NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Tak szybko wróciłeś?
Jakże rozczarowujące.
Umówię się dziś z Sharon.
- Tą z księgowości? - Nie, sprzątaczką.
Lubię jej uśmiech. A moje mieszkanie to katastrofa.
Ile ciał mamy zebrać?
- Dwa. - Dobrze, bo padam z głodu.
- Padasz z głodu? - Umieram z głodu.
Skoczymy na smażone wontony po pracy?
- No co? - Wiesz… Tyle glutaminianu sodu.
- Wierzysz w tę propagandę. - Tak.
Nie ma nic złego w glutaminianie.
- Gotowy? Na trzy. - Tak.
- Raz, dwa… - Raz, dwa…
- Co? - Poruszyła się.
Nie.
Tu jest napisane, że nie żyje.
To pewnie przez gazy.
Ostatnio miałem trupa, który pierdział całą drogę.
Zawieźcie mnie do szpitala.
To chyba nie były gazy.
Cholera.
To tyle jeśli chodzi o wontony.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Rety. Kierowniczka wróciła.
Wróciła.
- To Kierowniczka? - Wróciła.
KIEROWNICZKA
AJ.
Witamy z powrotem.
Pozwól, że powiem,
że twój powrót do zdrowia był dla nas wszystkich inspiracją.
Cóż,
gdyby nie ta metalowa płytka w głowie po robocie w Szanghaju,
nie byłoby mnie tu.
Myślałam, że zobaczymy się dopiero na spotkaniu…
zarządu.
Co się dzieje?
Podczas twojej rehabilitacji wprowadzono pewne zmiany.
Doszło do nieuniknionej reorganizacji.
- Przykro mi… - Nie zwalniasz mnie.
- Skąd. - Dzięki Bogu.
Nie przyszłoby to nam do głowy. Jednakże…
zostaniesz zdegradowana.
Co?
Ze względu na długoletnią pracę w Komisji
zachowasz wszystkie benefity i miejsce parkingowe…
- Na parkingu C. - C?
Szczerze mówiąc, zawsze miałaś problem z dyscypliną.
Chodzi o moją ostatnią sprawę, tak?
Hazel i Cha-Cha ją schrzanili, nie ja.
Nawet nie wspomnę o Numerze Pięć.
Ogrom jego zdrady był potężną motywacją, żeby wybudzić się ze śpiączki,
odbyć długą, żmudną i bolesną rekonwalescencję i wrócić tutaj.
Nie chodzi o jedną rzecz.
Pamiętasz ten incydent z 743?
Ciesz się, że wciąż masz pracę.
Daj mi dwa dni.
Daj mi dwa cholerne dni. Naprawię to.
Kto inny dostał już tę sprawę.
Wpuść go.
Herb?
On ma schwytać Numer Pięć?
Nie bądź śmieszna. Wysłaliśmy już agentów.
Herb jest twoim nowym…
nadzorcą.
To żart, prawda? Stawiałam klocki większe od niego.
Potrzebujesz błonnika.
Pokaż Kierowniczce jej nowe biurko.
Dostałam kulkę w łeb za tę firmę.
Dziękujemy ci za twoją służbę.
Nie ma jak w domu.
Twoje biurko jest tam.
Gdybyś czegoś potrzebowała, będę…
tam.
Dziś jest dzień polinezyjski w stołówce.
Pójdziemy na laulau?
Powtórz to, a przybiję ci twarz do ściany.
Dobra.
PAN PIĘĆ
Co z tobą, Luther?
Mówię ci, że świat się skończy.
Zawsze tak mówisz.
I jak dotąd miałem rację.
Chcesz uratować świat?
Proszę bardzo. Ja mam pracę.
Pracujesz w tej dziurze?
Tak. No, mój szef jest właścicielem.
Jestem jego asystentem.
Co to znaczy? Masujesz go?
Śmiej się, ale dbam o pana Ruby’ego.
„Ruby’ego”?
Jacka Ruby’ego? Gangstera, który zastrzelił Oswalda?
Właśnie jego.
W końcu do tego doszło.
DNA goryla rzuciło ci się na mózg.
Ostrożnie. To mój przyjaciel.
A ty jesteś Numerem Jeden. Número Uno. Pamiętasz?
Nie ma Numeru Jeden.
Już nie.
Nie w 1963.
Jestem tu sam od roku.
- Czego się spodziewałeś? - Rozumiem.
Widziałeś śmierć Pogo, świat wybuchł,
a ja zgubiłem cię w czasie.
Przepraszam, dobrze?
Ale proszę cię o pomoc, Luther.
- Akademia Umbrella cię potrzebuje. - Wcale nie.
Nigdy nie potrzebowała.
Kotku, Jack zaraz się wścieknie na jakiegoś głupola.
- Pomożesz? - Cholera.
- Luther, zaczekaj. - Posłuchaj.
To ty, geniuszu, kazałeś nam skoczyć. Tak?
Przez ciebie utknęliśmy.
I to ty kazałeś wziąć Vanyę.
Jeśli nadchodzi zagłada, to pewnie przez nią.
I gdybym miał coś z tym zrobić, to na pewno nie z tobą.
Bolszewicy tu są.
Mieszkają pośród nas.
I są gotowi.
Gotowi poprowadzić Amerykę w długą drogę do komunizmu.
Jesteśmy od nich lepsi.
Chodź, kolego.
Zabieraj łapy.
Zabierz go stąd, i to już.
Zostaw mnie.
Zabieraj te wielkie łapska!
Tata mógł go zostawić na Księżycu.
22 LISTOPADA 1963 FILM FRANKELÓW
ZAGINIONA KOBIETA, LAT 25
ZNIKNĘŁA
RODZINA SZUKA CÓRKI
ZAGINIONA WIDZIANA W HOUSTON
Moje kluczyki, widziałaś je?
Nie.
- Wszystko w porządku? - Tak, ale…
trzeba przywieźć Carla.
Z biura?
Z baru.
Dzwonił z budki telefonicznej, kompletnie nawalony.
Przykro mi.
Jak tam?
Ktoś cię znalazł?
Nie.
Nie, skarbie.
Muszę wyjść, ale Vanya ci poczyta.
Harlan…
- Chodź. Wracajmy do łóżka. - Kochanie…
Kochanie.
Ja pojadę po Carla.
- Jesteś pewna? - Tak.
A ty poczytasz Harlanowi.
Poradzę sobie.
Nie zrozum mnie źle, ale…
żałuję, że nie potrąciłam cię lata temu.
No to chodź, skarbie.
Tędy.
Nie możemy zatrzymywać się na długo. Będą nas szukać.
Gliny czy ci Skandynawowie z bronią?
Jedni i drudzy.
Co robisz?
Daleko nie zajdę ubrany jak świr.
A nie „my nie zajdziemy daleko”?
Słuchaj, doceniam pomoc,
ale teraz „my”…
- rozejdziemy się. - Czemu?
Bo będą nas szukać.
Razem.
- Sami mamy lepsze szanse. - Tworzymy zgrany zespół.
Za duże ryzyko.
Nie myślałeś tak w wariatkowie, kiedy cię uratowałam. Zapomniałeś?
Masz rozpięty rozporek.
- Spojrzałeś. - Co z tobą?
POLICJA
Weźmiemy moje auto.
Jakie auto?
To auto.
Co? Kolor ci nie pasuje?
Nie bądź taką księżniczką i wsiadaj!
Wiesz, że ta szyba była opuszczona?
BURLESKA CAROUSEL
Jezu, Carl.
Aleś się zrobił.
Sissy jest zła?
Szczęśliwa to ona nie jest.
Powiedziała ci to? Czy tylko…
spekulujesz?
Okłamałeś ją, Carl.
Powiedziałeś, że idziesz do pracy.
- Wsiadaj. - Wciąż mnie kocha?
Oczywiście, że tak.
Masz szczęście, wiesz?
Jesteś czystą kartą.
Zaczynasz od nowa.
Możesz być, kim chcesz.
Reszta z nas musi być tym, kim jesteśmy.
Vanya.
Policja! Ręce do góry!
- Ręce za głowę. - Rzuć broń!
Allison, odłóż to! Odłóż kij.
- Raymond Chestnut, aresztuję cię. - Co robisz?
Pod jakim zarzutem?
Napaść z pobiciem.
To niedorzeczne.
Nie pamiętasz? Pobiłeś kogoś w Odessie.
Nie, to byłam ja!
- W samoobronie! - Groził nam!
Nie, proszę, przestań.
Nie możecie.
- Słyszałam… - Cofnij się,
- bo dołączysz. - Allison.
Mówiłem, cofnij się!
- Kotku, odpuść. - Słyszałam plotkę.
Allison, wszystko w porządku. Kocham cię.
W porządku. Nic mi nie będzie.
Mamy problem?
Nie…
proszę pana.
Elliott, sam wywołałeś te zdjęcia?
Oczywiście.
Nie mogłem dać ich do zakładu.
Rząd ma oczy wszędzie.
Nie widziałem ciemni.
Przerobiłem składzik w holu.
FILM FRANKELÓW
Możesz to wywołać?
„Film Frankelów”. Przyjaciele?
Kuzyni ze strony matki-robota.
- Możesz czy nie? - Mogę.
Ile to potrwa?
Kończy mi się kwas octowy.
Beeker jest otwarty, ale to trzy kilometry stąd.
Trzeba jechać autobusem.
Gibson jest dziesięć przecznic stąd, ale po drodze jest park pełen gołębi…
- Elliot. - Pięć, może sześć godzin.
Do wszystkich jednostek, 3-15 w szpitalu psychiatrycznym Holbrook.
Co to jest 3-15?
Uciekinierzy.
Dwudziestu pięciu pacjentów na wolności. Wielu może być uzbrojonych.
- Diego. - Kim jest Diego?
Wyobraź sobie Batmana i obniż oczekiwania.
Zacznij wywoływać film.
Wrócę jak najszybciej.
Dobra, oto plan.
Oswald kończy zmianę o 16,30.
Gdy wyjdzie, wepchniemy go na to miejsce.
- To moje miejsce. - Dobra.
No to do tyłu.
Przytrzymasz go. Utnę mu palec wskazujący
i dam 24 godziny na wyjazd.
- To twój plan? - Jakiś problem?
- Czemu go nie zabijemy? - Co?
Myślisz, że zastrzeli prezydenta?
- Tak. - Zabijmy go.
Kulka w łeb i po sprawie.
Nie zabijemy kogoś, kto jeszcze nic nie zrobił.
To głupie.
- Słucham? - Cały ten plan jest głupi.
Ciachniesz mu palec?
Nie byle palec. Ten, którym pociąga za spust.
Nie da się strzelać bez palca.
A jeśli jest oburęczny?
Jak ty żyłeś beze mnie?
- Wysiadaj. Poradzę sobie sam. - Ty naprawdę masz kompleks bohatera.
- Nie o to chodzi. - Jasne, że tak.
Chcesz pokazać tacie, co potrafisz.
Nic o mnie nie wiesz.
Wiem o tobie wszystko.
Jesteś otwartą księgą dla bardzo głupich dzieci.
Nie próbuję być bohaterem, jasne?
To czemu to robisz?
Bo to idiota.
Do diabła, a ty to kto?
Cześć. Jego kochający brat.
- Zostawiłeś mnie w psychiatryku. - Żeby cię chronić.
To urocze.
Dobra, oboje wysiadać.
Zostaw wariatkę i chodź.
Mamy ważne sprawy.
Nigdzie z tobą nie pójdę.
Dobra.
- Panie władzo! - Hej!
Co robisz?
Podobno jest za was nagroda.
Blefuje.
Nie blefuje.
Dobra.
Pójdę z tobą.
A co ze mną?
Wariatka idzie z nami.
KOMENDA POLICJI
Przepraszam pana.
Tak?
Czekam od dwóch godzin. Chcę wiedzieć, co z moim mężem.
Nazwisko.
Chestnut. Raymond Chestnut.
Jest tutaj. Spisujemy go.
Tak, wiem.
- Chcę z nim porozmawiać. - Jesteś prawnikiem?
- Nie, jego żoną. - Zatem nie mogę pomóc. Usiądź.
Usiądź.
Szacunek i godność.
Rozdawanie ulotek jest nielegalne?
- Tak? - Bez pozwolenia, owszem.
- Wiesz o tym, Keechie. - Przepraszam.
- Nie wiedziałem, że rządzą nami komuchy. - Idziemy.
Dobra.
Dziękuję.
Jasna cholera!
- To ty. - Znamy się?
Tak.
Nie, to znaczy… Widziałem, jak przemawiasz
- w Berkeley w 1961. - No tak.
- Zmieniłeś moje życie. - Świetnie.
To było niesa… Następnego dnia
rzuciłem kancelarię, moje powierzchowne życie
i udałem się do źródła.
Od tamtej pory szerzę twoje przesłanie miłości i pokoju.
Mam tyle pytań.
Ale to nie najlepszy moment, prawda?
No…
Bo jesteśmy w celi.
- Masz poczucie humoru… - Nie dotykaj mnie.
Dobrze.
Obdarzysz mnie swoją mądrością?
Nie goń za wodospadami.
Trzymaj się rzek i jezior, które znasz.
To takie głębokie.
Wiem, prawda?
Chcesz tu usiąść i pomedytować nad tym?
- Myślę, że powinieneś. - Dobrze.
To boli, ale w dobry sposób.
Ciężka jest głowa, która koronę nosi.
Cytat brzmi: „Niespokojna głowa, co koronę nosi”.
Twój ojciec też kazał ci czytać Szekspira?
Uczyłem o nim.
W Spelman College.
Naprawdę?
- Jesteś wykładowcą? - Kiedyś byłem.
- Potem podążyłem inną drogą. - Ja też.
I jeszcze ci wszyscy ludzie
mają wobec mnie absurdalnie wysokie oczekiwania,
ale już tego nie chcę.
Wspomnij Wieczór Trzech Króli.
„Niech cię wielkość nie trwoży. Jedni rodzą się wielkimi,
inni do wielkości przychodzą, innych wielkość szuka sama”.
Amen, bracie.
Szekspir nie miał pojęcia, jak to jest być mną.
Być może.
Ale zmagania sprawiają, że ludzie odkrywają swoje powołanie.
To było głębokie.
- Raymond. - Klaus.
Jesteś wolny, przystojniaku.
- Ja? - Do naczelnika zadzwonił gubernator.
Gubernator?
Masz potężnych przyjaciół, Klaus.
Ja go nawet nie znam,
znam tylko jego bogatych darczyńców.
Dzięki Bogu.
Wiesz co,
jeśli kiedyś go spotkasz,
powiedz, że moi bracia są przetrzymywani bez zarzutów.
Czy to prawda?
- Możesz złożyć skargę. - Co?
Skąd masz ten film?
Film Frankelów. Powiedz prawdę.
Znasz tego wariata?
Nowy znajomy. Nieszkodliwy.
Jesteś pewien?
Jesteś czy nie jesteś wrogiem ludu?
- To takie otwarte pytanie. - Zależy od ludu.
Najmniejszy ruch, a odstrzelę ci łeb.
- Zajmiesz się tym czy ja mam? - Zajmę się.
Lila…
Co się właśnie stało?
- Kręcisz? - Nie wiem.
Jak to nie wiesz? Włącz przycisk.
Jest tam obok… tego czegoś.
- Wcisnąłem coś. - Dobra, po prostu…
- Daj. Wiem, jak to zrobić. - Proszę.
- Pospiesz się. - Dobrze, zobaczmy…
Są uroczy. Uwielbiam stare pary.
Jestem z nich dumna, że się nie pozabijali.
- Czemu to oglądamy? - Cicho.
- Jestem Dan Frankel, a to… - Jestem Edna Frankel.
…Edna Frankel. Jesteśmy w Dallas, żeby zobaczyć prezydenta.
Dziś jest 22 listopada 1963 roku.
To za sześć dni.
O kurde. To jest to.
Trawiasty pagórek. Kennedy zaraz oberwie.
Skąd to masz?
Hazel zginął, żeby mi to dać.
To klucz do powstrzymania zagłady.
- Hazel? - Długa historia.
- Zagłady? - Dłuższa historia.
- Co dokładnie powiedział? - Zginął, zanim mógł wyjaśnić.
Ale to, co mieliśmy zobaczyć, będzie tutaj.
To ekscytujące.
- O Boże! - Oswald.
Prezydent!
To niemożliwe.
Wyjaśnicie mi to, chłopcy? Co my oglądamy?
To niemożliwe.
Ewidentnie nie.
O co chodzi?
- Tata. - Tata.
Jeśli chodzi o pokój dla gości, jest jednoosobowy.
Przekąska!
Chodź.
Co?
Bawimy się w chowanego?
Dobrze, jedna runda.
Przygotuję stół.
Zaczynajcie.
Dobra, raz…
dwa…
trzy…
Ona tam zostanie.
Harlan?
Pokaż się.
Harlan?
Vanya?
Wiesz, kim jestem?
Co? Oczywiście, że wiem.
O Boże, dawałam ogłoszenia w gazecie,
- licząc, że ktoś mnie… - Nie zbliżaj się.
Skąd się znamy?
- Przestań. - Co?
Przestań ze mną pogrywać.
- Nie po to tu jestem. - Nie kłamię. Nie…
Miałam wypadek, który wpłynął na moją pamięć.
Zrobiłam coś?
Nie. To…
- To skomplikowane. - Jeśli cię skrzywdziłam, przepraszam.
- Jeśli ktoś… - Dość!
To nie ty powinnaś przepraszać.
Co mi zrobiłeś?
Zawiodłem cię.
Robiłem okropne rzeczy, z których nie jestem dumny…
a mogłem po prostu spróbować ci pomóc.
Myślałem, że mam chronić innych, a ja tylko…
tylko pogorszyłem sprawę.
Nie chciałem być tym złym.
Więc…
jeśli wciskasz mi kit…
Nie obchodzi mnie to.
Jeśli się ukrywasz i nie chcesz być znaleziona, rozumiem.
Przyszedłem powiedzieć ci…
przepraszam…
za to, co zrobiłem.
Harlan.
Co to za dzieciak?
To mój syn.
Masz dziesięć sekund, żeby wyjaśnić, co tu robisz.
Pomału.
Znalazłem to na podłodze klubu Carousel.
To twojego męża.
Następnym razem wejdź od frontu.
Tak jest.
SZWEDZI
Oczywiście, że tata był zamieszany w zabójstwo.
To pochopny wniosek.
Co innego robiłby na tym pagórku,
trzymając czarny parasol w słoneczny dzień w Dallas
w chwili, gdy prezydent ginie?
Źle to wygląda, przyznaję.
On dał sygnał całej operacji.
Spokojnie, Diego.
- Serio. - To ma sens.
To właśnie chciał ci powiedzieć Hazel.
Musimy zatrzymać tatę, zanim zabije JFK.
Diego, uspokój się.
Tata nie był święty, ale zabójstwo prezydenta?
- To nie w jego stylu. - Skąd wiesz?
Urwałeś się z jego złotych lat.
Urwałem się?
Myślisz, że było mi łatwo?
Byłem sam przez 45 lat.
Wiesz co? Nie mamy na to teraz czasu.
Tata jest w Dallas, tak? Porozmawiajmy z nim.
Może pomoże naprawić historię.
Dallas to duże miasto.
Musimy go znaleźć.
Gdyby tylko istniał jakiś stary sposób,
żeby znaleźć ludzi i ich adresy.
KSIĄŻKA TELEFONICZNA
Zacznijmy od podstaw. Nazwisko.
Hargreeves…
Kurde, nie ma.
Sprawdź po firmie. D.S. Umbrella Manufaktura.
Wiem, jak się nazywa.
Dzięki.
Jasna cholera.
D.S. Umbrella.
Olive, numer 82.
Chodźmy.
- Możemy go tak zostawić? - Nic mu nie jest.
Co z dziewczyną?
Kurde.
Co tu robisz?
Nic, tylko…
- chciałam odetchnąć. - W składziku?
Jest tu przeciąg.
Dobra, Lila, muszę lecieć z Piątką.
To się znowu dzieje, tak?
Co?
Świrowanie.
To nagranie.
Zagłada.
Kiedy ostatnio widziałam takie rzeczy, zamknęli mnie.
- Może nie powinnam uciekać. - Przestań.
Wierzysz…
Wierzysz, że są na świecie rzeczy, które przekraczają nasze pojmowanie?
Zawaliłam szkołę specjalną. Wielu rzeczy nie pojmuję.
- No tak. - Jak jogurtu.
Skąd wiedział, jak przestać być mlekiem?
Dobra. Jak jogurt.
Nie musimy go rozumieć, żeby istniał.
Tak?
To nie szaleństwo.
To nagranie…
jest właśnie tym.
Jest jak jogurt.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Zostawię cię z Elliottem, dobrze?
Czemu?
Sprawa rodzinna.
Musimy omówić plan, jeśli nie wypuszczą mnie na protest.
Raymond, wyciągnę cię stąd.
To moja wina. To była pułapka, a ja w nią wpadłam.
Naprawię to.
I tak by mnie aresztowali.
Nie chcą, żebyśmy robili szum
i zawstydzali ich przed prezydentem.
- Pogorszyłam sprawę. - Nie.
Ty wszystko ulepszasz.
Hej.
Dzięki tobie jestem lepszy.
Wyciągnę cię stąd. Dobrze?
Hej…
Jestem ciekaw…
czemu powiedziałaś wczoraj
„słyszałam plotkę”?
- Powiedziałaś to dwa razy. - Koniec.
- Porozmawiamy o tym później. - Proszę pani.
Szacunek i godność.
Obiecuję.
WITAM
Skąd to masz?
ŻEGNAM
Wszystkie dzieci proroka je mają.
Czy ten prorok ma jakieś imię?
- Klucz był pod wycieraczką. Wiedziałeś. - Żadnych rozmów.
Pora na spanko.
Spanko.
O co chodzi?
Widok ci nie pasuje?
Odwal się.
Ciągle się zastanawiam, skąd znam gościa z baru.
Kotku, jesteś z nami od ponad miesiąca.
Nie jesteś osobą, która zadaje się z takimi typami.
Dziwne, że mnie przeprosił.
Mówił, że zrobił mi coś złego i chce to naprawić.
Tym bardziej trzeba go unikać.
Niewielu mężczyzn przeprasza kobiety.
Więc cokolwiek zrobił,
to musiało być coś złego.
Chciałabym coś sobie przypomnieć.
Cokolwiek.
Wspomnienia wrócą.
Doktor mówił, że to potrwa. Nie spiesz się.
A tymczasem nie mam pojęcia, kim byłam.
Daj ręce.
Pokaż mi je.
Nigdy nie pracowałaś na roli, to jasne.
W ogóle nie pracowałaś manualnie.
Te odciski na opuszkach palców…
Ciekawe, skąd je masz.
Ciekawe.
Jest późno.
Pora spać.
Tak.
Posprzątam.
Dobranoc.
To tutaj.
D.S. Umbrella. To tutaj.
Wszystko gra?
Tak.
Tylko…
Od kiedy go nie widziałeś?
Od 45 lat.
Czacha dymi.
Mnie to mówisz?
Kiedy tkwiłem w apokalipsie,
każdego dnia słyszałem jego głos.
Co mówił?
„A nie mówiłem?”
Jeśli tata tu jest, jeszcze cię nie spotkał,
więc tak nie powie.
Na pewno coś wymyśli.
No tak.
Muszę to zapamiętać.
Kurde.
Wystrój wnętrz go nie interesował.
To jakaś przykrywka.
Co ma ukryć?
Nie wiem.
Wezmę lewą stronę.
Krzycz w razie kłopotów.
Co ty knujesz?
PAN HOYT HILLENKOETTER I KONSULAT MEKSYKU W DALLAS
Cześć.
Pogo.
Hej.
Wszystko w porządku, mały.
Pogo. Miło cię widzieć.
Diego!
Imponujące.
Tata.
Amator.
Napisy: Krzysiek Ceran