‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(เจ็ดปีก่อน)
‪ประกาศ คุณลูเธอร์
‪แจ้งเตือนภารกิจ
‪ผมขอย้ำ
‪แจ้งเตือนภารกิจ
‪มีสารชีวเคมีที่ไม่รู้จัก แต่อันตราย
‪โดยเฉพาะเมื่อตกอยู่ในมือคนชั่ว
‪ในฐานะหมายเลขหนึ่ง
‪ฉันอยากให้แกจัดการกับภัยคุกคามนี้
‪ผมพร้อมแล้ว
‪แต่...
‪ว่าไง
‪พ่อไม่ต้องเรียกผมด้วยหมายเลขอีกต่อไปแล้ว
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะผมเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่
‪เร็วเข้า พาเขาเข้าไปข้างใน
‪ถอดชุดให้เขา
‪เครื่องปั๊ม
‪เร็วเข้า!
‪อีกครั้ง
‪บ้าเอ๊ย
‪เอาเซรั่มมาให้ฉัน
‪โพโก
‪ฉันมีอะไรจะให้นายดู
‪คนสองคนเมื่อคืน พวกคนที่ใส่หน้ากาก
‪พวกมันทำแบบนี้กับแม่
‪ต้องเกี่ยวข้องกับห้าแน่
‪พวกมันตามหาเขา
‪ฉันรู้ว่าฉันบอกให้ปิดเกรซ
‪แต่นั่นไม่ช่วยให้ง่ายขึ้นเลย ‪เมื่อต้องเห็นเธอในสภาพนี้
‪ดิเอโกผู้น่าสงสาร
‪เรื่องนี้ต้องทำให้เขาเศร้ามากแน่ๆ
‪ก็เศร้าทุกคนแหละ
‪ลูเธอร์...
‪ว่าไง
‪นายโอเคไหม
‪- นายคุยกับฉันได้นะ ‪- ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้
‪นี่ ไม่สิ
‪อย่าทำแบบนั้น อย่ากันฉันออกไป
‪ตอนฉันจากไป นายยัง...
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พ่อส่งฉันไปทำภารกิจ
‪แล้วมันก็...
‪ล้มเหลว
‪ฉันเกือบตาย
‪พ่อช่วยชีวิตฉันไว้
‪ทำไมนายไม่บอกฉัน
‪- ฉันจะได้ช่วยนายทำใจ ‪- ฉันไม่เป็นไร
‪เข้าใจไหม ฉันไม่เป็นไร
‪ไม่ต้องให้ใครช่วย
‪มีคนทำร้ายครอบครัวเรา
‪เร็วเข้า คุยกับฉันสิ
‪ฉันทำไม่ได้
‪ได้โปรด
‪อย่ายุ่งกับฉันเลย
‪หวังว่าผมจะไม่เสียงดังเกินไปนะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันคงหลับไปเมื่อคืน
‪ไม่เป็นไร คุณเหนื่อย
‪ผมอยากให้คุณนอนทั้งวันนะ แต่ว่า...
‪การซ้อม
‪การซ้อมเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪อะไร
‪ฉันนึกว่าจะกลับบ้านเมื่อคืน ‪เลยไม่ได้เอายามาด้วย
‪งี่เง่า
‪- งั้นแวะระหว่างทาง ‪- ไม่ ไม่มีเวลาแล้ว
‪มันแค่...
‪ฉันต้องกินยาระงับประสาท ฉันกินตั้งแต่เด็กแล้ว
‪แค่วันเดียว ผมคิดว่าคุณคงไม่เป็นไร
‪ใช่ คุณพูดถูก ฉันขอโทษ
‪นี่
‪มาตกลงกันเถอะ
‪เวลาอยู่กับผม คุณต้องไม่ขอโทษที่มีตัวตนอยู่ก็ได้
‪วันนี้อากาศดี
‪มาสิ
‪ผมจะเดินไปส่งคุณซ้อม
‪ทางผ่านคุณเหรอ
‪ไม่ใช่เลย
‪ขอบคุณที่รับฟังนะคะ
‪ขอโทษที่รั้งไว้จนดึก
‪ขอโทษอีกแล้วนะ
‪เป็นนิสัยน่ะ
‪ตอนฉันเป็นเด็ก ‪ฉันคิดว่าต้องขอโทษแม้กระทั่งหายใจ
‪ผมรู้ดีเลยละ
‪พ่อผมคงไม่เคยให้อภัยผมที่เกิดมา
‪แล้วแม่คุณล่ะ
‪(โรงละครอิคารัส)
‪แม่ไม่ค่อยได้อยู่ในชีวิตผมน่ะ
‪ไง เฮเลน
‪เพื่อนคุณเหรอ
‪เก้าอี้ลำดับที่หนึ่ง
‪ลำดับที่หนึ่ง คืออะไร
‪- มันคืออะไร ‪- มัน...
‪เหมือนกับควอร์เตอร์แบ็กในไวโอลิน
‪ผมรู้จักฟุตบอลนะ
‪เธอเล่นโซโล่ในคอนเสิร์ตสัปดาห์หน้า
‪ไม่มีใครโค่นตำแหน่งเธอได้มา...
‪ห้าปีแล้ว
‪ถือเป็นเรื่องใหญ่เลย
‪อยากให้ผมลองไหม
‪ผมลองได้นะ
‪ผมก็ฝึกมาอยู่
‪เก่งขึ้นแล้วนะ
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‪คุณขอบคุณผมตอนมื้อค่ำได้นะ
‪เมื่อคืนเรายังไม่ได้กินเลย
‪ได้สิ
‪เยี่ยมไปเลย
‪งั้น...
‪โชคดีนะ
‪(ประตูเวที)
‪หมายเลขห้า เขาอยู่ที่ไหน
‪อย่า...
‪หยุด...
‪เกือบถึงแล้ว
‪นั่นใช่...
‪ใช่
‪ไม่มีอะไรสามารถ...
‪ทำให้เลือดสูบฉีดได้เท่าโดนรัดคอแล้ว ถูกไหม
‪มีอะไรตลกนักรึไง ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ข้อนึงก็คือ...
‪แกใช้เวลาสิบชั่วโมงที่ผ่านมา
‪ทรมานฉันไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้อะไรเลย
‪คือว่า...
‪ไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย ความจริงคือ...
‪ฉันเป็นคนเดียวในบ้านหลังนั้น
‪ที่ไม่มีใครจะสังเกตว่าหายไป
‪พวกแกลักพาตัวคนผิดแล้วโว้ย
‪ทำให้มันหยุดพูดทีเถอะ
‪จับมันราดน้ำเเถอะ
‪กำลังหิวน้ำเลย
‪- ฉัน... ‪- จะบ้าตาย
‪คอแห้งเหลือเกิน
‪ขอบใจ
‪พระเจ้า นี่มันบ้าชัดๆ
‪ไอ้หมอนี่เป็นบ้าอะไรของมัน
‪ก็บ้าเหมือนน้องมันน่ะแหละ
‪แล้วก็คนอื่นๆ ในบ้านหลังนั้น
‪แค่อีกตัวอย่างหนึ่ง
‪ว่าผู้บริหารเอาเปรียบคนทำงาน
‪ไม่เอาสิ บ่นอีกแล้ว
‪พวกเขาควรเตือนเราว่านี่เป็นงานที่ไม่ปกติ
‪แล้วค่าเสี่ยงอันตรายล่ะ
‪ไม่เอาสิ เราทำงานแล้วก็ย้ายไปทำงานต่อไป ‪เหมือนที่ทำมาตลอด
‪จำตรินิแดดได้ไหม
‪เราทรมานหมอนั่นนานแค่ไหนนะ ‪สองวันสองคืนใช่ไหม
‪- ฉันจะลืมตรินิแดดได้ยังไง ‪- แจ๋ว
‪ไปกันได้
‪เอาละ ลุยเลย เฮเซล
‪อะไรวะเนี่ย
‪ไปยั่วโมโหใครมาอีกล่ะ
‪ผมทุ่มสุดฝีมือแล้ว
‪คุณไม่ตอบคำถามฉัน
‪ใช่เลย
‪งานเอกสารเป็นยังไงบ้าง
‪สนุกจนวางไม่ลง
‪มีคนร้ายสองคนใส่หน้ากากเด็ก ‪ปลอกกระสุนหายาก
‪รอยนิ้วมือใครก็ไม่รู้ ‪จากคดีที่ปิดไม่ลงปี 1930 และ...
‪ฉันเพิ่งรู้ว่าคนขับรถลากจากร้านโดนัท
‪ไม่มีครอบครัว
‪- เด็กผู้ชาย ‪- ปรากฏว่าไม่ใช่ลูกเขา
‪เด็กคนนั้นเป็นคนเดียวที่อาจเป็นพยานได้ ‪และเขาลึกลับสุดๆ
‪โอเค มีเรื่องอะไร
‪อะไร
‪คุณโทรถามข้อมูลกับฉันก็ได้ ‪ดังนั้นมาที่นี่ทำไมกันแน่
‪ไม่มีอะไร ผมแค่...
‪แม่ผม
‪เธอเสียเมื่อคืน
‪บ้าน่า ดิเอโก
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪ฉันจำได้ว่าคุณสนิทกันแค่ไหน
‪มีอะไรที่ฉันทำได้ไหม
‪ผมแค่ไม่...
‪ผมไม่รู้ว่าต้อง...
‪มาเพราะเรื่องนี้เหรอ
‪บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ใครทำแบบนี้
‪เอาเป็นว่าผมไม่ได้เห็นหน้าพวกมันชัดๆ
‪คุณไล่ตามพวกคนใส่หน้ากากใช่ไหม
‪ผมไม่ได้ไล่ตามพวกมัน คนหนึ่งเป็นผู้หญิง
‪เลิกเหยียดเพศได้แล้ว
‪ฉันย้ำคุณแล้วว่าไม่ให้ตามพวกมัน
‪พวกมันมาที่บ้านผม
‪มาตามหาน้องชายผม
‪พวกมันพยายามฆ่าครอบครัวผม
‪ทำไม
‪ไม่รู้สิ
‪เขาหายไปตั้งแต่เมื่อวาน ผมต้องตามหาเขา
‪ดิเอโก คุณต้องให้ฉันจัดการเรื่องนี้
‪- คุณไม่มีเครื่องมือ... ‪- คุณชอบบอกผมเสมอ
‪ว่าผมทำอะไรได้และไม่ได้
‪ขอสักครั้งเถอะ
‪ช่วยลองวิธีของผมหน่อย
‪ฉันทำไม่ได้
‪ไม่แปลกใจเลยที่เราคบกันไม่รอด
‪ใช่
‪ฉันเสียใจเรื่องแม่ด้วยนะ ดิเอโก
‪ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪แวนญา
‪อัลลิสัน เดี๋ยว
‪เลนเนิร์ด
‪โทษที
‪ฉันคิดว่าคุณเป็น...
‪แวนญาอยู่ที่ไหน
‪เธอซ้อมอยู่
‪เธอลืมกุญแจไว้ที่บ้านผมเมื่อคืน
‪ผมแค่เอามาคืน
‪ขอโทษถ้าผมทำให้คุณกลัว
‪แล้วทำไมถึงเข้ามาในอะพาร์ตเมนต์เธอ
‪มันค่อนข้างน่าอาย
‪ต้องใช้ห้องน้ำน่ะ
‪ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมถามได้ไหม
‪คุณมาที่นี่ทำไม
‪ว่าไงนะ
‪ไม่ มันแค่...
‪จากที่ผมฟังมา
‪เมื่อวานคุณไม่อยากยุ่งกับแวนญา
‪ผมเลยแค่สงสัย
‪แล้วมันเกี่ยวกับคุณตรงไหน
‪คุณพูดถูก ผมอาจไม่เกี่ยว
‪ยินดีที่ได้พบคุณ
‪ผมคิดว่าแค่จะ...
‪แวะเอากุญแจไปให้แวนญาที่โรงละคร
‪รู้อะไรไหม
‪ฉันจะเอาไปให้เธอเอง
‪ได้ครับ
‪เอาที่ง่ายที่สุด เนอะ
‪ดีใจจริงๆ ที่ได้พบคุณ
‪พระเจ้า
‪โอกาสเดียว ครั้งเดียวเท่านั้น
‪โอกาสเดียวที่จะบอกฉัน ‪ว่าจริงๆ เกิดอะไรขึ้นในห้องทดลองนั่น
‪ฉันผลิตอุปกรณ์อวัยวะเทียมให้คนไข้ปลอม
‪ฉันวางบิลบริษัทประกันภัยแล้วขายเป็นเงินสด
‪- ในตลาดมืด ‪- รวมถึงดวงตาใช่ไหม
‪ใช่ มันคือสินค้าขายดีที่สุดของฉัน
‪ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
‪ฉันมีรายชื่อ รายชื่อรอคิว ผู้ซื้อประมาณ 20 คน
‪แล้วหมายเลขที่ฉันบอกนาย...
‪มันอาจถูกซื้อไปแล้ว ใช่ นอกระบบ
‪ฉันต้องการรายชื่อนั้น แลนซ์
‪ชื่อและหมายเลข ฉันต้องการเดี๋ยวนี้
‪ฉันไม่มี ไม่ได้อยู่กับฉัน
‪สำเนาฉบับเดียวอยู่ที่ตู้เซฟในห้องทดลอง
‪งั้นก็สตาร์ตรถสิ
‪เพราะเราจะไปทัศนศึกษากัน
‪- โอเค ‪- เดี๋ยวนี้
‪อย่างที่ผมบอก คุณลูเธอร์ ‪ห้าไม่อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่เขาเป็นเด็ก
‪ผมรู้แต่เราต้องเตือนเขา
‪เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราถูกโจมตี ‪ไม่รู้ว่าพวกมันตามหาเขาอยู่
‪- ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า... ‪- นายมาทำอะไรในนี้
‪นายรู้เรื่องแม่ไหม
‪ดูเหมือนนายได้สมใจอยากแล้วนะ
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งไง ใช่ไหม
‪- จะบอกฉันไหมว่ามาทำอะไรในนี้ ‪- ฉันตามหาห้า
‪ให้ฉันเดา นายจะมากู้สถานการณ์สินะ
‪งานฉันนี่
‪- ไอ้กร๊วก ‪- จริงเหรอ ฉันจำได้ว่างานนายคือถูพื้นนะ
‪แล้วนายล่ะทำอะไร
‪นั่งอยู่บนพระจันทร์
‪มาสี่ปี
‪- รอคำสั่ง ‪- เด็กๆ
‪แบบนี้ไม่ช่วยให้หาห้าเจอนะ
‪เป็นทหารผู้ซื่อสัตย์ต่อไปเถอะ ‪ขนาดนายโดนพ่อทำขนาดนี้
‪หมายถึงช่วยชีวิตฉันเหรอ
‪เปล่า ฉันหมายถึง
‪เปลี่ยนนายเป็นสัตว์ประหลาด
‪นายปิดบังไม่ได้อีกแล้ว พ่อคนเก่ง
‪พ่อต้องเลือกทำเรื่องยาก และพ่อก็ทำ
‪โตได้แล้ว ลูเธอร์ เราไม่ได้อายุ 13 แล้ว
‪และนั่นเป็นสิ่งที่ผู้นำเขาทำกัน
‪พ่อส่งนายไปทำภารกิจนั้นคนเดียว
‪เกือบทำให้นายตาย
‪อย่างน้อยพ่อก็อยู่กับฉัน
‪นายล่ะอยู่ที่ไหน
‪นายกับคนอื่นในครอบครัวนี้ล่ะ นายออกไปเอง
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันออกมา ‪ไม่งั้นฉันคงลงเอยแบบนาย
‪ฉันถามนายหน่อย
‪เวลานายดูสารคดีสัตว์ป่า
‪ดิเอโก ขอทีเถอะ
‪นายมีอารมณ์ไหม
‪แล้วไง สำหรับนาย ‪เขาก็เป็นแค่สัตว์หรือไง ดิเอโก
‪พอได้แล้ว
‪บ้านหลังนี้ถูกโจมตี
‪เราแทบจะเอาตัวไม่รอด
‪เกรซ
‪เธอโชคไม่ดีนัก
‪น้องชายของคุณหายตัวไป
‪แล้วคุณทำตัวแบบนี้กันเนี่ยนะ
‪ไปทำตัวเหลวไหลที่อื่น
‪เดี๋ยวนี้
‪- ขอโทษ โพโก ‪- ใช่ ขอโทษนะ โพโก
‪บางทีเธออาจต่อยมันเบาไป
‪ฉันเหรอ
‪นายต่างหากที่ใส่กำไลค้ำกระดูกงี่เง่านั่น
‪ฉันบอกเธอแล้วว่ามันแค่ตัวช่วย
‪ขาดยา เริ่มแล้วใช่ไหม ต้องใช่แน่
‪ถ้าไม่งั้น ผีคุณยายนั่นใคร
‪ฉันไม่รู้
‪รำคาญจะบ้าตายแล้ว
‪นังตัวดีไม่ยอมหุบปาก
‪นี่ ระวังปากแกหน่อย
‪ฉันบอกให้มองข้างหน้าไว้นี่
‪ใจเย็นๆ เคลาส์
‪เราอาจใช้ผิดวิธี
‪จำหมวด 76 หัวข้อเอในคู่มือการฝึกฝนได้ไหม
‪ตอนนี้แทบจำไม่ได้แล้วว่ามื้อเช้ากินอะไร
‪พูดอีกอย่าง
‪การทรมานได้ผลดีตอนนายรู้ว่าทรมานใคร
‪ส่งเสื้อโค้ตมันมาให้ฉัน
‪เดี๋ยว
‪มาดูกัน
‪แกทำอะไร นั่นของฉัน นั่นของส่วนตัวฉัน
‪- เจออะไรเนี่ย ‪- ให้ฉันดูหน่อย
‪ไม่ ระวังมันหน่อย
‪นั่นมัน...
‪ยาโรคหอบหืดของฉัน
‪ใช่ แบบนี้แหละถึงคืบหน้า
‪นี่ ไม่ อย่า หยุดก่อนๆ
‪เราคุยกันได้ เราโตกันแล้ว
‪จะเอาอีกไหม
‪ไม่!
‪หยุด!
‪ได้โปรด ฟังก่อน
‪ฉันหาเงินมาให้นายได้
‪โสเภณีพิการ อะไรก็ได้
‪ได้โปรด ฟังนะ แค่อย่า... ได้โปรด
‪ช็อกโกแลต
‪อยากได้สักชิ้นไหม
‪นายจะบอกเขาว่ามันคือช็อกโกแลตพิเศษไหม
‪รอเมาจนลอยก่อนค่อยบอก
‪เคลาส์ เข้มแข็งเข้าไว้
‪เพียงบอกเรามาให้หมด ‪แกก็จะได้ช็อกโกแลตไป
‪โอเค ก็ได้
‪โอเค
‪ฉันไม่รู้ว่าห้าอยู่ที่ไหน ‪ฉันไม่ได้โกหกเรื่องนั้น แต่ฉันบอกนายได้
‪ว่าเขาพูดไม่มีเหตุผลเลยตั้งแต่กลับมา
‪อธิบายหน่อย
‪เขาทำตัวเหมือนคนบ้า
‪เขานั่งอยู่ในรถตู้หน้าห้องทดลองหรือบางอย่าง
‪แล้วตามหาเจ้าของดวงตา ที่เป็นดวงตาปลอม
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪เดี๋ยวก่อน รอเดี๋ยวก่อน
‪เล่าเรื่องดวงตาหน่อย
‪แล้วทำไมมันจึงสำคัญนัก
‪เขาบอกว่ามันเกี่ยวพันกับวันสิ้นโลก ‪หรืออะไรบางอย่าง
‪นั่นไง เขายังอยู่ที่นี่ นี่รถตู้ของห้า
‪เอาเลย
‪ฉันคือหมายเลขหนึ่ง
‪(พิเศษไม่เหมือนใคร)
‪ฉันรู้ว่าจะหาห้าได้ที่ไหน
‪(โรงละครอิคารัส)
‪(สตาร์วีค) ‪(แพทริคถึงอัลลิสัน "เราสบายดี")
‪นี่ เธอมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
‪ไง
‪ฉันมาตามหาเธอ ฉัน...
‪ฉันอยากเป็นคนบอกเธอเรื่องแม่
‪อะไรเหรอ
‪แวนญา แม่...
‪แม่เสียแล้ว
‪นึกว่าจะรอหน่อยซะอีก
‪ฝีมือพวกโรคจิตเมื่อคืนน่ะ
‪พวกมันฆ่าแม่
‪เรามาเห็นแม่ตอนเช้า
‪แล้วฟังนะ
‪สิ่งที่ฉันพูดเมื่อคืน...
‪ไม่ อย่าห่วงเรื่องนั้น
‪ฉันเอากุญแจมาให้
‪ทำไมเธอมีกุญแจของฉัน
‪เรื่องมันยาวน่ะ
‪เธออยากดื่มไหม
‪อยากสิ
‪ฉันเกลียดเกล็ดน้ำตาลโรยหน้า
‪ฉันคงเกลียดโดนัทละมั้ง
‪เรามาที่นี่ทำไมนะ
‪เติมไหมคะ
‪พระเจ้า เอาครับ
‪ขอบคุณครับ
‪โลกจะถึงจุดจบแล้ว
‪นี่ พวกนี้...
‪ผู้คน พวกเขาจะตาย แล้วพวกเขา...
‪ไม่รู้เลย
‪นี่ไม่ใช่เรื่องสัญญาที่ถูกละเมิด
‪ว่าไงนะ
‪ไอ้บ้าเอ๊ย ห้าพยายามเปลี่ยนแปลงเส้นเวลา
‪เราจึงไม่เพียงแต่จะฆ่าเขา
‪แต่เราจะทำลายโลกด้วย
‪เร็วเข้า กลับไปหาไอ้บ้านั่นกันเถอะ
‪เคลาส์
‪ออกไป
‪(สเตฟานี่ แชลเมอร์ส)
‪พ่อ ปล่อยผมออกไป
‪พ่อ!
‪เคลาส์
‪หายใจเข้า
‪ตอนนี้นายเจอช่วงที่แย่ที่สุดอยู่
‪พยายามทำใจสงบๆ ไว้
‪เธอไม่ได้ยินเสียงนาย
‪รู้ไหมว่าส่วนที่แย่ที่สุดในการตายคืออะไร
‪นายติดอยู่
‪ไม่มีที่ให้ไป
‪ไม่มีที่ให้เปลี่ยน
‪ขอบอกไว้ว่านั่นแหละที่ทรมานที่สุด
‪การเห็นพี่ชายตัวเองไม่เห็นคุณค่า ‪ทุกสิ่งที่นายสูญเสียไป
‪และใช้ชีวิตแบบเหลวแหลก
‪มันหลอนดี ว่าไหม
‪มันยิ่งกว่านั้นเยอะเลย
‪นายเจออะไรไหม
‪ผู้ตรวจสอบเพลิงไหม้ ‪บอกว่าความเร็วของเปลวไฟ
‪บ่งชี้ว่ามีการใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาและ...
‪เรา... พบสิ่งนี้
‪เอาไปให้ห้องทดลองทันที
‪เดี๋ยวฉันกลับมา
‪(โรงแรมลูน่ามอเตอร์ลอดจ์)
‪(น้องชายฝากทักทาย)
‪"น้องชายฝากทักทาย"
‪น้องชายผมหายไปตั้งแต่เมื่อวาน ‪ผมต้องตามหาเขา
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪- แยกย้ายกันหาเถอะ ‪- โห ความคิดเข้าท่านี่
‪(ห้องสมุดสาธารณะอาร์ไกล์)
‪เจออะไรไหม
‪ไม่
‪นายอยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไป
‪อะไร นายพูดเรื่องอะไร
‪ทำไมฉันถึงออกจากอคาเดมี่
‪รู้สิ เพราะนายรับไม่ได้ที่ฉันเป็นเบอร์หนึ่ง
‪ไม่ใช่
‪เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เราต้องทำตอนอายุ 17
‪เราย้ายออกไป ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง โตขึ้น
‪ใช่
‪นายนี่เป็นผู้ใหญ่จริงๆ
‪อย่างน้อยฉันก็ตัดสินใจด้วยตัวเอง
‪นายไม่เคยต้องทนทำงาน
‪จ่ายบิล
‪นายเคยนอนกับผู้หญิงไหม
‪ฉัน...
‪ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร
‪ฟังนะ ถ้านายอยากโทษฉัน โทษเรา
‪ที่จากไป
‪ไม่เป็นไร
‪แต่นายอาจถามคำถามตัวเองผิดข้อ
‪มันอาจไม่ใช่ว่าทำไมเราจากไป
‪อาจเป็นทำไมนายยังอยู่
‪ฉันอยู่เพราะโลกต้องการฉัน
‪นายอยู่เพราะปล่อยวางวิถีที่มันเคยเป็นไม่ได้
‪อคาเดมี่ พ่อ
‪อัลลิสัน
‪พ่อตายแล้ว
‪ตอนนี้แม่ก็ด้วย
‪เราเป็นเด็กกำพร้าอีกครั้งแล้ว เพื่อน
‪สิ่งต่างๆ จะไม่กลับไปเป็นแบบที่มันเคยเป็น
‪นายเคยหยุดพูดบ้างไหม
‪พ่อแม่เขาอยู่ที่ไหน
‪ว้าว ง่ายแฮะ
‪ฉันจะไปเรียกยาม
‪นี่เขา...
‪เมาเป็นหมาไง
‪เลนเนิร์ดไม่ทำหรอก พระเจ้า ‪ฉันนึกไม่ถึงด้วยซ้ำ
‪ฉันเข้าใจ
‪ฉันไม่เชื่อเหมือนกัน ‪แต่ทำไมเขาบอกเธอว่าจะไปทำงาน
‪แล้วจู่ๆ ก็ถือวิสาสะเข้าไปในบ้านเธอ
‪ไปเข้าห้องน้ำเหมือนที่เขาบอกไง
‪- หรือไปแอบดูไง ‪- ไม่ใช่หรอก
‪ค้นของของเธอ อาจขโมยของก็ได้นะ
‪ชักว่าวใส่หมีเท็ดดี้คุณสนักเกิลส์ล่ะ
‪- ไม่ หยุด ‪- ฟังนะ
‪ฉันขอโทษที่เป็นคนบอกเธอเรื่องนี้ ‪แต่บางครั้งผู้ชายก็แย่เกินจะกลับตัว
‪บางที แต่ว่าฉันชอบคนนี้
‪ฉันรู้ว่ามันแปลก ‪เพราะเรารู้จักกันไม่กี่วัน แต่ว่า...
‪ฉันรู้สึกว่าเลนเนิร์ดจริงใจ
‪เหมือนเขาเห็นอะไรในตัวฉันที่คนอื่นไม่เห็น
‪ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้น
‪พระเจ้า ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เด็กแล้ว
‪ลูเธอร์
‪ทุกคนรู้ใช่ไหม
‪ฉันเป็นคนสุดท้ายที่ควรพูดแทนทุกคน แต่ว่า...
‪ฉันสงสัยมาตลอด
‪เธอสองคนสนิทกันมาก
‪อืม ตอนนี้เขาก็ไม่คุยกับฉันเหมือนกัน
‪พวกเรานี่นะ...
‪แด่พี่น้อง
‪นายมันโง่
‪อะไร
‪นายไม่วางป้าย "อย่ารบกวน" ตรงประตู
‪ฉันทำแล้ว ฉันรู้ว่า...
‪บ้าเอ๊ย
‪(อย่ารบกวน)
‪พระเจ้า มันยังอยู่นี่
‪มันพูดอะไร
‪แกพูดอะไร
‪พวกนายน่ากลัวกว่าตอนใส่หน้ากากอีก
‪ไม่ควรทักทายเพื่อนยากแบบนี้นะ จริงไหม
‪คืนนี้พอแล้วได้ไหม
‪นายได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪แค่ได้โปรด...
‪ได้โปรดปล่อยฉันไป
‪ได้โปรด
‪จริงๆ แล้วเราต้องการน้องชายของแก ‪น้องชายแกอยู่ที่นี่ตอนนี้ไหมล่ะ
‪เธอต้องพูดให้เจาะจงหน่อย
‪ฉันเพิ่งบอกเธอไปแล้ว เขาไม่มา ไม่มีใครมา
‪ตอนนี้หมายเลขห้ารู้แล้ว
‪เราทิ้งข้อความไว้ให้เขา
‪แล้วเมื่อเขามาหาแก เราก็จะพร้อม
‪ยินดีต้อนรับกลับโลกคนเป็น หมายเลขสี่
‪ผมไปได้รึยัง
‪แกเอาชนะความกลัวผีได้รึยัง
‪แกต้องควบคุมชีวิตตัวเอง หมายเลขสี่
‪ไม่อย่างนั้นมันจะควบคุมแก
‪ได้โปรด ผมอยากกลับบ้าน
‪อีกสามชั่วโมง
‪ไม่
‪อย่าทิ้งผมไป
‪ไปให้พ้น ไม่นะ!
‪- พ่อ! ‪- เคลาส์
‪นายไปที่นั่นอีกแล้วใช่ไหม
‪ฉันมีเหตุผลที่จะเชื่อว่าคนร้ายที่ต้องการตัวสองคน ‪อยู่ในโรงแรมแห่งนี้
‪แค่สองคนใช่ไหม
‪ฉันต้องตรวจสอบรอบๆ
‪เราเก็บค่าบริการรายชั่วโมงนะ
‪ลูกค้าผมไม่ได้รับบริการระดับสี่ดาว แต่ว่า...
‪พวกเขาได้รับความเป็นส่วนตัวสุดๆ จากผม
‪และจากผู้ชายคนนั้น
‪ขอโทษครับ
‪คุณผู้หญิง
‪- เหลวไหลแล้ว ‪- มันเป็นกฎของคุณ ไม่ใช่ของผม
‪คิดว่าผมไม่อ่านรัฐธรรมนูญเหรอ
‪ฉันว่าคุณอ่านหนังสือไม่ออก
‪ไปขอหมายค้นแล้วค่อยมา
‪ต่อยมัน เร็วเข้า!
‪เอาเลย!
‪เวทีมวยไฟต์ติงไลน์ อัลพูดสาย
‪- ฉันตามหาดิเอโก ฮาร์กรีฟส์ ‪- ไม่อยู่ที่นี่
‪บอกเขาว่านักสืบยูโดร่า แพทช์โทรมา
‪ฉันคิดว่าเจอน้องชายเขา
‪บอกเขาให้ไปพบฉันที่ 4535 คาลฮูนให้เร็วที่สุด
‪เดี๋ยวก่อนๆ
‪ฉันต้องการกำลังเสริม
‪เอาละ คุณครับ ผมจะบอกเขาว่าคุณโทรมา
‪เรากลับบ้านไม่ได้
‪มันไม่ปลอดภัย พวกโรคจิตกลับมาได้ทุกเมื่อ
‪บ้านฉันใกล้กว่า จะไม่มีใครตามหาเขาที่นั่น
‪ถ้านายอ้วกใส่ฉัน...
‪รู้ไหมว่าอะไรตลก
‪ฉันกำลังแตกเนื้อหนุ่ม
‪สองครั้ง
‪ฉันดื่มไปทั้งขวดเลยใช่ไหม
‪ก็ต้องทำอย่างนั้นแหละ
‪เมื่อโลกที่รักโบกมือลา ฟู่ หายไป
‪พวกนายคุยเรื่องอะไร
‪ผู้บุกรุกใส่หน้ากากสองคนบุกอคาเดมี่เมื่อคืน
‪พวกมันมาตามหานาย
‪ดังนั้นตั้งสติหน่อย
‪พวกมันต้องการอะไร
‪เฮเซลกับชาชา
‪- ใครนะ ‪- รู้ไหม ฉันเกลียดนามแฝง
‪ที่สุดของที่สุด
‪ยกเว้นฉัน แน่นอน
‪ที่สุดด้านไหน
‪เดโลเรสบอกว่าเธอเกลียดตอนฉันเมา
‪- น่าจะเรียกชื่อฉันว่าเชอร์ลีย์ ‪- นี่!
‪นายต้องตั้งสติหน่อย
‪เฮเซลกับชาชาต้องการอะไร
‪พวกเราแค่อยากปกป้องนาย
‪ปกป้องฉันเหรอ
‪ฉันไม่ต้องการให้นายปกป้อง ดิเอโก
‪รู้ไหมว่าฉันฆ่าคนมากี่คนแล้ว
‪ฉันคือจตุรอาชา
‪วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว
‪- พระเจ้า ‪- ดูเธอสิ
‪สายตาที่เธอจ้องพวกมัน
‪เธอเป็นเหยื่อคนหนึ่งของพวกมัน
‪เราใช้เรื่องนี้ได้
‪เอาเลยสิ
‪นายไม่สร่างเมายาแบบนี้ตั้งแต่ตอนวัยรุ่น
‪ตั้งแต่นายคิดจะไล่พวกผีไป
‪นี่เป็นโอกาสของนาย เคลาส์
‪ที่จะควบคุมพวกมัน
‪เรียนรู้ความลับของพวกมัน
‪ลองคุยกับเธอ
‪ไง
‪ไง...
‪ชื่ออะไร
‪โซญา โปโปวา
‪ชื่อเพราะ
‪บอกผมได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪สิ่งที่เกิดขึ้นคือถ้าแกไม่หุบปาก
‪ฉันจะตัดลิ้นแกด้วยช้อนปลายหยัก
‪โซญา โปโปวา
‪มันพูดว่าอะไรนะ
‪-โซญา โปโปวาเหรอ ‪- ผู้หญิงแก่ชาวรัสเซียตัวเตี้ยเดินกะเผลก
‪เธอโกรธพวกนายจริงๆ นะเนี่ย
‪ฉันชอบอะพาร์ตเมนต์เธอชะมัด
‪ฉันแน่ใจว่าเล็กกว่าตู้เสื้อผ้าของเธอแน่ ‪แต่ว่า...
‪ไม่ จริงๆ
‪ฉันชอบนะ
‪ฉันจะไปดูของให้แน่ใจว่าทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม
‪มีกางเกงวอร์มไหม
‪เราจะต้องใช้
‪กางเกงวอร์ม
‪ลูกเกดเคลือบช็อกโกแลต
‪พระเจ้า
‪เดี๋ยว มันคืออะไร
‪จากเลนเนิร์ด
‪"ผมชอบคุณ แล้วผมก็ไม่ขอโทษ"
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪มุกตลกแบบรู้กันเองน่ะ
‪สวัสดี
‪ไง
‪ฉันได้รับดอกไม้
‪ขอบคุณมาก
‪ดี
‪พูดตามตรง ผมเริ่มกังวลนิดหน่อย
‪กังวล ทำไมล่ะ
‪คุณไม่ติดต่อมาเลย
‪ตอนเจอพี่สาวคุณวันนี้ ‪บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด
‪ไม่เป็นไร
‪เธอรู้ว่าเป็นการเข้าใจผิด
‪คุณอยากกินมื้อเช้าวันพรุ่งนี้ไหม
‪อยาก
‪อยากสิ ผมอยากนะ
‪งั้นฉันจะโทรหาคุณตอนเช้า
‪โอเค บาย
‪(ฮาร์กรีฟส์ แวนญา ‪วันละสองเม็ด)
‪เธอสับมือผมแล้วปล่อยให้เลือดไหลจนตาย ‪ในอ่างอาบน้ำ
‪เขาพาฉันไปวัด
‪ปาดคอฉัน
‪ดูฉันเลือดไหลตาย
‪เธอย่องเข้ามาในห้องฉัน
‪เอาหมอนกดหน้าฉัน ‪แล้วบอกว่าไม่ต้องสวดมนต์หรอก
‪พวกมันติดสายไฟพ่วงกับหัวนมผม ‪แล้วช็อตผมนานหลายชั่วโมง
‪เขาแกล้งทำเป็นรถเสีย ‪แล้วตอนผมหยุดช่วย
‪เขาก็ชนผม
‪เดินหน้าถอยหลัง ทับไปทับมา
‪แล้วเขาเห็นเมียผมรออยู่ในรถ
‪เธอวิ่งหนี
‪หุบปากๆ
‪ทุกคนได้โปรดหยุดพูด
‪ได้โปรดหยุดพูดที
‪พระเจ้า พวกคุณแย่กว่ายาเสพติดอีก
‪มันรู้เรื่องโซญา โปโปวาได้ยังไง
‪มันคงเดาเอามั้ง ฉันไม่รู้
‪ใครสน เธอตายแล้ว
‪นายต้องตั้งสติ
‪เจ้าเด็กบ้านั่นจะโผล่มาตอนไหนก็ได้
‪หรือนายอยากถูกหักเบี้ยเลี้ยงอีก
‪กลับไปแล้วบอกพวกเขาว่าเราจัดการไม่ได้ ‪แล้วรับกรรมซะ
‪ตั้งสติให้ได้ เดี๋ยวนี้!
‪การล่าที่เทือกเขาแอลป์
‪นายชื่ออะไรนะ
‪ชาชาหรือเฮเซล
‪เฮเซล
‪ยาน มูลเลอร์ จำเขาได้ไหม
‪เทือกเขาแอลป์ที่สวิส
‪เขากับเมียกลับมาจากทริปเล่นสกี
‪ฉันจำได้
‪เดินหน้า
‪ถอยหลัง
‪ใช่ นั่นแหละ ใช่ เมียเขา...
‪หนีมาตามตรอก
‪เขาฝากมาบอกว่าขอบคุณ
‪มันพูดเรื่องอะไร
‪ฉันไม่รู้
‪เขาซาบซึ้งใจต่อนายมาก
‪เฮเซล ที่ไว้ชีวิตเมียเขา
‪รู้ไหม อาจยังมีหวังให้เขา
‪เธอว่าไหม
‪ห้องน้ำ เดี๋ยวนี้
‪ทำดีมาก
‪ขอบใจ
‪นั่ง
‪นายบอกฉันว่ายิงเมียในตรอก
‪- ทำไมตอนนี้ได้ยินว่าไว้ชีวิต ‪- ไม่เอาน่า
‪อย่าตลกไปหน่อยเลย ‪คิดว่าฉันทำแบบนั้นเหรอ ฉันแค่...
‪ฉันเบื่อ
‪ฉันคิดว่าจะต่อให้เธอก่อน ให้มันน่าตื่นเต้นมากขึ้น
‪น่าตื่นเต้นเหรอ
‪เดี๋ยว
‪แล้วเด็กในโตเกียว
‪มันหายตัวไปจริงๆ ไหม
‪พระเจ้า เฮเซล
‪ยานบอกว่านายคือมนุษย์ที่แท้จริง เฮเซล
‪เขาบอกว่านายเป็นคนที่ช่างยอดเยี่ยม...
‪ไม่
‪ช่างมันแล้ว
‪หุบปากซะ
‪ช่วงนี้นายเป็นบ้าอะไร
‪นายแค่ไม่...
‪โดยเฉพาะกับงานนี้
‪นายไม่มีสมาธิ
‪ฉันนึกว่าเราลงเรือลำเดียวกัน
‪มองการณ์ไกลด้วยกัน
‪ใช่
‪ฉันขอโทษ
‪คุณเป็นน้องดิเอโกใช่ไหม
‪ฉันคือนักสืบแพทช์
‪ตำรวจ!
‪วางปืนลง ไม่งั้นโดนแน่
‪ผมจะออกไป อย่ายิง
‪- วางมือไว้บนหัว ไอ้เลว ‪- โอเค
‪แค่อย่ายิง
‪เฮเซล
‪หนีไปได้ไม่ไกลหรอก
‪นั่นไม่ใช่ปัญหาเดียว
‪กระเป๋าหิ้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪ขอให้เป็นเงินทีเถอะ
‪โอ้ เงินจ๋า
‪ตลกดี ถ้าฉันไม่รู้ว่าเขานิสัยเสีย
‪ฉันคงบอกว่าเขาเกือบจะน่ารักตอนหลับ
‪อย่าห่วง เดี๋ยวเขาก็สร่างเมา
‪กลับไปเป็นตัวเองแบบที่ไม่น่าคบ
‪ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้
‪ฉันต้องรู้ว่าเขาเกี่ยวข้องอะไรกับไอ้พวกบ้านั่น
‪ก่อนจะมีคนอื่นตายอีก
‪เรื่องที่เขาพูดก่อนหน้านี้...
‪นายว่าเขาหมายความว่าไง
‪นายลองโยนมีดบ้านั่นใส่ฉันอีกสิ
‪ฉันจะแจ้งตำรวจ
‪ต้องการอะไร อัล
‪ฉันไม่ใช่เลขาฯ ของนาย
‪มีผู้หญิงโทรหานาย ‪บอกว่าต้องการความช่วยเหลือจากนาย
‪ผู้หญิงไหน
‪ฉันไม่รู้ นักสืบสักคน
‪ฉันคิดว่าเธอพูดชื่อว่าบลอทช์หรืออะไรสักอย่าง
‪แพทช์
‪เธออยากให้ฉันช่วย
‪เธออยากให้นายไปพบ ‪ที่โรงแรมเน่าๆ ตรงถนนคาลฮูน
‪เมื่อไหร่
‪ประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน
‪บอกว่าเธอเจอน้องของนาย
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪- เคลาส์ ‪- เคลาส์
‪ไป ฉันจะรออยู่กับ...
‪เขา
‪เคลาส์
‪ไม่ๆๆๆ
‪ยูโดร่า ยูโดร่าๆ
‪ไม่นะ ไม่ๆๆ
‪ผมกำลังมา
‪ทำไมคุณไม่รอล่ะ
‪ผมต้องไปแล้วนะ
‪ผมอยู่ตรงนี้ตอนพวกเขามาถึงไม่ได้
‪(กริดดี้ โดนัท)
‪คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา