NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Agent specjalny Willy Gibbs z Federalnego Biura Śledczego.
Gdzie Sissy? Muszę z nią porozmawiać.
Pani Cooper i chłopiec zostali przekazani pod opiekę pana Coopera.
Jak masz na nazwisko?
Hargreeves.
Masz dokument, który to potwierdzi?
Prawo jazdy, akt urodzenia?
- Jesteś stąd? - Nie.
Nie jestem pewna.
To znaczy?
Mówiłam już, że potrąciło mnie auto.
- Mam amnezję. - Tak.
Amnezję. Powiedzieli mi o tym.
Jak to działa?
Nie pamiętam nic sprzed miesiąca.
Poza swoim imieniem.
Tak, poza tym.
To wygląda tak…
jakbyś wzięła się znikąd.
Witaj w moim świecie.
„Vanya”.
- To rosyjskie imię, prawda? - Nie jestem Rosjanką.
Masz amnezję. Skąd wiesz?
Jak to jest, że znasz swoje imię i nazwisko,
- i nic poza tym? - Nie wiem.
- Jak powaliłaś tych policjantów? - Nie wiem.
Co robisz w Dallas?
Nie wiem!
Znasz rosyjski.
- Nie… - Cudownie.
- Trochę się nauczyłam, gdy byłam mała. - Trochę?
Myślę, że dobrze go znasz.
Chciałbym wiedzieć, jak młoda kobieta,
która choć nie jest Rosjanką, mówi po rosyjsku,
została nianią opóźnionego chłopca
na teksańskim odludziu?
Muszę zadzwonić.
Mam prawo zadzwonić, prawda?
FBI traktuje bardzo poważnie
komunistyczne zagrożenie dla kraju.
Chcę odpowiedzi.
Prawdziwych odpowiedzi.
I zrobię wszystko, żeby je zdobyć.
Nie ruszysz się, póki nie dowiem się, kim jesteś.
I co teraz?
Nic, Luther.
- Wyspowiadaj się. - Co?
A Allison i Vanya?
Chrzanić je. Powinny tu być.
A Diego?
To całkiem odpowiedzialny młody człowiek.
- Coś musiało im się stać. - Pieprzyć Diego.
Pieprzyć wszystkich!
Lepiej mi było w apokalipsie.
Pięć! Daj spokój.
Wiesz co? Teraz każdy z rodzeństwa troszczy się o siebie.
Co ty na to?
Czy Pięć zrobił się jeszcze wredniejszy?
Klaus, zobacz, co z Allison.
Czy nic jej nie jest.
Znajdź resztę i przyprowadź tutaj. Zajmę się Piątką.
A ty…
odbieram ci prawo opętywania mnie.
Niczego nie żałuję.
- Nie wchodź we mnie. - Niczego nie żałuję!
Zostaw mnie!
Hej! Pięć, zagłada wciąż nadchodzi.
- Musimy ułożyć nowy plan. - Nie rozumiesz?
- To koniec. Już po nas. - Więc dokąd idziesz?
Zrobić coś niewyobrażalnego.
Co to ma niby znaczyć?
Liczyłem, że zdołam tego uniknąć.
Czego uniknąć?
Pięć.
Pięć!
Czego uniknąć?
Pięć!
Słodki Jezu, co my zrobimy?
- Spokojnie. Uspokój się. - Uspokoić się?
Zabiłaś sprzedawcę odkurzaczy w naszym salonie.
Właściwie to jego brat go zabił
i nie przyszli tu, żeby sprzedawać odkurzacze.
Na naszej kanapie leży martwy, biały gigant.
Przyznaję, że to kiepska sytuacja.
To koniec.
To koniec ruchu.
- Trafię przez to na krzesło. - Wcale nie…
Dobrze.
Cześć, Ray-Ray, przepraszam, że tak późno…
Klaus, to kiepski moment.
Przepraszam.
Allison!
Martwiłem się. Dzięki Bogu, że nic ci nie jest.
Co się stało?
Uprawialiście jakieś zapasy?
Rozumiem.
To będzie jedna z tych nocy, tak?
Palimy czy zakopujemy?
Słyszałam plotkę…
że zabiłeś brata.
ROCCO I RODZINA, HYDRAULICY
ROCCO I RODZINA. HYDRAULICY
Lawenda.
- Żartujesz? - Mówiłaś, że mogę dobrać zespół.
Ale nie miałam na myśli jego, na litość.
Jeśli chcesz zatrudnić brata sama-wiesz-kogo,
nie jesteś gotowa do tej roli.
Przepraszam, muszę się zbierać.
Zamknij się!
Musisz zaufać mojemu instynktowi.
Twoja pochwa potrzebuje okularów. On nie jest tego wart.
Mamo! O Boże.
To może cię zszokować, ale nie wszyscy tutaj cię lubią.
Brzmi niedorzecznie, ale mów dalej.
Potrzebujemy ludzi lojalnych nam, a nie staremu reżimowi.
Widziałam Diego w akcji.
Jest lepiej wyszkolony od większości dupków stąd.
Po co to marnować?
Będę za niego osobiście odpowiadać.
Wiesz, twój brat, Pięć, i ja…
mamy za sobą długą i ciekawą historię.
Mój brat z każdym ma zatarg. Ze mną też.
Mam pytanie.
Kiedy patrzysz śmierci w oczy,
komu jesteś lojalny, rodzinie czy zasadom?
Sobie.
Nie należę do nikogo.
A zwłaszcza nie do Lili.
To już coś.
Zaprowadź go na orientację i wypełnijcie dokumenty.
Ale…
jeśli zajdzie komuś za skórę,
sama go zabijesz.
- Zrozumiano? - Dzięki, mamo.
D.S. UMBRELLA MANUFAKTURA
O Boże.
Co tu robisz?
Nie wiem, co mogę powiedzieć…
skoro to oczywiste.
W porządku.
Zatem inne pytanie.
Czemu to robisz?
Jesteś zamieszany w coś złego?
Dość często. Miałaś na myśli coś konkretnego?
Ten kudłaty mężczyzna w konsulacie,
który biegł za nami z tym chłopcem.
- Nazywa się Diego. - Tak, właśnie on.
Myśli…
Myśli, że chcesz skrzywdzić prezydenta.
Rozumiem.
Słowo szaleńca tyle dla ciebie znaczy?
Twoje znaczy więcej, ale te…
te zdjęcia
dotyczą jutrzejszej wizyty prezydenta, prawda?
Wiesz, że nie mogę omawiać pewnych aspektów mojej pracy.
Zawsze to szanowałaś.
Nie muszę znać szczegółów, Reggie.
Muszę tylko wiedzieć, że nie jesteś wplątany
w to, czego się obawiam.
A czego naprawdę się obawiasz, moja droga?
Nie rozumiem tylu rzeczy na twój temat.
Mógłbym powiedzieć to samo o tobie.
Chcę dzielić z tobą życie, Reggie,
ale muszę wiedzieć, że jesteś dobrą osobą.
Że nigdy nie skrzywdziłbyś prezydenta.
Jak mówiłem, są pewne aspekty mojego życia,
których nie mogę omawiać.
Pewnego dnia…
liczę, że podzielę się wszystkim.
Ale do tego dnia…
proszę, zaufaj mi.
Nie mogę tyle czekać.
Przykro mi.
Pięć?
Kurde.
Pięć?
Pięć, co…
Wszystko gra?
- Muszę się nawodnić. - Nawodnić?
A puder dla niemowląt?
Pomaga na swędzenie.
Jakie swędzenie? Co tu się dzieje?
Masz jakiś plan.
To desperacki krok, ale…
skoro nasze zidiociałe rodzeństwo nie jest w stanie dotrzymać terminu,
nie mam wyboru.
- W jakiej kwestii? - Muszę odnaleźć siebie.
Dotarłem do Dallas 15 minut temu.
- Mam się o ciebie martwić? - Może pamiętasz,
że wysłano mnie do 1963 roku
na zlecenie Komisji, bym upewnił się, że prezydent zginie.
Czyli twoje stare ja gdzieś tam jest.
Dokładnie.
Ot tak chodzi po Dallas?
Chodzi po Dallas z teczką, która może nas zabrać do domu.
O Boże. Pięć, jesteś geniuszem.
Niestety są dwa istotne problemy
związane z tym planem.
Pierwszy. Jestem wyszkolonym zabójcą,
być może najgroźniejszym w całym kontinuum czasoprzestrzennym.
Jak się znam, nie zareaguję na siebie dobrze.
Drugi problem to prawdziwy patyk w szprychach.
Nikt nie powinien istnieć blisko siebie
w tym samym czasie.
Skutki uboczne bywają katastrofalne.
Jakie skutki uboczne?
Według Podręcznika Komisji, rozdział 27, podrozdział 3b,
siedem etapów psychozy paradoksalnej to…
etap pierwszy: zaprzeczanie,
dwa: swędzenie,
trzy: pragnienie i oddawanie moczu,
cztery: wiatry,
pięć: ostra paranoja,
sześć: nadmierna potliwość,
i siedem:
morderczy gniew.
- Morderczy gniew? - Tak.
No nie wiem. Może to nie najlepszy pomysł.
To ostatnia szansa.
Nie mamy wyboru.
No nie wiem, już jesteś jakiś rozedrgany.
Słuchaj,
musisz mi z tym pomóc, dobrze?
Potrzebuję czujki.
- Czujki? - Tak.
To coś jak skrzydłowy?
Jeśli psychoza paradoksalna się nasili,
musisz mi pomóc się skupić.
Cokolwiek się stanie, cokolwiek powiem,
musimy zdobyć tę teczkę.
- Dobrze? - Dobrze.
Dobrze.
- Luther, chodź. - Tak.
Przesłuchują ją?
Doceniam to. Tak.
Trzymaj się.
To był mój brat.
Podziękowałeś mu, że niemal mnie aresztował?
Mówi, że miałem rację.
W jakiej sprawie?
FBI sądzi, że Vanya jest rosyjskim szpiegiem.
To niemożliwe.
Oboje zostaliśmy oszukani.
To żaden wstyd.
Kimkolwiek jest, nie jest tym, za kogo się podawała.
To nie twoja wina.
Zwiodła cię na manowce.
Te komuchy są do tego szkolone.
Wykorzystują nasze słabości.
Obracają nas przeciwko sobie.
Nie możemy dać im wygrać.
Co rosyjski szpieg robiłby tu na farmie?
Kto wie?
Może szukała kryjówki.
Nie znamy całej historii.
Posłuchaj,
myślę, że powinnaś porozmawiać z pastorem Moore’em.
Carl…
Do licha, musimy się z tym uporać.
A potem pojedziemy na wycieczkę.
Gdzieś daleko stąd.
Byłoby miło, prawda?
Harlan potrzebuje rodziny,
a nie niani.
Vanya, obudź się.
Otwórz oczy.
Mam tylko kilka pytań.
Zaraz będzie po wszystkim.
- Co mi robicie? - Rusz się, a pożałujesz.
Widzisz? A to najniższe napięcie.
Może być tylko gorzej.
DIETYLOAMID KWASU LIZERGOWEGO (LSD)
- Co to? - Odpręż się.
Co to jest?
Nie opieraj się,
inaczej to może być bardzo nieprzyjemne.
Zacznijmy od prostego pytania.
Kim jesteś?
Numerze Siedem.
Spóźniłaś się na kolację.
Usiądź.
No już, Vanyu, kim naprawdę jesteś?
Skąd się wzięłaś?
No i jestem.
- Może rąbniemy teczkę i uciekniemy? - Nie dopuściłbym do tego.
Teczki są cenniejsze niż nasze życie.
- Jasne. - No i jest też paradoks,
który to komplikuje.
Narażam swoje istnienie, przebywając tu ze sobą.
- Jak to? - Nadążaj, Luther.
Jeśli stary ja nie wróci do 2019 roku, tak jak powinien,
wszystko się posypie.
Przestanę istnieć. Kapujesz?
Kapuję.
Więc najlepiej będzie porozmawiać, przekonać go.
Zrozumie.
Zaufaj mi.
Znam się lepiej niż…
samego siebie.
Właśnie się podrapałeś.
- To drugi etap psychozy. - Nie.
- Nie drapałem się. - Zaprzeczanie – pierwszy.
Nic mi nie jest, dobrze?
Skupmy się na zadaniu, dobrze?
Czekaj!
- Co? - Może ja pierwszy?
- Czemu? - Przerazisz go.
Wizyta własnego, tyciego sobowtóra? Odbije mu.
Pozwól mi przełamać lody.
- Dobra. - Dobra.
Pięć.
Jak mnie nazwałeś?
To ja.
Numer Jeden?
Luther.
- Jak tu…? - Wszystko gra.
Wszystko gra. Mogę to wyjaśnić.
Ale najpierw muszę ci kogoś przedstawić.
Obiecaj, że nie spanikujesz.
- O czym ty mówisz? - Nie panikuj.
Zero panikowania.
Dobra.
Witaj, nieznajomy.
To duży kompleks. Nie zgub się.
Bo co? Zabijesz mnie?
Wciąż się o to gniewasz? Dzieciak.
Nie, uwielbiam porwania i groźby morderstw.
Wystarczy, że będziesz jak najlepszym agentem
i nikt nikogo nie będzie musiał zabić.
Czekaj, Lila.
- Muszę spadać. - Luz.
- Nie mam na to czasu. - Mamy nieskończenie wiele czasu.
Oś czasu to twoje koło ratunkowe.
- Co wy tu w sumie robicie? - To jest najlepsze.
Chronimy historię.
Ta twoja fucha samotnego superbohatera?
Tu możesz zrobić o wiele więcej.
Moment. Komisja kontroluje czas?
Wszystko, co się wydarzyło?
Raczej dbamy o właściwy kurs historii, ale tak.
Niby, kurde, jak?
Chodź, pokażę ci.
- Nowy rekrut. - Witamy na początku drogi.
Masz.
- Zaraz… - Dobra…
Otwórz pakiet powitalny i usiądź.
Na pytania odpowiem po filmie.
- Długi jest? - Posadź tyłek.
Do lepszego jutra prowadzi zdyscyplinowane dziś.
Potrzebuję, żeby to wypaliło, więc…
nie zawal tego.
Dobra, pa.
Cześć. Jestem Pan Teczka. Jeśli oglądacie tę prezentację,
podjęliście najlepszą decyzję swojego życia.
Wstąpiliście do Komisji.
Przez następne 90 minut oprowadzę was po tym starym budynku.
Będziemy się dobrze bawić.
Komisja oferuje wiele ścieżek kariery
czekających na odkrycie.
Który dział ci pasuje?
Analitycy dostarczają informacje. Agenci nas chronią.
Operatorzy Centrali Nieskończoności są kluczem do naszych działań.
W tych salach monitorujemy całą linię czasu
i zgłaszamy wszystkie dostrzeżone anomalie,
żeby historia zawsze toczyła się jak należy.
Bez względu na umiejętności i akceptację relatywizmu moralnego
Komisja zaoferuje wam ekscytującą karierę.
Zacznijmy od poczty.
PIERWSZY IRLANDZKI PREZYDENT AMERYKI
No to…
to jest całkiem miłe.
Nasza trójka, razem.
- Nie. - Nie.
Niech mi ktoś wytłumaczy, czemu piję guinnessa
- z moim młodszym ja? - Właściwie to starszym.
Jestem tobą starszym o 14 dni.
Mam włosy łonowe mądrzejsze od ciebie.
- Jak to możliwe? - Wyjaśnię.
Za godzinę, na trawiastym pagórku,
zanim prezydent zginie,
zerwiesz umowę z Komisją.
Wiem, że już o tym myślisz.
Tyle lat w apokalipsie, a nie przestaliśmy się martwić o rodzinę.
Dzisiaj w końcu coś z tym zrobisz.
Dzisiaj spróbujesz skoczyć w czasie do 2019 roku.
Ale zrąbiesz ten skok
i skończysz w tym mikrym ciele.
Uwięziony na zawsze jako pokwitający knypek.
Dobrze.
Nawet jeśli ci uwierzę, to co mam zrobić? Nie skakać?
Nie. Musisz skoczyć.
Inaczej przestanę istnieć.
Potrzebuję, żebyś skoczył poprawnie.
- Słucham. - Za pierwszym razem
pomyliłem się w obliczeniach.
Tak skończyłem w tym ciele.
Ale teraz znam poprawne obliczenia.
Czyli?
Powiem ci…
w zamian za teczkę, którą masz pod stołem.
Wrócisz do 2019, zgodnie z planem, tym razem z właściwymi obliczeniami,
więc pozostaniesz dorosły.
W zamian dostaniemy teczkę, której już nie potrzebujesz.
Historia naprawiona, paradoks rozwiązany.
Wszyscy istnieją długo i szczęśliwie.
Muszę to przemyśleć.
I co myślisz?
Myślę…
że muszę się odlać.
Poza spoconą czupryną
chyba poszło nieźle, prawda?
Nie, jest w tym coś…
- Jest w tym coś dziwnego. - Jak to?
Nie ufam mu.
Ale on jest tobą.
Właśnie.
Schludne miejsce pracy to szczęśliwe miejsce pracy.
CENTRALA NIESKOŃCZONOŚCI 2589 WSTĘP TYLKO DLA AUTORYZOWANYCH PRACOWNIKÓW
Bingo, Centrala Nieskończoności.
Dobra.
To nie może być takie trudne.
BŁĄD SYSTEMU
Nie rób mi krzywdy.
Kim jesteś?
Jestem Herb. Jestem analitykiem.
Jestem Diego. Mam nóż.
Tak, widzę.
Błyszczący.
Oddychaj.
To zaszczyt, panie Hargreeves.
Znasz mnie?
Wszyscy pana znają.
Jest pan Numerem Dwa.
Jest pan legendą.
- Tak? - Panie Hargreeves,
nie wolno panu tu być.
Czy tak się rozmawia z legendą?
Wiesz, jak to działa?
- Mam uprawnienia, by korzystać z CN. - Dobrze.
Sprawdź dla mnie datę 22 listopada 1963,
zabójstwo Johna F. Kennedy’ego.
Nieautoryzowane użycie Centrali to jawne naruszenie reguł…
Nie bądź takim służbistą.
Nie rozumie pan.
- Doszło do puczu. - Do czego?
- Ponczu? - Co? Nie.
Kierowniczka przejęła Komisję.
Cała operacja schodzi na psy.
Ludzie znikają.
Zginiemy, jeśli nas tu złapią.
To zrób to, zanim tu przyjdą.
Zerkniemy, a potem pan pójdzie.
Zuch.
No dobrze…
O nie. Czemu to… Nie. Źle.
Nie krzywdź czasu.
To zasada…
której nie zamierzam łamać.
Ten łączy się z tym…
Dobrze.
Proszę.
Dallas, 22 listopada 1963 roku.
To jest to.
- Tuż przed zamachem. - Zamachem?
Uważaj. Prezydent zaraz wjedzie na Dealey Plaza.
Potem skręt w Elm i zaczną się strzały.
- A to co, do diabła? - To budynek FBI.
Tak, ale czemu właśnie wybuchł?
- To nie powinno się wydarzyć? - Nie…
Odjeżdża. Nie zabili go?
Jasna cholera.
To jest no bueno.
Nie było strzału, za to był wybuch.
- Słychać to w filmie Frankelów. - …atak w Dallas.
Sowieci się nie przyznają…
Moskwa grozi mocną odpowiedzią na amerykańskie ataki.
Czerwoni zmasakrowali Anchorage na Alasce!
Świat wstrzymuje oddech. Jesteśmy na progu wojny nuklearnej.
Wszyscy do schro…
- To chciał nam powiedzieć Hazel. - Hazel?
To powoduje zagładę.
Masz inne ujęcie budynku FBI?
Patrz.
I…
Vanya.
To Vanya jest bombą.
Ona zawsze będzie bombą.
Muszę wrócić do Dallas.
Teraz.
Potrzebny nam La Résistance.
Chyba żartujesz.
Nie wyglądamy efektownie, ale mamy swoje sposoby.
- Nie zadzieraj ze średnim szczeblem. - Spocznij, Dot.
Przepraszam.
To strata czasu.
Uwierz mi.
To czemu miałeś to, gdy znalazłem cię martwego w apokalipsie?
Pojęcia nie mam.
Ale to nie jego właściciel zniszczył świat, to Vanya.
- Mała, cicha Vanya. - Tak.
Jest potężniejsza niż my wszyscy.
Była wkurzona tym, jak nas traktowano w dzieciństwie,
więc zniszczyła Księżyc, a z nim cały świat.
Ma to sens.
- Tak. - Idealnie.
Wiemy dokładnie, co się stanie.
Tak, ale to już się stało.
Nie myśl, tylko słuchaj.
Zapomnij o planie małego. Jest zbyt skomplikowany.
Dużo lepiej będzie, jeśli przeniesiemy się do 2019.
Wystarczy zagłaskać Vanyę,
żeby nie zniszczyła świata. Banał.
Właściwie to…
- Niezły plan, co? - Tak.
A co z Piątką?
To znaczy z tobą? To znaczy
- z młodym tobą. - To nie ja.
To niedojrzała kopia uszkodzona w trakcie skoku.
- Zresztą dla niego już za późno. - Co?
Psychoza paradoksalna?
Najlepiej ukróćmy jego mękę.
Co?
- Zabijesz go? - Nie myśl tak o tym.
- Nikt nie zginie. - Nie…
Spójrz na mnie. Jestem Pięć i będę wciąż żył.
Pozbędziemy się tylko zmutowanego sobowtóra.
Wytniemy trzeci sutek.
Czekaj…
czy ty nie masz psychozy paradoksalnej?
Nigdy nie czułem się lepiej.
Wszystko gra?
- Wszystko gra. - Umowa stoi.
Pospieszmy się. Kennedy jedzie.
Za godzinę się zacznie.
Czemu nagle zaczęło ci się spieszyć?
Spokojnie.
Popadasz w paranoję.
Czyżby?
Dobra, idziemy.
Wkrótce zacznie mówić.
Vanya, rozmowa z nami to twoja jedyna opcja.
Kto jest twoim kontaktem? Odpowiedz.
- Słucham? - Wszyscy czekamy.
- Na co? - Na odpowiedź.
Nie rozumiem.
Nie przygotowałaś się, tak?
- Ale na co? - To nie jej wina.
Uderzyła się. Nic nie pamięta.
Przegrzała się. Wyzerowało jej umysł.
Jest leniwa. Nie uczyła się.
- Wcale nie… - Może od początku udawała.
- Nie jest na to gotowa. - Mylicie się.
Numer Siedem umyślnie postanowiła nie pamiętać.
Mamo?
Nic ci nie jest?
Oczywiście.
Co miałoby mi być?
Coś nie tak?
- Nie jestem głodna. - Spróbuj.
- Przypomnisz sobie. - …przypomnij.
Vanya, co robisz w Dallas?
Ignorowanie mnie ma konsekwencje.
Sprawimy, że zaczniesz mówić.
Numerze Siedem!
Przypomnisz sobie
albo pójdziesz do pokoju bez deseru!
Co się dzieje ze światłami?
Nie odpowiada. Zmotywujmy ją.
Chcesz zabić prezydenta?
Boże, czemu ludzie robią się ciężsi po śmierci?
Masz w tym dużo wprawy?
Tak.
Co czułeś, kiedy cię opętałem?
To było jak seks z którymś z mniej istotnych Baldwinów.
Czujesz, że coś tam robi, ale czy cię to obchodzi?
A co? Co czułeś, kierując tym gorącym towarem?
To było, jakbym nie miał skóry…
i wciąż chciał wszystkiego dotykać.
Tak.
Dobra. Raz… dwa…
Dobrze.
Jesteście tu. Musimy lecieć.
Diego, Jezu!
Numer Dwa, Trzy i Cztery.
To prawie poker.
Ray, to mój kolejny brat, Diego.
Cześć.
Przepraszam za najście.
A to kto?
Herb. Pracował z Piątką w Komisji.
W Komisji?
Obserwujemy i dbamy o kontinuum czasoprzestrzenne.
- Dobra. - Serio. Właśnie tam byłem.
Świetna sprawa. Obejrzałem historię, wiem, co wywołuje zagładę.
To Vanya.
Czekaj, co?
Jak?
Wysadzi budynek federalny,
kiedy prezydent będzie obok. Za niecałą godzinę.
Musimy ją znaleźć i powstrzymać.
- Vanya zabije prezydenta? - Nie.
Wybuch sprawi, że kawalkada odjedzie. Kennedy przeżyje.
Wszyscy pomyślą, że to Rosjanie. JFK też.
Kontratakuje. Oni też.
I polecą atomówki.
- No to… - O kurde.
Ray, kochanie.
- Wszystko gra? - Nic nie gra.
Ten sukinsyn pojawia się w salonie
z kolejnym twoim bratem, który chce powstrzymać
twoją siostrę przed wysadzeniem budynku,
a ja mam tu zwłoki w dywanie.
Dobra. Ale czy możemy… Ray…
To da się wyprać.
Mamy w ofercie usuwanie zwłok.
Kocham cię, Raymondzie Chestnut…
i chciałabym mieć czas na załamanie, które masz powód przechodzić.
Ale musisz iść.
Muszę iść.
Gdzie ten nowy rekrut? Ten kudłaty jaskiniowiec?
Nie mam pojęcia, przykro mi.
Lojalność to nie wybór, to styl życia.
Vanya, nie chcę ci tego robić,
ale mam obowiązek wobec narodu i muszę wiedzieć, kim jesteś.
Jedz, bo stygnie.
Nie chcę.
Wiem, ale nie możesz udawać, że to nie istnieje.
Nie udaję.
Oczywiście, że tak.
Wybierasz świat fantazji,
wyimaginowaną krainę, w której nie musisz być sobą.
Zamiast stawić czoła złożoności swojego życia,
wolisz ukryć się w cudzym życiu.
Banalnym życiu na banalnej farmie.
Nie jest ci pisane.
Obyśmy znaleźli ją w porę.
Nie możesz dłużej zaprzeczać, kim jesteś, choćbyś się bała.
- Nie boję się. - To jedz!
Jeszcze kęs i możesz iść.
- Co się dzieje? - Musimy ją powstrzymać.
Trzeba ją wyeliminować.
Próbuję!
Jakim cudem wciąż żyje?
Pamiętam.
Mam pytanie.
Przed kim chcemy uratować Vanyę?
- FBI! - FBI!
Ale skoro przyssali się do sufitu, czemu ona nie przestała?
Napisy: Krzysiek Ceran