NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
TYLKO DLA BIAŁYCH
Co my tu mamy?
Zgubiłaś się?
Ładniutka jesteś.
Hej, dziewczyno!
Jesteś w złej części miasta.
Mówimy do ciebie!
Wracaj tu!
- Łapać ją! - Wracaj tu!
Dorwiemy cię!
Szybciej!
SALON PIĘKNOŚCI ODESSA
Chyba pomyliliście drogę.
Poszukajcie fryzjera w Oak Lawn.
Tam strzygą takich jak wy.
Chodź, dziewczyno.
Usiądź. Tak.
- Biedactwo. - Już dobrze. Spokojnie.
Jej mąż gonił za nim przez pięć przecznic,
nawalony w trzy dupy, w samych gaciach.
Żartujesz.
Allison, kłamię?
Nie wciągaj jej w to. Wiesz, że nie mówi.
Przepraszam za spóźnienie. Miło was widzieć.
No dobrze. Dostaję wiele pytań od młodych ludzi,
pytających…
czemu KKPS nie stosuje przemocy.
Mówią mi: „Ray, oni nas zabijają.
Czemu mamy z nimi nie walczyć?”.
Rozumiem ich uczucia. Możecie mi wierzyć.
Też tak myślałem.
A teraz spójrzcie na to.
Przepraszam?
Gdybyś chciała się zaangażować, siostro.
Hej, Miles.
Idziesz?
- Rób swoje, brachu. - Dobra.
Nie jesteś stąd, prawda?
CZY DOŚWIADCZYŁEŚ DYSKRYMINACJI?
Zrobiłaś notatki.
Może omówimy je przy kolacji?
Nazywam się Ray.
A ty?
Allison.
Świetnie, panno Allison.
Kolacja?
Ty to masz nos.
Zostawienie jej w psychiatryku,
wykorzystanie mojego naiwnego brata,
to było sprytne.
Cóż, niedaleko pada jabłko od jabłoni.
- To twoja… - Córka.
Tak. I to jedynaczka,
więc nie miażdż jej tchawicy.
Pewnego dnia będę się dobrze bawić, mordując cię.
Lila, kochanie, dasz nam chwilę?
Dorośli muszą porozmawiać.
Czego chcesz?
Lubisz jazz, Pięć?
Wolę lizać tarkę do sera.
Jazz jest jak piękna kobieta.
Złożona, emocjonalna, trudno ją zadowolić.
Nie oddaje ci się ot tak, musisz na nią zapracować.
Liczę, że do czegoś zmierzasz.
Pod moim przywództwem
Komisja brzmiałaby bardziej jak…
jazz.
A co z zarządem?
Ty się tym zajmiesz.
Nie.
Wcale nie.
W zamian za zabicie zarządu
mogłabym wydostać ciebie i twoją rodzinę z tej linii czasu
i przenieść was z powrotem do 2019.
A co z III wojną światową, która wybuchnie za kilka dni?
Kiedy stąd znikniecie, nie dojdzie do niej.
A apokalipsa w 2019?
Do niej też nie.
Pamiętam, jak mówiłaś, że tamta apokalipsa musi się wydarzyć,
że ma się wydarzyć.
Wtedy byłam posłuszna firmie,
ale kiedy będę nią kierować…
będziemy improwizować…
Jak w jazzie.
Dokładnie.
A co z zarządem?
Nikt nie zna jego członków.
Zgadza się.
Ale co kwartał zjeżdżają na spotkanie zarządu.
Gdzie?
Nie gdzie, kiedy.
Gdzieś w czasie, nigdy dwa razy w tym samym miejscu.
Dokładne miejsce i data spotkania
to największa tajemnica w Komisji.
Ale ty wiesz, gdzie to będzie, tak?
Czy byłabym dobra w swojej pracy, gdybym nie wiedziała?
- Muszę to przemyśleć. - Dobrze.
Pamiętaj, że zagłada jest tuż-tuż,
a wszystko wskazuje,
że jestem twoją jedyną opcją.
Jeszcze nie jesteś.
Diego, to podstęp.
Może. I tak powinniśmy pójść.
I mówi to niedawno dźgnięty gość.
Nie martw się, pogadam z nim o tym.
- Powiesz mu, że oszalał? - Powinniśmy iść.
- Widzisz? - Vanyu, ty najbardziej
powinnaś nienawidzić taty.
Daj spokój. Nie może być taki zły.
Dobrze, zastanówmy się.
Odsunął cię od reszty rodziny.
Wciskał ci leki.
I wyprał ci mózg, żebyś zapomniała o swoich mocach.
- Jezu, co za… - Właśnie.
Muszę go poznać!
Wiesz, co się stanie.
Tata sięgnie po psychologiczne sztuczki, pomiesza nam w głowach
i nastawi nas przeciwko sobie. Przekonacie się.
Nie mamy już 12 lat.
Jesteśmy dorosłymi facetami. I kobietami.
Poradzimy sobie.
- Tym razem będzie inaczej. - Czemu?
Teraz masz mnie.
Idziemy tam razem.
Koniec z Numerem Jeden i Numerem Dwa.
Od teraz jesteśmy…
Drużyną Zero.
Drużyną Zero?
Drużyną Zero.
Aż do końca.
To pomyłka.
Nie psuj mi tego.
Nie możesz im mówić, że świat się skończy. Wiesz, jak sekta może zareagować.
Po pierwsze to nie sekta.
Dobrze? A po drugie…
wyluzuj.
Zadbam o to, żeby w domu nie było trucizny.
Co im powiesz?
„Szykujcie się na śmierć”?
- Zasługują na lepsze wyjaśnienie. - Lepsze od prawdy?
To wszystko zaczęło się przypadkiem.
Przez chwilę fajnie im się pomagało.
To się zaczęło, bo jesteś narcyzem.
- Czyżby? - Nie masz w sobie krzty altruizmu.
Jeśli świat się skończy, Ben,
ludzie powinni wrócić do swoich rodzin.
Większość z nich nie ma rodzin.
Jill zrezygnowała ze stypendium, żeby za tobą jeździć.
- Rodzice z nią nie rozmawiają. - Jill.
Jill… To ta…
Holenderka, co jej oko ucieka?
Nie.
Brązowa skóra, okulary.
Oczy, w których można zatonąć.
Zrezygnowała ze swojej przyszłości.
A może wyzwoliła się z więzienia systemu edukacji
i postanowiła uczyć się w szkole życia?
To rozsądne.
To prawdziwi ludzie, a nie…
szaliki, które możesz przymierzać i wyrzucać, gdy się znudzą.
Jesteś im coś winien.
Wiesz, to ociupinkę frustrujące,
gdy zawsze chcesz czegoś odwrotnego niż ja chcę.
Niech ci będzie.
Dziękuję.
Dziękuję. Siadajcie.
Nazywam się Klaus i jestem alkoholi…
To nie to spotkanie.
Podczas swojej podróży wiele myślałem…
dumałem, rozważałem
i jest coś, czym chcę się podzielić
z wami.
Jestem oszustem.
Okłamywałem was wszystkich od samego początku i…
jestem totalnym oszustem.
Ja też.
Ja też jestem oszustem.
Jestem najgorszym oszustem,
bo oszukuję sam siebie.
Ale twój święty tekst mówi: „Póki wiem, jak kochać…
wiem, że przeżyję”.
- To… - To żaden święty tekst.
Dobrze? To z piosenki diwy disco Glorii Gaynor.
Ukradłem go!
Gloria Gaynor?
Nie podążajcie za mną.
Nigdzie was nie zaprowadzę.
Nie jestem guru ani mesjaszem,
jestem oszustem!
I nie wiem, co tu robię.
Nie wiem. Ja tylko, wiecie…
improwizuję…
A wy wszyscy powinniście…
wrócić do swoich rodzin.
WITAJ ŻEGNAJ
Keechie…
Przestań.
Spójrz mi w oczy. Wszystko w porządku.
W porządku. Słuchaj…
wszystko będzie dobrze.
Dobrze?
Rozumiem.
Dobrze.
Dopiero przyznając się do bycia oszustami,
możemy doświadczyć prawdziwej pokory.
Nie!
Nie o to mi chodziło.
- Nie o to. - Też jestem oszustką.
- Jestem oszustem. - Ja też jestem oszustką!
Jestem oszustem!
Dobra.
Cóż…
stary, próbowałem.
Jestem oszustem.
Więc był czarny prezydent?
- Już to przerabialiśmy. - Całkiem czarny?
- W Białym Domu? - Tak.
A ty masz…
Moce, tak.
Po raz 17.
Czemu teraz mi to mówisz?
Bo możemy nie…
Bo zasługujesz na prawdę.
Udowodnij to.
- Słucham? - Słyszałaś.
Udowodnij to.
To nie jest jakaś tania sztuczka. One mają cenę.
Czyli Wonder Woman ma moce, ale nikt ich nie widzi?
To wygodne.
Przepraszam…
mój mąż chce przymierzyć ten garnitur.
Kolorowi nie mogą przymierzać towaru,
- ale możecie kupić… - Słyszałam plotkę,
że pozwoliłeś mu wszystko przymierzyć.
To było niesamowite!
Czemu nie robisz tego zawsze? Pomyśl, co moglibyśmy osiągnąć.
Dla ruchu.
Allison, czekaj.
Nie wchodź tam, Allison.
Nie. Nie będziemy tego powtarzać.
Rusz tę czarną dupę i spadaj,
zanim wezwę policję.
Słyszałam plotkę, że zamknąłeś ten swój ryj.
Kawę, czarną.
Więcej.
Allison.
- Co…? - Allison.
- Więcej. - Przestań.
- Więcej. - Jego ręka. Krzywdzisz go!
- Więcej. - Dość.
- Pokazałaś mu. - Przepraszam.
BINGO DLA EMERYTÓW
B-6!
- Dziękuję. - Mam to.
Miałem szczęście.
Tak?
O-72!
I pamiętajcie,
że główną nagrodą jest dzisiaj zestaw mebli ogrodowych
ze sklepu meblowego Monroe!
Patrz, przegapiłaś O-72.
Skup się. Chcę te meble.
I-29.
Dostaniesz zmarszczek od tej naburmuszonej miny.
Naprawdę myślisz, że Pięć to najlepszy zabójca Komisji?
Nie, tylko mu kadzę.
Ja mogłam zabić zarząd.
Twoja rola będzie ważniejsza.
- Zaufaj mi. - Myślisz, że nie dam rady.
- Dasz. - To o co chodzi?
Zabiłabym za takie zadanie.
Każdy przewrót wymaga kozła ofiarnego.
Potrzebujemy alibi.
- I ty, i ja. - G-47.
G-47…
Cholera.
A Diego?
Co z nim?
Też ma być kozłem ofiarnym?
O co chodzi? Wpadł ci w oko?
- Nie żartuj. - Daj spokój,
znam twoje miny, gesty i wahanie głosu.
A ta bransoletka na nadgarstku
nie jest zbyt subtelna.
To trofeum.
Z dobrze wykonanej pracy.
Zakochać się w ofierze. Banał.
To niedorzeczne.
Czyżby?
Czyli zabijesz go, gdy poproszę?
- Wahasz się. - Nie.
Owszem.
- Niezła próba. - B-9!
B-9…
O mój Boże.
Bingo, wy stare pryki!
Cholera jasna.
Wiem, że masz się za duchowego guru,
więc nie chcesz tego słyszeć…
ale potrzebujesz pomocy.
„Klaus, nie rób tego.
Klaus, zrób to, ale nie tak”.
Nie mogę się odlać, żebyś nie krytykował strumienia.
Beze mnie leżałbyś martwy w rowie.
Właśnie zrozumiałem, kogo przypominasz.
- Kogo? - Tatę.
Nie mów tak.
- Tato. - Mówię poważnie! Zamknij się!
Szesnaście lat w grobie
i w końcu zmieniłeś się w ojca.
To było dziwne.
Jezu, Ben.
Coś ty zrobił?
Chyba byłem…
w tobie.
Przepraszam. Zakłócamy ci modlitwę.
- Dave? - Jill.
Chcesz coś powiedzieć,
więc zrób to.
Użyłaś tego na mnie?
Ray, oczywiście, że nie.
Gdybyś to zrobiła, wiedziałbym?
Skąd to się wzięło?
JA, REGINALD HARGREEVES, ZAPRASZAM WAS…
Co to?
Jak mnie znalazłeś?
Znalazłem ulotkę z twoją twarzą.
O nie.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Słuchaj, chciałem przeprosić za to, co się stało.
Nie przejmuj się.
Dla ego to dobrze, jeśli od czasu do czasu zarobisz w twarz.
Tak, ale ja taki nie jestem.
Wiem.
Słuchaj, powiedziałeś wtedy sporo rzeczy
o wojnie i moim wujku.
- Skąd to wiesz? - To proste. Jestem prorokiem.
Jasne.
- Wszystko jest w ulotce. - Proroku.
Tak, ale bez urazy, to nie jest prawda.
Proroku.
To skąd wiem o tobie wszystko?
Na przykład co?
Na przykład…
Najbardziej lubisz
zwykłego hamburgera z dwoma ogórkami.
- Wszyscy lubią hamburgery. - Daj spokój.
Twoja ulubiona piosenka to „The Man Who Shot Liberty Valance”.
Skąd wiesz?
A twoja ulubiona książka to Diuna.
Pomyłka. Pierwsze o niej słyszę.
Usłyszysz.
Spodoba ci się. Nie ma za co, przy okazji.
Co jeszcze?
Co jeszcze…
wiem, że czasami
czujesz się jak obcy w swojej rodzinie.
Liczysz, że zostając żołnierzem, coś im udowodnisz.
I sobie też.
A ja ci mówię, Dave,
że to nie zadziała,
a ty będziesz żałował, że się zaciągnąłeś.
Nie wiem, o czym mówisz.
Zaciągam się,
- bo to… - Słuszne.
Nie wiem, co tu robię.
Słuchaj, 21 lutego 1968 w dolinie A Shau
zostajesz postrzelony, próbując utrzymać wzgórze 689.
Nigdy nie wracasz z tego wzgórza, Dave. To koniec.
Kłamiesz.
- Jesteś jakimś oszustem. - Popatrz.
Weź je.
To wszystko, co po tobie mam.
Nawet gdybym ci wierzył, a nie wierzę,
piszę się na to.
Śmierć dla ojczyzny to zaszczyt.
Wy, pacyfiści, tego nie rozumiecie.
- Ale nie musisz… - Muszę.
- Wcale nie. - Już się zaciągnąłem.
Co? To nie miało się jeszcze wydarzyć.
Po tym, jak cię spotkaliśmy, wujek zabrał mnie do komisji poborowej.
Kazał mi się zaciągnąć.
Wyślą mnie za tydzień.
Co?
Daj to kolejnemu głupkowi, którego będziesz rekrutował.
Dave.
Dave, wracaj.
To dla ciebie, Proroku.
Mamy wszystkie te nowe lekarstwa,
a nic tak nie pomaga na stres jak dobra sauna.
Moja praca bywa stresująca.
Nawet sobie nie wyobrażam, jak wam musi być ciężko, chłopcy.
Znamy się?
Nie.
Ale wiem o was wszystko.
Jednakże…
wydaje się, że napotkaliście pewne trudności
podczas tego zlecenia.
To drobiazg.
Straciliście brata. Powiedziałabym, że to coś więcej.
A gdybym podała wam miejsce,
gdzie znajdziecie nożownika-idiotę, który wysadził w powietrze
waszego ukochanego brata?
Kim jesteś?
Kimś, kogo chcecie znać.
Nie krzywdź parówki.
Kontynuuj.
Podam wam dokładne miejsce,
gdzie jest ten, którego szukacie. Diego.
Co do reszty…
dajcie upust swojej wyobraźni.
A co ty będziesz z tego mieć?
Powiedzmy,
że jego zabawa w ukrywanie parówki
z moją córką musi się skończyć.
Mam tylko jedną prośbę.
Nie krzywdźcie tego małego
w uroczych skarpetkach.
Lawenda.
Czekaj.
Poczekajcie.
Cześć wszystkim.
Przepraszam.
Dobrze. Wszyscy jesteśmy.
- Luther! - O Boże.
Przepraszam, denerwuję się.
Ohyda. Duszę się.
Kiedy przyjdzie tata, ja będę mówił.
Sam mam kilka pytań.
Nie chcemy go spłoszyć.
Może nam pomóc powstrzymać zagładę i wrócić do domu.
Musimy dowiedzieć się, czemu chce zabić JFK.
To sprawa życia i śmierci, imbecylu.
Może będziemy mówić na zmianę?
Mówi ten, kto trzyma tę muszlę.
Vanya, nie mamy czasu na debatę.
Może ja zacznę.
Jestem najlepsza w takich sytuacjach.
Dobra, ulubiona córeczko.
Zazdrosny, Numerze Dwa?
Koniec numerów.
I bzdur. Jesteśmy Drużyną Zero.
Wszyscy jesteśmy.
Diego.
Nie masz muszli.
Typowe.
Nie tylko włamaliście się do laboratorium,
wypuściliście szympansa,
zakradliście się do konsulatu Meksyku,
śledziliście mnie i atakowaliście,
ale i wiele razy nazywaliście mnie…
- Siema, ojczulku, co tam? - …„tatą”.
Sprawdziłem was. Nie jesteście z CIA
ani z KGB, a już na pewno nie z MI5, więc…
kim jesteście?
Twoimi dziećmi.
Z przyszłości.
Adoptowałeś nas w 1989 i wyszkoliłeś do walki z końcem świata.
Nazwałeś nas Akademią Umbrella.
- Czemu miałbym adoptować szóstkę… - Siódemkę.
- Jednego z nas tu nie ma. - Zmarł.
Jeden zmarł.
Zmarłem, ale tu jestem. Klaus! Powiedz im.
Wystarczy.
Mimo wszystko,
co mnie opętało, że adoptowałem siódemkę niewychowanych malkontentów?
- Mamy niezwykłe zdolności. - Niezwykłe? W jakim sensie?
W sensie, że to supermoce.
Może jestem staromodny,
ale zawsze nalegam na taki drobiazg jak dowody.
Pokażcie.
Wszyscy nagle chcą oglądać moce.
Nie jesteśmy zwierzętami w cyrku. Nie odbijamy piłek nosami
i nie będziemy klaskać jak foki.
Co piszesz?
Zero na dwie próby.
Przestań!
To ciekawe.
Szybki przegląd.
Luther – supersiła.
Klaus rozmawia z umarłymi.
Plotki Allison naginają wolę innych.
Ale ich nie używa.
Słyszałam plotkę, że walnąłeś się w twarz.
Cholera!
A ty?
Może nie testujmy mocy Vanyi.
To nie byłby dobry pomysł.
- Tak. - To nic.
- Poradzę sobie. - Poradzisz?
Ostatnim razem wysadziłaś Księżyc.
Vanya, nie!
To moja ulubiona koszula.
Ups.
To było imponujące.
Wiemy, że jesteś zamieszany w spisek, który ma zabić prezydenta.
Niedawno byłeś hospitalizowany, tak?
Wciąż zdajesz się cierpieć na megalomanię i paranoję.
Czyżby?
Wyjaśnij to.
To ty.
Za dwa dni będziesz na pagórku, w miejscu, gdzie zginie prezydent.
No proszę…
Wszystko rozgryzłeś.
Osobiście rozwikłałeś moją nikczemną intrygę.
To chciałeś usłyszeć?
Sądzisz, że walczysz o słuszną sprawę?
Jesteś ostatnim sprawiedliwym i ocalisz nas
przed zepsuciem i tajnymi siłami?
Niesamowite urojenie.
Prawda jest taka, że jesteś desperatem,
nieświadomym tego, jak mało znaczy,
kurczowo trzymającym się swojego pomylonego toku rozumowania.
Mówiąc zwięźlej,
sytuacja cię przerasta.
A właśnie że…
nie.
Zapomnijmy o prezydencie.
Za pięć dni wybuchnie katastroficzna wojna.
Musimy ją powstrzymać.
Wojnę?
Ludzie zawsze będą toczyć wojny.
To nie jest byle jaka wojna.
Mówię o zagładzie.
O końcu świata.
Cóż…
to wy jesteście niezwykli.
Zbierzcie się razem i zróbcie z tym coś.
Dobra. Chrzanić to.
Czy on ma jakiś atak?
Pewnie przedawkował.
Powinniśmy coś zrobić?
Klaus!
To kiepski moment. Co robisz?
Jestem…
No już, wykrztuś to.
…Ben!
Cóż…
dziękuję za przybycie.
- Dość już widziałem. - Nie…
Spójrz, co mi zrobiłeś.
Przyjrzyj się!
Cholera. Czemu?
Ty w spodenkach.
Słówko na osobności?
Rachunek, proszę.
Kolejne udane spotkanie rodziny Hargreevesów.
Czuję się taki wykorzystany.
Potrzebuję ziołowej kąpieli.
Nie miałeś prawa mnie opętać.
Opętanie to mocne słowo. Pożyczyłem cię.
Na moment.
- Gratulacje. - Za co?
Chyba pierwszy raz postawiłeś się tacie.
Wszystko w porządku?
Ładnie mnie poparłaś.
Dupa, a nie Drużyna Zero.
Klaus.
Zostaw mnie.
Znowu ty?
Czemu nas śledzisz?
Chcę ci coś pokazać.
Jak mnie znalazłaś?
To przyszło do ciebie.
Możemy gdzieś pójść?
Same?
Co to jest?
Twój chłopak nie jest znowu taki miły.
On i jego nieprzyjemni znajomi
planują pojutrze zabić Kennedy’ego.
Nie rozumiem.
Zabije prezydenta.
To niedorzeczne.
Nikogo by nie skrzywdził.
A jak myślisz, co robi w Dallas?
Czego dotyczyło spotkanie w konsulacie?
To spisek.
Musimy go powstrzymać.
Mylisz się.
Nie wierz mi na słowo.
Spytaj go sama.
Wydajesz się najbardziej rozsądny.
Bo jestem najstarszy.
Teraz jestem starszy od ciebie.
Koniaku?
Odrobinę.
Tamtej nocy zacytowałeś Homera.
Czemu?
Zmusiłeś nas, żebyśmy się go nauczyli.
W oryginalnej grece.
Świat skończy się za pięć dni, jeśli nie opuścimy tego czasu.
Światy się kończą.
Paleozoik, jura i tak dalej.
Tym razem możemy coś zrobić.
Największa wada człowieka:
złudne poczucie kontroli.
Potrzebuję twojej pomocy.
Jesteś ostatnią rozsądną opcją.
Inaczej będę musiał pójść na układ, którego chcę uniknąć.
Co wiesz o podróżach w czasie?
- W teorii? - W praktyce.
Wiem, że to ślepe zanurzanie się
w ciemną, lodowatą toń i powracanie na powierzchnię…
Niczym żołądź. Tak.
Co się stało, gdy próbowałeś się przenieść?
- Spartaczyłem. - Jak?
Skoczyłem za daleko,
utknąłem w przyszłości na 45 lat. W apokalipsie.
Potem cofnąłem się za daleko…
ale tym razem wziąłem ze sobą całą rodzinę.
Może twój apetyt jest nieproporcjonalny do umiejętności.
Zacznij skromniej.
Sekundy,
nie dekady.
Sekundy?
Bez urazy, ale potrzebuję więcej czasu,
żeby coś osiągnąć.
Tyle może się zmienić w ciągu kilku sekund.
Można obalić imperium.
Można się zakochać.
Żołądź nie staje się dębem z dnia na dzień.
Liczyłem, że powiesz mi coś więcej.
Przepraszam, że nie mogę ci pomóc.
Ja też przepraszam.
Dałem ci popalić jako dziecko.
Nie wiedziałem, co robię.
Co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr.
SKLEP ELEKTRONICZNY MORTY’EGO
Cześć, mały.
Jak się tu dostałeś?
O co chodzi?
Jesteś głodny?
Zobaczmy…
Patrz, co tu mam.
Gdzie jest Diego?
Nie wiem.
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Otwórz szeroko.
Źle skończyłyśmy poprzednią rozmowę.
Chcę się wytłumaczyć.
Cokolwiek to jest…
Vanya, to jest niebezpieczne.
Nie toleruje się…
kobiet takich jak my…
w tej okolicy.
- Wiem. - Daj mi skończyć.
Niektórzy z nas nie mogą
wieść wymarzonego życia.
Co nie znaczy, że o nim nie marzymy.
Rozumiesz mnie?
A jeśli się przeniesiemy?
Gdzieś daleko stąd.
Z dala od Carla.
Gdzie będziemy bezpieczne.
Co masz na myśli? Gdzie?
Jeszcze nie wiem.
Nie wiem.
Ale nie pozwolę, żeby cokolwiek stało się tobie lub Harlanowi.
Ochronię cię.
Musisz mi zaufać, dobrze?
Tak.
Boże dopomóż, tak.
Wynośmy się stąd.
- Może na północ. - Mam rodzinę w Oklahomie.
Ale Carl nie może wiedzieć.
Jego brat jest policjantem, jeśli pomyśli, że uciekam…
- Nie domyśli się, dobrze? - Dobrze.
Wszystko będzie po staremu, póki nie będziemy gotowe.
Daj mi tylko trochę czasu.
Krew.
Cholera.
Elliott?
Diego?
Jasna cholera.
W sam raz na strzemiennego.
Żeby było jasne,
jeśli wyeliminuję zarząd…
zabierzesz nas do domu.
Nie będzie zagłady, nie będzie apokalipsy.
Zgadza się?
Taka jest umowa.
Wchodzę w to.
LONELY LODGER INN, OSHKOSH W STANIE WISCONSIN, 1982
Napisy: Krzysiek Ceran