‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(โรงแรมโลนลีลอดจ์อิน ‪ออชคอช รัฐวิสคอนซิน ปี 1982)
‪(ปี 1982)
‪- ขอโทษที ‪- แม่หก ฉันตกใจหมดเลย
‪ถ้ามาหาคุกกี้ล่ะก็ ‪เราจะเอาออกมาวางตอนบ่ายสาม
‪รอไม่ไหวแล้ว
‪พอจะรู้ไหมว่า ‪งานประชุมสมาคมถั่วเหลืองมิดเวสต์อยู่ไหน
‪รู้สิ ห้องจัดงานเลี้ยงมัสเกลลันจ์
‪หาแม่เหรอจ๊ะ แม่ไปร่วมประชุมใช่ไหม
‪แลกเหรียญหน่อยสิ
‪ได้สิจ๊ะ ขอหาในกระเป๋าก่อนนะ
‪มีห้าเซนต์เหรียญนึงกับสิบเซนต์สองเหรียญ
‪ฉันว่า...
‪เธอโชคดีแล้ว เด็กน้อย
‪บางคนก็บอกว่าคนโชคดีที่สุดคือคนที่ตายถูกเวลา
‪ออกมาสิ!
‪ขนมฟัดจ์นัตเตอร์งี่เง่า!
‪แม่งฟัดจ์นัตเตอร์ห่าเหว!
‪(สมาคมถั่วเหลืองมิดเวสต์)
‪(ขวานดับเพลิง) ‪(กรณีฉุกเฉินเท่านั้น)
‪ต่อกันที่มาตรา 17 เลยครับ
‪- แก! ‪- เขาทำ...
‪เรียกรปภ.!
‪ไม่นะ!
‪อะ...
‪แกจะทำอะไร
‪ไม่!
‪หล่อนส่งแกมาใช่ไหม
‪ตอนนี้มันสำคัญด้วยเหรอ
‪หล่อนจ่ายเท่าไร ฉันให้สองเท่า ไม่สิ สามเท่า
‪ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงิน
‪ปล่อยฉัน!
‪แกต้องชดใช้ค่าเครื่องขายขนม หนูน้อย
‪เหรอ ฉันไม่อยากทำร้ายเธอหรอกนะ
‪ทำร้ายฉันเหรอ ฉันไม่กลัวแกหรอก ไอ้เด็กเปรต
‪เวร
‪เราน่าจะหาข้อตกลง
‪ที่เป็นประโยชน์กับทั้งสองฝ่ายได้นะ
‪ยื่นหมูยื่นแมว
‪- ว่าไงล่ะ ‪- ก็น่าจะได้
‪นี่หมู...
‪นี่แมว...
‪- ไม่ อย่าทำฉัน! ‪- แถมหมาให้ด้วย
‪อย่า!
‪เสียใจด้วยที่ต้องทำให้ผิดหวัง เบนนี่
‪แต่ห้ามนายสิงร่างฉัน
‪- ไม่มีทาง ‪- คือ...
‪ยังไงในที่สุดนายก็ต้องนอนหลับ
‪เรื่องกล้วยๆ
‪ตอนฉันอยู่รีโอ
‪ฉันเคยไม่นอนหลับติดต่อกันแปดวัน
‪ไม่ใช้สารเคมีช่วยเหรอ
‪ประเด็นคือฉันไม่ยอมให้นายชนะหรอก
‪พระเจ้า ฉันเกลียดขี้หน้านาย
‪ฉันเกลียดนายทั้งตัว
‪ขอร้องเถอะ...
‪ไม่เป็นไร หลับซะนะ
‪เหวอ เบน ฉิบหาย
‪ขอร้องนะ ช่วงนี้ฉันมีปัญหารุมเร้า
‪- นายมีปัญหารุมเร้าตลอด ‪- เบน!
‪เนื้อคู่ของฉันจะต้องตายและฉันห้ามไม่ได้
‪ลองทุกกลเม็ดในคู่มือนักเดินทางข้ามเวลาแล้ว
‪ฉันบอกรักเขา
‪ฉันบอกอนาคตให้เขารู้
‪และสิ่งเดียวที่นายทำสำเร็จคือ ‪ทำให้เขากลัวหัวหด
‪พระเจ้า เกลียดที่สุด
‪- เกลียดที่ทำอะไรไม่ได้ ‪- เคลาส์
‪ที่นายรู้สึกตอนนี้ ฉันรู้สึกแบบนี้ทุกวัน
‪ฉันได้แต่เฝ้าดูนายทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‪ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‪ความรู้สึกไร้อำนาจก็งี้แหละ
‪พระเจ้า คงห่วยแตกน่าดู
‪ฉันขอโทษ
‪- อยากง้อฉันไหม ‪- ไม่!
‪- เถอะน่านะ ‪- ห้ามสิงร่างฉัน
‪- ไม่กี่นาทีเอง ‪- ทำไม อะไรมันสำคัญขนาดนั้นเชียว
‪จิล
‪- ฉันอยากคุยกับเธอ ‪- จิล...
‪อ๋อ คนนั้น...
‪สาวโมร็อกโกขาเป๋ใช่ไหม
‪- ถูกไหม ‪- ถามจริง
‪ฉันเคยบอกไปแล้วนะ
‪ก็ฉันไม่ค่อยจะฟังที่นายพูด
‪- เคลาส์ ‪- ก็ได้
‪โอเค
‪แต่เดี๋ยวก่อน
‪เราต้องวางกฎเกณฑ์อะไรกันก่อน
‪ขอทางจ้ะ ลูก
‪ขอบใจ
‪เอาเบียร์ไหม คาร์ล
‪ไม่เอาครับ
‪ฉันจะพาฮาร์ลันไปหาหมอ ‪จะดีมากเลยถ้าคุณไปด้วย
‪อืม ได้สิ
‪เสร็จแล้วจะได้ไปที่สวนสาธารณะกันต่อ
‪ที่จริงแล้วผมอยากให้แวนญาขับรถ ‪ไปส่งผมที่ไร่ของจิม การ์วีย์
‪เขาบอกว่ามีข้อมูลลูกค้าคนใหม่ให้ผม
‪เสร็จแล้วเขาจะมาส่งผม
‪ฮาร์ลันชอบเวลาแวนญาไปด้วยกัน
‪มันทำให้ลูกสงบ
‪มากับเรานะ
‪ผมบอกว่าต้องใช้เธอ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันจะไปกับคาร์ล
‪ได้
‪ไปกันจ้ะ
‪เดี๋ยวกลับมานะคะ
‪ที่รัก เห็นเนกไทเขียวของผมไหม
‪- จะไปไหน ‪- ไมล์สเพิ่งโทรมาหา
‪ปรากฏว่าคนของโรเบิร์ท เคนเนดี้ ‪ติดต่อมาจากสำนักงานรัฐมนตรียุติธรรม
‪พวกเขาอยากคุยกัน
‪งานประท้วงเราไปเตะตาเขา
‪ที่รัก วิเศษไปเลยค่ะ
‪แต่ฉันนึกว่าพวกเรา...
‪ไมล์สอยากวางแผนให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน
‪เหลือเชื่อไหมล่ะ
‪ในที่สุดความพยายามก็จะสำเร็จผลแล้ว
‪ฉันยินดีกับคุณจริงๆ ค่ะ
‪- ไปด้วยกันไหม ‪- ไม่ ไปเลยค่ะ ฉัน...
‪รู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪งั้น...
‪เดี๋ยวผมกลับมานะครับ
‪จะซื้อซุปมาฝาก
‪เรย์
‪ฉันรักคุณ
‪เป็นไง
‪เอเจ!
‪กางเกงขาสั้นรัดรูปตัวนั้นชักจะคับไปแล้วนะ
‪ทำไมเงียบล่ะ
‪นึกว่าจะตื่นเต้นหลังได้ออกสังหารเมื่อเช้า
‪เรื่องฆ่าแกงคน...
‪ฉันอิ่มแล้ว
‪อะไร
‪ฉันต้องเชื่อประโยคนั้นด้วยเหรอ
‪วันนี้ฉันทำเพื่อครอบครัว
‪- ฉันทำเพื่อกอบกู้โลก ‪- โธ่
‪ไม่ต้องมาทำเป็นนักฆ่าหัวใจทองคำกับฉันเลย
‪เอาไป
‪ตามที่ตกลง
‪มันจะพานายกับพี่น้องกลับไปยังปี 2019
‪นายมีเวลา 90 นาที
‪ไม่เห็นบอกว่ามีเวลาจำกัด
‪ที่จริงมีเวลา 89 นาที 30 วินาที
‪- รีบไปเลย ‪- มันเป็นไปไม่ได้
‪พี่น้องฉันกระจัดกระจายอยู่ทั่วเมือง
‪ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้
‪นายพิสูจน์เมื่อเช้าด้วยการฆ่าคณะกรรมการ
‪ขอเวลาอีก
‪ถ้านานกว่านี้ก็จะมีคนตั้งคำถามนะ
‪ยิ่งนายกลับออกไปจากเส้นเวลานี้เร็วแค่ไหน
‪ชีวิตเราก็จะดีขึ้นเท่านั้น
‪ดังนั้นก็ ติ๊กต๊อก
‪เหลือเชื่อเลยว่าเอลเลียตตายแล้ว
‪เขาเป็นคนดี
‪- ไม่สมควรโดนแบบนี้ ‪- ใช่
‪เอลเลียตคงเข้าใกล้ความจริงเกินไป
‪น่าจะฝีมือเอฟบีไอ
‪อะไรนะ เพี้ยนไปแล้วเหรอ
‪ดิเอโก ถ้านี่เป็นฝีมือรัฐบาล
‪เขาคงถูกพาไปสอบปากคำที่อื่น ไม่ใช่...
‪ทำแบบนี้
‪ไม่ นี่เป็นฝีมือคนโรคจิต
‪"โอกา โฟโรกา"
‪ชื่อคนเหรอ
‪"โอกา โฟโรกา"
‪ฉันจะค้นดู
‪โอเค...
‪เฮ้ย เจอแล้วว่ะ
‪"โอลก้า โฟโรก้า"
‪- คนนี้ชัวร์ ‪- โทรหามัน
‪ได้เลย
‪โอเค...
‪ดังแล้ว
‪โธ่เว้ย
‪ฮัลโหล โอลก้าใช่ไหม
‪เธอรับสาย เสียงเหมือนคนแก่
‪พูดว่าไงดี
‪ขอโทษทีครับ พอดีผมสงสัยว่า... อะไรนะ
‪ชื่อผมเหรอ ลูเธอร์ ฮาร์กรีฟส์ครับ...
‪แกฆ่าคนของเรา โอลก้า
‪ตอนนี้เราจะไปเล่นงานแก
‪แกจะตายภายในค่ำนี้
‪นี่ มันอ่านว่าเออกาเฟอร์เออกา ไอ้งั่ง
‪ภาษาสวีเดน "ตาต่อตา"
‪แปลว่าพวกสวีเดนฆ่าเอลเลียต
‪ผิดเบอร์ สวัสดีครับ
‪- ต่อให้ไม่บอกเราก็คงรู้เองแหละ ‪- เนอะ
‪- นายมีเลือดติดตัว ‪- เยอะมากด้วย
‪ห้า นายทำอะไรลงไป
‪ผู้จัดการคอมมิชชั่นทุกคนโปรดทราบ
‪กรุณามารายงานตัวที่โถงหลัก
‪ผู้จัดการคอมมิชชั่นทุกคนโปรดทราบ
‪กรุณามารายงานตัวที่โถงหลัก
‪ฉัน...
‪ฉันรู้สึกใจสลายที่ต้องมาแจ้งข่าวน่าสลดนี้
‪กรรมการทั้ง 12 คนของเรา...
‪ถูกลอบสังหาร
‪ฉันรู้
‪กำลังมีการสอบสวนอย่างเต็มรูปแบบ
‪เราจะไล่ล่าหาตัวคนร้าย...
‪ที่ก่อเหตุอันขี้ขลาดตาขาวนี้ให้เจอ
‪เรามีบริการให้คำปรึกษา ‪สำหรับผู้ที่กำลังเศร้าตามจำเป็น
‪แต่ว่าเดอะ คอมมิชชั่นจะไม่จ่ายค่าบริการให้
‪เนื่องจากบริษัทประกันของเรา ‪เห็นว่าบริการนี้อยู่นอกเงื่อนไข
‪ในเมื่อไม่มี
‪กรรมการหลงเหลืออยู่สักคนเดียว
‪ฉันจึงจำเป็นต้องรับหน้าที่บริหารจัดการ
‪- เดอะ คอมมิชชั่น ‪- หล่อนเป็นหัวหน้าได้ไง โดนลดตำแหน่งแล้วนี่
‪ห้องเก็บกระเป๋าถือจะถูกปิดชั่วคราว
‪เพื่อเป็นมาตรการระมัดระวัง
‪มีคำถามไหม
‪ฉันเจอวิธีกลับบ้านแล้ว
‪อะไร ได้ไง
‪รายละเอียดไม่สำคัญ แต่...
‪ฉันทำข้อตกลงเพื่อกลับไปยังยุคของเรา
‪- แล้ววันล้างโลกล่ะ ‪- ไม่มีแล้ว
‪- แล้ววันสิ้นโลกปี 2019 ล่ะ ‪- ทุกอย่างจะกลับไปเป็นปกติ
‪โอเคนะ ห้ามถามอีก
‪เราต้องไปแล้ว
‪- ต้องไปหาคนอื่นใช่ไหม ‪- ใช่
‪ลูเธอร์ ไปตามอัลลิสัน
‪- โอเค ‪- ดิเอโกไปตามเคลาส์ ฉันตามแวนญา
‪กลับไปเจอกันที่ตรอกแรกที่มาถึง
‪ในอีก 77 นาที
‪เอานี่ไป
‪ฉันตั้งนาฬิกาให้ตรงกัน
‪โอเค ลุยกันเลย
‪เฮ้ย เดี๋ยวก่อน
‪นายกลับมาในสภาพเลือดโชก
‪แล้วอยากให้เราเชื่อว่าทุกอย่าง ‪จะกลับไปเป็นปกติเมื่อเรากลับบ้านเหรอ
‪เอลเลียตเพิ่งโดนฆ่าเพราะเรา
‪แล้วพ่อล่ะ
‪แล้วเคนเนดี้ล่ะ
‪ดิเอโก เรามีโอกาสกลับบ้าน ‪ไปแก้ไขเหตุการณ์ เราจะฉวยโอกาสนั้น
‪ฉันต้องบอกลาไลล่า
‪ไลล่าไม่สนห่าอะไรนาย ดิเอโก
‪มันไม่เคยสน
‪มันเป็นลูกน้องของเดอะ คอมมิชชั่น
‪ไม่จริง
‪- เป็นไปไม่ได้ ‪- มันแค่ใช้นายเพื่อเข้าหาฉัน
‪นายเป็นออสวอลด์ในเรื่องราวนี้ เพื่อนยาก
‪- แค่คนที่โดนหลอก ‪- นายพูดมั่วแล้ว...
‪ถ้านายไม่ทำเรื่องนี้ ฉันจะฆ่านายเองเลย
‪เข้าใจไหม
‪ผู้หญิงก็งี้
‪เนอะ
‪ห้ามตัดผม ฉันกำลังชอบลุคนี้เลย
‪ข้อสอง ห้ามจับตรงนั้นเด็ดขาด
‪คือ...
‪ฉันคงไม่ถือสาหรอกมั้ง
‪แต่ห้ามมอง เพราะฉันเขิน
‪และข้อสุดท้าย ฉันไม่กินนม
‪เชื่อเถอะ อย่ากิน
‪ขอบใจ
‪เออๆๆ แค่...
‪รีบๆ หน่อยแล้วกัน
‪โอเค มีสมาธิหน่อย
‪อย่าไขว้เขว
‪ชอบขี้ดินจังเลย
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี จิล
‪นั่งด้วยคนได้ไหมคะ
‪ไม่... เอ้ย ได้สิ ได้เลย
‪จะบอกไหมว่าพาฉันมาที่นี่ทำไม
‪เคยได้ยิน...
‪โรคปากเท้าเปื่อยไหม
‪พ่อผมทำงานในทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่แคลิฟอร์เนีย
‪ประมาณปี 1924 ได้มีการระบาด
‪ต้องฆ่าสัตว์กว่า 100,000 ตัว
‪เดือดร้อนกันไปทั้งพื้นที่
‪พ่อตกงาน
‪ตกงานกันหลายคนเลย
‪เพราะพวกเขาเจอวัวตัวที่ป่วยไม่ทันเวลาไง
‪โรคเลยระบาด
‪เราต้องต่อสู้โรคก่อนมันจะระบาด
‪ก่อนจะควบคุมไม่ได้
‪ตัวตนของฉันไม่ใช่โรคซะหน่อย
‪คือ...
‪จะเรียกว่าอะไรก็เชิญ
‪แต่มันไม่ธรรมชาติ
‪และมันจะไม่เกิดขึ้น... ในบ้านของผม
‪หรือกับเมียผม
‪ฉันไม่กลัวคุณหรอก
‪ตามสบาย แต่...
‪คุณควรคิดถึงฮาร์ลันมากกว่า
‪หมายความว่าไง
‪สถานการณ์นี้ไม่ดีสำหรับเขา
‪ผมคิดอยู่ว่า...
‪จะส่งเขาไปที่อื่นสักพัก
‪อะไรนะ ที่ไหน
‪ก็สถานที่ที่พร้อมรับมือกันคนอย่างเขามากกว่า
‪มันจะดีสำหรับเขา มีคนใส่ใจเป็นพิเศษ
‪ไม่นะ บ้าไปแล้ว
‪แต่แน่นอน...
‪ว่าผมอาจไม่ต้องทำแบบนั้น
‪ถ้าคุณไปซะ
‪ฮาร์ลันจะกลับไป
‪ใช้เวลาอยู่กับแม่
‪และพ่อ อย่างที่มันควรจะเป็น
‪ผมกับจิมจะดื่มกันสักหน่อย
‪ดังนั้น...
‪เอารถไปเลย
‪หวังว่าคุณจะเก็บของออกไปแล้ว
‪ก่อนผมกลับถึงบ้าน
‪ลูเธอร์
‪ห้าเจอทางพาเรากลับบ้าน
‪เราต้องไปในอีก...
‪สี่สิบสองนาที
‪อะไร 42 นาทีเหรอ
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันต้องคิดเยอะ...
‪เดี๋ยวก่อน
‪- แล้ววันล้างโลกล่ะ ‪- ห้าคิดว่าถ้าเราไปเดี๋ยวนี้
‪ทุกอย่างจะกลับไปเป็นปกติ
‪นี่จะบอกว่าฉันจะได้เจอแคลร์อีก...
‪คืนนี้เหรอ
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าเราจะกลับไปเจอโลกแบบไหน
‪- รับประกันไม่ได้ ‪- ลูเธอร์...
‪ฉันสูญเสียคนรักต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้
‪ถ้าห้าทำพลาดอีกรอบล่ะ
‪แล้วฉันก็สูญเสียทุกคนไป
‪เราไม่ควรอยู่ในยุคนี้
‪เราต้องกลับ
‪ฉันไม่รู้ว่าทำได้ไหม
‪อัลลิสัน...
‪เราไม่เหมือนคนอื่น
‪เราพิเศษ
‪ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ตาม ‪เราก็ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาไม่ได้
‪ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหน
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪ฉันรู้
‪แต่เราต้องกล้าเดิมพันทุกสิ่งเพื่อกอบกู้โลก
‪นั่นเป็นคุณสมบัติที่ดีที่สุดของครอบครัวเรานี่
‪อะไร ความไม่ยั้งคิดเหรอ
‪ความหวัง
‪ที่รัก
‪เป็นอะไรครับ
‪คุณบอกเธอว่าอะไร ลูเธอร์
‪วันนี้ท่านต่างจากเดิม
‪เหรอ ต่างยังไง
‪ท่าน... งี่เง่าขึ้น
‪ไม่ ฉันชอบ
‪ตั้งแต่เธอมาเข้าร่วมกับเรา ‪ฉันละสายตาจากเธอไม่ได้เลย
‪- ฉันไม่เชื่อ ‪- จริงๆ
‪เธอรักสวนผัก ร้องเพลงให้หัวผักกาดฟัง
‪เธอเข้ากับคนง่ายมาก
‪ใครๆ ก็ชอบไปปรึกษาเธอ ‪และเธอให้คำปรึกษาอย่างจริงใจและ...
‪ฉันชอบที่เธอดึงติ่งหูเวลาอ่านหนังสือ
‪- ต้องซื้อครีมมาทาเลย ‪- ฉันรู้
‪ฉันขอ...
‪ขอดมผมหน่อยได้ไหม
‪ได้สิคะ
‪พระเจ้า ท่านสุดยอดไปเลย
‪เธอก็สุดยอดเหมือนกัน
‪เอากันไหม
‪- เอาอะไร ‪- เซ็กซ์ไง
‪ร่วมสังวาสศักดิ์สิทธิ์ระหว่างจิตวิญญาณ
‪- ได้แต่... ‪- แต่อะไร
‪เธอต้องรู้อะไรบางอย่าง...
‪เป็นไรไหมคะ
‪ไม่
‪- ไม่เคยสบายดีแบบนี้เลย ‪- ดีค่ะ
‪จิล เธอไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน
‪เหรอคะ
‪- ใช่ ‪- ฉันรู้จักท่านดีเลยค่ะ
‪ฉันทุ่มเทศึกษาคำสอนของท่าน ‪ฉันสวดร้องพระเวทของท่าน
‪ฉันได้จดจำทุกส่วนของร่ายกายท่าน
‪แต่จิล นั่นไม่ใช่ตัวฉัน
‪ฉันเป็นคนอื่น ฉัน...
‪ยังซิง
‪แล้วอาทิตย์ที่แล้วล่ะ
‪ท่าน ฉัน กับคีชี่
‪นั่งชิงช้าเซ็กซ์ด้วย
‪เราฝึกฝนวิธีการผสานร่างกันในอากาศแบบสี่ท่อน
‪เคลาส์ลามกที่สุด
‪ใช่แล้วค่ะ ท่านพ่อขา
‪อ้าว เฮ้ย...
‪เดี๋ยว...
‪- โอเค ‪- นี่ ท่านพ่อขา
‪ว่างแป๊บไหม
‪ดิเอโก!
‪ต้องไปกันแล้ว
‪- ได้ เดี๋ยวกลับมานะ ‪- ค่ะ
‪- สัญญา ‪- มา
‪- กล้าดียังไง ‪- ดูแกสิ
‪ฉันจะแก้แค้นให้ดู!
‪กลับมาทำงานแล้ว
‪และไม่ต้องห่วงเรื่องที่จอดรถ
‪มีคนใช้แน่
‪- อย่า! ‪- หนูจำเป็นต้องอยู่ด้วยไหม
‪ไลล่า ลูกรัก แม่ขอคำแนะนำ
‪สวยหมดเลย แม่เลือกไม่ถูก
‪คิดยังไงกับเครื่องแบบใหม่ของ รปภ.
‪ดูอ่อนไปไหม
‪แต่แม่ก็ชอบหมวกเบเรต์จริงๆ
‪ไม่เอาน่า นี่วันสำคัญของแม่นะ
‪อย่ามาทำหน้าบูดให้เสียอารมณ์สิ
‪แล้วก็เลิกเล่นกำไลข้อมือเชยๆ เส้นนั้น
‪เหมือนเด็กขี้งอนซะที
‪ความฝันของเราเป็นจริงแล้ว
‪- ฝันแม่น่ะสิ ‪- นี่
‪เอาไป
‪- อะไรเหรอ ‪- ก็ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์นะ
‪แต่ทำนิสัยเสียจนขี้เกียจรอ
‪(หัวหน้ารปภ.)
‪หัวหน้า รปภ.เหรอ
‪ก็ลูกชอบขอให้แม่ไว้ใจ
‪และมอบหมายงานเพิ่ม นี่ไงล่ะ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪ถ้าอยากได้งานนี้นะ
‪อยากได้สิ แต่...
‪หนูอยากใช้วิธีของหนู
‪หนูอยากตัดสินใจเอง คัดเลือกทีมเอง
‪ทำไมจะไม่ได้
‪สมควรแล้ว
‪- นายต้องมากับฉัน ‪- ไปไหน
‪ห้าเจอทางกลับบ้านแล้ว
‪ดีจังเลยที่ได้คุยกับนายอีก ดิเอโก
‪- ได้ยินที่พูดไหม ‪- ได้ยิน
‪- เมายาเหรอ เคลาส์ ‪- ไม่ ฉันไม่ใช่เคลาส์
‪ฉันคือเบน
‪เมาจริงด้วย ฉันไม่มีเวลา...
‪ฉันพิสูจน์ได้
‪ถามเรื่องที่เบนเท่านั้นถึงจะรู้สิ
‪ได้
‪ตอนเรายังเด็ก
‪นายโปรแกรมให้ตุ๊กตาพูดได้ ‪ของอัลลิสันพูดว่าอะไร
‪"ลูเธอร์ดมกางเกงในพ่อ"
‪อั๊ยย่ะ
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪- เคลาส์พูดว่านายมาไม่ถึงดัลลัส ‪- เคลาส์ชอบพูดมั่ว
‪แต่ทายซิอะไร
‪ฉันสิงเขาได้แล้ว
‪และมันสุดยอดไปเลย
‪โอเค ไว้ค่อยเล่าระหว่างทางกลับปี 2019 นะ
‪แล้วบุตรของโชคชะตาล่ะ เราทิ้งพวกเขาไม่ได้
‪เคลาส์ควรบอกพวกเขา...
‪ไม่ต้อง นายอยู่ในร่างนี้แหละ
‪เราต้องให้คนมีความรับผิดชอบจับพวงมาลัยนะ
‪ได้ รอหน่อยได้ไหม ฉันขอแค่สิบนาที
‪- สิบนาที ‪- ที่จริงฉันมีบางอย่างต้องทำก่อน
‪อีก 30 นาทีไปเจอกันที่ตรอกหลังบ้านเอลเลียต
‪- ห้ามไปสาย ‪- ไม่สายหรอก
‪- ดีใจที่ได้เจอกัน
‪เช่นกัน
‪บ๊ายบาย
‪แย่แล้ว
‪- มาทำอะไรที่นี่ ‪- มาตามหาเธอ
‪- เราจะกลับปี 2019 ‪- อะไรกัน
‪ตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบาย แต่ฉันพบทางกลับบ้าน
‪เราต้องไปภายใน 30 นาที
‪แล้วเพื่อนฉันล่ะ ทิ้งไว้นี่ไม่ได้นะ
‪แวนญา เธอไม่มีสิทธิ์เลือก
‪จะเกิดวันล้างโลกถ้าเธอไม่ไปกับฉัน
‪งั้นฉันจะพาพวกเขาไปด้วย
‪- พวกเขาต้องอยู่ในยุคนี้ ‪- ใครบอก
‪ซิสซี่ควรได้ใช้ชีวิตที่ไม่ต้องเสแสร้งอยู่ตลอดเวลา
‪และฮาร์ลันล่ะ
‪เรารู้ว่าอาการของเขาคืออะไร เราช่วยเขาได้
‪แวนญา
‪แม่กับลูกแปดขวบไม่ทำเส้นเวลาพังหรอก ห้า
‪- พวกเขาไม่สำคัญ ‪- ทุกคนสำคัญหมด
‪เสียใจด้วย แต่เราจะเสี่ยงไม่ได้
‪พวกเขาต้องอยู่ที่นี่
‪ไปเร็ว
‪นายมาตัดสินใจได้ไง ‪ที่เรามาติดอยู่ที่นี่ก็เพราะนายนี่
‪ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย ‪ป่านนี้เราคงตายหมดแล้วเพราะเธอ
‪พวกเขาต้องไปด้วย
‪แวนญา อย่ามาทดสอบขันติฉันตอนนี้
‪ตลกดีนะ
‪เพราะฉันกำลังจะพูดเหมือนกันพอดี
‪ก็ได้
‪"ก็ได้" อะไร
‪ฉันจะไป แต่ขอบอกลาก่อน
‪แวนญา เราไม่มีเวลา
‪ไม่งั้นฉันไม่ไปด้วย
‪เจอกันที่ตรอก
‪อย่ามาช้าล่ะ
‪ดีเลย
‪ยัยหน้าโง่มาแล้ว
‪มาทำสวนอะไรตอนนี้
‪- ขอคุยได้ไหม คราวนี้พูดความจริง ‪- ฉันรู้ความจริงแล้ว
‪เธอใช้ฉัน ไลล่า เธอโกหก
‪- ไม่เอาน่า โกหกอะไร ‪- ว่าเธอเป็นใคร
‪ทำงานให้ใคร มาที่นี่ทำไม ‪จะเอาอะไรกับเรา หมดแล้ว
‪แต่ที่เหลือเป็นเรื่องจริง
‪ทุกคนโกหกหมดแหละ ดิเอโก ‪ฉันโกหกเพื่อปกป้องนาย
‪โดยส่วนใหญ่
‪รู้ไหมว่าการไว้ใจคนมันยากแค่ไหน
‪เมื่อฉันถูกชักใยมาตลอดวัยเด็ก
‪แล้วทำแบบนั้นกับฉันทำไม
‪เอางี้
‪ฉันจะขุดหลุมให้เสร็จ
‪กอบกู้โลก
‪แล้วลืมซะว่าเราเคยเจอกัน
‪เดี๋ยว นั่นมัน...
‪เจ้าของเก้าอี้หมอฟันเหรอ
‪เอลเลียต
‪- โดนพวกสวีเดนของเธอฆ่า ‪- ตายห่า
‪ฉันชอบเจ้าบ๊องนี่ซะด้วย
‪งั้นก็คงต้องดื่มอุทิศให้เอลเลียต
‪ฉันจะคิดถึงทฤษฎีหลุดโลกของเขา
‪และจะคิดถึงตอนนอนกับนายบนเตียงเขา
‪จบหรือยัง
‪เข้
‪ใช่แล้ว
‪เราเหลือเวลาแค่ไหน
‪ยี่สิบสามนาที
‪ยี่สิบสามนาทีเหรอ
‪ต้องมีทางอื่นสิ
‪คือฉัน...
‪ฉันรู้ว่ามันบ้า แต่ถ้าฉันชวน ‪คุณจะไปกับฉันหรือเปล่า
‪ให้ผมออกจากดัลลัสเหรอ
‪ให้ผมทิ้งการต่อสู้เหรอ
‪ยังสู้ไม่จบเลย
‪ในปี 2019 ก็ยังไม่จบ
‪แต่คุณบอกว่างานที่เราทำอยู่
‪- มีผลกระทบ ‪- ก็มีน่ะสิ
‪มีค่ะ
‪ที่รัก ผมละทิ้งมันไม่ได้
‪ผมมีหน้าที่ต่อสู้อยู่ตรงนี้
‪ฉันใช้พลังข่าวลือได้นะ
‪- คุณจะได้ทำใจง่าย ‪- ไม่
‪เราจะไม่ทำแบบนั้น
‪ผมไม่อยากลืมคุณ
‪ผมไม่อยากลืมเรา
‪ผมขอเลือกหนึ่งปีกับคุณ ดีกว่าชั่วชีวิตกับคนอื่น
‪ได้ยินไหม
‪ยังไงผมก็เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด
‪โทษทีค่ะ ตอนนี้ไม่สะดวก
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ถึงเวลาแล้ว เราต้องไป
‪แล้ว...
‪- เราจะไปไหน ‪- ไปที่ที่ดีกว่า
‪ฉันสัญญาว่าจะอธิบายตอนไปถึง
‪- คาร์ลล่ะ ‪- ไม่
‪เราต้องไปก่อนคาร์ลกลับบ้าน
‪- ฉันต้องคุยกับเขาก่อน ‪- ไม่มีเวลาแล้ว
‪- ฉันต้องอธิบายให้สามีเข้าใจ ‪- ไม่จำเป็น
‪- ฉันต้องเขียนโน้ตให้ ‪- เขารู้เรื่องเราแล้ว ซิสซี่
‪เขาขู่จะส่งฮาร์ลันไปสถาบันบำบัดจิต
‪เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้
‪ไม่เขียนโน้ต ไม่บอกลา ไปเลย
‪ฮาร์ลัน
‪- ไปขับรถเล่นกัน ‪- ฮาร์ลัน ไปกัน
‪มาสิจ้ะ
‪ไปขึ้นรถ
‪ตายแล้ว!
‪กระป๋องกาแฟ พาฮาร์ลันขึ้นรถไป
‪- ได้ ‪- เดี๋ยวตามไป
‪ท่านศาสดาจะไปไหนครับ
‪ไปค้นหานิมิตน่ะ จะกลับมาอีกสองสามปีมั้ง
‪เดี๋ยว แล้วใครจะเสกน้ำในสระว่ายน้ำล่ะ
‪นายไง คีชี่ จากนี้ไปนายทำได้ทุกอย่าง
‪ไม่ได้ ท่านศาสดา
‪คีชี่ จะเสกน้ำ เสกอากาศ ‪หรือเสกชิงช้าเซ็กซ์ก็ช่าง
‪ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม
‪ได้หมด ท่านศาสดา
‪ไปบอกจิลว่าตอนนอนคลุกขี้ดิน ‪มันเป็นช่วงเวลาที่เยี่ยมที่สุดในชีวิตฉัน
‪เดี๋ยว ท่านศาสดา!
‪มีคำสอนทิ้งท้ายก่อนไปไหมครับ
‪"โอ้พระเจ้า เรากลับมาอีกแล้ว
‪พี่น้องผองเพื่อน ทุกคนร้องเพลง
‪เราจะนำรสชาติมาให้ เราจะสอนวิธี"
‪อัลลิสัน!
‪ฉัน...
‪ฉัน... ได้ยิน...
‪ออกไป!
‪ไง
‪ทุกคนอยู่ไหน
‪- นายมาถึงคนแรก ‪- ว่าไงนะ
‪นี่ เรามาถึงจนได้!
‪ทำไมพูดว่า "เรา" ล่ะ
‪ออกไป
‪ออกไป!
‪ไม่อยากเชื่อ นายยังมาแล้วเลย
‪เหลืออีกแปดนาที
‪เมื่อกี้ฉันฝันพิลึกมากเลย
‪พวกที่เหลืออยู่ไหน
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่าแกฆ่าน้องชายตัวเอง
‪อัลลิสัน...
‪เราทำไงดีล่ะ
‪เวร
‪อะไร
‪ฉันเขียนโน้ตทิ้งไว้
‪ดิเอโก ฮาร์กรีฟส์
‪นี่แม่ของฉัน
‪แม่คะ นี่คือดิเอโก
‪แฟนของหนู
‪ว่าไงนะ
‪เหลือแค่นาทีเดียว
‪มีอะไรเนี่ย เราจะไปเที่ยวกันเหรอ
‪ขอให้ทำเรื่องง่ายๆ
‪ง่ายนิดเดียวเอง
‪ก็แค่ต้องมาตรงนี้
‪ใช่ว่าต้องต่อสู้ปีศาจยักษ์ใต้ทะเล ไม่
‪หรือกองทัพมนุษย์กลายพันธุ์ ไม่!
‪เหลือเชื่อ
‪เธออุตส่าห์เอาโอกาสใส่พานถวายให้
‪บ่นเบาๆ หน่อยได้ไหม ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว
‪ฟังให้ดี ไอ้ถุงอ้วกใช้ไม่ได้
‪เราเพิ่งทิ้งโอกาสกอบกู้โลกไป
‪- เวรตะไล ‪- ตาย
‪เกือบชนะแล้ว
‪เกือบจริงๆ
‪(ตำรวจทางหลวงรัฐเทกซัส)
‪มาทำบ้าอะไรที่นี่ เจอร์รี่
‪คาร์ลเป็นห่วงลูกชายเขาแทบแย่
‪จะไปไหนเหรอ
‪- รู้จักเขาเหรอ ‪- น้องผัวฉันเอง
‪คุณครับ ลงจากรถ
‪เราไม่ได้ทำอะไรผิด
‪ยกเว้นลักพาตัวเด็ก
‪- นี่ลูกฉัน เจอร์รี่ ‪- ไปคุยกับคาร์ลเองสิ
‪ลงจากรถ
‪ฉันไม่อยากทำร้ายคุณ
‪ผมจะไม่สั่งเป็นครั้งที่สาม
‪แวนญา!
‪อย่านะ!
‪แวนญา!
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล