...
‪มาเพิ่มเดิมพันกันไหม
‪เงินผมอยู่ในกองหมดแล้ว
‪งั้นก็พนันสร้อยทองคำแต๋วๆ นั่นสิ
‪ไคลด์จะเอาไปหลอม
‪ทำหัวเข็มขัดให้ฉัน
‪หัวเข็มขัดคงสวยน่าดู
‪แต่เขาแค่ขู่ขวัญนาย
‪ไพ่ห่วยแตก
‪โอเค พนันสร้อยแต๋วๆ ก็ได้
‪แลกกับกุญแจรถปิ๊กอัป
‪หรือว่าไพ่ไม่ดีจริง
‪ตกลง
‪เปิดไพ่เลย
‪ฟูลเฮาส์
‪ไพ่คิงกับเจ็ดคู่
‪นั่นมัน...
‪ไม่เห็นจะห่วยแตก
‪ก็ยุติธรรมดี คุณชนะ
‪- และผมต้องไปแล้ว ‪- ไอ้มือกาว
‪ลำไส้แปรปรวนด้วย นั่งได้ก็บุญแล้ว...
‪โอเค
‪เอากุญแจคืนมาสิวะ
‪ได้เวลาปล่อยผี เบน
‪ตัวอะไรวะ
‪ไม่เล่นดีกว่า
‪ชอบอิสระนักนี่ สู้เอาเองสิ
‪ทำไมมาเลือกค้นพบตัวเองเอาตอนนี้เนี่ย
‪- คงเข้าทางนายเลยเนอะ ‪- ก็ชอบอยู่นะ
‪เชี่ย คันไหน
‪กลับมานี่ซะดีๆ ไอ้เด็กเหลือขอ!
‪เฮ้ย นั่นรถฉัน!
‪ซวยแล้ว
‪เอารถฉันคืนมานะ ไอ้กร๊วก
‪ไอ้เด็กเปรต!
‪เวร!
‪ได้อ่านข่าววันนี้ไหม
‪หน้าที่หนึ่ง
‪ย่อหน้าที่ห้า
‪บรรทัดที่สอง
‪"เมื่อถูกถามเรื่องคำขู่ ‪ของคณะกรรมการประสานงานยุติธรรมทางใต้
‪ว่าจะประท้วง
‪ขณะประธานาธิบดีเคนเนดี้ไปเยือนดัลลัส
‪โฆษกทำเนียบขาว ‪ปีแยร์ ซาลินเจอร์ตอบว่า..."
‪- อะไรนะคะ ‪- เราขึ้นหน้าข่าว ที่รัก!
‪นี่ท่อนเด็ด คุณต้องชอบแน่ๆ
‪คำนี้เป๊ะ "อย่างที่ท่านประธานาธิบดีพูดเมื่อต้นปี
‪- สิทธิของทุกคนจะถูกลิดรอน..." ‪- "สิทธิของทุกคนจะถูกลิดรอน
‪เมื่อสิทธิของชาย...
‪หรือหญิงหนึ่งคน... ถูกข่มขู่"
‪เมื่อเช้าฉันซื้อสามฉบับสุดท้ายที่ร้านโคลแมน
‪ผมเป็นชายโชคดีที่สุดในดัลลัส
‪- จริงเหรอคะ ‪- จริงครับ
‪และคุณเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลย
‪เป็นสิ่งดีที่สุดในชีวิตผม
‪อะไร
‪ฉันแค่ไม่อยากให้คุณหวังมากไป
‪เรื่องเคนเนดี้
‪โลกกำลังจะเปลี่ยน ที่รัก ผมรู้สึกได้
‪ผมรู้สึกได้
‪เออนี่...
‪ของขวัญชิ้นน้อย ‪ให้ภรรยาสุดสวยก่อนครบรอบ
‪ผมรู้ว่าสัญญาจะสอยดาวมาให้แต่...
‪ดวงจันทร์
‪ผมเห็นคุณจ้องมันทุกคืน
‪ตอนนี้คุณมองดวงจันทร์เมื่อไรก็ได้
‪ฮึดสิ จัดการมันให้น็อก!
‪- จัดการมัน! ‪- ใช่!
‪โธ่เว้ย!
‪ลุกสิวะ ไอ้เข้
‪มาสิ
‪- แกทำอะไร ‪- ไปตายไป
‪- โธ่เว้ย ‪- ดวงกุด
‪ไปเอารถมา
‪เก่งมาก
‪(ร้านเสริมสวยโอเดสซ่า)
‪เงียบกันได้แล้ว ทุกคน เงียบหน่อย ขอบคุณ
‪ทีนี้
‪ผมเข้าใจว่าทุกคนต่างมีประเด็นกังวลเรื่องนี้
‪ความจริงคือเรามาถกเถียงกันถึงเช้าก็ได้
‪แต่เราต้องลงมือ
‪- มันถึงเวลาแล้ว ‪- จะลงมือที่ไหน
‪ร้านแสตดท์เลอร์ ถนนคอมเมิร์ซ
‪ฟังนะคะ
‪ถ้าเราเริ่มนั่งประท้วงวันอาทิตย์
‪ห้าวันก่อนประธานาธิบดีจะมา
‪สื่อระดับชาติน่าจะหันมามองเรา
‪แต่ต้องมองด้วยสายตาที่เหมาะสม
‪ผมเห็นด้วย
‪เราห้ามทำพลาดเด็ดขาด
‪ห้ามภาพที่ขึ้นบนจอทีวี
‪แสดงความรุนแรง ความก้าวร้าว ‪หรือแม้แต่ท่าทีดูหมิ่น
‪ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรเราก็ตาม ‪เรามีกฎข้อเดียว
‪จงอย่าละทิ้งเกียรติและศักดิ์ศรี
‪ทีนี้ ห้ามเอารายละเอียดไปบอกใคร
‪จนกว่าเราจะสรุปแผนเสร็จแล้ว โอเคไหม
‪ฉันทำยังไงดี
‪- ฉันจัดการเอง ‪- อัลลิสัน เดี๋ยว
‪ขออภัยค่ะ
‪ที่นี่ตัดผมสตรีเท่านั้นค่ะ
‪สตรีผิวสี
‪งั้นก็แปลกดีนะที่สามีคุณอยู่ข้างใน
‪คุณเมสัน มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
‪บอกทีสิว่าพวกคุณมาทำอะไรที่นี่หลังร้านปิดแล้ว
‪ก็ภรรยาผมทำงานที่นี่
‪บางคืนเราใช้สถานที่นี้มารวมตัวกัน
‪รวมตัวกันเหรอ เพื่ออะไร
‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ
‪ผมเป็นเจ้าของตึกฝั่งตรงข้าม ‪และอีกสองสามตึกแถวนี้
‪อยากให้ซอยของผมสงบน่ะ
‪แต่ตึกนี้ไม่ใช่ของคุณนี่ จริงไหม
‪เดี๋ยวก็ซื้อ
‪งั้นกรุณาออกไปจากที่ดินผืนนี้
‪สวัสดีครับ
‪เมื่อกี้แกจงใจปิดประตูหนีบเท้าฉันเหรอ ไอ้หนู
‪นั่นทำร้ายร่างกายนะ
‪หล่อนเอาจริงเว้ย
‪อย่าไปหยามเชียว
‪หวังว่าสะใจดีนะ
‪สุดๆ เลยแหละ
‪เกียรติและศักดิ์ศรีหายไปไหน
‪จัดการมันก่อน
‪ทุกคนเลิกมองกันได้แล้ว
‪นอนไม่หลับ ยังมีเค้กเหลือไหม
‪ซิสซี่...
‪คุณสูบบุหรี่เหรอ
‪สักมวนไหม
‪ถ้าแม่มาเห็นฉันล่ะก็ คงฟื้นแล้วตายอีกรอบ
‪ไม่เคยนึกเลยว่าคุณมีมุมที่เป็นสาวดื้อด้วย
‪ผู้ชายน่ะมีหลายมุม
‪ส่วนผู้หญิงมีความลับ
‪คุณมีความลับอะไรล่ะ
‪ฉันมีแผนหลบหนี
‪อะไร
‪ใต้อ่างล้างจาน...
‪มีกระป๋องกาแฟซ่อนอยู่
‪ทุกแดงที่ฉันเก็บหอมรอมริบลับหลังคาร์ล
‪- อยู่ในกระป๋องนั้น ‪- ทำไม
‪จะได้หายใจโล่ง
‪คาร์ลเป็นคนดีนะ แต่ว่า...
‪คนดีก็ยังทิ้งเราไป
‪หรือไม่ก็ตาย
‪ไม่ช้าก็เร็ว ผู้หญิงทุกคนต้องดูแลตัวเองอยู่ดี
‪เจอกันยังไงเหรอ
‪เพราะคำโกหก
‪พี่สาวฉันบอกว่า
‪อยากไปหาหนุ่มคนนึง แต่ที่จริงพาฉันไปเจอ
‪สมัยนั้นฉันขี้อายสุดๆ
‪คาร์ลเป็นคนตั้งใจดี
‪ขยันทำงาน รักลูก
‪สมัยนั้นฉันเพ้อฝันเรื่องโง่ๆ
‪คุณเคยอยากเป็นอะไร
‪พนักงานเคาน์เตอร์ร้านนีแมน มาร์คัส
‪จริงเหรอ
‪พ่อพาเราไปที่ร้านปีละครั้ง
‪เพื่อซื้อน้ำหอมสำหรับวันคริสต์มาส
‪มันวิเศษที่สุด
‪ทั้งดนตรี ชุดกระโปรง กลิ่นหอม
‪สาวหน้าเคาน์เตอร์ ‪สวยเหมือนตุ๊กตาจนถึงวันนี้เลย
‪คิดดูสิ อะไรจะสง่างามเกินจินตนาการขนาดนั้น
‪นี่
‪คุณสง่างามจะตาย
‪(สถานพักฟื้นโฮลบรูค)
‪ดึกไปไหมที่จะมาส่งนม
‪- เวร ‪- ฮาร์กรีฟส์
‪- มาทำอะไรตรงนี้ ‪- นอนละเมอไง
‪ปากดีนักใช่ไหม
‪โดนหักกรามแล้วปากดีไม่ได้แน่ๆ
‪ไลล่า
‪นายไม่ใช่คนเดียวที่อยากหนี พ่อหมาป่า
‪ระวังไหล่
‪หนีออกมาได้ยังไง
‪วิ่ง!
‪- พวกมันเป็นใคร ‪- ไม่รู้
‪- แวะทำหอกอะไร ‪- เราต้องดึงความสนใจมัน
‪ตามมา
‪(ห้องซ่อมบำรุง)
‪- ทางไหน ‪- ขวา
‪- ทำไมต้องขวาล่ะ ‪- แล้วจะทำไม
‪โอเค
‪ดีเลยที่เจอคุณ
‪มีคนสามคนพยายามทำร้ายเรา
‪ชูมือขึ้นเดี๋ยวนี้
‪คุณไม่เข้าใจ เราไม่ใช่ผู้ร้าย
‪หุบปากแล้วหมอบกับพื้นไว้
‪ไปหัดสู้แบบนั้นมาจากไหน
‪จากแม่
‪มาเร็ว
‪อย่ายิง
‪(บันได)
‪หวัดดี ลูเธอร์
‪หวัดดี ออทัมน์ ธุรกิจดีไหม
‪ยังรอพวกลูกค้าทิปเก่งอยู่เลย
‪เจ้าสมองนิ่มที่กวนคุณรูบี้อยู่เป็นใคร
‪ไม่รู้
‪แต่เขาซดเหล้าเร็ว ‪เหมือนกลัวโซดาหมดงั้นแหละ
‪เหรอ มันรังควานคุณหรือเปล่า
‪ยังเลย
‪เราน่าจะทำธุรกิจกัน แจ็ค
‪- แต่ใกล้แล้ว ‪- ผมหาฝักบัว
‪- ราคาโดนให้ได้นะ ‪- เอาอีกไหม
‪ไม่เอาใช่ไหม
‪ฉันเป็นห่วงเด็กมากกว่า
‪เด็กไหน
‪ข้างเวที
‪ฉันบอกเขาว่าผู้เยาว์เข้ามาไม่ได้
‪เหรอ
‪แล้วเขาตอบว่าไง
‪เขาถามว่าฉันเลิกงานกี่โมง
‪อย่าเป็นเฒ่าหัวงูสิ
‪ฉันก็ดีใจที่เจอนาย ลูเธอร์
‪ต้องการอะไร
‪ให้นายเลิกยืนค้ำเหมือนสาวระบำฝันสูง
‪แล้วมานั่งด้วยกัน
‪อยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว
‪ปีนึง เพราะนายแท้ๆ
‪โทษที ลูเธอร์ มันคงลำบากน่าดู
‪ฉันนึกว่าทุกคนตายแล้ว
‪แจ็ค อย่าให้ผมต้องอ้อนสิ
‪- ถอยไป ‪- ฉันต้องไปแล้ว
‪ลูเธอร์ เดี๋ยว
‪ฉันเข้าใจดี
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไงที่อยู่หลงยุค
‪แล้วคิดว่าจะต้องอยู่แบบนี้ไปจนวันตาย
‪คอยหลบหนี
‪ไม่อาจรู้ได้ว่าจะเจอคนที่เรารักอีกหรือเปล่า
‪ต้องอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย
‪แต่ลูเธอร์ นายไม่ได้ตัวคนเดียว
‪เราต้องตามหาพี่น้อง
‪เพราะในอีกสิบวันจะถึงวันสิ้นโลกอีกครั้ง
‪ฉันไม่รู้จะยับยั้งมันยังไง
‪ไม่สนโว้ย
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล