NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
LONELY LODGER INN, OSHKOSH W STANIE WISCONSIN, 1982
- Przepraszam. - Ojej, zaskoczyłeś mnie.
Jeśli szukasz ciasteczek, wykładamy je o 15.
Nie mogę się doczekać.
Gdzie spotyka się Stowarzyszenie Soi Środkowego Zachodu?
Jasna sprawa. W szczupaczej sali bankietowej.
Szukasz mamy? Przyjechała na konferencję?
Rozmieni mi pani?
Oczywiście, zerknę do portmonetki.
Tu jest tylko parę monet…
Masz dziś…
szczęście, młodzieńcze.
Ponoć największe szczęście to umrzeć w odpowiedniej chwili.
No już!
Durny baton!
Pieprzone batony!
STOWARZYSZENIE SOI
Przejdźmy do 17. podpunktu.
- Ty! - Co on tu…
Wezwać ochronę!
Nie!
Co…?
Co robisz?
Nie!
To ona cię przysłała, prawda?
Czy to ma znaczenie?
Cokolwiek zaproponowała, potroję stawkę.
Nie robię tego dla pieniędzy.
Puszczaj!
Zapłacisz za automat, młodzieńcze.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Skrzywdzić mnie? Nie boję się ciebie, ty mały pryszczu!
Cholera.
Na pewno możemy dojść do obopólnie korzystnego porozumienia.
Quid pro quo?
- Co ty na to? - Czemu nie?
Oto twój quid.
A oto pro.
- Nie! Proszę, nie! - A tu masz quo.
Nie!
Nie chcę cię rozczarować, Benny,
ale nie wejdziesz do tego ciała.
- Nie ma mowy. - Cóż,
w końcu będziesz musiał zasnąć.
To jest nic.
Pewnego razu w Rio
przez osiem dni nie spałem.
Bez chemicznej stymulacji?
Rzecz w tym, że nie pozwolę ci wygrać.
Nienawidzę twojej gęby.
A ja całego ciebie.
Proszę…
Wszystko w porządku. Śpij.
Ben! Jezu Chryste!
Czy możesz… Mam teraz dużo na głowie.
- Zawsze masz dużo na głowie. - Ben!
Miłość mojego życia umrze i nie mogę nic zrobić.
Próbowałem wszystkich chwytów podróżnika w czasie.
Powiedziałem, że go kocham.
Powiedziałem, co go czeka.
I udało ci się go jedynie wystraszyć.
Boże, nie cierpię tego.
- Tego, że nie mogę nic zrobić. - Klaus,
czujesz się teraz tak, jak ja każdego dnia.
Nic, tylko patrzę, jak raz po raz popełniasz te same błędy.
Oto czym jest bezsilność.
O Boże. To musi być do bani.
Przykro mi.
- Chcesz mi to wynagrodzić? - Nie opętasz mnie.
- Na parę minut. - Czemu to takie ważne?
Jill.
- Chcę z nią porozmawiać. - Jill…
To ta…
ta kulawa Marokanka?
- Tak? - Serio?
Już to przerabialiśmy.
Tak rzadko cię słucham.
- Klaus. - Dobra.
Dobrze.
Czekaj!
Musimy ustalić zasady.
Przepraszam.
Dzięki.
Napijesz się piwa?
Nie, proszę pani.
Biorę Harlana na badania. Byłoby miło, gdybyś poszła z nami.
Z przyjemnością.
Moglibyśmy potem pójść do parku.
Chciałbym, żeby Vanya podrzuciła mnie na ranczo Jima Garveya.
Mówił, że ma dla mnie klienta.
Potem mnie odwiezie.
Harlan lubi towarzystwo Vanyi.
Jest spokojniejszy.
Jedziesz z nami.
Powiedziałem, że jest mi potrzebna.
W porządku.
Pojadę z Carlem.
Dobrze.
Chodźmy, kotku.
Niedługo wrócimy.
Widziałaś mój zielony krawat?
- Dokąd idziesz? - Rozmawiałem z Milesem.
Odezwali się ludzie Roberta Kennedy’ego z biura prokuratora generalnego.
Chcą porozmawiać.
Nasz protest przyciągnął uwagę.
Kochanie, to wspaniale.
Ale liczyłam, że moglibyśmy…
Miles chce uzgodnić wspólny front.
Dasz wiarę?
Nasza praca w końcu przynosi rezultaty.
Bardzo się cieszę.
- Chcesz iść ze mną? - Nie, idź sam.
Źle się czuję.
Wiesz…
niedługo wrócę.
Przyniosę ci zupę.
Hej, Ray?
Kocham cię.
No i?
AJ!
Wiesz, zaczynasz wypełniać
te obcisłe spodenki.
Czemu jesteś taki cichy?
Myślałam, że będziesz nabuzowany po rzezi.
To całe zabijanie…
Kończę z tym.
Co?
Mam to traktować poważnie?
Dziś zrobiłem to dla mojej rodziny.
- Żeby ocalić świat. - Błagam.
Nie zgrywaj zabójcy o złotym sercu.
Proszę.
Zgodnie z umową
dzięki temu wrócisz z rodzeństwem do 2019 roku.
Masz 90 minut.
Nie mówiłaś o limicie czasowym.
Właściwie to 89 minut i 30 sekund.
- Pospiesz się. - To niemożliwe.
Są rozrzuceni po całym mieście.
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Udowodniłeś to, zabijając zarząd.
- Potrzebuję więcej czasu. - Ludzie zaczną zadawać pytania.
Im szybciej opuścisz ten okres historii,
tym lepiej dla nas obojga.
A zatem… tik-tak.
Nie wierzę, że Elliott nie żyje.
Był dobrym gościem.
- Zasługiwał na coś lepszego. - Tak.
Musiał być blisko rozwikłania sprawy.
To robota federalnych.
Co? Oszalałeś?
Diego, gdyby to byli federalni,
zabraliby go, żeby go przesłuchać, a nie…
coś takiego.
To robota psychopaty.
„Öga Foröga”.
To imię?
„Öga Foröga”.
Poszukam jej.
Spójrzmy…
O kurde, znalazłem ją.
„Olga Foroga”.
- To ona. - Dzwoń.
Robi się.
Dobra…
Mam sygnał.
Cholera.
Halo, Olga?
To ona. Brzmi staro.
Co mam powiedzieć?
Przepraszam panią. Zastanawiałem się… Co?
Jak się nazywam? Luther Hargreeves i…
Zabiłaś jednego z nas, Olga.
Dopadniemy cię.
Zginiesz przed zachodem słońca.
To „öga für öga”, idioci.
„Oko za oko” po szwedzku.
Czyli Szwedzi zabili Elliotta.
Pomyłka. Miłego dnia.
- Wpadlibyśmy na to. - W końcu.
- Masz na sobie krew. - I to dużo krwi.
Pięć, co zrobiłeś?
Uwaga, nadzorcy Komisji,
proszę zgłosić się do głównego holu.
Uwaga, nadzorcy Komisji,
proszę zgłosić się do głównego holu.
Z…
Z rozpaczą przekazuję wam tę druzgocącą wiadomość.
Wszystkich 12 członków zarządu
zostało zabitych.
Wiem.
Wszczęliśmy już śledztwo.
Odnajdziemy sprawców,
którzy stoją za tym nikczemnym czynem.
Pomoc psychologiczna jest dostępna dla potrzebujących.
Choć Komisja nie pokryje jej kosztów,
bo nie wchodzi w skład pakietu oferowanego przez naszego ubezpieczyciela.
W wyniku nieobecności
żyjących członków zarządu
jestem zobowiązana przejąć kontrolę
- nad Komisją. - Ona? Przecież została zdegradowana.
Pokój z teczkami będzie tymczasowo zamknięty
ze względów bezpieczeństwa.
Jakieś pytania?
Możemy wrócić do domu.
Co? Jak?
Szczegóły są nieistotne, ale…
zawarłem umowę, żebyśmy wrócili.
- A zagłada? - Nie będzie jej.
- A apokalipsa w 2019 roku? - Wszystko wróci do normy.
Dobrze? Dość pytań.
Musimy iść.
- Znaleźć resztę. - Tak.
Znajdź Allison.
- Tak. - Diego, Klausa. Znajdę Vanyę.
Spotkamy się w zaułku
za 77 minut.
Proszę.
- Zsynchronizowałem zegarki. - Dobra, do dzieła.
Chwila.
Przyszedłeś zalany krwią i mamy uwierzyć,
że wszystko wróci do normy, jeśli teraz wrócimy?
Elliott właśnie przez nas zginął.
A co z tatą?
Co z JFK?
Mamy szansę wrócić do domu i wszystko naprawić. Zrobimy to.
Muszę się pożegnać z Lilą.
Lila ma cię w dupie, Diego.
Zawsze miała.
Jest jedną z nich. Z Komisji.
Mowy nie ma.
- To niemożliwe. - Wykorzystała cię ze względu na mnie.
W tej historii to ty jesteś Oswaldem.
- Cholernym pionkiem. - Nie wiesz, o czym mów…
Jeśli tego nie zrobisz, sam cię zabiję.
Jasne?
Kobiety.
Mam rację?
Żadnego strzyżenia. Uwielbiam tę stylówę.
Po drugie, bez dotykania tam na dole.
No…
może nie będę miał nic przeciwko,
tylko nie patrz, jestem nieśmiały.
Poza tym nie toleruję nabiału.
Uwierz mi.
Dziękuję.
Nieważne, po prostu…
Pospiesz się.
Dobra, skup się.
Nie rozpraszaj się.
Uwielbiam glebę.
Przepraszam?
Cześć, Jill.
Mogę dołączyć?
Nie… To znaczy, jasne.
Powiesz mi, co tu robię?
Słyszałaś kiedyś…
o pryszczycy?
Tata pracował na ranczu w Kalifornii.
W 1924 roku wybuchła epidemia.
Ubili ponad 100 000 zwierząt.
Spustoszyła cały rejon.
Tata stracił pracę.
Wiele osób straciło.
Nie wyłapali chorej krowy w porę…
więc zaraziła inne.
Z chorobą trzeba walczyć, zanim się rozprzestrzeni.
Wymknie się spod kontroli.
To, kim jestem, nie jest chorobą.
Cóż…
nazywaj to, jak chcesz,
ale to nienaturalne.
I nie będzie się działo pod moim dachem.
Nie z moją żoną.
Nie boję się ciebie.
W porządku, ale…
powinnaś pomyśleć o Harlanie.
Jak to?
Ta sytuacja mu nie służy.
Myślałem, żeby…
odesłać go na jakiś czas.
Co? Dokąd?
Do ośrodka przygotowanego na takich jak on.
Właściwa uwaga by mu pomogła.
To szaleństwo.
Oczywiście…
może nie musiałbym tego robić,
gdyby cię tu nie było.
Harlan mógłby wrócić
do spędzania czasu z mamusią i tatusiem,
tak jak powinien.
Teraz pójdę napić się z Jimem.
Więc…
weź auto.
Oczekuję, że już cię nie będzie,
kiedy wrócę.
Luther.
Pięć ma sposób, żebyśmy wrócili. Ruszamy za…
42 minuty.
Jak to?
Wiem, że to trudne…
Czekaj…
- Co z zagładą? - Według Piątki znikając,
przywrócimy resztę do normy.
Mówisz, że będę mogła znowu zobaczyć Claire?
Dzisiaj?
Nie wiem, co zastaniemy po powrocie.
Niczego nie gwarantuję.
Nie mogę tracić kolejnych osób.
A jeśli Pięć znowu się pomyli
i stracę wszystkich?
To nie jest nasz czas.
Musimy wrócić.
Nie wiem, czy potrafię.
Allison…
jesteśmy inni niż wszyscy.
Jesteśmy niezwykli.
I nie wiedziemy normalnego życia.
Nigdzie.
To niesprawiedliwe.
Wiem.
Trzeba wszystko zaryzykować, żeby wszystko ocalić.
To najlepsza cecha naszej rodziny, prawda?
Co? Lekkomyślność?
Nadzieja.
Kochanie?
Co się stało?
Co jej powiedziałeś?
Jesteś dziś jakiś inny.
Tak? W jakim sensie?
Jesteś dziwaczniejszy.
Ale to mi się podoba.
Nie mogę oderwać od ciebie wzroku, odkąd dołączyłaś.
- Nie wierzę. - To prawda.
Kochasz swój ogród. Śpiewasz rzepom.
Dogadujesz się z ludźmi.
Wszyscy proszą cię o rady, a ty chętnie ich udzielasz…
Uwielbiam to, jak ciągniesz się za ucho, czytając.
- Zaczęłam je smarować. - Wiem.
Czy mogę…
Mogę powąchać twoje włosy?
Jasne.
Jesteś niesamowity.
Ty też jesteś niesamowita.
Chcesz to zrobić?
- Co takiego? - Uprawiać seks.
Połączyć nasze dusze w świętym związku.
- Pewnie, ale… - Ale co?
Musisz coś wiedzieć…
Wszystko w porządku?
Tak.
- Nigdy nie było lepiej. - Dobrze.
Jill, nie znasz prawdziwego mnie.
Tak?
- Tak. - Wiem o tobie wszystko.
Studiowałam twoje nauki. Śpiewałam twoje Wedy.
Obejrzałam każdą część twojego ciała
- i zapamiętałam. - Ale to nie ja.
Jestem kimś innym. Jestem…
prawiczkiem.
A zeszły tydzień?
Ty, ja i Keechie?
Na huśtawce.
Ćwiczyliśmy zawieszone, wydłużone, poczwórne zespolenie.
- Klaus, jesteś taki sprośny. - Tak, tatku, jesteś.
Poczekaj…
Tatku.
Masz chwilę?
Diego!
Musimy iść.
- Jasne. Zaraz wracam. - Dobrze.
- Obiecuję. - Chodź.
- Jak śmiesz! - No popatrz.
Zapłacisz za to!
Znowu w pracy.
Nie martw się o miejsce na parkingu. Nie zmarnuje się.
- Nie! - Naprawdę muszę tu być?
Tak, chcę coś skonsultować.
Wszystkie są dobre, nie mogę wybrać.
Co sądzisz o tych nowych mundurach?
Jak dla mięczaków?
Ale nie potrafię się oprzeć beretom.
Daj spokój, to mój dzień.
Nie psuj mi humoru swoim humorem.
I przestań bawić się tą bransoletką
jak nadąsana uczennica.
Zrealizowałyśmy swoje marzenie.
Twoje marzenie.
Proszę.
- Co to? - To miała być niespodzianka,
ale twój nastrój wszystko popsuł.
Szefowa ochrony?
Zawsze prosisz, żebym ci zaufała,
powierzyła większą rolę. Proszę.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Jeśli tego chcesz.
Tak, chcę, ale…
chcę to robić po swojemu.
Chcę podejmować własne decyzje, dobrać zespół.
Czemu nie?
Zasłużyłaś.
- Musisz iść ze mną. - Dokąd?
Pięć ma sposób na powrót.
Fajnie znowu z tobą rozmawiać, Diego.
- Słyszałeś mnie? - Tak.
- Jesteś na haju, Klaus? - Nie jestem Klausem.
Jestem Ben.
- Jesteś na haju. Nie mam czasu… - Udowodnię to.
Spytaj o coś, co wiedziałby tylko Ben.
Dobra.
Kiedy byliśmy mali,
przeprogramowałeś misia Allison, żeby mówił…?
„Luther wącha bieliznę taty”.
Cholera jasna.
Nie kumam, przecież…
- Klaus mówił, że cię tu nie ma. - Klaus dużo mówi, ale wiesz co?
Teraz mogę go opętać.
To jest fantastyczne.
Opowiesz mi o tym, kiedy będziemy wracać do 2019.
A co z dziećmi przeznaczenia? Nie możemy ich zostawić.
- Klaus powinien im powiedzieć… - Nie, zostań w tym ciele.
Niech kieruje nim ktoś odpowiedzialny.
Zaczekasz chwilę? Potrzebuję dziesięciu minut.
- Tylko tyle. - Jest coś, co sam muszę zrobić.
Spotkamy się w zaułku za 30 minut.
- Nie spóźnij się. - Jasne.
- Miło cię widzieć.
Wzajemnie.
Pa.
O nie.
- Co tu robisz? - Szukam cię.
- Wracamy do 2019. - Co?
Nie mam czasu wyjaśniać. Mam sposób, żebyśmy wrócili.
Dobrze? Mamy 30 minut.
Nie mogę zostawić przyjaciół.
Vanya, nie masz wyboru. Chodź ze mną, bo nadejdzie zagłada.
No to wezmę ich z nami.
- Ich miejsce jest tutaj. - Według kogo?
Sissy zasługuje, żeby nie udawać kogoś, kim nie jest.
A Harlan?
Jego przypadek jest znany. Możemy mu pomóc.
Vanya.
Matka i jej ośmioletni syn nie zniszczą historii, Pięć.
- Nie liczą się. - Każdy się liczy.
Przykro mi. Nie możemy ryzykować.
Muszą tu zostać.
Chodź.
Czemu ty decydujesz? To przez ciebie tu utknęliśmy.
Gdybym nic nie zrobił, bylibyśmy martwi, przez ciebie.
Wezmę ich ze sobą.
Vanya, moja cierpliwość ma granice.
Zabawne.
Właśnie miałam to powiedzieć.
Dobrze.
Co „dobrze”?
Przyjdę, ale muszę się pożegnać.
- Nie mamy czasu. - Albo to, albo się nie zjawię.
Zaułek.
Nie spóźnij się.
Świetnie.
To ty i twoja głupia mina.
Dziwny moment na kopanie.
- Możemy porozmawiać? Naprawdę. - Znam prawdę.
Wykorzystałaś mnie. Kłamałaś.
- Daj spokój. Niby o czym? - O tym, kim jesteś.
Gdzie pracujesz. Co tu robisz. Czego od nas chcesz.
Ale reszta była prawdą.
Wszyscy kłamią. Kłamałam, żeby cię ochronić.
Głównie.
Wiesz, jak trudno komuś zaufać,
kiedy twoje dzieciństwo było wielką manipulacją?
Więc czemu mi to zrobiłaś?
Wiesz co,
dokończę tę dziurę,
ocalę świat
i zapomnę, że cię znam.
Zaraz, czy to…
ten gość z gabinetu dentysty?
Elliott.
- Twoi szwedzcy kumple go dopadli. - Kurde.
Lubiłam tego głąba.
W takim razie pamięci Elliotta.
Będzie mi brakowało jego teorii
i dzielenia jego łóżka z tobą.
Skończyliśmy?
O w mordę.
Ano.
Ile mamy czasu?
Jeszcze 23 minuty.
Tylko 23 minuty?
Musi być inny sposób.
Posłuchaj…
Czy gdybym poprosiła, poszedłbyś ze mną?
Miałbym opuścić Dallas?
Miałbym opuścić ruch?
Ruch się nie skończył.
Nawet w 2019 roku.
Mówiłaś, że nasza praca tutaj
- ma znaczenie. - Ma.
Ma.
Nie mogę tego zostawić.
Moja walka jest tutaj.
Mogę ci poplotkować.
- Zabrać ból. - Nie.
Nie zrobimy tego.
Nie chcę cię zapomnieć.
Nie chcę zapomnieć nas.
Wolę rok z tobą od całego życia z kimkolwiek innym.
Rozumiesz?
Nie znam szczęśliwszego faceta ode mnie.
Przepraszam, to kiepski moment.
- Co się dzieje? - To już. Wyjeżdżamy.
Ale…
- dokąd? - Do lepszego miejsca.
Wyjaśnię na miejscu.
- A Carl? - Nie.
Musimy wyjechać, zanim wróci.
- Porozmawiam z nim. - Nie ma czasu.
- Muszę mu wyjaśnić. - Nic nie musisz!
- Zostawię mu wiadomość. - On wie o nas!
Groził, że odeśle Harlana do zakładu. Musimy iść, i to już.
Żadnych wiadomości i pożegnań.
Harlan?
- Przejedziemy się. - Chodź, Harlan.
Proszę. Dobrze.
Chodźmy do auta.
Cholera!
Puszka po kawie. Weź Harlana do auta. Zaraz przyjdę.
Proroku, dokąd idziesz?
Po wizję. Wrócę za parę lat. Może.
Czekaj! Kto pobłogosławi wodę w basenie?
Dasz radę, Keechie. Ogarniesz to.
Nie mogę.
Pobłogosław wodę, powietrze, a nawet huśtawkę. Wisi mi to.
- Ale zrób coś dla mnie. - Tak, oczywiście.
Powiedz Jill, że tarzanie się w ziemi było najlepszą chwilą mojego życia.
Proroku, zaczekaj!
Jakieś ostatnie słowa mądrości?
„O mój Boże, wróciliśmy.
Bracia, siostry, śpiewajcie wszyscy.
Pokażemy wam, czym jest życia smak. Pokażemy wam jak”.
Allison!
Sły…
Słyszałam…
Wynoś się!
Gdzie są wszyscy?
- Przyszedłeś pierwszy. - Co?
Zdążyliśmy!
Jacy „my”?
Wynoś się!
Już!
Nie wierzę. Nawet ty przyszedłeś.
Zostało osiem minut.
Miałem taki dziwny sen.
Gdzie reszta?
Słyszałam plotkę, że zabiłeś swojego brata.
Allison…
Co teraz?
Cholera.
Co?
Zostawiłam wiadomość.
Diego Hargreeves…
poznaj moją matkę.
Matko, to jest Diego…
mój chłopak.
Co?
Została minuta!
Co się dzieje? Idziemy gdzieś?
To było proste zadanie.
Wystarczyło tu być.
Nie trzeba było walczyć z potworem. Nie.
Ani z armią mutantów. Nein.
Nie wierzę.
Dostaliśmy to na tacy.
Możesz jęczeć ciszej? Łeb mi pęka.
Słuchaj, ty bezużyteczny rzygaczu, straciliśmy szansę na ocalenie świata.
- Cholera. - Kurde.
Byliśmy tak blisko.
Tak blisko.
Co tu robisz, Jerry?
Carl martwił się o syna.
Dokąd jedziecie?
- Znasz go? - To mój szwagier.
Niech pani wysiądzie z auta.
Nic nie zrobiłyśmy.
Poza porwaniem dziecka.
- To mój syn. - To sprawa twoja i Carla.
Wysiadaj.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie poproszę po raz trzeci.
Vanya!
Nie, proszę!
Vanya!
Napisy: Krzysiek Ceran