NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SIEDEM LAT TEMU…
Uwaga, paniczu Luther.
Powiadomienie o misji.
Powtarzam. Powiadomienie o misji.
Substancja biochemiczna, nieznana i niebezpieczna,
zwłaszcza w niewłaściwych rękach.
Musisz się tym zająć, Numerze Jeden.
Jestem gotów.
Ale…
Tak?
Nie nazywaj mnie już „numerem”.
Dlaczego nie?
Bo tylko ja zostałem.
Szybko! Do środka z nim.
Rozbierz go.
Elektrody.
Szybko!
Jeszcze raz.
Cholera!
Przynieś serum.
Pogo.
Musisz coś zobaczyć.
Tych dwoje wczoraj? W maskach?
To ich robota.
Szukali Numeru Pięć. To ma z nim jakiś związek.
Wiem, że chciałem ją wyłączyć, ale to nie ułatwia sprawy.
Biedny Diego.
Będzie mu ciężko.
Jak nam wszystkim.
Luther…
Tak?
- Wszystko gra? Możemy porozmawiać. - Nie chcę.
Nie.
Nie rób tak. Nie odcinaj się.
Gdy odeszłam, wciąż byłeś…
Co się stało?
Wykonywałem misję.
Poszło…
kiepsko.
Nieomal nie zginąłem. Uratował mnie.
Czemu nie powiedziałeś?
- Pomogłabym. - Nic mi nie było.
Wszystko gra.
- Nie potrzebuję pomocy. - Zaatakowano naszą rodzinę.
Rozmawiaj ze mną.
Nie mogę.
Proszę.
Daj mi spokój.
Chyba cię nie obudziłem?
Przepraszam, musiałam wczoraj zasnąć.
Jesteś przemęczona.
Dałbym ci spać cały dzień, ale…
- Próba. - Próba?
- Szlag. - Co jest?
Zostawiłam tabletki w domu.
Idiotka.
- Wstąp po drodze. - Nie zdążę.
Pomagają mi na nerwy. Biorę je od dziecka.
Jeden dzień wytrzymasz.
Masz rację. Wybacz.
Ustalmy coś.
Nie przepraszaj, że żyjesz, gdy ze mną jesteś.
Mamy piękny dzień. Chodź, odprowadzę cię.
Masz po drodze?
Ani trochę.
Dzięki, że mnie wysłuchałeś i wybacz, że nie dałam ci spać.
- Znowu to robisz. - Taki nawyk.
Za dzieciaka przepraszałam za to, że oddycham.
Znam to.
Mnie ojciec nie wybaczył, że się urodziłem.
A twoja mama?
TEATR ICARUS
Nie liczyła się.
Cześć, Helen.
- Znajoma? - Pierwsze skrzypce.
Pierwsze? To znaczy…?
- To… - Co to?
Jak rozgrywający w sekcji skrzypiec.
Kojarzę z futbolu.
Za tydzień zagra solo.
Będzie tu jeszcze przez pięć lat.
- To całe wieki. - Może i ja spróbuję?
Dałbym radę.
Ćwiczyłem.
Dobrze mi idzie.
Dzięki za wszystko.
Podziękujesz podczas kolacji.
Ostatnio nie wypaliło.
Z chęcią.
Doskonale.
No to powodzenia.
WEJŚCIE DLA ARTYSTÓW
Gdzie Numer Pięć?
Nie... przestawaj.
Już prawie.
- Czy on właśnie… - Tak jest.
Nie ma jak duszonko. Krew od razu lepiej krąży, nie?
Co cię bawi, durniu?
Przede wszystkim…
od dziesięciu godzin
tłuczecie mnie i niczego się nie dowiedzieliście.
Chodzi o to, że nic mi nie mówią.
Sęk w tym, że jestem jedyną osobą, której zniknięcia nie zauważą.
Porwaliście nie tego, co trzeba.
Proszę, ucisz go.
No to waterboarding.
Tego było mi trzeba.
- Byłem… - Bez jaj!
strasznie spragniony.
Dzięki.
Dziękuję.
To straszne.
Co z nim nie tak?
To świr, zupełnie jak jego brat.
I reszta rodzinki.
Kierownictwo znów zrzuca wszystko na barki robotnika.
A ty dalej swoje.
Mogli nas ostrzec o nietypowym zadaniu.
Premia za złe warunki?
Skończymy robotę i będzie kolejna. Jak zawsze.
Pamiętasz Trynidad?
Ile go męczyliśmy? Dwa dni i dwie noce.
- Jak mógłbym zapomnieć? - Wreszcie.
Chodź.
Dasz radę, Hazel!
Co jest?
Kogo wkurzyłeś tym razem?
Dałem z siebie wszystko.
- Nie odpowiedziałeś. - O tak.
- Jak tam papierologia? - Ciekawa lektura.
Bandziory w maskach, rzadkie pociski,
odcisk palca z lat trzydziestych…
I dowiedziałam się, że ten kierowca z kawiarni
nie miał rodziny.
- Chłopak. - Nie był jego.
Dzieciak to jedyny świadek i wielka niewiadoma.
Dobra, o co chodzi?
Co?
Mogłeś zadzwonić. Co tu właściwie robisz?
Nic, tylko…
Moja mama.
Zmarła wczoraj.
Cholera. Tak mi przykro.
Byliście ze sobą blisko.
- Mogę jakoś pomóc? - Ja po prostu nie…
Nie wiem, jak…
Dlatego tu jesteś?
Opowiadaj.
Kto to zrobił?
Nie przyjrzałem się ich twarzom.
Ruszyłeś za typami w maskach?
Nie. A jedną z nich jest kobieta,
więc nie bądź taką seksistką.
Miałeś ich nie śledzić.
Przyszli do mojego domu.
Szukali mojego brata. Próbowali zabić moich bliskich.
Dlaczego?
Nie wiem.
Zaginął wczoraj. Muszę go znaleźć.
Pozwól mi się tym zająć.
- Nie masz… - Uwielbiałaś mówić, czego nie mogę.
Choć raz zróbmy coś po mojemu.
Nie mogę.
Nic dziwnego, że nam nie wyszło.
Fakt.
Przykro mi z powodu mamy.
Naprawdę.
Vanya?
- Allison! Czekaj! - Leonard!
Przepraszam. Myślałam, że…
- Gdzie Vanya? - Na próbie.
Zostawiła u mnie klucze. Przyszedłem je oddać.
Nie chciałem cię wystraszyć.
Co robisz w jej mieszkaniu?
To krępujące.
Szukałem toalety.
Jeśli mogę spytać, co ty tu robisz?
Słucham?
Z tego, co słyszałem,
wczoraj nie chciałaś mieć z nią nic wspólnego.
Czemu cię to obchodzi?
Masz rację. Nie powinno.
Pójdę już.
Może zaniosę je do teatru.
Wiesz co? Ja je oddam.
Jasne.
Jak wolisz.
Miło było.
Jezu!
Daję ci jedną szansę.
Gadaj, co robisz w tym laboratorium.
Produkuję protezy dla fałszywych pacjentów.
Fakturuję je na ubezpieczyciela i sprzedaję na czarnym rynku.
Oczy też?
Tak, schodzą najlepiej. Super się sprzedają.
Mam listę oczekujących, jakieś 20 osób.
Co z tym numerem seryjnym?
Ktoś mógł go już kupić. Nieoficjalnie.
Daj mi tę listę, Lance.
Nazwiska i numery, już!
Nie mam jej przy sobie. Trzymam ją w sejfie w laboratorium.
No to odpalaj silnik. Jedziemy na wycieczkę.
Jak mówiłem, Pięć już od dzieciństwa tu nie bywa.
Ale trzeba go ostrzec.
Nie wie o ataku. Ani tego, że go szukają.
- Nie wie o… - Co tu robisz?
Słyszałeś o mamie?
W końcu masz, czego chciałeś.
- Co tu robisz? - Szukam Piątego.
- Ratujesz sytuację, co? - To moja praca.
- Dupek. - Ostatnio myłeś podłogi.
A ty co robisz?
Cztery lata siedziałeś na Księżycu,
- wykonując rozkazy. - To nam nie pomoże.
Po wszystkim, co ci zrobił ojciec, wciąż jesteś mu wierny.
Uratował mi życie.
Raczej zrobił z ciebie potwora.
Już tego nie ukryjesz.
Podjął trudną decyzję.
Dorośnij. Nie mamy po 13 lat.
Tak robią przywódcy.
Wysłał cię na misję samego.
- Prawie zginąłeś. - Przynajmniej tam był.
A ty gdzie byłeś? I reszta rodzinki?
- Odszedłeś. - Dzięki Bogu, bo skończyłbym jak ty.
Zapytam cię o coś.
- Gdy oglądasz filmy przyrodnicze… - Diego, proszę!
Kręci cię to?
- Uważasz go za potwora? - Nie…
Dość!
Zaatakowano nasz dom.
Ledwie uszliśmy z życiem.
Grace nie miała tyle szczęścia.
Wasz brat zaginął. A wy tak mu pomagacie?
Nie czas na głupoty.
Idźcie już.
- Przepraszam. - Wybacz.
Może za słabo go lejesz.
Ja? Ty masz rękę w szynie.
To tylko stabilizator.
Głód… chyba się zaczyna? To musi być to.
Bo skąd tutaj ta staruszka?
Nie wiem.
Zaraz oszaleję.
Suka gada jak najęta.
Hej! Nie przeklinaj.
Miałeś patrzeć przed siebie!
Spokojnie, Klaus.
Może źle do tego podchodzimy.
Pamiętasz rozdział 76, punkt A podręcznika szkoleniowego?
Ledwie pamiętam, co jedliśmy rano.
Parafrazując:
„poznaj osobę, którą torturujesz”.
Jego płaszcz.
Chwila.
Spójrzmy.
Co robisz? To prywatne rzeczy.
- Co my tu mamy? - Pokaż no.
Nie, ostrożnie z tym.
To na astmę.
Rozkręcamy się.
Nie! Zaczekaj!
Pogadajmy. Jesteśmy dorośli.
- Jeszcze raz? - Nie! Przestań.
Słuchaj, załatwię, co zechcesz.
Dziwki po amputacji, cokolwiek.
Proszę, nie rób tego…
Czekolada.
Chcesz?
Powiesz mu, że to nie jest zwykła czekolada?
Jak po niej odlecą.
Bądź silny, Klaus.
Patrz, co dla ciebie mam. Wystarczy, że zaczniesz śpiewać.
Dobra.
Naprawdę nie wiem, gdzie jest Pięć. Co do tego wcale nie skłamałem,
ale odkąd wrócił, gada same pokręcone rzeczy.
Kontynuuj.
Zachowuje się jak jakiś świr.
Siedzi w aucie i obserwuje jakieś laboratorium,
szukając właściciela oka. Protezy.
To nie ma sensu.
Chwila, zaczekaj.
Czemu to oko jest takie ważne?
To ma związek z końcem świata, czy coś.
Wciąż tu jest. To jego auto.
Ja pierwszy.
NIE-ZWYKŁA
Wiem, gdzie jest Pięć.
TEATR ICARUS
STARWEEK PATRICK DO ALLISON: „DAJEMY RADĘ!”.
- Co tu robisz? - Cześć.
Szukałam cię.
Chciałam powiedzieć ci o mamie.
Co?
Ona…
odeszła.
Myślałam, że zaczekamy.
To ci psychole w maskach.
Zabili ją. Znaleźliśmy ją rano.
Słuchaj…
- Wczoraj powiedziałam… - Nie przejmuj się.
I mam twoje klucze.
Skąd je masz?
Długa historia.
Napijemy się?
Jasne.
Nie cierpię posypek.
Albo pączków.
Co tu robimy?
- Dolać? - Tak, proszę.
Dziękuję.
Świat się kończy.
Ci wszyscy ludzie…
zginą, choć nie mają…
pojęcia.
Nie chodzi o zerwanie umowy.
Co?
Skurwiel chce zmienić bieg czasu.
- Nie tylko go zabijemy. - Zniszczymy świat.
Wracajmy do tego… typa.
Klaus.
Odejdź.
Tato, wypuść mnie!
Tato!
Klaus.
Oddychaj.
To najgorszy etap.
Spróbuj się uspokoić.
Nie słyszy cię.
Wiesz, co jest najgorsze w byciu martwym?
To, że tkwisz w miejscu. Nie masz gdzie iść.
Nic się nie zmienia. To są dopiero tortury.
Patrzeć, jak brat zagarnia wszystko, co straciłeś i tego nie docenia.
- Straszna, co? - Delikatnie mówiąc.
Znalazłeś coś?
Ekspert stwierdził, że prędkość eksplozji wskazuje na użycie katalizatora.
Do tego znaleźliśmy to.
Natychmiast wyślij do laboratorium.
Zaraz wracam.
MOTEL LUNA
„Pozdrowienia od brata”.
Muszę znaleźć brata. Od wczoraj nigdzie go nie ma.
Skubany.
Rozdzielmy się.
Genialne.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA ARGYLE
Masz coś?
Nie.
Wiesz, czemu odszedłem?
- O czym mówisz? - O Umbrella Academy.
- Nie podobało ci się, że jestem liderem. - Nie.
Bo każdy 17-latek tak robi.
Wyprowadzasz się i dorastasz.
O tak.
Bo ty dorosłeś.
Sam podejmuję decyzje.
Nigdy nie pracowałeś, nie płaciłeś czynszu.
Miałeś jakąś pannę?
Nie rozumiem…
Chcesz winić nas,
bo odeszliśmy.
W porządku.
Ale może zadajesz niewłaściwe pytanie.
Może nie chodzi o nasze odejście.
A to, że zostałeś.
Świat mnie potrzebował.
Zostałeś, bo nie mogłeś zaakceptować, że nie jest jak kiedyś.
Akademia. Tata.
Allison.
Śmierć taty.
A teraz mamy.
Znów jesteśmy sierotami.
A dawne czasy nigdy nie wrócą…
Zamkniesz się kiedyś?
Gdzie jego rodzice?
Łatwo poszło.
Wzywam ochronę.
Czy on…
Pijany jak bela.
Leonard by tego nie zrobił. To nie do pomyślenia.
Rozumiem.
Też w to nie wierzę, ale po co mówiłby, że pracuje,
- po czym grzebał w twoim mieszkaniu? - Szukał toalety.
- Albo grzebał ci w rzeczach. - Niemożliwe.
Może chciał coś ukraść?
Albo spuścić się na maskotki?
- Przestań. - Słuchaj.
Wybacz, że to mówię, ale czasem faceci to świnie.
Może, ale tego lubię.
Wiem, że to dziwne, bo znamy się kilka dni, ale…
Leonard nie udawał.
Tylko on coś we mnie dostrzegł.
Znam to uczucie.
Od dziecka go nie czułam.
Luther?
Czy wszyscy wiedzą?
Zwłaszcza ja nie powinnam mówić za wszystkich, ale…
zawsze to czułam.
Byliście blisko.
On też ze mną nie rozmawia.
Samo życie.
Za siostry?
Za siostry.
- Ty durniu. - Co?
Nie zostawiłeś plakietki na klamce!
Zostawiłem...
Kurwa!
NIE PRZESZKADZAĆ
Boże, wciąż tu jest.
Co on mówi?
Że co?
Bez masek jesteście straszniejsi.
Tak się witasz ze starymi znajomymi?
Damy już sobie spokój?
Wszystko wam powiedziałem.
Proszę…
Wypuśćcie mnie.
Proszę.
W zasadzie szukamy twojego brata. Jest tu teraz?
Sprecyzuj pytanie.
Już mówiłem. Nie uratuje mnie. Żadne z nich.
Pięć już wie. Zostawiliśmy mu wiadomość.
Gdy wpadnie, będziemy gotowi.
Witaj wśród żywych, Numerze Cztery.
Mogę wyjść?
Pokonałeś strach przed zmarłymi?
Musisz kontrolować własne życie.
Albo ono tobą zawładnie.
Chcę do domu.
Za trzy godziny.
Nie!
Nie zostawiaj mnie.
Odejdźcie.
- Tato! - Klaus!
Znów tam byłeś?
Podejrzewam, że w tym motelu przebywa dwoje przestępców.
Tylko dwoje?
Muszę się rozejrzeć.
Mamy tu pokoje na godziny.
Nie ma tu luksusów, ale…
ja się nikogo nie czepiam,
on też.
Przepraszam.
Ona.
- Pierdolisz. - Ja nie ustalam zasad.
- Czytałem konstytucję. - Potrafisz czytać?
Wróć z nakazem.
Wal! Uderz go!
Dalej!
Klub bokserski. Tu Al.
- Jest Diego Hargreeves? - Nie ma.
Proszę przekazać, że dzwoniła Eudora Patch.
Chyba znalazłam jego brata.
Niech jak najszybciej podjedzie na Calhoun 4535.
Chwila.
Przyda mi się wsparcie.
Dobra, przekażę.
Nie możemy wrócić do domu.
Nie jest bezpieczny. Te świry mogą wrócić.
U mnie nie będą go szukać.
Jak zwymiotujesz…
Śmieszna sprawa.
Zaczynam dojrzewać.
Po raz drugi.
Wypiłem całą butlę.
Co robić, gdy twój ukochany świat idzie w diabły.
O czym mówiliście?
Dwoje ludzi w maskach zaatakowało akademię.
Szukali ciebie.
Skup się.
- Czego chcą? - Hazel i Cha-Cha.
- Kto? - Nie cierpię ksywek.
Są najlepsi. Zaraz po mnie.
W czym?
Delores nie znosi, gdy piję. Podobno robię się opryskliwy.
Skup się.
Czego szukają Hazel i Cha-Cha?
Chcemy cię chronić.
Chronić.
Niepotrzebnie.
Macie pojęcie, ilu ludzi zabiłem?
Nie.
Jestem jeźdźcem Apokalipsy.
Która wkrótce nadejdzie.
- Jezu. - Spójrz na nią.
Jak na nich patrzy.
Skrzywdzili ją.
Wykorzystajmy to.
Dalej.
Nie byłeś tak trzeźwy od liceum, gdy postanowiłeś walczyć z duchami.
To twoja szansa, Klaus.
Kontrolować je, poznać ich tajemnice.
Porozmawiaj z nią.
Cześć.
Jak się nazywasz?
Zoya Popova.
Piękne imię.
Powiesz mi, co się stało?
Jak się nie zamkniesz, odetnę ci język łyżeczką!
Zoya Popova.
Co on powiedział?
- Zoya Popova. - Stara, kulejąca Rosjanka.
Jest na was wściekła.
Podoba mi się tu.
Pewnie twoja garderoba jest większa.
Poważnie.
Podoba mi się.
Sprawdzę, czy nic nie zginęło.
Masz jakieś dresy?
Naprawdę przydałyby się spodnie dresowe.
Rodzynki w czekoladzie.
Jejku.
- Co to za kwiaty? - Od Leonarda.
„Lubię cię, nie przepraszam”.
Nie kumam.
Hermetyczny żart.
- Halo? - Cześć.
Piękne kwiaty, dziękuję.
Świetnie.
Zaczynałem się martwić.
- Dlaczego? - Nie odzywałaś się.
Sprawa z twoją siostrą była dziwna.
Wie, że to nieporozumienie.
Zjemy jutro śniadanie?
Jasne, z chęcią.
Pogadamy jutro.
Jasne, pa.
HARGREEVES, VANYA DWIE TABLETKI DZIENNIE
Odcięła mi dłonie i zostawiła, bym wykrwawił się w wannie.
Zabrał mnie do świątyni, poderżnął gardło
i patrzył, jak gasnę.
Zakradła się do pokoju,
zakryła mi twarz poduszką, mówiąc, że Bóg mi nie pomoże.
Podpięli mi kable do sutków i razili prądem.
Mówił, że ma problem z autem, a gdy podszedłem, przejechał mnie.
Kilka razy.
Dostrzegł moją żonę siedzącą w aucie.
Uciekła.
Zamknijcie się.
Przestańcie mówić, proszę.
Bądźcie cicho. Jesteście gorsi niż dragi.
Skąd wiedziałby o Popovej?
Może strzelał. Co z tego? Ona nie żyje.
Skup się. Dzieciak może tu zaraz wpaść.
Nie chcesz, by znów obcięli nam pensję i ukarali za niepowodzenie.
Weź się w garść!
Alpy?
Jak cię zwą? Cha-Cha czy Hazel?
Hazel.
Jan Mueller. Pamiętasz go?
Szwajcarskie Alpy.
Wracał z żoną z nart.
Pamiętam.
Jedynka. I wsteczny.
Tak jest! A jego żona…
schowała się w zaułku.
Kazał ci podziękować.
- O czym on gada? - Nie wiem.
Jest bardzo wdzięczny…
że ją oszczędziłeś, Hazel.
Może jest jeszcze dla niego nadzieja.
Jak sądzicie?
Toaleta, już!
Dobra robota.
Dziękuję.
Siadaj.
Mówiłeś, że zastrzeliłeś żonę.
- On mówił co innego. - Przestań.
Myślisz, że bym tak postąpił? Po prostu…
Nudziłem się.
- Dałem jej przewagę, by poczuć dreszczyk. - Dreszczyk?
Więc… dzieciak w Tokio serio się zgubił?
Jezu, Hazel!
Jan mówi, że zachowałeś się jak Mensch.
Byłeś tak świetny…
Nie!
Walić to.
Zamknij się.
Co się z tobą ostatnio dzieje?
Ty…
nie skupiasz się na pracy.
Jesteś nieobecny.
Myślałam, że siedzimy w tym razem. Na dłuższą metę.
Siedzimy.
Przepraszam.
Jesteś bratem Diega?
Śledcza Patch.
Policja! Rzuć broń, bo zginiesz!
Wychodzę. Nie strzelaj.
- Ręce za głowę. - Jasne.
Nie strzelaj.
Hazel.
Musi być blisko.
To nie jedyny kłopot.
- Teczka. - Kurwa!
Oby była forsa.
Dużo forsy.
Gdybym nie wiedział, jaki z niego dupek, powiedziałbym, że wygląda uroczo.
Bez obaw. W końcu wytrzeźwieje. Znów będzie nieznośny.
Nie mam tyle czasu.
Muszę dowiedzieć się, co ich łączy, nim zginie ktoś jeszcze.
To, co wcześniej mówił…
Co miał na myśli?
Jeszcze raz rzucisz tym przeklętym nożem, to cię pozwę.
Co jest, Al?
Nie jestem twoją sekretarką.
- Jakaś paniusia prosiła cię o pomoc. - Kto znowu?
Nie wiem. Jakaś śledcza.
Klacz lub coś w tym stylu.
Patch?
Potrzebuje pomocy.
Jechała do tego nędznego motelu w Calhoun.
- Kiedy? - Pół godziny temu.
Znalazła twojego brata.
To się nie klei.
-Klaus. -Klaus.
Leć. Ja posiedzę…
z nim.
Klaus?
Tylko nie to! Eudora!
Byłem w drodze.
Czemu nie zaczekałaś?
Muszę lecieć.
Nie mogą mnie tu znaleźć.
KAWIARNIA GRIDDY’EGO
Napisy: Bartosz Zieliński