‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ปี 1962) ‪(แหลมคะแนเวอรัล)
‪(ส่งของต่างประเทศด่วน) ‪(วานรจากคองโก)
‪ไม่เป็นไรจ้ะ ตัวเล็ก
‪ไม่มีใครทำร้ายเจ้าหรอก
‪นี่คือศูนย์บัญชาการเมอร์คิวรี
‪ท่อของยานอวกาศเมอร์คิวรีหลุดแล้ว
‪เก้า แปด เจ็ด หก
‪ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪จุดเชื้อเพลิง...
‪ความดันห้องโดยสารคงที่ 5,5
‪ทุกอย่างในห้องคนขับปกติดี
‪มันกำลังจะควบคุมยานเองด้วยมือ
‪หน่วยกู้ซากแจ้งอะไรมาบ้างไหม
‪(โอดิสซี)
‪"ขับร้องในตัวข้า นพเทวี
‪และใช้ข้าเพื่อเล่าเรื่องราวของมนุษย์ ‪ผู้เก่งกาจในศาสตร์แห่งการต่อสู้
‪ผู้เที่ยวจาริก
‪ผู้ประสบปัญหานานหลายปี..."
‪เรจจี้ เขาหลับไปแล้ว
‪ถ้าอย่างนั้นคงต้องอ่านโฮเมอร์ทีหลัง
‪(โพโก)
‪เหมือนพ่อกำลังหลบหน้าเรายังไงไม่รู้
‪ไม่อยากทำตัวน่าเบื่อหรอกนะ ‪แต่เราน่าจะเผ่นกันได้แล้ว
‪คำว่า "เรา" นี่หมายถึงใครกันแน่
‪ก็ออกจะชัดเจนอยู่นะ
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใครมาจากไหน
‪แต่จะยังไงก็ตาม ฉันว่าแกรีบกลับไปเถอะ
‪เธอพูดถูก ห้า เราต้องรีบเผ่น
‪ฉันเพิ่งช่วยชีวิตนาย ไอ้เด็กอนุบาล
‪ถ้าฉันไม่ยื่นมือเข้าช่วย
‪นายคงเหลือแต่เสื้อสูตกับถุงเท้าโชกเลือด
‪นั่นละปัญหา
‪แกเก่งเกิน ถามคำถามมากไป
‪รู้มากไป
‪แถมต่อสู้เหมือนเคยฝึกมา
‪- ห้าพูดมีประเด็น ‪- ฉันปกป้องตัวเองเป็น
‪มันผิดนักเหรอ
‪ไม่ว่าแกจะเป็นใครก็ตาม แกเกะกะฉัน
‪ถ้าเจอกันอีก ฉันจะฆ่าแกทิ้ง
‪ดิเอโก เราต้องไปแล้ว
‪ตอนอยู่ในนั้นฉันโดนซ้อมเละ
‪แต่เธอไปช่วยห้า ไม่ช่วยฉัน
‪- ทำไม ‪- เพราะเขาเป็นเด็ก นายโตแล้ว
‪ทำตัวสมอายุหน่อย
‪ดิเอโก ฉัน...
‪- เราไม่ควร... ‪- จะบอกให้
‪ฉันเจอคนขี้โกหกจนชิน
‪แต่ชอบตอนรู้ว่าโกหกเรื่องอะไรมากกว่า
‪ไม่เอาน่า ดิเอโก ถามจริง เดินหนีกันเลยเหรอ
‪ดิเอโก
‪เช้านี้รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกดี๊ดี แล้วนายล่ะ
‪ถามหน่อย ชีวิตนายต้องตกต่ำอีกกี่ที
‪นายถึงจะเริ่มดูแลตัวเอง
‪ฉันว่าน่าจะระหว่าง 11 ถึง 25 ที
‪นายคุยกับผีใครอีกล่ะเนี่ย
‪อ๋อ ก็แค่...
‪ก็แค่คาวบอยแก่ๆ อีกคน
‪เทกซัสมีผีพวกนี้ยัวะเยี้ยเลย
‪ส่วนใหญ่ก็น่ารักอยู่นะ แต่คนนี้...
‪คนนี้ทั้งอัปลักษณ์...
‪และโง่
‪ต้องด่าด้วยเหรอ
‪สักกรึ๊บไหม
‪เคลาส์ ถ้าอยากหาคนเชียร์ ไปหาที่อื่น
‪อัลลิสัน ชีวิตคู่เธอมีปัญหา ‪แถมงานประท้วงกลายเป็นงานจลาจล
‪ถ้าตอนนี้ยังไม่เหมาะปาร์ตี้เมาเหล้า
‪แล้วเมื่อไรจะเหมาะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เริ่มตรงไหนดีล่ะ
‪ชาวลัทธิน่ารำคาญตามฉันจนเจอ ‪ฉันกลับมากินเหล้า
‪แล้วก็สารภาพรักที่ไม่มีวันจางแก่...
‪หนุ่มเกย์ที่ยังไม่รู้ตัวว่าเป็นเกย์
‪ในร้านอาหารปี 1963 ต่อหน้าลุงของเขา ‪ที่ดูก็รู้ว่าเป็นเกย์แต่ไม่ยอมรับ
‪ลำดับอาจไม่ถูกต้อง แต่...
‪- เรานี่สมกันดีเนอะ ‪- ใช่
‪ให้ตาย
‪- เฮ้ย ได้ไง ‪- ดีมาก
‪ฉันมีเครื่องปั่นกับเหล้าที่อร่อยกว่านี้เยอะ
‪ถ้าเราจะเมาแต่หัววัน อย่างน้อยต้องกินของดี
‪ฉันรักเธอที่สุด
‪ใช่เลย
‪อรุณสวัสดิ์
‪หวัดดี กาแฟใช่ไหม
‪เอาไหม
‪กี่โมงแล้ว
‪ไม่รู้และไม่สน
‪สนสิ
‪คุณพระช่วย
‪ฉันว่าเราควรได้หยุดสักวัน
‪ครึ่งวันก็ได้
‪สองสามชั่วโมง
‪เงียบเลย
‪มีอะไรเหรอ
‪เราต้องคุยกันไหม
‪- เรื่อง... ‪- อยากคุยไหมล่ะ
‪พอคุยแล้วมันจะเป็นจริงขึ้นมา
‪พอเป็นจริงแล้วมันก็จบได้
‪แบบนี้รู้สึกดีกว่า
‪จำตอนที่คุณพูดว่า ‪เราควรหนีตามกันไปเมื่อวานได้ไหม
‪ถ้าทำได้ล่ะ
‪จะไปที่ไหนได้
‪ที่ที่ปลอดภัยสำหรับฮาร์ลัน
‪ที่ที่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้...
‪ตลอดเวลา
‪ฉันอยากไปตอนนี้เลย
‪เวรแล้ว
‪คาร์ลกลับมาเร็ว
‪ฉันไม่เข้าใจ พวกมันตามฉันไม่เลิก
‪- ใคร ‪- พวกดัตช์โรคจิต
‪คนสวีเดนต่างหาก ไอ้โง่
‪ถูกจ้างมากำจัดเรา
‪ก่อนเราทำเส้นเวลานี้เสียหายกว่าเดิม
‪แต่ทำไมมาตอนนี้ล่ะ
‪ก่อนนายโผล่หัวมา ฉันปลอดภัยดีอยู่สามเดือน
‪ใช่ ฉันอยู่มาตั้งปีนึง ไม่เห็นมีใครมากวน
‪ต่อให้เป็นความผิดฉัน ซึ่งไม่ใช่แน่ๆ
‪เราก็เหลือเวลาแค่หกวันก่อนโลกแตก
‪และเราเข้าใกล้พ่อได้มากที่สุด ‪แค่ที่ถนนหน้าสถานกงศุล
‪คือ...
‪นั่นก็ไม่จริงซะทีเดียว
‪หมายความว่าไง
‪ฉันเจอพ่อ
‪บ้าจริง!
‪ดิเอโก!
‪ห้า
‪อัลลิสัน!
‪สองเหรียญเก้าสิบสอง...
‪สองเหรียญเก้าสิบสาม
‪นี่
‪ผมขาดไปเจ็ดเซนต์
‪เอามาเท่าที่มี
‪โธ่เว้ย
‪บ้าจริง
‪โทษทีครับ
‪ขอบคุณ
‪ตัวเหม็นแสบจมูก
‪(ดัลลัส)
‪(ลิตเติลร็อก)
‪(เซนต์หลุยส์)
‪(อินเดียแนโพลิส)
‪บ้าน
‪"ที่ผมพูดจะฟังดูบ้า
‪แต่เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์...
‪ผมเป็นลูกของคุณ"
‪กลับไปที่ฟลอร์เต้นรำกัน
‪ตัวเหม็นจัง
‪พ่อ
‪อย่ามาพูด โลกไม่แตก ‪ด้วยวิธีที่ซ้ำซากแบบนั้นหรอก
‪เชื่อผม
‪ผมรู้ว่าจุดจบรู้สึกยังไง
‪เรจ มนุษย์มีทั้งระเบิดและปุ่มยิง
‪เราใกล้ถึงวันสิ้นโลกแล้ว
‪- ขนาดคนเขลายังดูออก ‪- ผมจะบอกให้
‪หลักฟิสิกส์ว่าด้วยควอนตัมที่หลากหลาย ‪บ่งชี้ว่าเราจะมั่นใจเรื่องอะไรไม่ได้
‪โดยเฉพาะเมื่อเวลามีส่วนเกี่ยวข้อง
‪ต่อให้คุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับช่วงเวลานี้
‪ก็ไม่มีวันทำนายเหตุการณ์ต่อไปได้
‪กฎเกณฑ์ไม่ได้ปกครองจักรวาลนี้ ‪แต่โอกาสความน่าจะเป็นต่างหาก
‪แต่ทว่าบางเหตุการณ์ ‪ก็มีความน่าจะเป็นไปได้มากกว่า
‪ยกตัวอย่างเช่น ในอีกไม่กี่นาทีนี้ ‪แทบจะรับประกันได้เลยว่า
‪ผมจะไปหยิบแชมเปญมาอีกแก้ว
‪จริงอย่างว่า
‪ที่ผมพูดจะฟังดูบ้า แต่ว่า...
‪ผมเป็นลูกของคุณ
‪ไม่ใช่ซะหน่อย
‪- จริงนะ ผมมาจากโลกอนาคต ‪- ไม่จริง
‪พ่อรับเลี้ยงผมกับเด็กอีกหกคนในปี 1989
‪- เปล่าซะหน่อย ‪- ผม...
‪ผมรู้เรื่องฐานดวงจันทร์
‪ผมรู้เรื่องที่พ่อทดลองกับลิง
‪วานร
‪ฟังนะ ผมรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับพ่อ
‪ขอร้อง
‪ผมอยากให้ช่วย
‪ฟังนะ ฉันไม่รู้ว่าใครส่งแกมา
‪หรือว่าแกต้องการอะไร
‪แต่เชิญกลับไปบอกเจ้านายที่ซีไอเอหรือเคจีบีซะ
‪ว่านี่เป็นกลโกงสายลับ ‪ที่น่าขันที่สุดในประวัติศาสตร์
‪อะไร ทำไม น่าขันยังไง
‪พ่อก็รู้ว่าการข้ามเวลาเป็นไปได้
‪ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การข้ามเวลา
‪ฉันเกลียดเด็กเข้าไส้
‪ฉันไม่มีลูกและไม่คิดจะมี
‪แต่ถ้าเกิดมีขึ้นมา
‪ฉันคงไม่เอาลูกไว้หนวดเครารุงรัง
‪ซกมก และรูปร่างสัดส่วนพิศดารเหมือนลิงหรอก
‪แต่...
‪ผมนั่งรถบัสมา
‪ฉันไม่สน
‪ทีนี้ก็ลากตัวเอง ‪พร้อมกลิ่นเหม็นสาบของคนล้มเหลว
‪ออกไปจากบ้านฉันซะ
‪- น่าสมเพชว่ะ ‪- เออ
‪- อย่างน้อยก็ไม่ได้โดนแทง ‪- ไม่จริง
‪พ่อแทงหัวใจนาย
‪เสื้อคลุมของผมใช่ไหม
‪- ไม่ใช่ ‪- ใครจะสนว่าพ่อแทงอะไร
‪พ่อรู้เรื่องการข้ามเวลา
‪เดี๋ยว ทำไมไม่ใช้พลังของคุณ ‪แล้วข้ามเวลาไปแก้ล่ะ
‪มีใครอยากอธิบายไหม
‪รอบแรกเขาไปติดอยู่หลังวันสิ้นโลก
‪รอบสองกลับมาเป็นเด็กใหม่
‪รอบล่าสุดที่ลอง
‪ฉันพาพี่น้องมากระจายในช่วงสามปี ‪ที่ดัลลัส รัฐเทกซัส
‪ซึ่งน่าจะทำให้เกิดวันล้างโลก
‪มีคำถามอีกไหม เอลเลียต
‪- ไม่ ‪- มองภาพรวมกันหน่อย
‪พ่อเป็นหัวโจกก๊กชั่วร้าย
‪ที่วางแผนฆ่าประธานาธิบดี
‪- ก๊กเหรอ ‪- อย่าไปฟัง
‪ฉันว่าเรามีแค่ทางเลือกเดียว
‪เหรอ อะไรล่ะ
‪ได้เวลารวมพลอัมเบรลลา อคาเดมี่แล้ว
‪ใช่เลย ประชุมครอบครัว
‪โอเค งั้นคนอื่นไปตามอัลลิสันที
‪ยังปิ๊งกันอยู่เหรอ
‪- นี่เราต้องคุยกันไหม ‪- ไม่ เธอแต่งงานแล้ว
‪โห เจ็บว่ะ
‪ฉันไหว
‪ฉันไปตามเอง
‪นายไปตามแวนญาโดยไม่กอดเธอจนตายได้ไหม
‪จะพยายาม
‪เดี๋ยว...
‪ให้ผมทำอะไร
‪เตรียมรับแขก
‪คุณน่าจะได้ไปเห็น
‪เขาบอกว่า "โฮโจทุกสาขา ‪ในแถบตะวันตกเฉียงใต้"
‪ผมก็ถาม "ทุกสาขาเหรอ" ‪เพราะไม่มั่นใจว่าฟังถูกไหม
‪เขาก็ตอบว่า "ใช่ ทุกสาขา"
‪แวนญา รู้ข่าวหรือยัง
‪จะรู้ได้ไง คาร์ล ‪เธอไม่ได้รับหนังสือพิมพ์หัวฝักบัว
‪วันนี้ผมอารมณ์ดี ดังนั้นผมจะไม่พูดอะไรตอบโต้
‪นั่นก็คำตอบโต้
‪แวนญา คุณกำลังมองคน
‪ที่ปิดการขายครั้งยักษ์ใหญ่
‪สำหรับบริษัทอุปกรณ์อาบน้ำวอเตอร์ตัน
‪เยี่ยมไปเลย คาร์ล
‪ขอบคุณ แวนญา
‪เห็นไหม ซิสซี่
‪นั่นคือวิธีการแสดงความยินดี ‪กับผู้หาเลี้ยงครอบครัวที่เก่งเป็นเลิศ
‪คาร์ล หยุด
‪วันนี้ผมเตรียมกิจกรรมให้เราสามคนแล้ว
‪ก่อนอื่นเราจะไปกินบุฟเฟต์ที่อียิปเชียนรูม
‪จากนั้นไปดูแข่งขี่แกะ
‪เสร็จแล้วไปกินสเต๊กชิ้นใหญ่ที่ร้านแคตเทิลเมน
‪แวนญา
‪คุณน่าจะไปพักผ่อนได้แล้วนะ
‪คาร์ล หยุด
‪ต่อหน้าฮาร์ลันเนี่ยนะ
‪ฮาร์ลันไม่สนหรอก
‪ผมแค่อยากจุ๊บ
‪รอตอนอยู่กันลำพังไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้ครับ ที่รัก
‪- ยังไงก็ต้องรอ ‪- คาร์ล
‪- ไม่ต้องมายุ่ง แวนญา ‪- ซิสซี่
‪คุณเป็นบ้าอะไร
‪ฉันเบื่อเต็มทีแล้วที่คุณไม่เคยฟังเลย
‪ผมแม่งก็เบื่อเต็มทีแล้วที่คุณไม่สนใจผมเลย
‪สรุปเป็นเมียผมหรือเปล่า
‪แตกได้ไงวะ
‪ฮาร์ลัน ลูกรัก
‪ใส่รองเท้าดีกว่าจ้ะ
‪เป็นไรไหม
‪ไม่ ฉันสบายดี
‪แค่จะไปใช้เวลาอยู่กับครอบครัว
‪แม่จัดฉากหนูเหรอ
‪ลูกรัก ถามอะไร
‪ไอ้พวกนอร์ดิกไง
‪ไหนบอกว่าของคอมมิชชั่น ว่าอยู่ข้างเรา
‪หนูกำลังทำภารกิจของเราอยู่
‪ภารกิจที่แม่มอบหมาย แต่พวกมันมาขวาง
‪- ต๊ายตาย ‪- ตอนนี้ความแตกแล้ว
‪ห้าอยากฆ่าหนู และหนูไม่รู้ว่าแม่ต้องการอะไร
‪ได้เอาของที่แม่ขอมาไหม
‪เอาไป
‪มีดของดิเอโก
‪- นั่ง ‪- ไม่
‪ต้องนั่ง ลูกเลือดออก ‪และความโกรธทำให้แก่นะ นั่งลง
‪ก็ได้ แต่หนูยังไม่หายโกรธแม่
‪ลูกพูดถูก
‪แม่โกหกลูก
‪คอมมิชชั่น...
‪ไม่รู้ว่า...
‪- เราอยู่ที่นี่ ‪- แล้วเรามาทำอะไร
‪เรามา...
‪แก้ไขเรื่องราว...
‪ที่ผิดมานานมากแล้ว
‪- หนูเซ็งปริศนาแม่แล้ว ‪- เซ็งแล้วเหรอ
‪ทำแค่สองภารกิจก็รู้ดีไปซะทุกเรื่องแล้วสินะ
‪สาวไลล่าจัดการเองได้ ไม่ไว้ใจแม่แล้ว
‪แม่ผู้ที่พาเธอออกมาจากสลัมอันน่ากลัว
‪แม่ที่ช่วยเธอจากเงื้อมมือ ‪พ่อแม่ที่ติดเหล้าและไม่ใส่ใจเธอ
‪แม่ที่สอนวิธีใช้ชีวิต วิธีรักใคร
‪- และวิธีเอาตัวรอด ‪- แม่เพิ่งยอมรับว่าโกหก
‪ลูกโกหกพวกมัน พวกมันโกหกแม่ ‪และทุกคนโกหกกัน
‪หัดโตซะที คนดี
‪ถ้าแม่คิดว่าลูกต้องรู้ความจริง แม่คงบอกไปแล้ว
‪แต่ไม่ต้องรู้ แม่เลยไม่บอก
‪ทุกอย่างก็ออกมาดีนี่
‪ไม่จริง หนูเสียห้าไป
‪ตายแล้วเหรอ
‪เปล่า แต่มันไล่หนูออกจากแก๊งซ่า
‪แผลแม่มีหนอง
‪ลูกรัก มัน...
‪- ไม่เห็นมีปัญหาเลย ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะว่า...
‪วันนี้แม่เตรียมกิจกรรมให้เราไว้แน่น
‪(บริษัทประปาร็อคโค่และครอบครัว) ‪(ชิ้นส่วนหมายเลข 3555)
‪อย่างที่รู้ เยลลี่เคยเป็นอาหารหรู
‪จะทำได้ก็ต้องต้มกีบเท้าสัตว์เป็นจำนวนมาก
‪ไม่ว่าจะกีบเท้าม้า วัว หมู อะไรก็ได้
‪แต่ใช่ว่าทุกคนจะมีกีบเท้าสัตว์เยอะขนาดนั้น
‪จนกระทั่ง...
‪ชาวนิวยอร์กใจกล้าสองคน...
‪คิดค้นวิธีการอบแห้งเพื่อที่พวกคนตาดำๆ
‪จะได้มีวาสนากินแอมโบรเซียกับเขาบ้าง
‪ถ้าเรากิน นายจะหุบปากไหม
‪ไม่แน่
‪เอาไป
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ห่วยแตก บอกตรงๆ
‪เธอว่าพลังเธออยู่ระดับไหน ‪จากหนึ่งถึงฆ่าทุกอย่างบนโลกได้
‪ถามจริง
‪ดิเอโก เก็บมีดซะสิไอ้งั่ง เธอโอเค
‪ครั้งล่าสุดที่เจอเธอ เธอยกฉันลอยกลางอากาศ
‪แล้วใช้หนวดพลังงานดูดลมปราณฉัน
‪ฉันว่าฉันมีสิทธิ์ทำใจพักนึง
‪ผมอยากเห็นหนวดพลังงานมากเลย
‪ฉันจำไม่ได้ว่าทำอะไรลงไป แต่ฉันขอโทษ
‪หายผวาบ้างไหม
‪หายแล้ว
‪ตอนนี้มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ
‪มันมี...
‪สาวคนนึงที่ฉันชอบ
‪ฉันนึกว่าเธอชอบฉัน แต่ปรากฏว่า...
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪มีใครอยู่ไหม
‪สวัสดี
‪นายไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส
‪ว้าว ของเก่าพวกนี้...
‪อ้าว ว้าว
‪ฉันรู้นะว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ว่า...
‪พวกเราทุกคน...
‪เซ็กซี่ขึ้นใช่ไหม
‪แวนญา
‪ไม่อยากเชื่อว่ามีพี่สาว
‪ฉันคิดถึงเธอนะ
‪ดีเลยที่มีคนคิดถึงบ้าง
‪- นายเมานี่นา ‪- ใช่
‪เปล่า ก็แค่... ไม่กี่...
‪น่ารักจังเลย
‪ไม่เอา จะบ้าตาย
‪- หวัดดี ‪- ไง แวนญา
‪เคลาส์ เบนอยู่ไหม
‪ไม่อยู่
‪ไม่ เคราะห์ร้ายที่ผีเดินทางข้ามเวลาไม่ได้
‪มึงล้อกูเล่นใช่ไหม
‪งั้นก็โอเค
‪เข้าเรื่องกันดีกว่า
‪- แวนญา เป็นไงบ้าง ‪- ไง ดิเอโก
‪- ไม่ทักทายเลยเหรอ ‪- หวัดดี อัลลิสัน
‪ว่าไงนะ
‪- หวัดดี อัลลิสัน! ‪- ขอบใจ
‪เรามาที่นี่ทำไม
‪ลูกปีนเก่งเสมอมา ลูกรัก
‪(โปรดทราบ: พวกสวีเดน)
‪(เดอะ คอมมิชชั่น) (บันทึกความจำสำนักงาน) ‪(ถึง: พวกสวีเดน)
‪เอาละ ก่อนอื่นฉันอยากขอโทษ
‪ฉันรู้ตัวว่าพลาดอย่างแรง
‪เรื่องเดินทางย้อนเวลามาติดแหง็ก
‪แต่เรื่องที่บัดซบที่สุดคือ
‪เราพกเอาวันสิ้นโลกกลับมาด้วย
‪แม่เจ้า อีกแล้วเหรอ
‪ทุกคนรู้แล้วเหรอ
‪ทำไมฉันเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องวันสิ้น...
‪คุณพระช่วย
‪สาวกลัทธิของฉันปรี๊ดแตกแน่ ห้า
‪ฉันบอกไปว่ามีเวลาถึงปี 2019
‪เรามีเวลาถึงวันจันทร์ เหลือหกวัน
‪ฝีมือแวนญาใช่ไหม
‪- เคลาส์ ‪- อะไร ก็ปกติฝีมือแวนญา
‪มีเบาะแสไหม ห้า
‪มีอันนึง
‪- แม่เจ้า นั่นพ่อเหรอ ‪- ใช่
‪- คนนั้นเหรอ ‪- และพ่อยืนบนเนินหญ้า
‪ฉันกับดิเอโกพยายามคุยกับพ่อแล้ว ‪ว่ามันแปลว่าอะไร
‪- แต่ไม่รู้สักอย่าง ‪- ไม่จริง
‪- เรารู้ว่าพ่อจะฆ่าเคนเนดี้ ‪- ไม่แน่
‪แต่เราไม่รู้ว่าใครหรืออะไรจุดชนวนวันล้างโลก
‪อาจเป็นเคนเนดี้ ‪หรืออาจเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวกันเลย
‪แต่ถ้าเรารู้ว่าอะไรเปลี่ยนเส้นเวลา ‪เราก็ต้องแก้ไข
‪แต่จะแก้ยังไงถ้าไม่รู้ว่าพังตรงไหน
‪โถ่ คิดเอาสิ
‪เรารู้ว่าพ่อนัดประชุมลับกับคนไม่น่าไว้ใจ
‪เรารู้ว่าอีกสามวันพ่อจะอยู่ที่เนินหญ้า ‪เพื่อฆ่าประธานาธิบดี
‪คงรู้แล้วนะว่าเราต้องทำอะไร
‪- ฆ่าพ่อ ‪- ตามหาพ่อ
‪พวกเราไม่ควรมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม
‪ถ้าผิดที่เราล่ะ
‪มีใครทำอะไรให้เส้นเวลาพังหรือเปล่า
‪- ดิเอโกสะกดรอยตามลี ฮาร์วี่ย์ ออสวอลด์ ‪- นายทำงานให้แจ็ค รูบี้
‪อัลลิสันไปพัวพันกับการเมืองท้องถิ่น
‪- โอเค นายตั้งลัทธิ ‪- ขอบใจ!
‪ฉันเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็กในฟาร์ม
‪ไม่ได้ไปทำเรื่องอะไรเลย
‪อาจทำก็ได้ เราแค่ยังไม่รู้
‪ฟังคำพูดตัวเองสิ
‪ทุกอย่างในชีวิตใหม่เราเกี่ยวข้องกับเคนเนดี้
‪ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
‪ลูเธอร์ทำงานให้รูบี้ อัลลิสันประท้วงรัฐบาล
‪พ่ออยู่บนเนินหญ้า เคลาส์...
‪ทำเรื่องที่พิลึกและลามก แต่น่าจะเกี่ยวข้องกัน
‪เห็นได้ชัดว่า
‪พวกเราถูกส่งกลับมาทำเรื่องพิเศษอย่างเดียว
‪ช่วยชีวิตจอห์น ฟิตซ์เจอรัลด์ เคนเนดี้
‪ดิเอโก ถ้านายคิดผิดล่ะ...
‪(โซเวียตโจมตีสหรัฐฯ)
‪เรื่องนี้ใหญ่กว่าตัวเรา!
‪ทุกคนตายหมด
‪ฉันเห็นกับตา
‪อยากลืมแต่ลืมไม่ลง
‪ฉันเห็นระเบิดนิวเคลียร์รัสเซีย ‪เผาโลกและพวกนายทุกคนเป็นผุยผง
‪ในสงครามที่ไม่เคยมีกระทั่งเราพามันมาด้วย
‪และเฮเซลสละชีวิตเพื่อช่วยเรา
‪ดังนั้นหุบปากซะแล้วฟังฉันให้ดี
‪ฉันไม่รู้ว่าประสบการณ์ของพวกเรา ‪เกี่ยวโยงกันหรือเปล่า
‪ฉันไม่รู้ว่าทุกอย่างมีเหตุผลไหม
‪แต่พ่อรู้แน่
‪เราต้องไปคุยกับพ่อ ‪ก่อนทุกคนและทุกอย่างที่เรารู้จักจะตาย
‪โอเค ฉันขอบาย
‪ได้ยินที่พูดไหม ลูเธอร์
‪เออ ได้ยิน
‪ฉันได้ยินเสียงคนแก่อายุ 58 ‪ที่อยากให้พ่อจ๋าแก้ไขปัญหาให้
‪ฉันไม่เอาด้วยหรอก
‪ถึงเวลาโตกันได้แล้ว
‪- ลูเธอร์ ‪- กลับมาเถอะ
‪- จะไปไหน ‪- ไม่ต้อง ดิเอโก
‪ห้ามใครไปไหนจนกว่าจะคิดอะไรออก
‪ฉิบ...
‪ไอ้พี่ลิงไปหัดเล่นสกปรกมาจากไหน
‪บัดซบ
‪ตอนนี้ฉันเปรี้ยวปากอยากกินทาโกสุดๆ ‪ไปไหม อัลลิสัน
‪- ทาโก ‪- เราควรรอไหม
‪เธอก็รู้นิสัยพวกนั้น
‪อาจใช้เวลาปรับความเข้าใจกันทั้งชาติก็ได้
‪แวนญา กินไหม
‪มีทางที่ทาโกจะทำให้โลกแตกหรือเปล่า
‪มีแค่ทางเดียวที่จะรู้ได้นี่
‪- ไปสิ ‪- ไปกันเถอะ
‪ฉันคิดถึงทุกคน...
‪มากเลย
‪- นายเป็นอะไร พี่เบิ้ม ‪- ไม่ต้องมายุ่ง ดิเอโก
‪ทำไม ต่อยห้าแล้วจะโกยเลยเหรอ
‪ความพยายามหยุดวันล้างโลก ‪อาจทำให้เกิดวันล้างโลกก็ได้
‪- เคยคิดบ้างไหม ‪- งั้นให้อยู่เฉยๆ เหรอ
‪ยอมแพ้ง่ายตั้งแต่เมื่อไร
‪ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ฉันทำลายโลก ‪ด้วยการคิดว่าตัวเองสำคัญเกินไปไง
‪งั้นนี่ก็เป็นเรื่องที่นายไม่เคยดีพอสำหรับพ่อน่ะสินะ
‪ก็อาจใช่ ไม่รู้สิ ‪พอเป็นเรื่องพ่อแล้วเราบ้ากันหมด
‪ฉันไม่บ้า
‪พ่อเฮงซวย ส่วนฉันเจ๋ง ไม่ต้องคิดมาก
‪ทำความเข้าใจไว้เลย
‪ได้
‪งั้นทำไมนายหมกมุ่นกับเคนเนดี้ล่ะ
‪ฉันเป็นฮีโร่
‪- ฮีโร่ต้องสู้โจร ‪- ไม่ใช่
‪ไม่ พ่อบอกว่านายเป็นฮีโร่
‪จริงไหม พ่อบอกลูกทุกคน
‪แต่ถ้าพ่อโกหกล่ะ
‪ถ้าเราเป็นแค่ตัวประหลาดที่ไม่มีสิทธิ์
‪- ไปเปลี่ยนโลกล่ะ ‪- ทุกคนเปลี่ยนโลกได้ ลูเธอร์
‪ทุกคนเลย
‪และมันน่ากลัว แต่ก็เป็นแบบนั้นแหละ
‪นายนี่มันตัวใหญ่โคตรๆ
‪บางทีฉันก็ลืมไปว่านายมันใจเสาะแค่ไหน
‪ทุกอย่างจะดีเอง
‪- เรามาถูกทางแล้ว ‪- เหรอ รู้ได้ไง
‪มีรถยาวคันสีดำขับตามเรามา ‪ตั้งแต่ออกจากบ้านเอลเลียต
‪หกนาฬิกา
‪"ถึงผู้ติดตาม: ผม...
‪- เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์..." ‪- อะไรนะ
‪"ขอเชิญชวนคุณมารับประทานอาหารค่ำมื้อเบาๆ
‪ในวันที่ 20 พฤศจิกายน 1963 เวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง
‪บ้านเลขที่ 1624 ถนนแมกโนเลีย"
‪มื้อค่ำเบาๆ เหรอ
‪เขากล้าดียังไง
‪ผิดพลาดแค่นิดเดียวก็ประกาศศึกกันแล้ว
‪มาบอกว่าไม่รู้ว่าฉันเป็นใครเนี่ยนะ
‪ไม่ใช่ เรย์ คุณรู้ดีว่าฉันเป็นใคร
‪คุณแค่รับไม่ได้
‪- ฉันกำลังปกป้องเขา ‪- จากอะไร
‪วันสิ้นโลกไง นั่นอย่างแรก
‪โลกจะแตกในอีกหกวันจริงเหรอ
‪ครั้งที่แล้วก็แตกนี่ ‪และเราพยายามทุกวิถีทางตามที่ห้าบอกแล้ว
‪มันจะแปลกไหมถ้าห้าโตเป็นหนุ่มฮอต
‪- จะแปลกไหม ‪- อะไร
‪อย่ามาพูด ยัย "ลูเธอร์เป็นคนรักของฉัน"
‪เราไม่เคยจูบกันด้วยซ้ำ
‪ใช่ แต่เธอกับเขาทำตาหวานใส่กันจนมดจะขึ้น
‪ตลอดช่วงวัยรุ่นของเรา หวานกันทุกมื้อเช้า
‪เราเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ
‪คือว่าโดยหลักการแล้ว...
‪หลักกงหลักการอะไร ถ้าต้องใช้คำนั้น
‪ก็แปลว่าเธอจนมุมแล้ว
‪โอเค มีสมาธิหน่อย
‪ชัดมากว่าเราไม่กอบกู้โลกคืนนี้หรอก แต่บางที
‪เราน่าจะกอบกู้ชีวิตคู่ของฉันกันนะ
‪ไม่!
‪ไม่ เพราะมันเหมือน...
‪เหมือนขอให้แม่ชีสอนเด้าขาใครงั้นแหละ
‪ในห้องนี้มีใครรู้เรื่องความรักซะที่ไหน คนนี้...
‪แอบรักคุณนายที่ฟาร์มไหนสักแห่ง
‪- เธอชื่อซิสซี่ ‪- ซึ่งก็ยังดีกว่า
‪คนรักคนที่แล้ว
‪- ที่เป็นฆาตกรต่อเนื่อง ‪- ว่าไงนะ
‪- ฉันกำลังมีใจ... ‪- ไว้ค่อยบอก
‪ให้กับทหารที่จริงๆ แล้วยังไม่เคยเจอกันเลย
‪ส่วนลูเธอร์รักน้องสาวตัวเอง
‪โอเค ขอย้ำ ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ
‪ยอมรับซะ ความสัมพันธ์ที่ดี ‪และยืดยาวที่สุดในครอบครัวนี้
‪ก็คือตอนที่ห้าเอากับหุ่นตัวนั้น
‪สิ่งเดียวที่อัมเบรลลา อคาเดมี่ ‪รู้เรื่องความรัก...
‪คือวิธีทำมันพังยับ
‪- คุณกำลังรับฟังสถานีเคบีโอเอ็กซ์ ดัลลัส ‪- ดื่ม
‪พี่ๆ รับมือยังไง
‪รับมืออะไร
‪ก็ทั้งหมดเลย ทั้งเรื่องข้ามเวลา ‪เห็นคนตาย วันสิ้นโลก
‪ฉันพี้ยาจนเมาเยิ้ม
‪อัลลิสัน...
‪โกหกตัวเอง
‪ส่วนเธอเก็บกดความรู้สึกเอาไว้ข้างในลึกๆ
‪จนกระทั่งเธอระเบิดทุกอย่าง
‪อืม ฉันอยากเลิกทำแบบนั้นแล้ว
‪เธอมีเวลาหกวันจ้ะ
‪มีแค่หกวันจะทำอะไรได้ล่ะ
‪ปาร์ตี้ไง
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันจะบอกรักซิสซี่
‪ฉันไม่อยากมีความลับ
‪อืม
‪ใช่
‪ใช่ เธอพูดถูก
‪ใช่ เพราะถ้ามันจะต้องเละเป็นโจ๊กอยู่ดี
‪อย่างน้อยฉันก็น่าจะบอกความจริงผัว
‪แปลว่าฉันต้องไปเผชิญหน้าลัทธิใช่ไหม
‪ไม่ชอบการเทหมู่เลย
‪ถึงได้เลิกคบฝาแฝดไง
‪ครอบครัวนี้สุดยอด
‪- เอาที่สบายใจ ‪- อย่าคิดไปไกล
‪มานี่ แวนญา
‪มาสิ
‪มาเลย
‪ฉันรักพวกเธอ
‪พวกเรา!
‪ฉันชอบเพลงนี้มาก
‪มีแผนอะไร ยัยบ้า
‪แคร์อะไร ไหนบอกว่าถ้าเจอฉันอีกจะฆ่าทิ้ง
‪- ฉันจำได้ ‪- เอาสิ เด็กปากดี
‪- ให้รู้กันไปเลย ‪- ได้
‪ฉันรออยู่นะ
‪เบื่อหรือยัง ห้า
‪เก่งกว่าที่คิดนะเนี่ย
‪แต่แกแค่พอใช้
‪ออกมาได้แล้ว
‪เก่งมาก
‪คิดออกจนได้
‪ก็ไม่เห็นจะยาก
‪ฝีมือต่อสู้มันก็เหมือนกับเด็กคอมมิชชั่นทุกตัว
‪ช่างมัน ถึงจุดนี้แล้ว
‪เจอกันอีกแล้ว
‪ฉันขอถามหน่อย...
‪คิดถึงฉันหรือเปล่า ไอ้เด็กเปรต
‪ซิสซี่
‪แวนญา
‪อย่าทำฉันสะดุ้งแบบนั้นสิ
‪ไปไหนมา
‪งานรวมญาติน่ะ
‪นี่คุณเมาเหรอ
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪ที่สำคัญคือฉันมีความรู้สึก โอเคไหม
‪และฉันมีใจให้คุณ
‪- แวนญา ตอนนี้ไม่เหมาะ ‪- ก็มีแค่ตอนนี้เนี่ย
‪เพราะเราเหลือเวลาอีกแค่ไหน
‪อาจหลายปี หลายวัน แต่เราเกิดมาครั้งเดียว
‪และเราต้องเชื่อหัวใจ
‪ใจฉันอยากอยู่กับคุณ
‪ซิสซี่!
‪หยิบเบียร์นานจังเลย
‪อ้าว
‪คุณมาเห็นตอนผมเปลือยล่อนจ้อนพอดี
‪ยังไงมันก็คงต้องเห็นสักวันแหละ
‪ไม่เป็นไร
‪คุณเป็นคนในครอบครัว
‪อย่าโอ้เอ้นะ
‪นอนกับเขาเหรอ
‪เขาเป็นสามีฉันนี่
‪คุณไม่รักเขาแล้ว
‪ใจเย็นๆ หน่อยสิ
‪- ให้ฉันคิด... ‪- ยังต้องคิดอะไรอีกล่ะ
‪ฉันเห็นคุณไม่มีความสุข
‪- ใครที่ไหนจะมีความสุขตลอดเวลา ‪- เราไง
‪- เราเพิ่งคุยกันว่าจะหนีไป ‪- ที่รัก
‪ก็แค่คุยกันบนเตียง
‪คำโกหกที่ช่วยให้เราทนใช้ชีวิตนี้ได้
‪เราไม่ได้ใช้ชีวิตในฝันหรอก
‪นี่ แวนญา
‪บางทีพอคุณจำชีวิตเดิมของตัวเองได้
‪คุณคงไม่มาบอกคนอื่นว่าต้องใช้ชีวิตยังไง
‪คุณไม่รู้เลยว่าฉันกดดันมากแค่ไหน
‪ฉันรู้ว่าใกล้หมดเวลาที่คุณจะรวบรวมความกล้า
‪แปลว่าอะไร
‪หกวัน
‪เรามีเวลาหกวัน
‪- อีกหกวันจะมีอะไร ‪- ฉันอธิบายไม่ได้
‪แต่เราต้องไปเดี๋ยวนี้ ขอร้อง
‪- ขอร้อง มาสิ ‪- แวนญา
‪ฉันไปไม่ได้
‪แวนญา
‪แวนญา รอเดี๋ยว!
‪(จากสำนักงานของเซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์)
‪พ่อกลับมาแล้วจ้ะ
‪เรย์
‪นั่งลงเดี๋ยวนี้
‪นั่งลง
‪ฉันเอาเรื่องนี้ไปคิดดูแล้ว...
‪และฉันตัดสินใจว่า...
‪ฉันจะบอกคุณหมดเปลือก
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล