NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
1962 PRZYLĄDEK CANAVERAL
PRZESYŁKA EKSPRESOWA NACZELNE KONGA
Wszystko w porządku.
Nikt cię nie skrzywdzi.
Tu kontrola naziemna.
Jednostka została odłączona.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden,
zapłon…
Ciśnienie w kabinie stabilne, 5,5.
W kokpicie wszystko jak należy.
Od teraz ma sterowanie.
Oddziały ratunkowe coś meldują?
„Muzo! Męża wyśpiewaj,
co święty gród Troi zburzywszy,
długo błądził
i w tułaczce swojej”…
Reggie, on śpi.
W takim razie Homer musi poczekać.
Zaczynam myśleć, że tata nas unika.
Nie chcę psuć zabawy, ale musimy się stąd wynosić.
Kiedy mówisz „my”, kogo właściwie masz na myśli?
To dość jednoznaczne zdanie.
Słuchaj, nie wiem, kim jesteś ani skąd się wzięłaś,
ale sugeruję, żebyś niezwłocznie tam wróciła.
Ona ma rację. Musimy spadać.
Uratowałam ci życie, gnojku.
Gdyby nie ja,
zostałyby po tobie tylko krwawe skarpety.
W tym rzecz.
Jesteś za dobra. Zadajesz za dużo pytań.
Za dużo wiesz.
I walczysz jak ktoś, kto wie, co robi.
- Ma rację. - Potrafię sobie radzić,
więc jestem tą złą?
Kimkolwiek jesteś, przeszkadzasz.
Jeśli znowu cię zobaczę, zabiję cię.
Musimy iść.
Dostawałem po dupie.
A ty pomogłaś Piątce, a nie mnie.
- Czemu? - Bo jest dzieckiem, a ty mężczyzną.
Zacznij się tak zachowywać.
Diego…
- Nie możemy… - Wiesz co?
Miewam do czynienia z kłamcami.
Ale wolę, kiedy wiem, o czym kłamią.
Daj spokój, Diego. Serio? Po prostu odejdziesz?
Diego.
Jak się czujesz tego ranka?
Wybornie. A ty?
Jestem ciekaw, ile razy musisz spaść na dno,
zanim zaczniesz o siebie dbać?
Myślę, że pomiędzy 11 a 25.
Z jakim duchem teraz rozmawiasz?
Z kolejnym…
Kolejnym starym kowbojem.
W Teksasie jest ich pełno.
Zwykle są uroczy, ale ten…
ten jest brzydki i…
głupi.
To naprawdę konieczne?
Chcesz trochę?
Nie będę ci pomagać się stoczyć.
Twoje małżeństwo wisi na włosku, a protest zamienił się w zamieszki.
Jeśli to nie jest czas na picie,
to kiedy będzie?
Co się stało?
Od czego by tu zacząć?
Moja przytłaczająca sekta mnie znalazła, znowu zacząłem pić
i wyznałem dozgonną miłość…
gejowi, który jeszcze nie wie, że nim jest,
w knajpie w 1963 roku na oczach jego siedzącego w szafie wuja.
No, nie w tej kolejności, ale…
- Niezła z nas para. - No.
Jezu.
- Moment. - Grzeczna dziewczynka.
Mam mikser i dużo lepszy alkohol.
Jeśli mamy pić od rana, to porządnie.
Tak bardzo cię kocham.
Dzień dobry.
To kawa?
Chcesz?
Która godzina?
Nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Wiesz, że chcesz.
O Boże.
Zasłużyłyśmy na dzień wolnego.
Dobra, pół dnia.
Kilka godzin.
Cicho.
O co chodzi?
Musimy porozmawiać?
- O… - Chcesz porozmawiać?
Przez rozmowę coś staje się realne,
a realne rzeczy się kończą.
A to jest od tego lepsze.
Wczoraj mówiłaś, że mogłybyśmy uciec.
Może naprawdę możemy?
Niby dokąd?
Gdzieś, gdzie Harlan będzie bezpieczny…
a my mogłybyśmy być razem
przez cały czas.
Od razu bym się tam wybrała.
Cholera.
Carl wrócił wcześniej.
Nie rozumiem. Ciągle są na moim tropie.
- Kto? - Ci holenderscy socjopaci.
To Szwedzi, idioto.
Najemnicy, którzy mają nas usunąć, zanim jeszcze bardziej uszkodzimy czas.
Ale czemu teraz?
Nic mi nie było przez trzy miesiące, zanim się pojawiłeś.
Ja spędziłem tu rok i nikt ze mną nie zadzierał.
Nawet gdyby to była moja wina, a nie jest,
do końca świata zostało sześć dni,
a najbliżej taty byliśmy na podjeździe konsulatu.
Cóż…
to nie do końca prawda.
Co masz na myśli?
Widziałem go.
O kurde!
Diego!
Pięć?
Allison!
Dwa dziewięćdziesiąt dwa…
Dziewięćdziesiąt trzy.
Słuchaj, brakuje mi siedmiu centów.
Daj, co masz.
O kurde.
Cholera.
Przepraszam.
Dzięki.
Ale ten chłopak śmierdzi.
Dom.
„To zabrzmi dziwnie…
Reginaldzie Hargreeves…
jestem twoim synem”.
Wracajmy na parkiet.
Ale śmierdzi.
Tata?
Błagam, świat nie skończy się tak banalnie.
Możecie mi wierzyć.
Wiem, jak rzeczy się kończą.
Przez te wszystkie bomby i czerwone przyciski
jesteśmy blisko końca świata.
- Byle głupiec to wie. - Powiem tyle:
fizyka kwantowa mówi nam, że niczego nie możemy być pewni,
zwłaszcza gdy w grę wchodzi czas.
Wiedząc wszystko o tym, co jest teraz,
nie można przewidzieć, co się stanie.
Nie żyjemy w świecie zasad, tylko prawdopodobieństwa.
Jednak niektóre zdarzenia są bardziej prawdopodobne.
Na przykład niemal pewne jest, że w ciągu kilku następnych minut
naleję sobie kolejny kieliszek szampana.
No proszę.
To zabrzmi dziwnie, ale…
jestem twoim synem.
Nie jesteś.
- Ale jestem z przyszłości. - Nie jesteś.
Adoptowałeś mnie i sześcioro innych dzieci w 1989.
Wcale nie.
Wiem o bazie na Księżycu.
I o eksperymentach na małpiatkach.
Na małpach.
Słuchaj, wiem o tobie wszystko.
Proszę…
potrzebuję pomocy.
Nie wiem, kto cię tu przysłał
ani czego chcesz,
ale możesz wrócić do swoich mocodawców z CIA czy KGB.
Powiedz, że to najgłupszy podstęp w historii szpiegostwa.
Co? Czemu to jest głupie? Wiesz, że podróże w czasie są możliwe.
Nie chodzi o podróż w czasie.
Ja naprawdę nie lubię dzieci.
Nie mam i nie zamierzam ich mieć,
ale gdybym je miał,
oczekiwałbym od nich więcej niż nieogolonej twarzy,
kiepskiej higieny i groteskowych, małpich proporcji.
Ale…
przyjechałem autokarem.
Nie obchodzi mnie to.
A teraz ty i otaczający cię smród porażki
macie opuścić mój dom.
- To żałosne. - No cóż,
- mnie nie dźgnął w dupę. - Nie, brachu,
dźgnął cię w serce.
Czy to mój szlafrok?
- Nie. - Kogo obchodzi, w co kogo dźgnął?
Wie o podróżach w czasie.
Czemu tego nie ogarniesz i nie przeniesiesz nas w czasie?
Ktoś mu wyjaśni?
Próbował i utknął w apokalipsie.
Potem został bez włosów na jajach.
A ostatnio
rozrzuciłem rodzinę po trzech latach w Dallas
i być może spowodowałem zagładę.
Jeszcze jakieś pytania?
- Nie. - Zapominacie o najważniejszym.
Tata jest przywódcą złowieszczej koterii,
która chce zabić prezydenta.
- Koterii? - Zignoruj go.
Moim zdaniem mamy jedno wyjście.
Niby jakie?
Zebrać ponownie Akademię Umbrella.
No ba. Spotkanie rodzinne.
Może wy pogadacie z Allison?
Coś tam iskrzy?
- Musimy pogadać? - Nie, jest mężatką.
Stary, kiepska sprawa.
Poradzę sobie.
Pójdę po nią.
Przyprowadzisz Vanyę, nie miażdżąc jej?
Spróbuję.
Czekaj…
Co mam robić?
Przygotuj się na gości.
Trzeba było tam być.
Powiedział: „Wszystkie motele w okręgu”.
A ja: „Wszystkie?”. Myślałem, że się przesłyszałem.
A on na to: „Tak! Wszystkie”.
Vanya, słyszałaś?
Niby gdzie? Nie prenumeruje Prysznica Współczesnego.
Jestem w takim dobrym nastroju, że nie skomentuję.
To był komentarz.
Vanya, patrzysz na człowieka,
który załatwił największą sprzedaż w historii Pryszniców Waterton.
To świetnie, Carl.
Dziękuję.
Widzisz, Sissy?
Tak się gratuluje odnoszącemu sukcesy żywicielowi rodziny.
Carl, przestań.
Spędzimy całą trójką świetny dzień.
Najpierw śniadanie w Egyptian Room,
potem obejrzymy rodeo,
a na końcu ogromne steki w Cattlemen.
Vanya.
Może zrobisz sobie przerwę?
Carl, przestań.
Nie przed Harlanem.
Nie obchodzi go to.
Daj mi tylko buziaka.
Poczekaj, aż będziemy sami.
Nie mogę, kochanie.
- Będziesz musiał. - Carl.
- Nie wtrącaj się, Vanya. - Sissy.
Co w ciebie wstąpiło?
Mam dość tego, że mnie nie słuchasz!
Mam dość tego, że muszę zabiegać o twoją uwagę.
Jesteś moją żoną.
Co to było, do diabła?
Harlan, kochanie?
Założymy ci buty. Chodź.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Spędzę dzień z rodziną.
Wrobiłaś mnie?
Kochanie, naprawdę?
Te nordyckie imbecyle?
Mówiłaś, że są z Komisji. Że to nasi.
Właśnie wykonywałam misję, którą mi zleciłaś, a oni mi przeszkodzili.
- Rety. - Jestem spalona.
Pięć chce mnie zabić i nie wiem, o co ci chodzi.
Masz to, o co prosiłam?
Proszę.
Nóż Diego.
- Siadaj. - Nie.
Tak. Krwawisz, a ta wściekłość nie służy cerze.
Dobra, ale wciąż jestem zła.
Masz rację.
Okłamywałam cię.
Komisja…
nie ma pojęcia…
- że tu jesteśmy. - Co tu robimy?
Będziemy…
naprawiać coś…
co od bardzo dawna wymagało naprawy.
- Mam dość twoich zagadek, mamo. - Tak szybko?
Wykonałaś parę misji i już wszystko wiesz, tak?
Wielka Lila radzi sobie sama, nie ufa matce,
która wyrwała ją z tych okropnych slumsów,
która uratowała ją z rąk zapijaczonych, zaniedbujących ją rodziców,
która uczyła ją, jak żyć, jak kochać,
- jak przetrwać? - Mówisz, że kłamałaś.
Ty okłamałaś ich, oni mnie, wszyscy się okłamujemy.
Dorośnij, brzoskwinko.
Gdybyś musiała znać prawdę, powiedziałabym ci,
ale nie musiałaś, więc nie powiedziałam i wszystko się ułożyło.
Wcale nie. Straciłam Pięć.
Nie żyje?
Nie, ale wyrzucił mnie ze swojej bandy.
Coś ci się sączy z rany.
Kochanie, to…
- To żaden problem. - Jak to nie?
Ponieważ…
zaplanowałam nam wiele zajęć na dziś.
ROCCO I RODZINA, HYDRAULICY CZĘŚĆ NUMER 3555
Galaretki były kiedyś przysmakiem.
Żeby zrobić galaretkę,
trzeba ugotować mnóstwo kopyt…
końskich, krowich albo świńskich.
Ale nie każdy ma taką masę kopyt.
Dopiero kiedy…
paru nowojorczyków
wymyśliło, jak ją wysuszyć, my wszyscy
mogliśmy posmakować tej ambrozji.
Jak spróbujemy, zamkniesz się?
Może.
Proszę.
Jak się czujesz?
Kijowo, szczerze mówiąc.
A gdybyś miała to ująć
w skali od jednego do zniszczenia planety?
Serio?
Diego, odłóż nóż, idioto. Nic jej nie jest.
Ostatnim razem trzymała mnie w powietrzu
i wysysała ze mnie życie energetycznymi mackami.
Chyba mogę to przepracować?
Chętnie bym zobaczył taką mackę.
Nie pamiętam tego, ale przepraszam…
jeśli to coś znaczy.
Znaczy.
Mam teraz dużo na głowie.
Jest taka…
dziewczyna, którą lubię.
Myślałem, że ona mnie też, ale okazuje się…
Dzięki Bogu.
Jest tu kto?
Halo?
Nie znasz francuskiego.
Ale starocie.
Wiem, że to niemożliwe,
ale czy my wszyscy staliśmy się bardziej seksowni?
Vanya.
Nie wierzę, że mam siostrę.
Tęskniłam za tobą.
Chociaż ty jedna.
- Jesteś pijany. - Tak.
Nie, to było tylko kilka…
Jak słodko.
Nie. Jezu.
- Cześć. - Cześć, Vanny.
Klaus. Ben tu jest?
Nie.
Niestety duchy nie mogą podróżować w czasie.
Jaja sobie robisz?
No dobrze.
Przejdźmy do rzeczy.
- Co słychać, Vanny? - Cześć, Diego.
- Nie przywitasz się? - Witaj.
Słucham?
- Witaj! - Dziękuję!
Co tu robimy?
Zawsze lubiłaś się wspinać.
DO SZWEDÓW
INSTRUKCJE KOMISJI DLA SZWEDÓW
Dobra. Najpierw chcę was przeprosić.
Wiem, że dałem ciała, cofając nas w czasie i gubiąc was.
Ale najgorsze jest to…
że ściągnęliśmy tu koniec świata.
O Boże, znowu?
Wiedzieliście?
Czemu zawsze ostatni dowiaduję się o końcu…
O Boże.
Moja sekta będzie wściekła. Pięć!
Mówiłem im, że mamy czas do 2019.
Mamy go do poniedziałku. Sześć dni.
Czy to Vanya?
- Klaus. - Co? Zwykle to Vanya.
Masz jakiś trop?
Mamy jeden.
- O kurde, czy to tata? - Tak.
- To on? - Na trawiastym pagórku.
Diego i ja próbowaliśmy go zapytać, co to znaczy.
- Na razie nic nie wiemy. - Nie.
- Chce zabić JFK. - Może.
Ale nie wiemy, kto ani co powoduje dzień zagłady.
Może Kennedy, może coś innego.
Ale jeśli coś zmieni historię, musimy to naprawić.
Jak, skoro nie wiemy, co zepsuto?
To proste.
Wiemy, że tata spotyka się z podejrzanymi typami.
Za trzy dni będzie na pagórku, żeby zabić JFK.
Wiemy, co musimy zrobić.
- Zabić tatę. - Znaleźć tatę.
Żadne z nas nie powinno tu być.
Może to przez nas?
Ktoś tu zrobił coś, co psuje historię?
- Diego śledzi Oswalda. - A ty pracujesz dla Ruby’ego.
Allison zaangażowała się w lokalną politykę.
- A ty założyłeś sektę. - Dziękuję!
Ja jestem tylko nianią na farmie.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Może masz, a my o tym nie wiemy.
Posłuchajcie się.
Wszystko, co robimy, ma związek z JFK. To nie przypadek.
Luther i Ruby, Allison i protesty,
tata jest na pagórku, Klaus…
robi coś dziwnego i zboczonego, ale pewnie powiązanego.
Więc to jasne,
że trafiliśmy tu z konkretnego powodu.
By ocalić Johna Fitzgeralda Kennedy’ego.
A jeśli się mylisz?
SOWIECI ATAKUJĄ
To jest od nas ważniejsze!
Wszyscy giniecie.
Byłem tam. Widziałem to.
Nie potrafię zapomnieć.
Widziałem rosyjskie atomówki niszczące świat i was wszystkich
w wojnie, której wcześniej nie było.
Hazel poświęcił się, by nas uratować,
więc zamknijcie się i posłuchajcie mnie.
Nie wiem, czy to, co przeżyliśmy, ma z tym związek.
Nie wiem, czy jest jakiś powód.
Ale tata wie.
Musimy z nim porozmawiać, zanim wszyscy zginą.
Odpadam.
Słuchałeś, co mówiłem?
Słuchałem.
Słyszałem 58-latka, który wciąż chce, żeby tatuś wszystko naprawił.
Więc nie licz na mnie.
Musimy dorosnąć.
- Luther! - Wracaj.
- Dokąd to? - Daj spokój, Diego.
Zostaniesz, póki tego nie wyjaśnimy.
Kiedy małpa opanowała brudne chwyty?
Ja pieprzę.
Chętnie wtrząchnąłbym teraz tacos. Allison?
- Tacos? - Powinniśmy zaczekać.
Znasz ich.
Wieki potrwa, zanim sobie wszystko wyjaśnią.
Vanya, tacos?
Czy tacos mogą doprowadzić do końca świata?
Jest jeden sposób, żeby się przekonać.
- Pewnie. - Chodźmy!
Tęskniłem za wami…
i to bardzo.
- O co chodzi, wielkoludzie? - Zostaw mnie.
Co, odwinąłeś się Piątce i spadasz?
A jeśli próba powstrzymania zagłady ją sprowadzi?
- Co? - Mamy nic nie robić?
Od kiedy się poddajesz?
Odkąd zniszczyłem świat, bo przeceniłem swoje znaczenie.
Czyli chodzi o to, że nie sprostałeś wymaganiom staruszka?
Może. Wszyscy mamy bzika, gdy chodzi o tatę.
Ja nie.
To dupek. Ja jestem zajebisty. Proste.
Musisz to zrozumieć.
Dobra.
Skąd ta obsesja na punkcie JFK?
Jestem bohaterem.
- Powstrzymuję przestępców. - Nie. Tata powiedział, że nim jesteś.
Wszystkim nam tak powiedział.
A jeśli kłamał?
Może jesteśmy dziwolągami i nie powinniśmy zmieniać świata
- innym ludziom? - Wszyscy zmieniają świat.
Wszyscy.
To przerażające, ale tak to działa.
Jesteś taki cholernie wielki,
że czasem zapominam, jaki jesteś wrażliwy.
Wszystko się ułoży.
- Jesteśmy na dobrej drodze. - Skąd wiesz?
Bo odkąd wyszliśmy, śledzi nas czarne auto.
Na szóstej.
„Do moich prześladowców: Ja,
Reginald Hargreeves”… - Co?
...„zapraszam was na lekką kolację
w dniu 20 listopada 1963 roku, na godzinę 19,30
przy ulicy Magnolii 1624”.
Tylko lekką?
Co za tupet.
Coś poszło nie tak i już wszczyna wojnę.
Czy on nie wie, kim jestem?
Nie, Ray, wiesz dokładnie, kim jestem.
I to cię przerasta.
- Chronię go. - Przed czym?
Przed końcem świata na przykład.
Czy świat naprawdę się skończy za sześć dni?
Skończył się ostatnio, a robiliśmy wszystko, co Pięć mówił.
Byłoby dziwnie, gdyby Pięć wyrósł na przystojniaka, co?
- Dziwne, co? - Co?
Daj spokój, panno „Luther to mój kochanek”.
Nawet się nie całowaliśmy.
Ale wgapialiście się w siebie szczenięcymi oczami
przez całe dojrzewanie i śniadania, i całą resztę.
Nie jesteśmy braćmi i siostrami?
No, technicznie rzecz biorąc…
Jeśli musisz zaczynać od „technicznie rzecz biorąc”,
to już masz kłopoty.
Możemy się skupić?
Jak widać, nie ocalimy dziś świata,
ale może spróbujemy ocalić moje małżeństwo.
Nie!
Nie, bo to jakby…
jakby pytać zakonnicę, jak posuwać na sucho czyjąś nogę.
Kto tutaj ma pojęcie o związkach? Ona?
W sekretnym związku z gospodynią farmową.
- Ma imię. Sissy. - Choć to postęp
w porównaniu z poprzednim
- z seryjnym mordercą. - Co?
- Później. - A tymczasem ja pałam miłością
do żołnierza, którego jeszcze nie poznałem,
a Luther kocha swoją siostrę.
Jeszcze raz, nie jesteśmy biologicznym rodzeństwem.
Spójrzmy prawdzie w oczy, najzdrowszy związek w tej rodzinie
to Pięć i ten manekin, który pukał.
Akademia Umbrella wie o miłości tylko jedno…
to, jak ją schrzanić.
- Słuchacie radiostacji KBOX z Dallas. - Zdrowie.
Jak sobie radzicie?
Z czym?
Z podróżami w czasie, widzeniem zmarłych, końcem świata.
Ładuję dużo dragów.
Allison…
okłamuje samą siebie.
A ty tłamsisz w sobie wszystkie emocje,
aż czegoś nie wysadzisz.
Wolałabym już tego nie robić.
No to masz sześć dni, panienko.
Co mamy zrobić w sześć dni?
Imprezować?
Nie wiem.
Powiem Sissy, że ją kocham.
Nie chcę mieć tajemnic.
Tak.
Masz rację.
Tak, bo jeśli wszystko ma się spieprzyć,
przynajmniej będę szczera z mężem.
Czyli ja mam stawić czoła swojej sekcie?
Nie lubię grupowych rozstań. Nie umawiam się już z bliźniakami.
Ta rodzina jest niesamowita.
- Jasne. - Nie przesadzajmy.
Chodź tu, Vanya.
No już.
Chodź tu.
Kocham was.
Słuchajcie!
Uwielbiam tę piosenkę!
Co knujesz, wariatko?
Kogo to obchodzi? Miałeś mnie zabić.
- Pamiętam. - No to dawaj.
- Załatwmy to. - Dobra.
Czekam.
Masz już dość, Pięć?
Jesteś lepszy, niż myślałam.
A ty jesteś przeciętna.
Możesz już wyjść.
Dobra robota.
Rozgryzłeś to.
To nie było takie trudne.
Walczy jak każda kukiełka Komisji.
W każdym razie jesteśmy tu.
Znowu razem.
Muszę zapytać…
tęskniłeś, gnojku?
Sissy…
Vanya.
Nie zakradaj się tak.
Gdzie byłaś?
Na spotkaniu rodziny.
Jesteś pijana?
To nieważne.
Ważne jest to, co czuję, dobrze?
Czuję coś do ciebie.
- To kiepski moment. - To jedyny moment.
Bo ile czasu nam zostało?
Może lata, może dni, ale mamy tylko jedno życie.
Musimy kierować się sercem. A moje serce chce być z tobą.
Sissy!
Co z tym piwem, mała?
O kurde.
Przyłapałaś mnie goluteńkiego.
Prędzej czy później musiało się to stać.
Ale to nic.
Jesteś częścią rodziny.
Nie guzdraj się.
Spałaś z nim?
To wciąż mój mąż.
Którego już nie kochasz.
Bądź cierpliwa,
- muszę wymyślić… - O czym tu myśleć?
Jesteś nieszczęśliwa.
- Nikt nie jest ciągle szczęśliwy. - My możemy!
- Mówiłyśmy o wyjeździe. - Kotku,
to była taka poranna gadka,
kłamstwa, które pomagają przeżyć dzień.
Nie możemy spełniać marzeń.
Wiesz, Vanya,
może kiedy przypomnisz sobie,
jakie miałaś życie,
nie będziesz mówić innym, jak sami mają żyć.
Nie masz pojęcia, pod jaką jestem presją.
Nie ma czasu, żebyś szukała odwagi.
Co to znaczy?
Sześć dni.
Mamy sześć dni.
- Sześć dni do czego? - Nie mogę wyjaśnić, dobrze?
Musimy wyjechać teraz, proszę.
- Proszę, chodź. - Vanya.
Nie mogę.
Vanya.
Czekaj!
BIURO SIR REGINALDA HARGREEVESA
Tatuś wrócił.
Ray?
Posadź tyłek.
Siadaj.
Dużo myślałam…
i postanowiłam…
że wszystko ci powiem.
Napisy: Krzysiek Ceran