‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪กลับมาเร็วนะ
‪น่าผิดหวังจริงๆ
‪คืนนี้ฉันจะชวนแชรอนไปเที่ยว
‪- แชรอนแผนกเงินเดือนเหรอ ‪- ไม่ใช่ แผนกภารโรง
‪ยิ้มน่ารักดี อีกอย่าง อะพาร์ตเมนต์ฉันเละสุดๆ
‪- เออ ‪- นี่เราต้องรับกี่ศพ
‪- สอง ‪- ดี หิวไส้จะขาดแล้ว
‪ไส้จะขาดเหรอ
‪ไส้จะขาดแล้ว
‪เสร็จแล้วไปกินเกี๊ยวทอดร้านมาม่าลีกันไหม
‪- อะไร ‪- ฉันว่า...
‪ใส่ผงชูรสเยอะไป
‪- เชื่อโฆษณาชวนเชื่อสินะ ‪- ใช่
‪ผงชูรสมันไม่ได้แย่อะไรเลย เพื่อน
‪- พร้อมยัง นับสาม ‪- พร้อม
‪- หนึ่ง สอง... ‪- หนึ่ง สอง...
‪- อะไร ‪- เธอขยับนิดนึง
‪ไม่
‪ในนี้บอกว่าเธอตายแล้ว
‪คงเป็นเพราะลมในไส้ศพละมั้ง
‪อาทิตย์ที่แล้วฉันเจอศพนึง ‪ตดตลอดทางจนถึงเตา...
‪พาฉันไปโรงพยาบาล
‪ไม่น่าจะใช่ลมตดแล้ว
‪ตายห่า
‪นายคงจะอดกินเกี๊ยวแล้วแหละ
‪(สามเดือนถัดมา)
‪คุณพระ ผู้จัดหากลับมาแล้ว
‪เธอกลับมาแล้ว
‪- ผู้จัดหาเหรอ ‪- กลับมาแล้ว
‪(ผู้จัดหา)
‪เอเจ
‪ขอต้อนรับกลับมา
‪และขอพูดว่า
‪พวกเราทุกคนรู้สึกมีแรงบันดาลใจ ‪ที่คุณหายดีแล้ว
‪ก็...
‪ถ้าฉันไม่ได้ฝังแผ่นเหล็กในหัว ‪เพราะภารกิจเซี่ยงไฮ้
‪ฉันคงตายไปแล้ว
‪ไม่นึกว่าจะได้เจอคุณก่อนการประชุม...
‪คณะกรรมการ
‪มีเรื่องอะไร
‪ระหว่างคุณกำลังพักฟื้น
‪ได้มีการเปลี่ยนแปลงฝ่ายบริหาร
‪มันเป็นการปฏิรูปแผนกที่เลี่ยงไม่ได้
‪- ผมเสียใจที่ต้องพูด... ‪- ไม่ไล่ออกใช่ไหม
‪- ไม่ไล่หรอก ‪- ขอบคุณพระเจ้า
‪เราไม่มีวันไล่หรอก แต่ทว่า...
‪คุณจะถูกลดตำแหน่ง
‪ว่าไงนะ
‪เนื่องจากคุณได้ทุ่มเทให้กับ ‪เดอะ คอมมิชชั่นมานาน
‪คุณจะไม่เสียสวัสดิการและที่จอดรถ...
‪- ในลานซี ‪- ลานซีเหรอ
‪ผมขอพูดตรงๆ เลยนะ
‪คุณไม่เคยเคารพหัวหน้าเลย
‪นี่มันเป็นเรื่องแฟ้มล่าสุดของฉันใช่ไหม
‪เฮเซลกับชาชาทำงานนั้นพัง ฉันไม่ได้ทำ
‪และอย่าให้ต้องพูดถึงหมายเลขห้า
‪เจ้ากบฏจอมหักหลังที่ทำให้ฉันมีแรงฮึกเหิม
‪ลืมตาฟื้นจากโคม่าขึ้นมา
‪และกัดฟันทำการรักษา ‪ที่เจ็บปวดและใช้เวลานาน
‪เพื่อกลับมาทำงานให้ได้
‪ไม่ได้มีเรื่องเดียวซะหน่อย
‪จำเหตุการณ์ 743 ทั้งหมดนั่นได้ไหมล่ะ
‪จงดีใจที่ยังมีงานทำอยู่
‪ฉันขอสองวัน
‪เอเจ ขอสองวันนะ ฉันจะแก้ไขเรื่องนี้เอง
‪มอบภารกิจให้คนอื่นไปแล้ว
‪ให้เขาเข้ามา
‪เฮิร์บเหรอ
‪จะส่งเขาไปล่าห้าเหรอ
‪อย่าพูดไร้สาระ
‪เราส่งเจ้าหน้าที่ลงสนามไปแล้ว
‪เฮิร์บเป็น...
‪ผู้จัดการคนใหม่ของคุณ
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪อึฉันยังก้อนใหญ่กว่าเฮิร์บเลย
‪คงขาดใยอาหาร
‪กรุณาพาผู้จัดหาไปที่โต๊ะทำงานใหม่
‪ฉันยอมโดนยิงหัวเพื่อบริษัทนี้นะ
‪และขอบคุณที่ทำงานดี
‪บ้านแสนสุข
‪โต๊ะของคุณอยู่ตรงนั้น
‪ถ้าต้องการอะไร โต๊ะผมอยู่...
‪ตรงนี้
‪วันนี้ที่โรงอาหารเสิร์ฟเมนูประเทศโปลินีเซีย
‪ไปกินเลาเลาด้วยกันไหม
‪ถ้าถามอีกทีฉันจะเย็บหน้าเธอติดกำแพง
‪โอเค
‪(คุณห้า)
‪นายเป็นอะไรไป ลูเธอร์
‪ฉันเพิ่งบอกนายว่าอีกสิบวันโลกจะแตก
‪เออ นายพูดแบบนั้นทุกที
‪และฉันก็พูดถูกทุกที
‪นี่ ถ้านายอยากไปกอบกู้โลก
‪เชิญตามสบาย แต่ฉันมีงานทำแล้ว
‪ทำงานในร้านกากๆ นี่เหรอ
‪ใช่ หัวหน้าฉันเป็นเจ้าของร้าน
‪ฉันเป็นการ์ดให้เขา
‪คืออะไร เหมือนไพ่น่ะเหรอ
‪อยากล้อเลียนก็เชิญตามสบาย ‪แต่ฉันดูแลคุณรูบี้ดี
‪เดี๋ยว รูบี้
‪แจ็ค รูบี้น่ะเหรอ อันธพาลที่ยิงออสวอลด์เนี่ยนะ
‪ใช่ ตัวจริงเสียงจริง
‪เอาแล้วไง
‪ดีเอ็นเอลิงกอริลลายึดสมองนายซะแล้ว
‪ระวังปาก แจ็คเป็นเพื่อนสนิทฉัน
‪และนายคือหมายเลขหนึ่ง
‪เบอร์หนึ่ง จำได้ไหม
‪ไม่มีหมายเลขหนึ่ง
‪ไม่มีอีกต่อไป
‪ไม่ใช่ในปี 1963
‪ฉันติดอยู่ที่นี่คนเดียวมาหนึ่งปี
‪- จะให้ทำยังไง ‪- ฉันเข้าใจ โอเคไหม
‪นายเห็นโพโกตาย โลกแตก
‪และฉันเอานายมาทิ้งไว้ในยุคนี้
‪ฉันขอโทษ โอเคไหม
‪แต่ฉันกำลังขอให้นายช่วย ลูเธอร์
‪- อัมเบรลลา อคาเดมี่ต้องการนาย ‪- ไม่ต้องการหรอก
‪ไม่เคยต้องการเลย
‪ลูเธอร์จ๊ะ แจ็คจะปรี๊ดแตก
‪ใส่เจ้าโง่นั่นแล้ว
‪- ช่วยหน่อยสิ ‪- เวร
‪- ลูเธอร์ รอเดี๋ยว ‪- ฟังนะ
‪นายเป็นคนเสนอว่าเราควรข้ามเวลา จริงไหม
‪นายพาเรามาติดอยู่ที่นี่
‪และนายพาแวนญามาด้วย
‪ดังนั้นถ้าจะถึงวันล้างโลก ก็คงเป็นเพราะเธอ
‪และถ้าฉันจะไปช่วยยับยั้งล่ะก็ ‪ฉันไม่ไปกับนายหรอก
‪พวกบอลเชวิคมาแล้ว
‪พวกมันแทรกซึมเข้ามาแล้วนะ
‪พวกมันพร้อม
‪พร้อมจูงอเมริกาไปตาม ‪เส้นทางสู่ระบอบคอมมิวนิสต์
‪เราดีกว่าพวกมัน
‪ไปได้แล้ว พวก
‪อย่ามาแตะต้องฉัน
‪เอามันออกไป
‪เดี๋ยวนี้
‪ปล่อย
‪ปล่อยฉัน
‪อย่าเอามือยักษ์มาจับฉัน
‪พ่อน่าจะทิ้งเขาไว้บนดวงจันทร์
‪(วันที่ 11/22/63 ‪หัวข้อ: วิดีโอแฟรงเคิล)
‪(ประกาศผู้หญิงหาย อายุ 25 ปี)
‪(คนหาย)
‪(ครอบครัวตามหาลูกสาว)
‪(วัยรุ่นหาย พบครั้งสุดท้ายที่ฮูสตัน)
‪กุญแจฉัน คุณเห็นหรือเปล่า
‪ไม่เห็น
‪- ทุกอย่างโอเคไหม ‪- อืม ก็แค่...
‪ต้องไปรับคาร์ลน่ะ
‪จากออฟฟิศเหรอ
‪จากบาร์
‪เขาเพิ่งใช้ตู้หยอดเหรียญโทรมา เมาปลิ้นเชียว
‪เสียใจด้วยนะ
‪เจออะไรไหม
‪มีใครหาคุณหรือยัง
‪ไม่มีเลย
‪ไม่ได้ ลูกรัก
‪แม่ต้องออกไปข้างนอก แวนญาอ่านได้นะ
‪- ฮาร์ลัน ‪- ฮาร์ลัน
‪- มาเถอะ กลับไปนอนกันนะ ‪- ฮาร์ลัน ลูกรัก...
‪ฮาร์ลัน ลูกแม่
‪ฉันไปรับคาร์ลเอง
‪- เหรอ แน่ใจนะ ‪- ค่ะ
‪คุณจะได้อ่านนิทานให้ฮาร์ลันฟัง
‪ฉันจัดการเอง
‪อย่าเข้าใจผิดนะ แต่...
‪ฉันน่าจะขับรถชนคุณเมื่อหลายปีก่อน
‪ลูกรัก มานี่มา
‪ทางนี้
‪เราอยู่ตรงนี้นานไม่ได้
‪พวกนั้นจะตามหาเรา
‪ตำรวจหรือพวกสแกนดิเนเวียยักษ์ที่พกปืนล่ะ
‪ทั้งคู่
‪นายทำอะไร
‪แต่งชุดคนบ้าแบบนี้ ฉันหนีได้ไม่ไกลหรอก
‪หมายถึง "เรา" หนีได้ไม่ไกล
‪ฟังนะ ขอบใจที่ช่วย
‪แต่ตอนนี้เรา...
‪- เราต้องแยกทางกัน ‪- ทำไม
‪เพราะพวกนั้นจะตามหาเรา
‪เป็นคู่
‪แยกกันหนีจะดีกว่า
‪นายต้องใช้ฉัน เราเป็นทีมที่ดี
‪อันตรายเกินไป
‪ตอนฉันช่วยนายในโรงพยาบาลบ้า ‪ไม่เห็นคิดงั้นเลย หรือลืมแล้ว
‪นายลืมรูดซิป
‪- รูดให้แล้ว ‪- เธอเป็นบ้าอะไร
‪(กรมตำรวจเมืองดัลลัส)
‪มาเร็ว ขับรถฉันไป
‪รถอะไร
‪คันนี้ไง
‪นี่
‪ทำไม ไม่ชอบสีเหรอ
‪เลิกเรื่องมากเป็นคุณนายแล้วขึ้นรถซะที!
‪รู้ใช่ไหมว่าหน้าต่างข้างนี้เปิดอยู่
‪(แครูเซล เบอร์เลสก์) ‪(สาวสวย)
‪ให้ตายเถอะ คาร์ล
‪ดูไม่จืดเลย
‪ซิสซี่โกรธผมหรือเปล่า
‪ก็ไม่ค่อยจะพอใจหรอกนะ
‪เธอบอกเอง หรือว่าคุณ...
‪เดาเอาล่ะ
‪คุณโกหกเธอ คาร์ล
‪คุณบอกว่าจะไปทำงาน แต่กลับมาที่นี่
‪- โอเค เข้าไปข้างในรถ ‪- เธอยังรักผมไหม
‪ก็ต้องรักสิ
‪คุณโชคดีนะ รู้ตัวไหม
‪คุณได้ลบอดีต
‪เริ่มต้นใหม่
‪อยากเป็นใครก็ได้
‪ส่วนพวกเราที่เหลือต้องเป็นตัวเองต่อไป
‪แวนญา
‪ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
‪ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ถามคำถามเดิมๆ
‪สาวผมทองสนุกกว่าจริงไหม
‪แค่มีน้ำยาย้อมสีซันเรย์ คำตอบก็คือ "จริง"
‪ตำรวจเมืองดัลลัส ชูมือขึ้น!
‪- เอามือไพล่หลังหัว ‪- วางอาวุธ!
‪อัลลิสัน วางสิ!
‪อัลลิสัน วางไม้ลง
‪เรย์มอนด์ เชสท์นัท แกถูกจับ
‪ไม่ คุณทำอะไรน่ะ
‪- หยุด ‪- ข้อหาอะไร
‪ทำร้ายร่างกาย
‪บ้าไปแล้ว คุณตำรวจ
‪จำไม่ได้เหรอ ‪แกซ้อมผู้ชายที่ร้านโอเดสซ่าโดยใช่เหตุ
‪ไม่ใช่ นั่นฝีมือฉัน!
‪- ฉันป้องกันตัวเอง! ‪- เขาข่มขู่เรา!
‪ขอร้อง หยุดเถอะค่ะ
‪ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
‪- ฉันได้ยิน... ‪- ถอยไปเดี๋ยวนี้
‪- ไม่งั้นโดนจับอีกคน ‪- อัลลิสัน
‪บอกให้ถอยไป
‪- อัลลิสัน ช่างมัน ‪- ฉันได้ยินข่าวลือ
‪อัลลิสัน ไม่เป็นไรครับ ที่รัก ผมรักคุณ
‪ไม่เป็นไร ผมโอเค ไม่มีอะไรหรอก
‪มีปัญหาหรือเปล่า
‪ไม่...
‪คุณตำรวจ
‪(กรมตำรวจเมืองดัลลัส)
‪(ร้านมอร์ตี้)
‪เอลเลียต นายล้างรูปนี่เองเหรอ
‪แน่นอน
‪ของแบบนี้เอาไปให้ร้านโฟโตแมตล้างให้ได้ที่ไหน
‪รัฐบาลมีหูมีตาอยู่ทุกที่
‪ไม่เห็นมีห้องมืดเลย
‪ผมใช้ห้องเก็บของในทางเดิน
‪(วิดีโอแฟรงเคิล)
‪ล้างวิดีโอนี้ได้ไหม
‪"วิดีโอแฟรงเคิล" เพื่อนคุณเหรอ
‪ญาติฝั่งหุ่นยนต์แม่ฉันน่ะ
‪- ล้างได้หรือไม่ได้ ‪- ได้สิ
‪เสร็จเมื่อไร
‪ตอนนี้กรดน้ำส้มก็เหลือน้อยเต็มที
‪วันนี้ร้านกล้องบีเกอร์เปิด ‪แต่มันไกลตั้งสามโล
‪แถมต้องนั่งรถเมล์ไปอีก
‪ส่วนร้านกิ๊บสันอยู่ไกลแค่สิบช่วงตึก
‪แต่ต้องเดินผ่านสวนสาธารณะ ‪ที่มีนกพิราบชุม...
‪- เอลเลียต ‪- ประมาณห้าหรือหกชั่วโมง
‪ทุกหน่วยโปรดทราบ เกิดเหตุ 3-15 ‪ที่สถานพักฟื้นโฮลบรูค
‪รหัส 3-15 คืออะไร
‪มีผู้หลบหนี
‪ยังมีผู้ป่วยลอยนวลอยู่ 25 คน
‪ผู้ป่วยหลายคนมีอาวุธและเป็นอันตราย
‪- ดิเอโก ‪- ดิเอโกเป็นใคร
‪ลองนึกถึงแบทแมน แต่ตลาดล่างกว่านั้น
‪เริ่มล้างฟิล์มเลย
‪ฉันจะรีบกลับมา
‪แผนการเป็นอย่างนี้นะ
‪ออสวอลด์เลิกงานเวลาสี่โมงครึ่ง
‪พอมันออกมาทางประตู ‪เราจะจับมันมานั่งเบาะหน้า
‪- ฉันนั่งเบาะหน้า ‪- ก็ได้
‪งั้นเบาะหลัง
‪เธอจับแขนมันไว้ ส่วนฉันตัดนิ้วเหนี่ยวไกของมัน
‪แล้วบอกมันว่ามีเวลาออกจากดัลลัสวันนึง
‪- นั่นเหรอแผน ‪- มีปัญหาเหรอ
‪- ทำไมไม่ฆ่าเลยล่ะ ‪- อะไร
‪ก็นายคิดว่ามันจะยิงประธานาธิบดีนี่
‪- ใช่ ‪- งั้นก็ฆ่าซะ
‪ยิงแสกหน้าเลย จบข่าว
‪ไม่ได้ ฉันจะไม่ฆ่าคนที่ยังไม่ก่อเหตุอาชญากรรม
‪งี่เง่าที่สุด
‪- ว่าไงนะ ‪- แผนนายงี่เง่าหมด
‪ตัดนิ้วมันเนี่ยนะ
‪ไม่ได้ตัดมั่วนะ แต่ตัดนิ้วเหนี่ยวไก
‪ถ้าไม่มีนิ้วนั้นก็ยิงปืนไม่ได้
‪ถ้ามันถนัดสองมือล่ะ
‪วันๆ นายอยู่ยังไงเนี่ย
‪ออกไป ฉันทำเองได้
‪ดร.มองค์ตันพูดถูก ปมฮีโร่นี่อย่างหนัก
‪- ไม่เกี่ยวกันซะหน่อย ‪- เกี่ยวสิ
‪นายอยากพิสูจน์ให้พ่อจ๋าเห็นว่านายเก่งกาจ
‪เธอไม่รู้จักฉันสักนิด
‪ฉันรู้จักนายดีเลย
‪นายมันอ่านง่ายเหมือนหนังสือสำหรับเด็กโง่บรม
‪ฉันไม่ได้อยากจะเป็นฮีโร่ โอเคไหม
‪งั้นมาทำแบบนี้ทำไม
‪เพราะเขาโง่ไง
‪แกเป็นใครมิทราบ
‪สวัสดี ฉันเป็นน้องที่รักของเขา
‪ที่ทิ้งฉันให้เน่าในโรงพยาบาล
‪เพื่อปกป้องนายจากตัวเอง
‪น่ารักจังเลย
‪โอเค ออกไปทั้งคู่เลย
‪ทิ้งยัยบ้านี่แล้วมากับฉัน
‪เรามีธุระสำคัญ
‪ฉันไม่ไปไหนกับนายหรอก
‪งั้นก็ได้
‪- คุณตำรวจ! ‪- เฮ้ย
‪นายจะทำอะไร
‪ได้ข่าวว่ามีรางวัลนำจับนายกับเพื่อน
‪เขาโกหก
‪ไม่ได้โกหก
‪ก็ได้
‪ฉันจะไปกับนาย
‪แล้วฉันล่ะ
‪ฉันจะพายัยบ้าไปด้วย
‪(สถานีตำรวจเมืองดัลลัส)
‪โทษทีค่ะ คุณตำรวจ
‪อะไร
‪ฉันรอมาสองชั่วโมงแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นกับสามีของฉัน
‪ชื่อ
‪เชสท์นัท เรย์มอนด์ เชสท์นัท
‪อยู่ที่นี่ ลงทะเบียนอยู่
‪ใช่ ฉันรู้
‪- ฉันอยากคุยกับเขา ‪- เป็นทนายเขาเหรอ
‪- ไม่ใช่ ฉันเป็นเมียเขา ‪- ช่วยไม่ได้ ไปนั่งลง
‪ไปนั่งลง
‪เกียรติและศักดิ์ศรี
‪เดี๋ยวนี้แจกใบปลิวก็ผิดกฎหมายแล้วเหรอ
‪- แจกใบปลิวไม่ได้เหรอ ‪- ต้องมีใบอนุญาต
‪- นายก็รู้อยู่แล้ว คีชี่ ‪- ขอโทษที
‪ไม่ยักรู้ว่าเราใช้ระบอบคอมมิวนิสต์
‪เดินไป
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪แม่เจ้าโว้ย!
‪- ท่านนี่เอง ‪- เราเคยเจอกันเหรอ
‪เคยสิ
‪ไม่ใช่ ผมเคยฟังท่านบรรยาย
‪- ที่เบิร์กลีย์ ปี 1961 ‪- อ๋อใช่
‪- ท่านเปลี่ยนชีวิตผมเลย ‪- เยี่ยม
‪สุดยอด... วันต่อมา
‪ผมเลิกอาชีพนักกฎหมายและชีวิตผิวเผิน
‪แล้วก็กลับมาหาจุดเริ่มต้น
‪ผมป่าวประกาศคำสอนเรื่องความรัก ‪และสันติภาพของท่านนับจากนั้นมา
‪เออ มีคำถามเยอะเลย
‪อืม แต่ตอนนี้มันไม่เหมาะนะ ว่าไหม
‪ก็...
‪เพราะเราอยู่ในคุก
‪- ท่านเป็นคนตลกจังเลย ‪- อย่าแตะตัวฉัน
‪โอเค
‪พอจะมีข้อคิดอะไรให้ผมบ้างไหมครับ
‪อย่าวิ่งวนหาน้ำตก
‪จงอยู่กับแม่น้ำและลำธารที่คุ้นเคย
‪ช่าง... ลึกซึ้ง
‪ลึกมากเนอะ
‪อยากมานั่งตรงนี้แล้วพิจารณามันไหมล่ะ
‪- ฉันว่าควรพิจารณานะ ‪- โอเค
‪เจ็บนะครับ แต่เจ็บดี
‪หัวที่สวมมงกุฎนั้นหนักอึ้ง
‪อันที่จริงบทนั้นพูดว่า ‪"หัวที่สวมมงกุฎนั้นนอนไม่สบาย"
‪ดีเลย พ่อคุณก็บังคับให้อ่านเชคสเปียร์ด้วยสินะ
‪ผมสอนบทนั้น
‪มหาวิทยาลัยสเปลแมน
‪จริงดิ
‪- เป็นอาจารย์เหรอ ‪- เคยเป็น
‪- แต่ชีวิตกลับเลือกเส้นทางอื่นให้ ‪- เหมือนกัน
‪แล้วก็มีผู้คนตั้งเยอะ
‪ที่ตั้งความหวังกับผมซะสูงลิ่ว
‪แต่ผมไม่เอาแล้ว
‪อย่าลืมบทราตรีที่สิบสอง
‪"จงอย่าเกรงกลัวความยิ่งใหญ่
‪บ้างเกิดมายิ่งใหญ่
‪บ้างยิ่งใหญ่ด้วยความมุมานะ ‪และบ้างถูกยัดเยียดให้ยิ่งใหญ่"
‪สาธุ
‪แต่เชคสเปียร์ไม่เข้าใจหรอกว่า ‪เป็นผมแล้วรู้สึกยังไง
‪ก็อาจใช่
‪แต่คนเราจะรู้เป้าหมายชีวิต ‪ก็ต่อเมื่อเจอความยากลำบาก
‪ว้าว อย่างลึก
‪- เรย์มอนด์ ‪- เคลาส์
‪ไปได้แล้ว พ่อหนุ่มสำอาง
‪- ผมเหรอ ‪- สารวัตรได้รับสายจากผู้ว่าฯ
‪ผู้ว่าฯ เลยเหรอ
‪มีเพื่อนเป็นคนใหญ่คนโตนะ เคลาส์
‪ผมไม่รู้จักเขาซะด้วยซ้ำ
‪รู้จักแต่ผู้สนับสนุนกระเป๋าตุงของเขา ‪ขอบคุณพระเจ้า
‪เอาอย่างนี้
‪ถ้าคุณเจอท่านผู้ว่าฯ ล่ะก็
‪บอกเขาด้วยว่าผมกับพวกถูกจับทั้งที่ไม่มีข้อหา
‪จริงเหรอ
‪- อยากยื่นคำร้องก็เชิญ ‪- อะไรนะ
‪ไปเอาฟิล์มมาจากไหน
‪วิดีโอแฟรงเคิล คราวนี้อย่าโกหกนะ
‪รู้จักไอ้บ้านี่ด้วยเหรอ
‪เพื่อนใหม่ ไม่มีพิษภัย
‪แน่ใจหรือเปล่า
‪แกเป็นศัตรูของผู้คนหรือเปล่า!
‪- ตอบได้หลายแบบนะ ‪- ก็ขึ้นอยู่กับคน
‪ถ้าแกขยับแม้แต่นิดเดียว ฉันจะยิงสมองกระจุย
‪- นายจะจัดการเองหรือให้ฉันช่วย ‪- ฉันจัดการเอง
‪นี่ ไลล่า...
‪เมื่อกี้เกิดบ้าอะไร
‪- เปิดหรือยัง ‪- ไม่รู้สิ
‪ไม่รู้ได้ไง มันมีปุ่ม "เปิด" แค่...
‪มันอยู่ตรง... ไอ้ตรงนั้นน่ะ นั่นแหละ
‪- ก็กดไอ้ตรงนั้นแล้ว ‪- โอเค งั้น...
‪- เอามานี่ ที่รัก ฉันใช้เป็น ‪- ก็ได้ เอาไป
‪- เร็วเข้าสิ ‪- โอเค ไหนดูซิ...
‪คู่นี้น่ารักจัง
‪ฉันชอบคู่รักแก่ๆ
‪ภูมิใจจังเลยที่พวกเขาไม่ฆ่ากันตาย
‪- เรามาดูวิดีโอนี้ทำไม ‪- จุ๊ๆ
‪- ผมชื่อแดน แฟรงเคิล และ... ‪- ฉันเอ็ดน่า แฟรงเคิล
‪เอ็ดน่า แฟรงเคิล เรามาดูประธานาธิบดี ‪ที่ดัลลัส รัฐเทกซัส
‪วันนี้วันที่ 22 พฤศจิกายน
‪ปี 1963
‪นั่นมันอีกหกวันนี่
‪แม่เจ้า นี่แหละ
‪เนินหญ้านั่น
‪เคนเนดี้กำลังจะถูกยิง
‪เอามาจากไหน
‪เฮเซลยอมสละชีวิตเพื่อเอามาให้
‪ต้องเป็นกุญแจยับยั้งวันล้างโลกแน่ๆ
‪- เฮเซลเหรอ ‪- เรื่องมันยาว
‪- วันล้างโลกอะไร ‪- ยิ่งยาวไปใหญ่
‪เขาบอกนายว่าอะไร
‪เขาโดนฆ่าตายก่อนมีโอกาสอธิบาย
‪แต่สิ่งที่เขาอยากให้เราเห็นอยู่ในวิดีโอนี้แหละ
‪น่าตื่นเต้นจังเลย
‪- พระเจ้า! ‪- ออสวอลด์
‪ท่านประธานาธิบดี!
‪เป็นไปไม่ได้
‪อธิบายให้ฉันฟังได้หรือยัง ‪เราดูวิดีโอบ้าอะไรอยู่เนี่ย
‪เป็นไปไม่ได้
‪เห็นได้ชัดว่าเป็นไปแล้ว
‪นี่อะไร
‪- พ่อ ‪- พ่อ
‪ถ้ามาเรื่องห้องเช่า ฉันรับได้แค่คนเดียว
‪นี่
‪มากินของว่าง
‪มาสิ
‪อะไร
‪อยากเล่นซ่อนหาเหรอ
‪ก็ได้ รอบเดียวนะ
‪ฉันจะเข้าไปเตรียมของในบ้าน
‪รีบไปซ่อนได้แล้ว
‪โอเค หนึ่ง...
‪สอง...
‪สาม...
‪ห้ามปล่อยแวนญา
‪ฮาร์ลัน
‪อยู่ไหนเอ่ย ออกมาซะดีๆ
‪ฮาร์ลัน
‪แวนญา
‪รู้ว่าฉันเป็นใครเหรอ
‪อะไร ก็ต้องรู้สิ
‪พระเจ้า ฉันลงประกาศในหนังสือพิมพ์ ‪เพราะหวังว่าใครบางคน...
‪ถอยไป เดี๋ยว
‪เรารู้จักกันยังไงเหรอ
‪- หยุดนะ ‪- หยุดอะไร
‪หยุดเกมตอแหลนี่ซะที
‪- ฉันไม่ได้มาเล่น ‪- ฉันไม่ได้โกหก ฉัน...
‪ฉันประสบอุบัติเหตุทำให้ความจำเสื่อม
‪ฉันทำอะไรลงไปเหรอ
‪- ไม่ มัน... ซับซ้อนกว่านั้นเยอะ ‪- ถ้าฉันทำร้ายคุณ ฉันขอโทษ
‪- ถ้าใคร... ‪- ไม่ อย่า!
‪เธอไม่ควรเป็นฝ่ายขอโทษ
‪คุณทำอะไรฉันเหรอ
‪ฉันทำเธอผิดหวัง
‪ฉันทำเรื่องเลวร้าย เรื่องที่น่าละอายใจ
‪ทั้งๆ ที่ฉันน่าจะพยายามช่วยเธอ
‪ฉันนึกว่าตัวเองมีหน้าที่ปกป้องทุกคน แต่ฉัน...
‪ฉันทำให้มันแย่ลง
‪ฉันไม่เคยอยากเป็นตัวร้ายเลย
‪ดังนั้น...
‪ถ้าเธอตอแหลอยู่ล่ะก็ แวนญา...
‪ฉันไม่สน
‪ถ้าเธอมากบดานที่นี่ ‪และไม่อยากให้ใครหาเจอ ฉันก็เข้าใจ
‪ฉันแค่มาบอกว่า...
‪ฉันขอโทษ...
‪ที่มีส่วนในเรื่องที่เกิดขึ้น
‪ฮาร์ลัน นี่...
‪เด็กนั่นใคร
‪ลูกชายฉัน
‪และแกมีเวลาสิบวินาที ‪ที่จะอธิบายว่ามาทำอะไรที่นี่
‪ช้าๆ
‪ผมเจอมันที่พื้นแครูเซลคลับ
‪ของสามีคุณ
‪คราวหลังใช้ประตูหน้า
‪ครับผม
‪(302) ‪(พวกสวีเดน)
‪น่าจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อมีส่วน ‪ในเหตุการณ์ลอบสังหาร
‪ไม่ นายด่วนตัดสิน
‪ไม่งั้นพ่อจะไปยืนบนเนินหญ้านั่น
‪แล้วกางร่มสีดำในวันไร้เมฆฝน ที่เมืองดัลลัส
‪วินาทีที่ประธานาธิบดีโดนยิงทำหอกอะไรล่ะ
‪ฉันยอมรับว่ามันดูไม่ดี
‪พ่อเป็นคนบงการเรื่องทั้งหมดชัวร์
‪เย็นไว้ ดิเอโก
‪- พูดจริง ‪- ก็มันมีเหตุผล
‪นี่คือสิ่งที่เฮเซลพยายามบอกนาย
‪เราต้องยับยั้งไม่ให้พ่อฆ่าประธานาธิบดี
‪ดิเอโก ใจเย็นๆ สิ
‪พ่อไม่ใช่พ่อพระ
‪แต่ฆ่าประธานาธิบดีเนี่ยนะ
‪- ไม่ใช่สไตล์พ่อหรอก ‪- รู้ได้ไง
‪นายหนีไปตอนพ่อเข้าวัยทอง
‪หนีเหรอ
‪คิดว่าชีวิตฉันง่ายเหรอ ดิเอโก
‪ฉันอยู่คนเดียวตั้ง 45 ปี
‪จะบอกให้ ตอนนี้ไม่มีเวลามาทะเลาะกัน
‪ชัดเจนว่าพ่ออยู่ดัลลัส ไปคุยกับพ่อดีกว่า
‪พ่ออาจช่วยเราแก้เส้นเวลาได้
‪ดัลลัสเป็นเมืองใหญ่
‪ต้องหาพ่อให้เจอก่อน
‪แหม ถ้ายุคโบราณมีวิธีวิเศษ
‪ที่ใช้หาคนและที่อยู่ก็คงดี
‪(สมุดโทรศัพท์ดัลลัสและที่ใกล้เคียง)
‪มาเริ่มด้วยงานง่าย ชื่อพ่อ
‪ฮาร์กรีฟส์
‪แม่ง ไม่เจอ
‪ลองชื่อบริษัท ‪ดี.เอส. อัมเบรลลา แมนูแฟกเชอริง
‪เออ ฉันรู้ชื่อบริษัท
‪ขอบใจ
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ดี.เอส. อัมเบรลลา
‪แปดสิบสอง โอลีฟ
‪ไปกันเถอะ
‪- ทิ้งเขาไว้แบบนั้นได้เหรอ ‪- ได้ เขาโอเค
‪แล้วยัยสาวนั่นล่ะ
‪เวร
‪มาทำอะไรในนี้
‪เปล่า แค่...
‪- มาสูดอากาศ ‪- ในห้องเก็บของเนี่ยนะ
‪ก็มันมีลม
‪ไลล่า ฉันต้องไปกับห้านะ
‪มันจะเกิดขึ้นอีกแล้วใช่ไหม
‪อะไร
‪เพี้ยนแล้ว
‪วิดีโอถ่ายเองอันนั้น
‪วันล้างโลก
‪ดิเอโก ครั้งที่แล้วที่ฉันหลอน ‪พวกนั้นจับฉันไปขัง
‪- ฉันไม่น่าหนีมาเลย ‪- หยุด
‪เธอ...
‪เชื่อไหมว่าจักรวาลนี้มีสิ่งที่...
‪เราไม่อาจเข้าใจได้
‪ขนาดเรียนซ่อมฉันยังสอบตก ‪ฉันไม่เข้าใจเรื่องส่วนใหญ่
‪- โอเค ‪- เหมือนโยเกิร์ต
‪มันรู้วิธีเลิกเป็นนมได้ไง
‪โอเค เหมือนโยเกิร์ต
‪ต่อให้เราไม่เข้าใจห่าอะไรเลย ‪ยังไงมันก็มีอยู่จริง
‪ใช่ไหม
‪ไม่ได้แปลว่าเราบ้า
‪วิดีโอนั่น...
‪ก็เป็นแค่นั้น
‪เหมือนกับโยเกิร์ต
‪สาบานเกี่ยวก้อยนะ
‪สาบาน
‪ฉันต้องทิ้งเธอไว้กับเอลเลียตนะ
‪ทำไมล่ะ
‪ธุระครอบครัวน่ะ
‪เราควรพูดถึงแผน
‪เผื่อผมออกไปไม่ทันวันนั่งประท้วง
‪เรย์มอนด์ ฉันจะช่วยคุณออกไป
‪ฉันผิดเอง เราโดนจัดฉากแต่ฉันดันหลงกลซะได้
‪ฉันจะแก้ไขเอง
‪ยังไงพวกเขาก็จะมาจับผมอยู่ดี
‪พวกเขายอมให้เราออกมาเรียกร้อง
‪และหักหน้าพวกเขาวันที่ประธานาธิบดีมาไม่ได้
‪- ฉันทำให้มันแย่ลง ‪- ไม่ใช่
‪คุณทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
‪นี่
‪คุณทำให้ผมเป็นคนดีขึ้น
‪ฉันจะช่วยคุณออกไปนะคะ
‪นี่
‪ผมอยากรู้
‪ทำไมคุณถึงพูดว่า
‪"ฉันได้ยินข่าวลือ" เมื่อคืนล่ะ
‪- พูดสองรอบ ‪- หมดเวลา
‪- ไว้ค่อยคุยกันนะ ‪- ไปได้แล้ว
‪- เกียรติและศักดิ์ศรี ‪- เกียรติและศักดิ์ศรี
‪ฉันสัญญา
‪(สวัสดี)
‪ไปเอามาจากไหน
‪(สวัสดี) (ลาก่อน)
‪บุตรของท่านศาสดามีกันทุกคน
‪แล้าศาสดาคนนี้มีชื่อไหม
‪กุญแจอยู่ใต้พรมเช็ดเท้า
‪- แต่นายรู้อยู่แล้ว ‪- ไม่ต้องพูด แค่...
‪ได้เวลานอนหลับปุ๋ย
‪นอนหลับปุ๋ย
‪เป็นอะไรไป
‪ไม่ชอบสิ่งที่เห็นเหรอ
‪ไปไกลๆ ตีน
‪ฉันเอาแต่ถามตัวเองว่า ‪รู้จักคนจากบาร์นั้นได้ยังไง
‪คนดี คุณอยู่กับเรามาเดือนกว่าแล้ว
‪คุณไม่ใช่คนประเภท ‪ที่จะไปยุ่งเกี่ยวกับชายโหดแบบนั้นหรอก
‪ที่น่าแปลกคือเขาขอโทษ
‪เขาบอกว่าเคยทำร้ายฉัน
‪และอยากมาชดใช้ให้
‪ยิ่งต้องเลี่ยงเขาเข้าไปใหญ่
‪แถวนี้ไม่ค่อยมีผู้ชายที่ขอโทษผู้หญิงหรอก
‪ดังนั้นสิ่งที่เขาทำ
‪คงต้องเลวน่าดู
‪ฉันอยากจำอะไรได้บ้าง
‪อะไรก็ได้
‪เดี๋ยวก็จำได้
‪หมอบอกว่าต้องใช้เวลา อย่าไปเร่งรีบ
‪และในระหว่างนี้ ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร
‪มา
‪ขอดูมือหน่อย
‪คุณไม่เคยทำไร่ทำสวน
‪อันนั้นชัด
‪ไม่น่าจะเคยใช้แรงงานหนัก
‪ปลายนิ้วหนาด้าน...
‪ไปได้มาจากไหนนะ
‪สงสัยจัง
‪ดึกแล้ว
‪ไปนอนได้แล้ว
‪อืม
‪ฉันทำความสะอาดเอง
‪งั้นฝันดีนะ
‪ที่นี่แหละ
‪ดี.เอส. อัมเบรลลา ที่นี่แหละ
‪(แปดสิบสอง โอลีฟ) ‪(ดี.เอส. อัมเบรลลา แมนูแฟกเชอริง)
‪ไหวไหม
‪อืม ไหว
‪ก็แค่...
‪นายไม่ได้เจอพ่อมานานแค่ไหนแล้ว
‪สี่สิบห้าปี
‪นานโคตร
‪ก็ใช่ไง
‪ตอนฉันติดอยู่ในโลกหลังวันสิ้นโลก
‪ไม่เคยมีแม้แต่วันเดียว ‪ที่เสียงพ่อไม่ดังก้องในหัวฉัน
‪พ่อพูดว่าอะไร
‪"ฉันบอกแกแล้ว"
‪ถ้าพ่ออยู่ที่นี่ เขาไม่เคยเจอนายมาก่อน
‪เย้ยว่า "ฉันบอกแกแล้ว" ไม่ได้
‪คงหาทางเย้ยจนได้แหละ
‪เออ
‪ลืมทุกที
‪เวร
‪พ่อคงไม่ค่อยชอบแต่งบ้านมั้ง
‪ที่อยู่บังหน้าซะมากกว่า
‪บังหน้าอะไร
‪ไม่รู้
‪ฉันจะไปทางซ้าย
‪ถ้าเจอเรื่องอะไร... ก็ตะโกนเรียกนะ
‪พ่อทำอะไรเนี่ย
‪(คุณฮอยท์ ฮิลเลนค็อตเตอร์ ‪และสถานกงศุลใหญ่แห่งเม็กซิโกที่ดัลลัส)
‪(โพโก)
‪หวัดดี
‪โพโก
‪ไง
‪ไม่เป็นไรนะ ตัวน้อย
‪โพโก ดีใจจังเลยที่ได้เจอคุณ
‪ดิเอโก!
‪น่าประทับใจ
‪พ่อ
‪เด็กอมมือ
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล