‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ร้านอาหารสแตดท์เลอร์)
‪(ปี 1960 ดัลลัส รัฐเทกซัส)
‪นายต้องออกไปซะ
‪นายตัวเหม็น ลูกค้าฉันกลัวหมด
‪- บอกแล้ว... ‪- บังอาจ
‪ฉันเป็นสมาชิกราชวงศ์นะ
‪นายไม่ใช่สมาชิกราชวงศ์ไหนทั้งนั้น
‪- ฉันบอกสองรอบแล้ว ‪- เขาแต๊ะอั๋งผม!
‪ออกไป!
‪อย่ากลับมาอีกถ้าไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหาร!
‪ชาเนล
‪ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
‪แม่ช่วยพยุงนะจ๊ะ
‪ขอบคุณครับ
‪มากับแม่สิจ๊ะ
‪ครับ
‪- แม่จะดูแลเธอนะ ‪- ถามจริง เคลาส์
‪ขอบใจ
‪โอเค...
‪(ปี 1961 รัฐบาฮา ประเทศเม็กซิโก)
‪ทุกคน ก้มหัว!
‪(ปี 1962 กรุงพาราณสี ประเทศอินเดีย)
‪(ปี 1963 ซานฟรานซิสโก รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‪ปล่อยฉัน... ปล่อย...
‪กรุณาต่อแถวให้...
‪ลูกหลานของโชคชะตา!
‪พวกเราทุกคนจงสื่อสารกับเสียงดนตรี
‪(สวัสดี) (ลาก่อน)
‪- ขึ้นรถ ‪- อะไร ทำไม
‪- เราจะไปไหน ‪- ไปให้ไกล
‪- เร็วเข้า ให้ไว ‪- ไปที่ไหนล่ะ
‪- ไปหาเพื่อนเก่า ‪- นายหนีมาดื้อๆ ไม่ได้นะ
‪ดูให้เต็มตา
‪อย่าขยับ มันต้องใช้สมาธิมาก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันช่วยชีวิตโง่ๆ ของนายไง
‪เธอแอบตามฉันเหรอ
‪ขอบคุณสักคำบ้างก็ดีนะ พ่อมือมีด
‪ถ้าฉันไม่ช่วยไว้ นายคงตายไปแล้ว
‪ช่วยสองหนแล้วนะ
‪เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน
‪เสื้อผ้าหายไปไหนหมด
‪ฉันบอกว่าอย่าขยับ!
‪อืม ดีขึ้นเยอะ
‪ยังไม่ตายนี่
‪- ผิดหวังเหรอ ‪- ที่เจอเธอน่ะเหรอ ทุกครั้ง
‪ตัวเล็กแต่เก็บกดนะเนี่ย
‪มีดบาดตอนโกนหนวดเหรอ
‪ฉันสอนโกนหนวดเหมือนเด็กโตได้นะ
‪เปล่า แค่ไปจ๊ะเอ๋กับเพื่อนเก่าของครอบครัว
‪ไม่ได้แกะเชือกเขาเหรอ
‪ต้องแกะด้วยเหรอ
‪(ร้านมอร์ตี้ เอเอ็ม/เอฟเอ็ม ‪โทรทัศน์ วิทยุ)
‪นี่ เจอสัญญาณแล้ว
‪เครื่องที่คุณขอให้สร้างกำลังร้อง
‪- อันไหน ‪- เรดาร์ชั้นบรรยากาศ
‪- ดี ‪- ผมไม่เข้าใจ คุณตามหาอะไรอยู่
‪เฮอริเคนเหรอ หรือพายุ
‪- คลื่นเสียง ‪- คลื่นเสียง
‪ว้าว เดี๋ยว...
‪ไปที่ไหน
‪(เดอะเพลโนสตรีต ‪หอพักสำหรับชายสันโดษ)
‪(จุดจบใกล้เข้ามาแล้ว)
‪เย่!
‪เย่ คิงคอง!
‪อัลลิสันเหรอ
‪- โทษที ‪- ไอ้เบื๊อก
‪โอเค
‪ตามสบาย
‪บ้าจริง
‪หวัดดี แวนญา
‪นายเป็นใคร
‪พี่ชายของเธอ
‪ฉันมีน้องชายเหรอ
‪ฟังนะ อยากรอให้พวกมาเฟียอิเกียกลับมาฆ่า
‪หรืออยากมากับฉันล่ะ
‪พวกนั้นจะฆ่าฉันทำไม
‪เพราะเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ แวนญา
‪ที่ดัลลัสเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ ที่นี่ ในปี 1963
‪แม่เจ้า
‪เหลือเชื่อเลยใช่ไหมล่ะ
‪ดีนะที่พลังของเธอยังใช้ได้ ไปกันเถอะ
‪ไอ้ชุดเลื่อมบัดซบ อยากจะบ้าตาย
‪ติดสิ
‪มาแล้วเหรอ
‪เจียวไข่ให้เอาไหม
‪นายต้องกินโปรตีนหลังวิ่งไกลขนาดนั้น
‪ไม่ ผมโอเค
‪แต่นายต้องกินอะไรบ้าง
‪ศึกคืนนี้นายต้องมีสมาธิ
‪มีพวกคนใหญ่คนโตทุ่มเงินพนันกันเยอะ
‪นี่
‪พร้อมขึ้นสู้ใช่ไหม
‪อะไร ครับ พร้อมสิ
‪ก็แค่...
‪คุณมีเส้นสายใช่ไหม
‪อย่างคนในกรมตำรวจ
‪พวกที่ตามหาคนเก่ง อะไรแบบนั้น
‪อยากตามหาใครล่ะ
‪ก็แค่คนที่ผมคิดว่าจะไม่ได้เจออีก
‪ปรากฏว่าเธออาจยังอยู่
‪ผมอาจแค่ยังหาเธอไม่เจอ
‪บอกชื่อมาสิ ฉันจะพยายามช่วย
‪เหรอครับ แน่ใจนะ
‪ฉันไม่ยอมให้เบอร์หนึ่งของฉัน ‪มานั่งหน้างอคอตกเป็นปลาทูหรอก
‪บอกชื่อเธอมาสิ
‪ขอบคุณ แจ็ค
‪"ฮาร์กรีฟส์"
‪เป็นใคร เมียเก่าเหรอ
‪ประมาณนั้น
‪ครับ ใช่
‪เคลาส์
‪อัลลิสัน
‪อัลลิสัน!
‪พระเจ้าช่วย
‪ใช่นายจริงด้วย
‪คุณพระช่วย ไม่เจอกันนานเลย
‪นึกว่าเธอตายแล้ว
‪- นึกว่าเหลือฉันคนเดียว ‪- เหมือนกัน
‪คุณพระ นั่งลงสิ ต้องคุยกันหลายเรื่องเลย
‪ใช่ อยากเล่าให้ฟังหน่อยไหมว่า ‪นายมาอยู่ในบ้านแบบนี้ได้ไง
‪ก็จู๋ ยา นารีไฮโซ ตรีเอกภาพศักดิ์สิทธิ์ของฉัน
‪แต่ก็ใช่ มันสุดเหวี่ยงไปเลย
‪เคลาส์ นายตั้งลัทธิ
‪คำว่า "ลัทธิ" มันติดลบมากนะ อัลลิสัน
‪เราชอบคำว่า ‪"ชุมชนความเชื่อทางเลือก" มากกว่า
‪ไม่ใช่
‪นายตั้งลัทธิชัวร์
‪ก็ได้ๆ เลิกพูดเรื่องฉันซะที แล้วเธอล่ะ
‪- ทำอะไรมาบ้าง ‪- ฉันอยู่ทางตอนใต้ของดัลลัส
‪ทำงานเป็นนักเรียกร้องสิทธิพลเมือง
‪ว้าว
‪กับสามี
‪- เธอแต่งงานแล้ว ‪- ใช่
‪แล้วไอ้เพี้ยนนั่นเป็นใคร
‪เขาชื่อเรย์มอนด์ เชสท์นัท
‪เรย์
‪เดี๋ยว ถูกขังอยู่ใช่ไหม
‪- ใช่ รู้ได้ไง ‪- อืม
‪เราติดคุกด้วยกัน ว้าว
‪โลกกลมจัง
‪เรารวบรวมคนกลุ่มใหญ่ ‪ไปนั่งประท้วงที่ร้านอาหารวันนี้
‪แต่แล้วเรย์ก็ถูกจับด้วยข้อหาที่งี่เง่า และ...
‪ฉันช่วยเขาออกมาไม่ได้
‪ฮัลโหล ทำไมไม่ใช้พลังข่าวลือล่ะ
‪ฉันไม่ได้ใช้พลังตั้งแต่...
‪ฉันได้ยินข่าวลือ...
‪ฉันพูดไม่ได้ตั้งหนึ่งปี
‪- เสียใจด้วย อัลลิสัน ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันชอบตัวเองตอนไม่ใช้พลังนั้นมาก
‪ทุกอย่างที่ฉันมีมาจากน้ำแรงตัวเอง มันรู้สึกดีมาก
‪เข้าใจไหม
‪(ร้านสัตว์เลี้ยง ดับเบิลยู. อาร์โนลด์ ‪ร้านครอบครัวตั้งแต่ปี 1950)
‪(มาเล่นกับเราสิ! ‪สัตว์เลี้ยงให้ความสนุกกับทั้งครอบครัว)
‪ปลาไม่ชอบให้ใครมาเคาะตู้กระจกนะ
‪ทำไมล่ะ
‪มันไปก่อกวนปลา
‪ทำให้มันลนลาน
‪ชีวิตมันลำบากอยู่แล้วเพราะตัวเล็ก...
‪ในโลกที่เต็มไปด้วยนักล่า...
‪ได้แต่รอคอยให้ปลาตัวใหญ่กว่ามากินมันทั้งตัว
‪บนหัวคุณมีรอยอะไร
‪มันเรียกว่าแผลกระสุน
‪โดนอะไรมา
‪โดนยิงหัวไง
‪กระสุนยังอยู่ในนั้นไหม
‪เศษกระสุนยังอยู่ในนั้น ใช่
‪โอเค มูเรี่ยล เจอกันอาทิตย์หน้า
‪เรย์เป็นยังไงบ้าง
‪ก็ยังเป็นเรย์คนเดิม
‪เขาจะออกมาเมื่อไร
‪ฉันจัดการอยู่น่ะ
‪เราต้องเลื่อนการนั่งประท้วง
‪ไม่มีทาง
‪ว่าไงนะ
‪เคนเนดี้จะมาถึงในอีกห้าวัน
‪เราต้องฉวยโอกาสนี้ รอไม่ได้นะ
‪ก็ไม่รู้สิ
‪ขาดเรย์ไปแล้วมันรู้สึกแปลกๆ
‪เรย์ต้องอยากให้เราทำต่อไป
‪เขาบอกคุณเหรอ
‪ประโยคนั้นเลยใช่ไหม
‪ไม่จำเป็นต้องบอก
‪เพราะการประท้วงนี้สำคัญกว่าตัวพวกเรา
‪แม้แต่เรย์ก็ตาม
‪ผมตัดสินใจเอง
‪เราจะเลื่อน
‪ทำไมไม่โหวตล่ะ
‪เราจะไม่โหวตเรื่องนี้
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะมันไม่ใช่วิธีการทำงานของเรา
‪นี่จะมาสอนฉันเรื่องวิธีการทำงานเหรอ
‪ในร้านเสริมสวยของฉันเนี่ยนะ ทำไม...
‪นี่จะมาแย่งงานทำผมด้วยไหม
‪ไม่ครับ
‪ก็ว่าอยู่
‪ฟังนะ เราเตรียมนั่งประท้วงมาหลายเดือนแล้ว
‪พอเคนเนดี้มาถึง
‪กล้องก็จะมาด้วย
‪ถึงเวลาที่เราต้องทำให้โลกเห็นว่า ‪สภาพความเป็นอยู่ของเราที่นี่เป็นยังไง
‪และทำให้ตำรวจเห็นว่า ‪ต่อให้รังแกแค่ไหน เราก็จะไม่ยอมก้มหัว
‪เราจะต่อสู้เพื่อความเท่าเทียมต่อไป
‪แม้จะถูกดำเนินคดีก็ตาม
‪แม้เรย์จะอยู่ด้วยหรือไม่
‪เพราะเราพร้อมแล้ว
‪ใครเห็นชอบ
‪เห็นแล้วนี่
‪"เบื้องหลังผู้ชายทุกคน..."
‪มามะ
‪เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
‪(ปล่อยเชสท์นัทซะ ไม่งั้น...)
‪(ตาย)
‪ไม่ต้องมายิ้มอวด
‪- เออๆๆ อะไรก็ช่าง ‪- คุณช่วยผมออกมาเหรอ
‪บอกแล้วว่าผมมีเส้นสาย
‪ผมไม่รู้จะพูดว่าไงดี
‪ก็ไม่ต้องพูด
‪ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อคนในครอบครัว
‪งั้น... โอเค
‪- ใช่เลย ‪- เราล้วนเป็นญาติกัน
‪- เมื่อมองข้ามสีผิว ‪- ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ พูดจริงๆ
‪คุณเป็นพี่เขยผม
‪- ว่าไงนะ ‪- ใช่แล้ว
‪งานบาร์บีคิวรวมญาติจะต้องพิลึกกึกกือแน่
‪แล้วเจอกัน
‪วางหม้อไว้นี่แหละ
‪ขอบคุณ
‪ไอ้เด็กปากดี
‪จะบอกฉันไหมว่าเกิดเรื่องบ้าอะไร
‪ตอนเธอยังเด็ก ‪มหาเศรษฐีนิสัยประหลาดซื้อเธอไป
‪เขาเลี้ยงดูเธอในสถาบันหัวกะทิ
‪พร้อมกับพี่ๆ อีกหกคนที่มีพลังวิเศษ
‪แต่ในปี 2019 เราต้องโดดเข้าไปในหลุมเวลา
‪เพื่อหนีวันสิ้นโลก
‪แต่แล้วพวกเราพลัดหลง ‪กระจัดกระจายกันไปคนละปีในดัลลัส รัฐเทกซัส
‪สงสัยอะไรไหม
‪"วันสิ้นโลก" หมายความว่าไง
‪ฉันหมายถึงจุดจบของโลกที่เรารู้จัก
‪แต่จบยังไง
‪จำไม่ได้จริงเหรอ
‪จำเรื่องก่อนหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่ได้เลย
‪แล้วจำอะไรได้บ้าง
‪ฉันมาลงที่...
‪ตรอกหลังตึก
‪โดนรถชน
‪ในหัวมีเสียงกังวานดังวี้ด
‪ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่นั่นได้ไงและมาจากไหน
‪อะไรทำให้เกิดวันสิ้นโลก
‪อุกกาบาตพุ่งชนโลก
‪ปะทะดังตูม ไม่เหลือซาก
‪เหมือนกับที่ทำให้ไดโนเสาร์สูญพันธุ์ ‪แต่อันนี้แรงกว่าเยอะ
‪ข่าวร้ายคือมันตามเรามาถึงที่นี่
‪ตามเรามายังไง
‪ในอีกแปดวัน ‪จะเกิดวันล้างโลกด้วยระเบิดนิวเคลียร์
‪สาเหตุต่างกัน แต่ผลลัพธ์เหมือนกัน
‪ไม่ใช่หรอก
‪ฉันเห็น
‪กับตาตัวเอง
‪เธอก็อยู่ด้วย
‪อยู่หมดทุกคน
‪เวร
‪ฉันต้องไปโทรศัพท์
‪แวนญา
‪คุณพระ แม่ช่วยนะจ๊ะ ลูกรัก
‪แม่ช่วยนะจ๊ะ ไม่เป็นไร
‪นี่จ้ะ
‪โอเค อ้าว ลูกรัก
‪หายใจลึกๆ นะจ๊ะ ค่อยๆ หายใจ
‪หายใจลึกๆ
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪ฮาร์ลัน
‪ฮาร์ลัน หยุด!
‪ฮาร์ลัน หยุดนะ
‪หยุดสิ
‪จะบ้าตาย ไม่เอาสิ ใจเย็นๆ แม่กอดไว้แล้ว
‪แม่กอดไว้แล้ว ลูกไม่เป็นอะไร
‪เวรจริงๆ
‪โอเค ไม่เป็นไรนะ
‪ลูกไม่เป็นอะไร
‪เวร
‪- ฮัลโหล ‪- ซิสซี่
‪แวนญา
‪คุณอยู่ที่ไหน
‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่เอารถมาใช้
‪ฉันไม่สนรถบ้านั่นหรอก
‪คุณเป็นไรไหม
‪- ฉันสบายดี ‪- เกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪ฉันเจอน้องชาย
‪ว่าไงนะ
‪เจอยังไง
‪เรื่องมันยาว
‪ฮาร์ลันสบายดีไหม
‪ไม่ ลูกไม่สบาย
‪เครื่องเล่นแผ่นเสียงพัง ลูกก็เลย...
‪คุณจะกลับมาเมื่อไร
‪ทันทีที่ทำได้ ฉันสัญญา
‪ฉันดีใจที่คุณเจอครอบครัวที่แท้...
‪- อะไรกันวะ ‪- เราไม่มีเวลาแล้ว
‪นายเพิ่งกดตัดสายเพื่อนฉัน
‪ฟังให้ดี
‪พวกคนจากทุ่งหญ้ามันตามล่าพวกเรา
‪พวกมันไม่หยุดหรอก
‪เข้าใจหรือเปล่า
‪เราต้องอยู่ด้วยกัน
‪ตามหาคนอื่นๆ และหาทางยับยั้งวันล้างโลก
‪ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใคร
‪เขาไม่มีทางสำคัญกว่าจุดจบของโลกหรอก
‪เราต้องไปแล้ว
‪หิวไหม
‪เอลเลียตกำลังซ้อมทูน่า
‪มันเรียกว่าเค้กทูน่าอัด
‪ไม่เอาดีกว่า
‪- เสื้อฉันอยู่ไหน ‪- นายจะไปไหน
‪เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเคนเนดี้ ‪และพ่อฉันมีส่วนร่วมด้วย
‪พ่อถึงทำร้ายฉันเมื่อคืนไง
‪เพราะพ่อรู้ว่าฉันใกล้จะ...
‪สภาพนายเหมาะออกรบมาก ‪รีบไปตอนนี้เลยสิ
‪เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪เมื่อคืนนายเกือบโดนฆ่าตาย
‪พักสักวันเถอะ
‪ไม่อยากเชื่อว่าโดนพ่อแทง
‪นั่นสิ
‪หยาบคายที่สุด
‪เผื่อจะปลอบใจได้นะ
‪ตอนเขาแทงนาย เขาคงไม่รู้หรอกว่านายเป็นลูก
‪ยังไงก็เถอะ...
‪พ่อเล่นฉันทีเผลอ
‪ถ้าสู้กันแบบลูกผู้ชาย ไอ้ระยำนั่นไม่มีวันชนะหรอก
‪แน่อยู่แล้ว
‪เธอตามฉันไปทำไม
‪ฉันนึกว่านายจะทิ้งฉัน
‪คนเราชอบทิ้งกัน
‪พวกเขา...
‪รู้ไหมว่าตอนนายนอนกับพื้น...
‪ฉันนึกว่านายตายแล้ว
‪ฉันไปเจอพ่อแม่ในสภาพนั้น
‪นอนหน้าคว่ำในห้องนั่งเล่น
‪มีโจรบุกบ้าน
‪เฮ้ย
‪เธออายุเท่าไร
‪สี่ขวบ
‪ไม่เห็นเคยเล่าในกลุ่มเลย
‪ฉันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง
‪ถ้าเธออยากอยู่ต่อ...
‪อีกสักพัก...
‪ก็คงไม่เป็นไร
‪เหรอ
‪ใช่
‪มันโอเคไหมที่ฉันไม่เกลียดนาย ‪เหมือนเกลียดคนส่วนใหญ่
‪อืม
‪อืม ฉันไม่ถือสา
‪- สัส ‪- ทำบ้าอะไรของนาย
‪ฉันไม่เข้าใจเธอเลย!
‪แรงไปเหรอ
‪ขอแค่...
‪เบาๆ
‪ไม่มีวัน
‪อย่ามาหาว่าฉันไม่เคยทำอะไรให้นะ
‪พ่อยักษ์ซุ่มซ่าม
‪หาเธอเจอเหรอ
‪ดัลลัสตอนใต้
‪ละแวกนั้นสุดๆ
‪นายเลือกผู้หญิงเก่งจริงๆ
‪(เลขที่ 75 ถนนเอลลิส)
‪ให้ช่วยอะไรไหม
‪โทษที ผมคงมาผิดบ้าน ผม...
‪มาหาใครเหรอ
‪อัลลิสัน ฮาร์กรีฟส์
‪หมายถึงอัลลิสัน เชสท์นัท
‪เชสท์นัทเหรอ
‪ภรรยาผม
‪จะว่าไหมถ้าผม...
‪เชิญตามสบาย
‪โทษที สักชิ้นไหม
‪ไม่ ขอบคุณ
‪อัลลิสันบอกผมว่ามีญาติอยู่ทางเหนือ แต่...
‪ไม่เคยบอกว่ามีพี่ชาย
‪และแน่นอนว่าไม่เคยบอกว่ามีพี่ชาย
‪ที่หน้าตาเหมือนคุณเลย
‪พักนี้เราคงไม่ค่อยจะสนิทกันน่ะ
‪คุณพักอยู่ในดัลลัสเหรอ
‪ผมเช่าห้อง
‪ที่เดอะเพลโนสตรีต หอพักสำหรับชายสันโดษ
‪อ๋อเหรอ
‪ชอบหรือเปล่า
‪ก็ไม่เลว
‪สะอาด
‪ราคาไม่แพง
‪ดี
‪- ดีมาก ‪- แล้ว...
‪แต่งงานกันนานแค่ไหนล่ะ
‪ใกล้จะครบหนึ่งปีแล้ว
‪เยี่ยมไปเลย
‪อืม
‪ยินดีด้วย
‪ขอบคุณ
‪ฮัลโหล
‪อะไรนะ ยังจะทำต่อเหรอ
‪ผมจะรีบไป
‪ฟังนะ ผมต้องไปแล้ว
‪อยากฝากข้อความไว้ให้อัลลิสันไหม
‪ช่วยบอกเธอทีสิว่าผมอยากคุยด้วย
‪ได้
‪อะไร
‪ออกไป
‪ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ
‪ฉันอยากรับบริการค่ะ
‪อ่านไม่ออกหรือไง
‪อ่านออกเจ็ดภาษา
‪ตัวนี้แสนรู้สินะ
‪เราอยากรับบริการค่ะ
‪ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกแก
‪เรามาทำบ้าอะไรที่นี่
‪ร้านซื้อของแต่งบ้านเหรอ
‪รอในรถไปเถอะ น้องรัก
‪โอเค
‪(เกล็นโอกส์ฮาร์ดแวร์ ‪เปิดปี 1947)
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ
‪(สี อุปกรณ์ เครื่องมือไฟฟ้า ท่อประปา)
‪เดวิด
‪ครับ มีอะไรให้ช่วย
‪เดฟ
‪ใช่ ป้ายชื่อผมเขียนว่าอย่างนั้น
‪ดูนายสิ นาย...
‪ปล่อยมุกด้วย
‪แถมมีป้ายชื่อ...
‪ให้ผมช่วยหาอะไรไหมครับ
‪เพราะงี้เองถึงมาดัลลัส
‪นี่น่าจะเป็นไอเดียที่โง่ที่สุดของนาย
‪- และนายโง่มาก ‪- อย่าพูด
‪- คุณโอเคไหมครับ ‪- โอเค คือฉัน...
‪- ไม่โอเคสักนิด ‪- ฉันสบายดี
‪- ฉันก็แค่... ‪- แค่อะไร
‪- สี ‪- สีเหรอ
‪- สีเนี่ยนะ ‪- ใช่ ฉัน...
‪จะตกแต่งห้องน้ำห้องที่สองใหม่
‪ต้องใช้สีหน่อย
‪ครับ ได้เลย อยากได้สีอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪สีเปลือกไข่
‪"เปลือกไข่" มันยังไงเหรอครับ
‪ก็แบบ...
‪สีขาวไง
‪หรือขาวครีม
‪เหมือนสีเปลือกไข่
‪สีขาวเพิ่งหมดไปครับ
‪แต่ผมมี...
‪สีชมพูเมมี่ลดราคาอยู่ด้วย ‪ทาในห้องน้ำต้องสวยแน่
‪สีนี้ใช่เลย
‪ทำแบบนี้ถือว่าแอบตามไหม
‪เพราะฉันว่านายกำลังตามเขาอยู่
‪หุบปาก
‪ทำแบบนั้นเก่งจัง
‪ขอบคุณ
‪เดฟ!
‪เดฟ แข็งใจไว้นะ เดฟ!
‪เดฟ
‪เรียบร้อย
‪- ขอบใจ ‪- ด้วยความยินดี
‪อืม
‪นายลากฉันมาจากซานฟรานซิสโก ‪เพราะเรื่องนี้เหรอ
‪มาหากิ๊กสมัยอยู่เวียดนามเนี่ยนะ
‪อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ผีแคสเปอร์
‪- เรื่องของนายก็คือเรื่องของฉัน ‪- งั้นก็ยินดีด้วย
‪เพราะฉันไล่นายออก
‪- มันผิดนะ เคลาส์ มันเห็นแก่ตัว ‪- หยุด...
‪- นายจะทำให้เด็กคนนั้นสับสน ‪- หยุดซะที ฟังฉันนะ เบ็น
‪ตอนเราลาพักที่ไซ่ง่อน ‪เดฟเล่าเรื่องวันสมัครเป็นทหารให้ฟัง
‪วันเดียวกันกับที่เคนเนดี้ถูกสังหาร
‪แล้วถ้านายให้ฉันอยู่เป็นสุขแม่งสักห้านาที
‪ฉันก็อาจกล่อมไม่ให้เขาไปรบในสงครามได้
‪เขาจะได้ไม่ต้องตาย!
‪เวรตะไล!
‪ฟังนะ...
‪รับปากฉันก่อนว่านายไหว
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เออๆ ฉันรับไหว ฉันไหว
‪ตายแล้ว อัลลิสัน
‪พวกแกไม่สมควรอยู่ที่นี่!
‪ออกไปซะ!
‪ลากตัวพวกมันออกไป!
‪ออกไปสิวะ!
‪- ออกไป ‪- เข้ามาทำอะไร ไอ้หนู
‪- อะไรวะ ออกไปซะ ‪- ออกไปซะ
‪เรย์ คุณมาจนได้ ขอบคุณพระเจ้า
‪โทษทีที่มาสาย
‪วันนี้เป็นวันที่แปลกดี
‪มานั่งที่ฉันสิ ยังไงก็จะเริ่มกะต่อไปแล้วนี่
‪ออกไปจากที่นี่สิวะ!
‪ออกไป
‪อย่าเข้ามาในนี้อีก
‪ได้ยินไหม ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกแก ออกไป
‪มาสิ!
‪ลุกขึ้นสิ เร็วเข้า!
‪มาหาใคร
‪อัลลิสัน ฮาร์กรีฟส์
‪หมายถึงอัลลิสัน เชสท์นัท
‪ภรรยาผม
‪- ไม่! ‪- สู้สิ!
‪อะไร
‪เขากำลังโดนอัดเละ
‪- ต่อยอีกทีสิ ‪- นายทำบ้าอะไรเนี่ย
‪- พระเจ้า ลูเธอร์ ‪- ทำไมเขาไม่สู้ล่ะ
‪เราจะไม่เข้าประตูหลังร้าน!
‪(ถ้าไม่อยู่ร่วมกันก็ไม่ต้องอยู่) ‪(ขออิสรภาพ)
‪ออกไป!
‪มีอะไร
‪คนที่ประกันตัวผมออกมาวันนี้
‪เป็นคนที่แปลกไม่เหมือนใคร ‪ซึ่งอ้างตนเป็นน้องเขยของผม
‪โอเค คนนั้นเคลาส์
‪- ฉันอธิบายได้... ‪- แล้วผมก็กลับบ้าน
‪ไปเจอคนขาวตัวใหญ่ที่สุดที่เคยเห็นมา
‪ยืนอยู่หน้าบ้านผม
‪ตัวสั่นอย่างกับลูกหมาหลงทาง
‪ที่แปลกคือเขาก็มาอ้างว่าเป็นพี่ชายคุณ
‪ลูเธอร์
‪คนนั้นแหละ
‪- ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ! ‪- แกต้องออกไป!
‪เรย์
‪ไม่นะ เรย์!
‪อย่า!
‪- อย่า! ‪- ปล่อยเธอไป หยุดนะ!
‪ชูมือขึ้น ทุกคนเลย ชูมือสิ!
‪เรย์!
‪- ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ! ‪- ไม่ หยุดนะ!
‪อัลลิสัน!
‪- ปล่อยเธอ! ‪- ไม่!
‪อัลลิสัน!
‪เรามีสิทธิ์เข้ามาในนี้ ปล่อยเธอไป!
‪เราจะไม่เข้าประตูหลังร้าน!
‪แยกย้ายไปซะ ไม่งั้นจะถูกจับกุม
‪ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!
‪เรย์!
‪เรย์ ไม่นะ!
‪- หยุดนะ ปล่อยเขา! ‪- แกไม่สมควรมาที่นี่ ไอ้หนู!
‪- อย่า! ‪- แกเป็นรายต่อไป!
‪- หยุดนะ เขาจะตายอยู่แล้ว! ‪- ปล่อยเธอ!
‪ฉันได้ยินข่าวลือ... ว่าแกเดินจากไป
‪เรย์ คุณเจ็บ...
‪- เจ็บไหม เราโอเค ‪- คุณบอกอะไรเขา
‪เมื่อกี้บอกอะไรเขา
‪- ฉันแค่อยากให้เขาปล่อยคุณ ‪- ตำรวจผิวขาวไม่มีวัน
‪เดินจากไปตามคำสั่งผู้หญิงผิวสีหรอก
‪เรย์ ไม่มีเวลาเถียงกันนะ มาเร็ว
‪ต้องไปแล้ว รีบไปกันเถอะ
‪- มาสิ ‪- คุณเป็นใคร
‪เรย์!
‪- เรย์! ‪- คุณเป็นใคร
‪- อัลลิสัน ‪- เรย์!
‪- อัลลิสัน เราต้องไปกันแล้ว ‪- ไม่
‪- ฉันทิ้งเขาไม่ได้ ‪- มาเร็ว
‪เรย์!
‪ต่อยอีกทีสิ
‪อีกที ต่อยฉันอีก!
‪ลูเธอร์ บ้าหรือไง ต่อยมันสิ
‪สู้สิ ลูเธอร์!
‪ต่อยสิ ฉันอยากเจ็บ
‪ฉันอยากเจ็บให้สุด
‪ต่อยไม่ต้องยั้งมือ!
‪หลีกไป
‪โห
‪- ลูเธอร์ ‪- ทำไมเขาไม่สู้ล่ะ
‪(ขอบคุณ แล้วโทรมาใหม่นะคะ)
‪หวัดดี เจ้าตัวเล็ก
‪ว่าไง
‪หนูมาสาย หนูรู้
‪ข้างนอกสับสนอลหม่านไปหมด
‪นี่ สั่งรูมเซอร์วิสได้ไหม หิวแสบไส้แล้ว
‪ได้สิ สมควรได้กินแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ แม่
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล