‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ปี 1961)
‪(ร้านอาหารสแตดท์เลอร์)
‪(คนขาวเท่านั้น)
‪ตัวอะไรเนี่ย
‪หลงทางเหรอ
‪ตัวนี้สวยนะ
‪แม่สาวน้อย!
‪แกพลัดหลงมาผิดถิ่นแล้ว
‪เฮ้ย เราคุยกับแกอยู่นะ!
‪เฮ้ย กลับมานี่นะ!
‪- ไปจับมัน! ‪- กลับมานี่นะ!
‪- แกเสร็จเราแน่! ‪- เฮ้ย!
‪มาเร็ว เร็วๆ!
‪(ร้านเสริมสวยโอเดสซ่า) ‪(สระ ยืด ดัด แต่ง)
‪พวกนายคงหลงทางใช่ไหม
‪ฉันขอแนะนำให้ไปหาร้านตัดผมแถวโอ๊กลอว์น
‪แถบนั้นเชี่ยวชาญด้านผมแบบพวกนาย
‪โอเค มานี่จ้ะ
‪นั่งลงสิจ๊ะ
‪- น่าสงสาร ‪- ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ
‪ผัวหล่อนวิ่งไล่ไปตามถนนแพตเทอร์สัน ‪ตั้งห้าช่วงตึก
‪มันเมาแอ๋เชียว แถมนุ่งแต่กางเกงใน
‪ล้อเล่นใช่ไหม
‪อัลลิสัน ฉันได้โกหกไหม
‪อย่าลากอัลลิสันมาเอี่ยว เธอก็รู้ว่าเขาพูดไม่ได้
‪โทษทีที่มาสาย ดีใจที่ได้เจอทุกคนครับ
‪ว่าไง
‪โอเค ผมได้รับคำถามมากมายจากคนหนุ่มสาว
‪พวกเขาถามว่าทำไม...
‪ทำไมเอสเจซีซีถึงเลือกที่จะใช้วิธีสันติอหิงสา
‪พวกเขาชอบถามผมว่า "เรย์ พวกมันฆ่าเรา
‪ทำไมเราไม่สู้มันซะล่ะ"
‪ซึ่งผมเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาจริงๆ
‪เพราะผมก็เคยเป็นแบบนั้น
‪เอาไปอ่านดูสิ
‪ขอโทษที
‪เผื่อคุณอยากมีส่วนร่วมกับเรา
‪นี่ ไมล์ส
‪จะมาไหม
‪- ตามสบายเลย ‪- แล้วเจอกัน
‪ไม่ใช่คนแถบนี้ใช่ไหมครับ
‪(เอสซีซีถามว่า... ‪คุณเคยถูกนายจ้างเลือกปฏิบัติไหม)
‪จดโน้ตด้วย
‪งั้นเราน่าจะคุยกันระหว่างกินมื้อค่ำนะ
‪ผมชื่อเรย์
‪ชื่ออะไรครับ
‪อัลลิสัน
‪ครับผม คุณอัลลิสัน
‪ไปกินมื้อค่ำไหม
‪สัญชาตญาณนายแม่น
‪ที่แกเอามันไปไว้ในโรงพยาบาลบ้า
‪ให้ฉวยโอกาสพี่ชายปัญญาอ่อนของฉัน
‪ฉลาดจังนะ
‪ก็ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นนี่
‪- มันเป็น... ‪- ลูกสาวฉัน
‪ใช่ ลูกคนเดียวด้วย
‪ดังนั้นจะดีมากถ้าไม่เหยียบหลอดลมแตก
‪สักวันฉันจะดื่มด่ำสุดๆ กับการได้ฆ่าแก
‪ไลล่าจ๊ะ เราขอคุยกันแป๊บนึงได้ไหม
‪ใช่ ผู้ใหญ่จะคุยกัน
‪จะเอาอะไร
‪ชอบดนตรีแจ๊สไหม ห้า
‪ยอมเลียที่ขูดชีสยังดีกว่า
‪แจ๊สก็เหมือนสตรีเลอโฉม
‪ซับซ้อน อารมณ์อ่อนไหว เอาใจยาก
‪เธอไม่ยอมใครง่ายๆ เพราะเธอเล่นตัว
‪หวังว่าที่พูดมาจะมีประเด็นสำคัญนะ
‪ถ้าฉันได้เป็นผู้บริหาร
‪เดอะ คอมมิชชั่นจะคล้ายกับ...
‪แจ๊ส
‪แล้วคณะกรรมการล่ะ
‪ก็นั่นแหละบทบาทของนาย
‪ไม่
‪ไม่ใช่เลย
‪ถ้านายยอมลอบสังหารคณะกรรมการให้
‪ฉันจะพานายกับครอบครัวหนีออกจากเส้นเวลานี้
‪กลับไปยังปี 2019 ที่ควรอยู่
‪แล้วสงครามโลกครั้งที่สาม
‪ที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่วันล่ะ
‪เมื่อนายกับพี่น้องไปกันแล้ว มันก็จะไม่เกิดขึ้น
‪แล้ววันสิ้นโลกตอนเรากลับไปที่ปี 2019 ล่ะ
‪เหมือนกัน
‪เหมือนจะจำได้แม่นว่าแกเคยบอกว่า ‪จำเป็นต้องมีวันสิ้นโลก
‪ว่ามันจะต้องเกิดขึ้น
‪สมัยนั้นฉันทำตามคำสั่งคนอื่น
‪แต่พอฉันได้คุมงานแล้ว...
‪เราก็ด้นสดได้...
‪แบบแจ๊ส
‪ถูกเผง
‪แล้วคณะกรรมการล่ะ
‪ไม่มีใครรู้ว่าพวกนั้นเป็นใคร
‪ถูกต้อง
‪แต่พวกเขาจะประชุมกัน ‪ทุกๆ ไตรมาสงบประมาณ
‪ที่ไหน
‪คำถามคือตอนไหน
‪พวกเขาประชุมกันที่ไหนสักแห่งในเส้นเวลา ‪แต่ไม่เคยไปที่เดิมซ้ำสอง
‪สถานที่และวันประชุมคณะกรรมการที่แน่ชัด
‪ถือเป็นความลับสุดยอดของเดอะ คอมมิชชั่น
‪แต่แกรู้ใช่ไหมว่าจะประชุมที่ไหน
‪ฉันเก่งซะขนาดนี้ จะไม่รู้ได้ยังไง
‪ขอเวลาคิดดูก่อน
‪ก็ได้
‪แต่อย่าลืมนะว่าใกล้จะถึงวันล้างโลกแล้ว
‪และดูจากสถานการณ์
‪ฉันเป็นทางเลือกเดียวของนาย
‪ยังไม่ใช่หรอก
‪(จากสำนักงานของเซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์)
‪ดิเอโก นี่เป็นกับดัก
‪อาจใช่ แต่เราควรไปอยู่ดี
‪อาทิตย์นี้โดนแทงแล้วยังจะกล้าพูดอีก
‪ไม่ต้องห่วง ฉันกับพ่อได้ฉะกันแน่นอน
‪- บอกเขาทีว่าบ้าไปแล้ว ‪- ฉันว่าเราควรไป
‪- เห็นไหม ‪- แวนญา ในหมู่ทุกคน
‪เธอควรเกลียดพ่อมากที่สุด
‪ไม่เอาน่า พ่อเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ
‪โอเค ไหนดูซิ
‪พ่อจับเธอแยกจากคนอื่นๆ ในครอบครัว
‪วางยาเธอ
‪แถมยังล้างสมองให้เธอคิดว่าไม่มีพลังวิเศษ
‪- ให้ตาย ผู้ชายคนนี้... ‪- ใช่
‪ไม่เจอไม่ได้แล้ว
‪นายรู้อยู่แล้วว่าจะจบยังไง
‪พ่อจะเล่นเกมจิตวิทยากับเรา
‪ชักใยเรา
‪แล้วทำให้เราหันมาตีกันเอง คอยดู
‪ลูเธอร์ เราไม่ใช่เด็กแล้วนะ
‪โตเป็นหนุ่มหมดแล้ว
‪และเป็นสาว
‪นี่
‪เรารับมือพ่อได้
‪- รู้ไหมว่าอะไรแตกต่างจากเดิม ‪- อะไรล่ะ
‪ฉันอยู่ด้วย
‪เราจะเข้าไปด้วยกันเป็นทีม
‪ไม่มีไอ้พวกเรื่องหมายเลขหนึ่งหรือสองแล้ว
‪จากนี้ไปมีแต่...
‪ทีมศูนย์
‪ทีมศูนย์เหรอ
‪ทีมศูนย์
‪จนถึงที่สุด
‪ทำแบบนี้ไม่ได้
‪อย่ามาทำเสียสมาธิ
‪นายออกไปบอกพวกเขาว่าโลกจะแตกไม่ได้นะ
‪ก็รู้อยู่ว่าชาวลัทธิทำตัวยังไงเมื่อเกิดเรื่องแย่
‪ประการแรก นี่ไม่ใช่ลัทธิ
‪โอเคนะ ประการที่สอง
‪อย่าเครียดสิ
‪ฉันจะเอายาพิษในบ้านไปทิ้งให้หมด
‪แล้วจะพูดว่าอะไร
‪"เตรียมตัวตาย" เหรอ
‪- นายควรอธิบายให้ดีกว่านี้ เคลาส์ ‪- อะไร ดีกว่าความจริงเหรอ
‪ฟังนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
‪แต่ก็สนุกดีนะที่ได้ช่วยเหลือผู้คนอยู่พักนึง
‪มันเกิดขึ้นเพราะนายหลงตัวเองหรอก
‪- อ๋อเหรอ ‪- นายเห็นแก่ผู้คนซะที่ไหนกัน
‪ถ้าโลกจะแตกนะ เบน
‪คนพวกนี้ควรกลับไปหาครอบครัว
‪ส่วนใหญ่ไม่มีครอบครัวให้กลับไปหาน่ะสิ
‪จิลยอมทิ้งทุนการศึกษาเรียนต่อเบิร์กลีย์
‪เพื่อติดตามนายไปทั่วโลก
‪- พ่อแม่ไม่คุยกับเธอด้วยซ้ำ ‪- จิล...
‪จิล อ๋อนั่นคนที่...
‪ที่เป็นชาวดัตช์ตาเขใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪ผิวสีน้ำตาล ใส่แว่น
‪ตาทรงอัลมอนด์ที่เห็นแล้วใจละลาย
‪เธอทิ้งอนาคตเพื่อนาย
‪หรือเธออาจปลดปล่อยตัวเอง ‪จากคุกแห่งระบบการศึกษาอเมริกัน
‪แล้วตัดสินใจมาเรียนที่สถาบันแห่งชีวิตจริงก็ได้
‪- ฉันว่าคิดดีนะ ‪- เคลาส์
‪พวกเขาเป็นคนนะ ไม่ใช่แค่...
‪ผ้าพันคอที่นายลองใส่แล้วทิ้งไปตามใจชอบได้
‪นายเป็นหนี้พวกเขา
‪มันน่าอึดอัดใจนิดนึงนะ
‪ที่ความต้องการของนาย ‪ตรงกันข้ามกับของฉันตลอดเลย
‪เออ ก็ได้
‪ขอบใจ
‪เยี่ยม เจ๋ง
‪ขอบใจ
‪โอเค ขอบใจ นั่งลงสิ
‪ฉันชื่อเคลาส์ และฉันติดเหล้... ‪โทษที ไม่ใช่กลุ่มนี้นี่นา
‪ตอนที่ฉันออกเดินทาง ฉันได้ครุ่นคิด...
‪ค้นหา ตรึกตรอง
‪และฉันมีอะไรอยากบอก...
‪ทุกคน
‪ฉันเป็นคนหลอกลวง
‪ใช่แล้ว ฉันโกหกทุกคนมาตั้งแต่แรกแล้ว...
‪ฉันเป็นคนหลอกลวงสุดขั้ว
‪ผมก็ด้วย
‪ผม... ผมก็เป็นคนหลอกลวง
‪ผมเป็นคนหลอกลวงที่แย่ที่สุด
‪ผมหลอกตัวเอง
‪แต่คำสอนของท่านบอกว่า ‪"ตราบใดที่ยังรักเป็น...
‪เราก็รู้ว่าเราจะไม่ตาย"
‪- มัน... ‪- คือ... มันไม่ใช่คำสอน
‪โอเคนะ มันเป็นเนื้อเพลง ‪ของศิลปินดิสโกคนดังชื่อกลอเรีย เกย์เนอร์
‪และฉันก็ขโมยมา!
‪- กลอเรีย เกย์เนอร์เหรอ ‪- กลอเรีย เกย์เนอร์
‪อย่ามาตามฉันเลย
‪ฉันนำทางไปไหนไม่ได้
‪ฉันไม่ใช่ปรมาจารย์ ไม่ใช่ผู้มาโปรด
‪ฉันเป็น... คนหลอกลวง!
‪และฉันไม่รู้ว่าขึ้นมาทำอะไรบนนี้
‪ไม่รู้เลย คือฉัน...
‪ก็แค่ด้นสดไปเรื่อย...
‪พวกนายทุกคนน่าจะ...
‪กลับไปหาครอบครัวซะ
‪(สวัสดี) (ลาก่อน)
‪คีชี่...
‪หยุดนะ
‪มองหน้าฉันสิ ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไรหรอก ฟังนะ...
‪ทุกอย่างจะดีเอง
‪โอเคนะ
‪ผมเข้าใจครับ
‪ดี
‪เมื่อเรายอมรับว่าเราหลอกลวง
‪เมื่อนั้นเราถึงจะเป็นคนที่นอบน้อมได้อย่างแท้จริง
‪ไม่ใช่
‪ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪- ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ‪- ฉันก็หลอกลวง
‪- ผมก็หลอกลวง ‪- ฉันก็หลอกลวง!
‪ฉันเป็นคนหลอกลวง
‪ผมเป็นคนหลอกลวง
‪โอเค
‪คือ...
‪ฉันลองแล้วนะ
‪ผมหลอกลวง
‪มีประธานาธิบดีผิวสีด้วยเหรอ
‪- เราคุยกันแล้วนะ ‪- แบบว่าดำเลยเหรอ
‪- ในทำเนียบขาว ‪- ใช่
‪ส่วนคุณก็มี...
‪พลังวิเศษ ใช่
‪ขอย้ำเป็นครั้งที่ 17
‪แล้วทำไมถึงมาบอกเอาตอนนี้
‪เพราะว่าเราอาจไม่...
‪เพราะคุณสมควรได้รู้ความจริง
‪งั้นก็พิสูจน์สิ
‪- ว่าไงนะ ‪- ได้ยินแล้วนี่
‪พิสูจน์สิ
‪นี่ไม่ใช่ปาหี่นะ มันมีผลเสีย
‪โอเค งั้นวันเดอร์วูแมนมีพลัง ‪แต่ห้ามใครเห็นเหรอ
‪สะดวกดีเนอะ
‪ขอโทษที
‪สามีฉันอยากลองสวมสูตตัวนี้
‪คนผิวสีลองสินค้าไม่ได้
‪- แต่ถ้าอยากซื้อ... ‪- ฉันได้ยินข่าวลือ
‪ว่าคุณยอมให้เขาลองอะไรก็ได้ในร้าน
‪อัลลิสัน เมื่อกี้น่าทึ่งจริงๆ
‪ทำไมไม่ทำแบบนี้ตลอดล่ะ
‪คิดดูสิว่าเราสามารถทำอะไรได้บ้าง
‪เพื่อการประท้วงสิทธิ
‪อัลลิสัน เดี๋ยว
‪อย่าเข้าไป อัลลิสัน
‪(คนขาวเท่านั้น)
‪ไม่ เราจะไม่เล่นเกมนี้อีก
‪ออกไปจากที่นี่ซะ พวกผิวสี
‪ก่อนฉันจะเรียกตำรวจ
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่าแกหุบปากจัญไรนั่นซะ
‪กาแฟดำ
‪เอาอีก
‪อัลลิสัน...
‪- นี่มัน... ‪- อัลลิสัน
‪- เอาอีก ‪- อัลลิสัน หยุด
‪- เอาอีก ‪- ดูมือเขาสิ คุณทำเขาเจ็บ
‪- เอาอีก ‪- พอแล้ว
‪- ทุกคนเข้าใจแล้วครับ ‪- ขอโทษค่ะ
‪(กิจกรรมประจำสัปดาห์ สมาคมคนเกษียณ ‪บิงโกบลิตซ์)
‪บี-หก!
‪- ขอบคุณ ‪- ผมมีเลขนี้ด้วย
‪โชคดีเลย
‪อ๋อเหรอ
‪โอ-72!
‪อย่าลืมนะครับ
‪รางวัลใหญ่ในคืนนี้เป็น ‪ชุดเฟอร์นิเจอร์ชานบ้านใหม่เอี่ยม
‪จากร้านมอนโรว์เฟอร์นิเจอร์เอ็มโพเรียม!
‪เล่นสิ ลูกลืมปั้มโอ-72
‪มีสมาธิหน่อย แม่อยากได้ชุดเฟอร์นิเจอร์
‪ไอ-29
‪ถ้าไม่หยุดขมวดคิ้ว ตีนกาจะขึ้นเอานะ
‪แม่คิดว่าห้าเป็นนักสังหารมือหนึ่ง ‪ที่เดอะ คอมมิชชั่นเคยมีจริงเหรอ
‪ไม่เอาน่า แม่แค่ประจบมัน
‪ทำไมไม่ให้หนูไปฆ่าคณะกรรมการ
‪เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าให้ทำ
‪- เชื่อแม่ ‪- คิดว่าหนูทำไม่ไหวเหรอ
‪- ไหวสิ ‪- แล้วมีปัญหาอะไร
‪หนูอยากได้ภารกิจแบบนั้นจนตัวสั่น
‪การปฏิวัติทุกครั้งย่อมต้องมีแพะรับบาป
‪เราจะต้องปฏิเสธความผิดได้
‪- ทั้งแม่และลูก ‪- จี-47
‪จี-47
‪โธ่เว้ย
‪แล้วดิเอโกล่ะ
‪มันทำไม
‪อยู่ในแผนแพะรับบาปของแม่ด้วยไหม
‪ทำไม ปิ๊งเขาแล้วเหรอ
‪- อย่าพูดบ้าๆ ‪- โธ่
‪แม่รู้ทุกสีหน้าและน้ำเสียงของลูก ‪อย่างทะลุปรุโปร่ง
‪และกำไลข้อมือที่ลูกใส่
‪ไม่ค่อยเนียนเลยนะ
‪นี่เป็นของที่ระลึกจากภารกิจที่ไปได้สวยมาก
‪ตกหลุมรักเป้าหมาย เชยจริงๆ
‪ไร้สาระที่สุด
‪เหรอ
‪งั้นถ้าแม่สั่ง ลูกจะฆ่ามันใช่ไหม
‪- อึ้งไปนี่ ‪- เปล่านะ
‪อึ้งจริงด้วย
‪- ไม่เนียน ‪- บี-เก้า!
‪บี-เก้า
‪คุณพระช่วย
‪บิงโกโว้ย พวกผู้เฒ่าเต่าเหม็น
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันรู้ว่านายคิดว่าตัวเองเป็น ‪ปรมาจารย์ด้านจิตวิญญาณ
‪ดังนั้นฟังแล้วคงทำใจยากหน่อย
‪นายไปหาหมอเถอะ
‪"เคลาส์ อย่าทำแบบนี้
‪เคลาส์ ทำแบบนี้นะแต่ไม่ใช่แบบนั้น"
‪ขนาดตอนฉันเยี่ยว นายยังมาชี้เป้าให้เลย
‪ถ้าขาดฉัน นายเป็นศพข้างทางไปแล้ว
‪ฉันเพิ่งคิดออกว่านายพูดเหมือนใคร
‪- ใคร ‪- พ่อ
‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ
‪- พ่อ ‪- ฉันพูดจริงนะ หุบปาก!
‪ลงโลงไปตั้ง 16 ปี
‪ในที่สุดก็ติดนิสัยพ่อจนได้
‪เมื่อกี้แปลกจัง
‪แม่งอะไรวะ เบน
‪เมื่อกี้นายทำอะไรวะ
‪ฉันว่าฉัน...
‪เข้าไปในตัวนาย
‪ขออภัยค่ะ เราคงมาขัดจังหวะตอนท่านภาวนาอยู่
‪- จิล ‪- เดฟ
‪เรย์มอนด์ ดูก็รู้ว่าคุณมีอะไรจะพูด
‪พูดออกมาซะทีสิ
‪เคยใช้พลังกับผมไหม
‪เรย์ จะเคยได้ยังไง
‪แต่ถ้าเคย ผมจะรู้ตัวไหม
‪ซองนั้นมาจากไหน
‪(ผม เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ ขอเชิญชวนคุณ...)
‪อะไรเหรอ
‪แล้วหาฉันเจอได้ไง
‪ผมเจอแผ่นพับที่มีหน้าคุณแปะอยู่
‪ไม่นะ
‪ฉันดีใจที่นายมาหา
‪นี่ ผมแค่อยากจะขอโทษเรื่องเมื่อวันก่อน
‪ช่างมันเถอะ
‪ฉันว่าโดนต่อยบ้างเป็นครั้งคราวก็ช่วยสยบอีโก้ได้
‪ครับ แต่ก็เถอะ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ฉันรู้
‪นี่ เมื่อวันก่อนคุณพูดมาตั้งเยอะ
‪เรื่องสงครามกับลุงของผม
‪- รู้ได้ยังไง ‪- ง่ายมาก ฉันเป็นศาสดา
‪เชื่อตายแหละ
‪- ข้อมูลอยู่ในแผ่นพับ ‪- ท่านศาสดา
‪ครับ ไม่ได้ลบหลู่นะแต่มันไม่มีจริง
‪ท่านศาสดา
‪โอเค งั้นฉันรู้เรื่องนายได้ไงล่ะ
‪เช่นเรื่องอะไร
‪เช่น...
‪ฉันรู้ว่าของโปรดของนาย
‪คือแฮมเบอร์เกอร์ธรรมดา ‪ใส่แตงกวาดองสองแว่น
‪- ใครๆ ก็ชอบแฮมเบอร์เกอร์ ‪- โธ่
‪เพลงโปรดของนายคือ ‪"ชายผู้ยิงลิเบอร์ตี้ วาแลนซ์"
‪ใครบอก
‪และนวนิยายขวัญใจของนายคือ "ดูน"
‪ผิด ผมไม่เคยรู้จักดูนด้วยซ้ำ
‪เดี๋ยวก็รู้จัก
‪นายถูกใจแน่ และไม่ต้องขอบคุณที่แนะนำ
‪อะไรอีก
‪อะไรอีก...
‪ฉันรู้ว่าบางครั้ง
‪นายรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกของครอบครัว
‪นายหวังว่าการไปเป็นทหาร ‪จะพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นบางอย่าง
‪พิสูจน์ให้นายเห็นบางอย่าง
‪และฉันขอบอกไว้เลย เดฟ
‪ว่าไม่ได้ผลหรอก
‪และนายจะแอบหวังทีหลังว่าไม่น่าไปเลย
‪คุณไม่รู้เรื่องที่พูดสักนิดเดียว
‪ผมจะไปเป็นทหาร
‪- เพราะมันเป็นสิ่งที่... ‪- มันเป็นสิ่งที่ควรทำ
‪ไม่น่ามาเลย
‪ฟังนะ วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 1968 ‪ที่หุบเขาเอเชา
‪นายโดนยิงตอนพยายามรักษาเนินที่ 689
‪นายไม่รอดลงจากเนินนั้น เดฟ จบตรงนั้น
‪คุณโกหก
‪- คุณมันเป็นนักต้มตุ๋น ‪- นี่ ดูนะ...
‪เอาไปเลย
‪(แคตซ์ เดฟ เจ)
‪ฉันเหลือเครื่องระลึกถึงนายแค่นี้
‪ต่อให้ผมเชื่อคุณ... ซึ่งผมไม่เชื่อ
‪นี่คือสิ่งที่ผมสมัครไปทำ
‪การสละชีพเพื่อชาติถือเป็นเกียรติยิ่ง
‪พวกรักสันติอย่างคุณไม่เข้าใจเรื่องนั้น
‪แต่นายไม่ต้อง...
‪ต้องไปสิ
‪ไม่ต้องหรอก
‪สมัครไปแล้ว
‪ว่าไงนะ มันยังไม่น่าจะเกิดขึ้นนี่
‪วันก่อนตอนผมเจอคุณ ‪ลุงพาผมไปที่สำนักงานรับสมัครทหาร
‪ลุงบังคับให้สมัคร
‪ผมจะไปอาทิตย์หน้า
‪ว่าไงนะ
‪ดังนั้นเก็บป้ายนี้ไว้หลอก ‪สมาชิกโง่ๆ คนต่อไปเถอะ
‪เดฟ
‪เดฟ กลับมา
‪จดหมายมาส่งครับ ท่านศาสดา
‪มียารักษาโรคแผนปัจจุบันตั้งมากมาย
‪แต่ไม่มีอะไรคลายเครียดได้เท่าการอบไอน้ำเลย
‪ใช่ บางครั้งงานฉันก็ชวนเครียด
‪แต่ฉันนึกไม่ออกเลยว่าพวกนายรู้สึกยังไง
‪เรารู้จักกันด้วยเหรอ
‪ไม่
‪แต่ฉันรู้จักพวกนายดีเลย
‪แต่ทว่า
‪ดูเหมือนพวกนายจะสะดุดปัญหา
‪ขณะทำหน้าที่นะ
‪ปัญหาเล็กๆ
‪นายเสียน้องชายไป ฉันว่าไม่เล็กแล้วนะ
‪ถ้าฉันบอกนาย
‪ว่าเจ้ามือปามีดที่ระเบิดน้องรักของนาย
‪มันอยู่ที่ไหนล่ะ
‪เธอเป็นใคร
‪คนที่นายจะอยากรู้จัก
‪ปล่อยไส้กรอกผมด้วย
‪พูดต่อสิ
‪ฉันจะบอกพิกัด
‪ของคนที่นายตามหา มันชื่อดิเอโก
‪ส่วนที่เหลือ...
‪ก็แล้วแต่พวกนายเลยนะ
‪แล้วเธอได้ประโยชน์ยังไง
‪เอาเป็นว่า
‪เจ้านั่นกับลูกสาวของฉัน
‪จะได้เลิกเล่นเกมสอดไส้กรอกกันซะที
‪ฉันขอแค่อย่างเดียว
‪อย่าทำร้ายเด็กตัวเล็ก
‪ที่สวมถุงเท้าลายน่ารัก
‪ลาเวนเดอร์
‪(จากสำนักงานของเซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์)
‪(เซาท์แลนด์ไลฟ์)
‪รอเดี๋ยว
‪เปิดไว้นะ
‪ไง ทุกคน
‪ขอทางหน่อย
‪ดี มากันครบแก๊ง
‪- ลูเธอร์! ‪- แม่เจ้า
‪โทษที ตื่นเต้นน่ะ
‪เหม็นเน่า หายใจไม่ออก
‪พอพ่อมาถึง ฉันจะเป็นคนคุยเอง
‪ฉันก็อยากจะถามอะไรพ่อหน่อย
‪อย่าทำให้พ่อตกใจหนีไปสิ
‪พ่ออาจช่วยยับยั้งวันล้างโลก ‪และส่งเรากลับบ้านได้
‪ไม่ เราต้องสืบว่าพ่อจะฆ่าประธานาธิบดีทำไม
‪นี่เรื่องความเป็นความตายนะ ไอ้สมองกลวง
‪นี่ บางทีเราน่าจะผลัดกันพูด
‪เอางี้ คนที่ถือหอยสังข์อันนี้จะได้พูด
‪แวนญา เราไม่มีเวลามาโต้วาทีกัน
‪ฉันเป็นคนแรกดีกว่า
‪ทุกคนรู้ดีว่าฉันกล่าวปราศรัยเก่งสุด
‪ได้ ลูกสาวสุดที่รักของพ่อ
‪อิจฉาเหรอ หมายเลขสอง
‪นี่ ไม่เรียกเลขกันแล้ว
‪ไม่เหลวไหลกันแล้ว เราคือทีมศูนย์
‪พวกเราคือทีมศูนย์
‪ดิเอโก
‪นายไม่มีหอยสังข์
‪สันดานเดิม
‪พวกแกไม่เพียงไปปล้นห้องปฏิบัติการ
‪ปล่อยชิมแพนซีของฉัน
‪แอบแทรกซึมเข้าไปในสถานกงศุลเม็กซิกัน
‪สะกดรอยตามและโจมตีฉันไม่ลดละเท่านั้น
‪แต่ยังมีหลายครั้งที่พวกแกเรียกฉันว่า...
‪- ไง ป๊า เป็นไงบ้าง ‪- "พ่อ"
‪ฉันสำรวจพบว่าแกไม่ใช่ซีไอเอ
‪ไม่ใช่เคจีบี และไม่ใช่เอ็มไอไฟว์แน่ ดังนั้น...
‪แกเป็นใคร
‪เราเป็นลูกพ่อ
‪มาจากโลกอนาคต
‪ปี 1989 พ่อรับพวกเรามาเลี้ยง ‪และฝึกให้ต่อสู้ยับยั้งวันสิ้นโลก
‪พ่อเรียกเราว่าอัมเบรลลา อคาเดมี่
‪- แล้วฉันไปรับเลี้ยงเด็กหก... ‪- เจ็ด
‪- คนนึงไม่อยู่แล้ว ‪- ตายแล้ว
‪คนนึงตายแล้ว
‪ใช่ ตายแล้ว แต่ฉันอยู่นี่ ‪เคลาส์! บอกพวกเขาสิ
‪เงียบได้แล้ว
‪ถึงกระนั้น
‪อะไรมาดลใจให้ฉันรับเลี้ยง ‪เด็กไร้มารยาทน่าผิดหวังเจ็ดคน
‪พวกเรามีพลังวิเศษ
‪วิเศษเหรอ ยังไงล่ะ
‪เรามีพลังเหนือมนุษย์
‪จะว่าฉันหัวโบราณก็เชิญ
‪แต่ฉันซีเรียสกับสิ่งน้อยๆ ที่เรียกว่า "หลักฐาน"
‪ขอดูหน่อย
‪จู่ๆ ทุกคนก็อยากเห็นพลังกันหมดเลย
‪เราไม่ใช่สัตว์ในละครสัตว์นะ ‪ไม่ยอมเอาจมูกเด้งบอล
‪แล้วปรบมือเหมือนแมวน้ำให้พ่อบันเทิงหรอก
‪จดอะไร
‪ปาพลาดทั้งสองครั้งเลยนะ พ่อหนุ่ม
‪หยุด
‪น่าสนใจดี
‪โอเค สรุปย่อๆ
‪ลูเธอร์แข็งแรงเหนือคน
‪เคลาส์คุยกับคนตายได้
‪อัลลิสันใช้ข่าวลือให้ใครทำอะไรก็ได้
‪แต่ไม่เคยใช้พลัง
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่านายต่อยหน้าตัวเอง
‪เจ็บโว้ย
‪แล้วแกล่ะ
‪อย่าทดสอบพลังของแวนญาจะดีกว่า
‪เออ คงไม่ใช่ความคิดที่ดี
‪- อืม ‪- ไม่เป็นไร
‪- ฉันไหว ‪- ไหวเหรอ
‪ครั้งล่าสุดเธอระเบิดดวงจันทร์เป็นเสี่ยงๆ
‪อย่า แวนญา!
‪เสื้อตัวโปรดซะด้วย
‪น่าประทับใจนี่
‪ฟังนะ เรารู้ว่าพ่อมีส่วน ‪ในแผนการลอบสังหารประธานาธิบดี
‪แกเพิ่งออกจากโรงพยาบาลบ้าใช่ไหม
‪ดูเหมือนจะยังมีอาการวิตกจริตฉับพลัน ‪และหลงผิดคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่
‪เหรอ
‪งั้นอธิบาย
‪นั่นพ่อ
‪ที่เนินหญ้าในอีกสองวัน
‪จุดที่ประธานาธิบดีจะถูกยิงพอดี
‪งั้น...
‪แกคงไขปริศนาได้แล้วสินะ
‪แกได้เปิดโปงแผนการชั่วร้ายของฉัน ‪ได้โดยไม่มีใครช่วย
‪อยากได้ยินแบบนั้นใช่ไหม
‪คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกเหรอ
‪คนดีคนสุดท้ายที่จะกอบกู้เราไม่ให้ตกต่ำ
‪สู่ยุคคนโกงและพวกสมคบคิดเหรอ
‪นี่เป็นความหลงผิดที่น่าอัศจรรย์ใจ
‪แต่ความเป็นจริงคือแกมันจนตรอก
‪ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไร้ค่าแค่ไหน
‪แกยึดติดกับเหตุผลที่ไม่ได้เรื่องของตัวเองสุดชีวิต
‪เห็นได้ชัดว่า
‪เป็นคนที่ทำงานใหญ่เกินตัว
‪พ่อ... คิดผิด
‪นี่ ช่างประธานาธิบดีเถอะ
‪กำลังจะเกิดสงครามทำลายล้างในอีกห้าวัน
‪เราต้องหาทางยับยั้งมัน
‪สงครามเหรอ
‪ยังไงมนุษย์ก็จะรบกันเสมอ
‪นี่ไม่ใช่แค่สงครามทั่วไป
‪ผมกำลังพูดถึงวันล้างโลก
‪จุดจบของโลก
‪งั้น...
‪พวกแกมีพลังวิเศษไม่ใช่เหรอ
‪ทำไมไม่รวมพลังกันกอบกู้โลกซะล่ะ
‪โอเค ช่างแม่ง
‪เขาชักหรือเปล่า
‪คงเสพยาเกินขนาด
‪เราควรช่วยไหม
‪เคลาส์
‪นี่มันใช่เวลาที่ไหน นายทำอะไรอยู่
‪ผม...
‪จะพูดก็พูดมาสิ
‪คือเบน!
‪เออ...
‪ขอบใจที่แวะมา
‪- ฉันเห็นมากพอแล้ว ‪- ไม่ ผม...
‪ดูสิว่าพ่อทำอะไรผม
‪ดูให้เต็มตา!
‪บรรลัย ทำไม
‪เด็กใส่กางเกงคูลอต
‪ขอคุยเป็นการส่วนตัว
‪เก็บเงินค่ะ
‪จะว่าไปก็ไม่ได้แย่ไปกว่า ‪งานรวมครอบครัวฮาร์กรีฟส์ทุกครั้งนะ
‪ฉันโดนปู้ยี่ปู้ยำ
‪ต้องไปอาบสมุนไพร
‪นายไม่มีสิทธิ์มาสิงฉัน
‪คำว่า "สิง" มันแรงไปนะ ‪ฉันว่าต้องใช้คำว่า "ยืมร่าง"
‪ชั่วคราว
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- เรื่องอะไร
‪ฉันว่านั่นน่าจะเป็นครั้งแรกที่นายกล้าเถียงพ่อ
‪เป็นไรไหม
‪ไหนบอกว่าจะช่วยกัน
‪ทีมศูนย์กับผีน่ะสิ
‪เคลาส์
‪ทิ้งฉันไว้เถอะ
‪คุณอีกแล้ว
‪ทำไมต้องตามเราด้วย
‪ผมแค่มีอะไรจะให้ดู
‪หาฉันเจอได้ยังไง
‪จดหมายนี้ถูกส่งมาที่ฟาร์ม
‪ไปหาที่คุยได้ไหม
‪แบบส่วนตัว
‪นี่อะไร
‪แฟนคุณไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด
‪เขากับกลุ่มเสือชั่วบรรลัย
‪วางแผนจะฆ่าเคนเนดี้มะรืนนี้
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪เขาจะฆ่าประธานาธิบดี
‪พูดเหลวไหลน่า
‪เขาไม่มีทางทำร้ายใคร
‪แล้วคิดว่าเขามาทำอะไรที่ดัลลัสล่ะ
‪คิดว่าเขาไปประชุมอะไรที่สถานกงศุล
‪เขาสมคบคิดกัน
‪เราต้องหยุดเขา
‪คุณเข้าใจผิดแล้ว
‪ไม่ต้องเชื่อผมก็ได้
‪ไปถามเขาสิ
‪ดูเหมือนแกมีเหตุผลที่สุดในกลุ่ม
‪เพราะว่าผมแก่ที่สุด
‪โดยหลักการแล้วผมแก่กว่าพ่อซะอีก
‪คอนยัคไหม
‪เอานิดเดียว
‪คืนก่อนแกท่องโฮเมอร์ใส่ฉัน
‪ทำไม
‪พ่อบังคับให้พวกเราอ่านตอนยังเด็ก
‪ในภาษากรีกดั้งเดิมด้วย
‪โลกนี้จะแตกในอีกห้าวัน ‪ถ้าเราไม่ออกจากเส้นเวลา
‪ทุกยุคต้องสิ้นสุด
‪มหายุคพาลีโอโซอิก ยุคจูราสสิก และอื่นๆ
‪แต่ครั้งนี้เราหยุดมันได้
‪ข้อเสียใหญ่สุดของมนุษย์
‪ชอบคิดว่าตัวเองควบคุมได้
‪ผมอยากให้ช่วย
‪พ่อเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่ไม่บ้าบิ่น
‪ไม่งั้นผมต้องทำข้อตกลงที่ไม่อยากทำเลย
‪รู้อะไรเรื่องการข้ามเวลาบ้าง
‪- ทางทฤษฎีเหรอ ‪- ทางปฏิบัติ
‪ฉันรู้ว่ามันคล้ายกับการหลับตา
‪จมดิ่งลงไปในน้ำเย็นยะเยือก ‪และปรากฏตัวอีกครั้ง...
‪เป็นผลโอ๊ก ใช่
‪ครั้งก่อนที่ลองข้ามเวลา เกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪- ก็พลาดไง ‪- พลาดยังไง
‪ข้ามไปอนาคตไกลเกิน
‪ติดอยู่ในโลกอนาคตหลังวันสิ้นโลกตั้ง 45 ปี
‪จากนั้นก็ย้อนกลับมาไกลเกิน
‪ยกเว้นครั้งนี้พาทั้งครอบครัวมาด้วย
‪ความกระหายของแก ‪อาจมากเกินความสามารถก็ได้
‪ข้ามระยะสั้นๆ สิ
‪หน่วยวินาที
‪ไม่ใช่สิบปี
‪วินาทีเหรอ
‪ไม่ได้จะว่านะ แต่ผมต้องการเวลามากกว่านี้
‪เพื่อให้ได้เป้าหมายที่ต้องการ
‪เวลาไม่กี่นาทีก็เปลี่ยนอะไรได้เยอะ
‪อาจล้มอาณาจักรได้
‪หรืออาจตกหลุมรัก
‪ผลโอ๊กไม่งอกเป็นต้นในชั่วข้ามคืนหรอก
‪ผมก็แอบหวังว่าพ่อจะรู้มากกว่านี้
‪ขอโทษด้วยที่ช่วยได้แค่นี้
‪ผมก็ขอโทษ
‪ตอนยังเด็กผมดื้อกับพ่อมาก
‪ก็ผมไม่รู้อะไรนี่
‪ฉันไม่ถือสา ตาแก่
‪(ร้านมอร์ตี้ เอเอ็ม/เอฟเอ็ม ‪โทรทัศน์ วิทยุ)
‪ไง เพื่อนยาก
‪ขึ้นมาได้ยังไง
‪เป็นอะไร
‪หิวเหรอ
‪ไหนดูซิ...
‪ดูซิมีอะไรเอ่ย
‪ดิเอโกอยู่ไหน
‪ผมไม่รู้
‪มันอยู่ไหน
‪บอกแล้วไงว่าไม่รู้
‪อ้าปากกว้างๆ
‪ฉันไม่ชอบบทสนทนาสุดท้ายของเรา
‪ฉันอยากอธิบาย
‪ไม่ว่านี่จะคืออะไรก็ตาม
‪แวนญา มันอันตราย
‪พวกเขาไม่ยอมรับ...
‪ผู้หญิงแบบเรา...
‪ในแถบนี้
‪- ฉันรู้ ‪- ขอฉันพูดให้จบ
‪พวกเราบางคนไม่มีสิทธิ์...
‪ใช้ชีวิตตามต้องการ
‪แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่ต้องการ
‪เข้าใจหรือเปล่า
‪ถ้าเราหนีไปล่ะ
‪ไปให้ไกลจากที่นี่
‪ไกลจากคาร์ล
‪ที่ที่เราจะอยู่อย่างปลอดภัย
‪หมายถึงอะไร ที่ไหน
‪ฉันยังไม่รู้
‪ฉันไม่รู้
‪แต่ฉันจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณหรือฮาร์ลัน
‪ฉันปกป้องคุณได้
‪คุณแค่ต้องไว้ใจฉัน
‪ฉันไว้ใจ
‪คุณพระช่วย ฉันไว้ใจ
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ขับไปทางเหนือก็ได้
‪ฉันมีครอบครัวที่โอกลาโฮมา
‪แต่ต้องระวังนะ ห้ามคาร์ลรู้ทัน
‪เจอร์รี่ น้องชายเขาเป็นตำรวจรัฐ ‪และถ้าเขาคิดว่าฉันจะหนี...
‪- เราจะไม่ให้เขารู้หรอก ‪- โอเค
‪ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม
‪- จนกว่าเราจะพร้อม ‪- โอเค
‪ฉันขอเวลาหน่อยนะ
‪เลือด
‪เวร
‪เอลเลียต
‪ดิเอโก
‪แม่เจ้าโว้ย
‪(เออกาเฟอร์เออกา)
‪ทันเวลาดื่มไนต์แคปพอดี
‪ขอถามให้ชัด
‪ถ้าฉันกำจัดคณะกรรมการ
‪แกจะพาฉันกับครอบครัวกลับบ้าน
‪ไม่มีวันล้างโลก ไม่มีวันสิ้นโลก
‪ถูกไหม
‪นั่นคือข้อตกลง
‪งั้นก็ได้
‪(โรงแรมโลนลีลอดจ์อิน ‪ออชคอช รัฐวิสคอนซิน ปี 1982)
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล