‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ผมคือเจ้าหน้าที่พิเศษวิลลี่ กิบส์ ‪จากสำนักงานสอบสวนกลาง
‪ซิสซี่อยู่ไหน ฉันต้องคุยกับเธอ
‪คุณนายคูเปอร์กับเด็กผู้ชายถูกปล่อยตัว ‪กลับไปอยู่ในความคุ้มครองของคุณคูเปอร์
‪นามสกุลอะไร แวนญา
‪ฮาร์กรีฟส์
‪มีเอกสารยืนยันตัวตนหรือเปล่า
‪ไม่มีใบขับขี่หรือสูติบัตรเหรอ
‪- คนแถวนี้หรือเปล่า ‪- ไม่ใช่
‪ฉันไม่แน่ใจ
‪ไม่แน่ใจ
‪ฉันบอกเจ้าหน้าที่อีกคนว่าโดนรถชน
‪- ความจำเสื่อม ‪- อืม
‪ใช่ ความจำเสื่อม พวกเขาบอกผมแล้ว
‪แล้วมันเป็นยังไงเหรอ
‪ฉันจำอะไรจากก่อนเดือนที่ผ่านมาไม่ได้เลย
‪แต่ว่าจำชื่อได้
‪ใช่ ไม่ลืมชื่อ
‪เท่าที่ผมดูออก มันเหมือนกับจู่ๆ...
‪คุณก็แว่บขึ้นมากลางอากาศ
‪ขอต้อนรับสู่โลกของฉัน
‪"แวนญา"
‪ชื่อรัสเซียนี่ ใช่ไหม
‪ฉันไม่ใช่คนรัสเซีย
‪ความจำเสื่อมนี่ แน่ใจได้ยังไง
‪อันที่จริงผมก็สงสัยว่า ‪ทำไมคุณรู้ชื่อนามสกุลของตัวเอง
‪- แต่จำอย่างอื่นไม่ได้เลย ‪- ฉันไม่รู้
‪คุณทำยังไงให้ตำรวจสามนาย
‪- กระเด็นไปบนถนน ‪- ขอโทษ ฉันไม่รู้
‪มาทำอะไรที่ดัลลัส
‪ฉันไม่รู้!
‪คุณพูดภาษารัสเซีย
‪- ฉันไม่... ‪- วิเศษไปเลย
‪- ฉันคงเรียนมานิดหน่อยตอนยังเล็ก ‪- นิดหน่อยเหรอ
‪ผมว่าคล่องปากเลยนะ
‪แต่ที่ผมอยากรู้คือหญิงสาว
‪ที่อ้างว่าไม่ใช่คนรัสเซีย
‪แต่พูดภาษารัสเซียได้
‪ไปเป็นพี่เลี้ยงให้เด็กปัญญาอ่อน
‪ในชนบทรัฐเทกซัสได้ยังไง
‪ฉันอยากโทรศัพท์
‪ฉันมีสิทธิ์โทรศัพท์ไม่ใช่เหรอ
‪ภัยที่เอฟบีไอต่อต้านอย่างจริงจังที่สุด
‪คือภัยจากคอมมิวนิสต์ต่อประเทศชาตินี้
‪ผมอยากรู้คำตอบ
‪คำตอบจริง
‪และผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อเค้นมันออกมา
‪คุณจะไม่ได้ไปไหน ‪จนกว่าผมจะรู้ว่าที่จริงแล้วคุณเป็นใคร
‪ทีนี้ไงต่อ
‪ไม่ต่อไม่เต่ออะไรแล้ว ลูเธอร์
‪- เตรียมตัวตายได้ ‪- ว่าไงนะ
‪แล้วอัลลิสันกับแวนญาล่ะ
‪ช่างทั้งคู่ ก็ไม่ยอมมาเองนี่
‪แล้วดิเอโกล่ะ
‪เขาเป็นชายหนุ่มที่มีความรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ
‪- ต้องเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาแน่ๆ ‪- ช่างแม่งดิเอโก
‪ช่างแม่งทุกคนเลย!
‪อยู่คนเดียวหลังวันสิ้นโลกยังจะดีกว่า
‪ห้า ไม่เอาน่า
‪จะบอกให้นะ ลูเธอร์ ตอนนี้ตัวใครตัวมัน
‪ดีไหมล่ะ
‪นี่ห้าใจร้ายขึ้นหรือเปล่าเนี่ย
‪เคลาส์ ไปดูอัลลิสันให้ที
‪ดูว่าเธอโอเคไหม
‪ไปหาคนอื่นแล้วมาเจอกันที่นี่ ‪ฉันจัดการห้าเอง
‪ส่วนนาย
‪นายถูกยึดสิทธิพิเศษในการสิงร่างฉันแล้ว
‪ฉันไม่เสียใจสักนิด
‪- อย่ามาเข้าร่างฉันอีก ‪- ฉันไม่เสียใจสักนิด!
‪ถอยไป!
‪นี่ ห้า วันล้างโลกยังไม่หายไปนะ
‪- เราต้องคิดแผนการใหม่ ‪- ไม่เข้าใจเหรอ ลูเธอร์
‪- มันจบแล้ว พวกเราไม่มีเงาหัว ‪- แล้วนายจะไปไหน
‪ฉันจะทำสิ่งที่คาดไม่ถึง
‪แปลว่าอะไรวะ
‪ไม่อยากให้ต้องมาถึงจุดนี้เลย
‪ถึงจุดไหน ห้า
‪ห้า
‪ห้า!
‪ถึงจุดไหน
‪ห้า!
‪พ่อแก้วแม่แก้ว เราทำยังไงดีเนี่ย
‪- ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ‪- ให้ใจเย็นเหรอ
‪อัลลิสัน คุณฆ่าเซลขายเครื่องดูดฝุ่น ‪กลางห้องนั่งเล่นเราเลย
‪ตามหลักการแล้วพี่ชายมันฆ่า
‪และพวกมันไม่ได้มาขายเครื่องดูดฝุ่น
‪มีศพหนุ่มผิวขาวตัวใหญ่บนโซฟาของเรา
‪เออ ฉันยอมรับ มันดูไม่ดี
‪เราจบเห่
‪การเรียกร้องสิทธิเราจบแล้ว
‪- ผมโดนประหารแน่ ‪- คุณไม่โดนประหาร...
‪โอเค
‪ไง เรย์เรย์ โทษทีที่มาหาตอนดึก แต่ว่า...
‪เคลาส์ ตอนนี้ไม่สะดวก
‪ขอโทษด้วย
‪อัลลิสัน ไง!
‪ฉันเป็นห่วงแทบแย่ ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่เป็นไร
‪มีอะไรเหรอ
‪เธอกับสามีปล้ำกันในนี้หรือไง
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪นี่จะเป็นคืนแบบนั้นนี่เองสินะ
‪แล้วเผาหรือฝังดีล่ะ
‪ฉันได้ยินข่าวลือ...
‪ว่าแกฆ่าน้องชายตัวเอง
‪(บริษัทประปาร็อคโค่และครอบครัว)
‪ลาเวนเดอร์
‪ล้อเล่นกันใช่ไหม
‪แม่บอกให้หนูจ้างทีมเองได้
‪ก็ใช่ แต่ไม่ได้หมายถึงมัน พับผ่า
‪ถ้าลูกไม่เข้าใจปัญหา ‪ของการจ้างพี่ของ "ลูกก็รู้ว่าใคร"
‪งั้นก็คืนตรามาได้เลย
‪ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ฉันต้องรีบไปแล้ว
‪- หุบปาก! ‪- หุบปาก!
‪ถ้าแม่ไม่ไว้ใจสัญชาตญาณหนู หนูก็ทำงานนี้ไม่ได้
‪ลูกรัก พาจิ๋มไปตัดแว่นใหม่นะ หมอนี่ไม่คุ้มค่า
‪แม่อะ ให้ตาย
‪ฟังแล้วอาจช็อกนะ ‪แต่คนที่นี่ไม่ได้ชอบแม่กันทุกคน
‪ไร้สาระ แต่เชิญพูดต่อ
‪แม่ต้องใช้คนใหม่ ‪คนที่ภักดีต่อเรา ไม่ใช่ฝ่ายปกครองเก่า
‪หนูเคยเห็นดิเอโกบู๊แล้ว
‪เขาฝึกมาดีกว่าไอ้บ้าส่วนใหญ่ที่นี่ซะอีก
‪เราควรเอามาใช้ประโยชน์สิ
‪หนูจะรับผิดชอบเขาเองค่ะ
‪รู้ไหมว่าฉันกับห้า น้องชายนาย...
‪มีความหลังที่โชกโชนพอสมควร
‪น้องชายฉันฉะกับทุกคน รวมถึงฉันด้วย
‪ฉันขอถามหน่อยสิ
‪เมื่อถูกกระบอกปืนจ่อหน้า
‪นายจะภักดีต่อใคร ‪ครอบครัวหรือว่าหลักการส่วนตัว
‪ต่อตัวเอง
‪ฉันไม่ใช่คนของใคร
‪โดยเฉพาะไลล่า
‪แบบนั้นฉันรับได้
‪พาเขาไปปฐมนิเทศแล้วกรอกเอกสารเข้าทำงาน
‪แต่...
‪ถ้าเขากวนบาทาใครแม้แต่คนเดียว
‪ลูกต้องฆ่าเขาด้วยมือตัวเอง
‪- เข้าใจไหม ‪- ขอบคุณค่ะ แม่
‪(แปดสิบสอง ถนนโอลีฟ ‪ดี.เอส. อัมเบรลลา แมนูแฟกเชอริง)
‪คุณพระช่วย
‪เข้ามาทำอะไรในนี้
‪ฉันก็ไม่รู้จะพูดแก้ตัวยังไงให้...
‪กลบสิ่งที่เห็นอยู่ตำตา
‪ก็จริง
‪งั้นถามใหม่
‪ทำแบบนี้ทำไม
‪คุณเข้าไปพัวพันกับเรื่องชั่วร้ายหรือเปล่า
‪บ่อยมาก อยากรู้เรื่องอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า
‪ผู้ชายหนวดเครารุงรังที่สถานกงศุล
‪คนที่ไล่ตามเราพร้อมเด็กผู้ชายคนนั้น
‪- เขาเรียกตัวเองว่าดิเอโก ‪- ใช่ คนนั้นแหละ
‪เขา...
‪เขาคิดว่าคุณอยากทำร้ายประธานาธิบดี
‪เข้าใจแล้ว
‪เดี๋ยวนี้คุณเชื่อคำพูดของคนบ้าแล้วสินะ
‪ฉันเชื่อคุณมากกว่า แต่ว่านี่...
‪ภาพพวกนี้
‪มันเกี่ยวกับการมาเยือนของประธานาธิบดี ‪ในวันพรุ่งนี้ทั้งหมดเลยนี่
‪คุณก็รู้ว่าเรื่องงานบางเรื่องผมคุยไม่ได้
‪คุณเคารพขอบเขตนั้นเสมอมา
‪ฉันไม่จำเป็นต้องรู้รายละเอียด เรจจี้
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
‪ในสิ่งที่ฉันกลัวว่าคุณเกี่ยวข้อง
‪คุณกลัวอะไรกันแน่ ที่รัก
‪มีหลายเรื่องเกี่ยวกับคุณที่ฉันไม่เข้าใจ
‪ผมก็พูดแบบนั้นกับคุณได้เหมือนกัน
‪ฉันอยากร่วมชีวิตกับคุณ เรจจี้
‪แต่ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าคุณเป็นคนดี
‪ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าคุณไม่มีวันทำร้ายประธานาธิบดี
‪อย่างที่บอกไปแล้ว บางเรื่องในชีวิตผม
‪ผมก็คุยกับคุณไม่ได้
‪ผมหวังว่า...
‪สักวันจะได้เล่าทุกอย่างให้คุณฟัง
‪แต่ในตอนนี้...
‪ผมขอให้คุณไว้ใจผม
‪ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้
‪ฉันขอโทษ
‪ห้า
‪เวร
‪ห้า
‪ห้า นาย...
‪เป็นไรไหมเนี่ย
‪- ฉันต้องชุ่มน้ำ ‪- ชุ่มน้ำเหรอ
‪ทาแป้งเด็กทำไม
‪บรรเทาอาการคัน
‪อาการคันอะไร คันด้วยเหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไร
‪นายมีแผนจริงด้วย
‪ก็เป็นแผนหมาจนตรอกน่ะ แต่...
‪ในเมื่อพี่น้องสมองกลวงของเรา
‪มาให้ทันเดดไลน์ง่ายๆ ยังไม่ได้
‪ฉันก็หมดทางเลือก
‪- หมดทางเลือกอะไร ‪- ฉันต้องไปหาตัวเอง
‪ฉันเพิ่งมาถึงดัลลัสเมื่อ 15 นาทีที่แล้ว
‪- ฉันควรเป็นห่วงนายไหมเนี่ย ‪- ลูเธอร์ จำได้ไหม
‪ฉันถูกส่งมาปี 1963
‪เดอะ คอมมิชชั่นส่งมาทำงาน
‪เพื่อให้ประธานาธิบดีถูกลอบสังหาร
‪เดี๋ยว เวอร์ชั่นแก่ของนายอยู่ที่นี่เหรอ
‪ถูกต้อง
‪เดินทอดน่องอยู่ในดัลลัสเลยเหรอ
‪เดินทอดน่องในดัลลัส ‪พร้อมกระเป๋าถือที่พาเรากลับบ้านได้
‪พระเจ้า ห้า นายอัจฉริยะสุดยอด
‪แต่ทว่าแผนการนี้ยังมีปัญหาใหญ่สองข้อ
‪ปัญหาข้อหนึ่ง ฉันเป็นมือสังหารที่ฝึกมาดี
‪อาจเป็นมือสังหารที่อันตรายที่สุด ‪ในปริภูมิ-เวลาทั้งหมด
‪ตามนิสัยของฉัน ถ้ามาเจอตัวเองเข้า ‪ฉันไม่ต้อนรับขับสู้แน่
‪ปัญหาข้อสอง ซึ่งข้อนี้แหละที่แสบที่สุด
‪เราไม่ควรมีตัวตนอยู่ใกล้ตัวเอง ‪ในเส้นเวลาเดียวกัน
‪- ผลข้างเคียงอาจร้ายกาจสุดๆ ‪- ผลข้างเคียงเหรอ
‪ผลข้างเคียงแบบไหน
‪ก็จากคู่มือคอมมิชชั่น บทที่ 27 หัวข้อย่อยที่สามบี
‪อาการเจ็ดระยะของโรคจิตปฏิทรรศน์คือ...
‪ระยะที่หนึ่ง ปฏิเสธความจริง
‪สอง คันเนื้อตัว
‪สาม หิวน้ำและปวดปัสสาวะรุนแรง
‪สี่ ลมเยอะ
‪ห้า หวาดระแวงฉับพลัน
‪หก เหงื่อออกอย่างควบคุมไม่ได้
‪และเจ็ด
‪อาละวาดฆ่าคน
‪- อาละวาดฆ่าคนเหรอ ‪- ใช่
‪ไม่ดีมั้ง ฉันว่านายอย่าทำแบบนี้เลย
‪มันเป็นหนทางสุดท้าย
‪มีทางเลือกอื่นซะที่ไหนล่ะ ลูเธอร์
‪ไม่รู้สิ นายก็ไม่ค่อยจะอยู่กับร่องกับรอยอยู่แล้วนะ
‪นี่ ลูเธอร์
‪ครั้งนี้ฉันต้องให้นายช่วยนะ ฉัน...
‪ฉันต้องการคนเฝ้า
‪- คนเฝ้าเหรอ ‪- ใช่
‪คืออะไร เหมือนตัวช่วยเหรอ
‪ในกรณีที่อาการโรคจิตปฏิทรรศน์รุนแรงเกินคุมได้
‪นายต้องช่วยให้ฉันมีสมาธินะ
‪ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร
‪นายต้องเอากระเป๋าถือมาให้ได้
‪- ได้ไหม ‪- ได้
‪โอเค
‪- ลูเธอร์ มาสิ ‪- เออ
‪พวกเขากำลังสอบปากคำเธอเหรอ
‪ขอบใจมากนะ เออ
‪ดูแลตัวเองด้วย
‪เมื่อกี้น้องชายผม
‪หวังว่าคุณขอบคุณเขาที่เกือบจับกุมฉันแล้วนะ
‪เขาบอกว่าผมคิดถูกแล้ว
‪ถูกเรื่องอะไร
‪เอฟบีไอคิดว่าแวนญาอาจเป็นสายลับเคจีบี
‪เป็นไปไม่ได้
‪เราโดนหลอกกันทั้งคู่ ซิสซี่
‪ไม่เห็นต้องอายเลย
‪ไม่ว่าเธอจะเป็นใครก็ตาม ‪เธอไม่ใช่คนที่เสแสร้งว่าเป็น
‪ไม่ใช่ความผิดคุณ
‪เธอหลอกให้คุณหลงผิด
‪ไอ้พวกคอมมิวนิสต์มันถูกฝึกมาให้ทำแบบนั้น
‪มันหลอกใช้จุดอ่อนของเรา
‪ทำให้เราแตกคอกัน
‪เรายอมให้มันชนะไม่ได้
‪สายลับรัสเซียจะมาที่ฟาร์มทำไม
‪ใครจะไปรู้
‪เธออาจแค่มาหาที่กบดานก็ได้
‪เราไม่รู้ภาพรวมซะหน่อย
‪ฟังนะครับ
‪ผมว่าคุณควรไปคุยกับบาทหลวงมัวร์
‪คาร์ล
‪ก็เราต้องฟันฝ่าเรื่องนี้ไปให้ได้
‪จากนั้นเราจะไปเที่ยวกัน
‪ไปเที่ยวให้ไกลจากที่นี่
‪คงจะดีนะ ว่าไหม
‪ฮาร์ลันต้องการครอบครัว
‪ไม่ใช่พี่เลี้ยง
‪แวนญา ตื่นสิ
‪ลืมตาขึ้นมา
‪ผมอยากถามอะไรคุณหน่อย
‪เดี๋ยวมันก็จบลงแล้ว
‪- พวกคุณทำอะไรฉัน ‪- ถ้าขยับอีกได้เสียใจแน่
‪เห็นไหม เมื่อกี้โวลต์ต่ำที่สุดแล้วนะ
‪ครั้งต่อไปมีแต่จะแรงขึ้น
‪(กรดไลเซอร์จิกไดเอทีลาไมด์) ‪(แอลเอสดี)
‪- มันคืออะไร ‪- ผ่อนคลายซะสิ
‪มันคืออะไร
‪อย่าฝืน คล้อยตามมันไป
‪ไม่งั้นนี่จะกลายเป็นประสบการณ์ ‪ที่ทรมานมากสำหรับคุณ
‪มาเริ่มจากคำถามง่ายๆ กันดีกว่า
‪คุณเป็นใคร
‪หมายเลขเจ็ด
‪แกมากินมื้อค่ำสาย
‪นั่งลง
‪บอกมา แวนญา แท้จริงคุณเป็นใคร
‪มาจากไหน
‪ฉันอยู่นั่นไง
‪ทำไมไม่ฉกกระเป๋าแล้วหนีเลยล่ะ
‪ลูเธอร์ ฉันไม่ยอมให้ทำได้หรอก
‪เราถูกฝึกมาให้ปกป้องกระเป๋าถือยิ่งชีพ
‪- อืม ‪- แล้วที่ซับซ้อนที่สุดคือ
‪ความย้อนแย้งในตัวเอง
‪แค่อยู่ในห้องเดียวกับตัวเอง ‪ฉันก็เสี่ยงไม่มีตัวตนอีกต่อไป
‪- แปลว่าไง ‪- ลูเธอร์ คิดให้ทัน
‪ถ้าฉันคนเดิมไม่เดินทางไปปี 2019 อย่างที่ควร
‪เรื่องทั้งหมดจะพังพินาศ
‪ฉันจะไม่มีตัวตน เข้าใจยัง
‪เข้าใจ
‪ทางที่ดีที่สุดคือต้องไปคุยกับเขา
‪ใช้เหตุผลกับเขา
‪เขาจะเข้าใจ
‪เชื่อฉัน
‪ฉันรู้จักตัวเองดีกว่า...
‪ดีกว่ารู้จักตัวเองซะอีก
‪เมื่อกี้นายเกาคอ
‪- นั่นโรคจิตปฏิทรรศน์ระยะสอง ‪- เปล่านะ
‪ฉันไม่ได้เกาคอ
‪ระยะแรกคือปฏิเสธความจริง
‪ฉันสบายดี โอเคนะ
‪อย่าว่อกแว่กจะได้ไหม
‪เดี๋ยว!
‪- อะไร ‪- ฉันน่าจะไปก่อนนะ
‪- ทำไม ‪- นายจะทำเขาตกใจ
‪ถ้าเห็นตัวเองวัยใสเข้าละก็ เขาสติแตกแน่
‪ให้ฉันเข้าไปแนะนำตัวเอง
‪- ได้ ‪- ดี
‪ห้า
‪เรียกฉันว่าไงนะ พ่อตัวโต
‪ฉันเอง
‪หมายเลขหนึ่ง
‪ลูเธอร์
‪- นี่นาย... ‪- ไม่เป็นไร
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี ฉันอธิบายได้
‪แต่ก่อนอื่น ฉันอยากให้นายรู้จักคนนึง
‪แค่... สัญญานะว่าจะไม่สติแตก
‪- นายพูดเรื่องบ้าอะไร ‪- หยุด อย่าสติแตก
‪ห้ามสติแตก
‪โอเค
‪หวัดดี คนแปลกหน้า
‪ที่นี่ใหญ่มาก อย่าหลงล่ะ
‪ไม่งั้นอะไร จะฆ่าฉันเหรอ
‪อ้าว ยังเคืองอยู่อีกเหรอ เด็กขี้แย
‪เปล่า ฉันชอบโดนมอมยา ลักพาตัว แล้วขู่ฆ่า
‪โอเค เราก็แค่ต้องทำให้นาย ‪เป็นเจ้าหน้าที่ที่เก่งที่สุดที่เป็นได้
‪จะได้ไม่ต้องกังวลกันว่าใครจะฆ่าใคร โอเคนะ
‪เดี๋ยว ไลล่า
‪- ฉันต้องไปจากที่นี่ ‪- ใจเย็นๆ
‪- ฉันไม่มีเวลามาเล่นแบบนี้ ‪- เรามีเวลาเหลือเฟือ
‪เส้นเวลาคือเส้นชีวิตของคุณ
‪- คนที่นี่ทำอะไรกันแน่ ‪- นั่นละที่เจ๋งที่สุด
‪เราปกป้องเส้นเวลา
‪ไอ้เรื่องยอดวีรบุรุษฉายเดี่ยวนั่นนะ
‪เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่นายสามารถทำที่นี่
‪เดี๋ยวก่อนสิ เดอะ คอมมิชชั่นควบคุมเวลาเหรอ
‪เดี๋ยว เวลาทั้งหมดเลยเหรอ
‪รักษาเส้นเวลาให้ถูกต้องซะมากกว่า ‪แต่ก็ประมาณนั้นแหละ
‪แล้วทำได้ยังไง
‪มา จะพาไปดู
‪- พาพนักงานใหม่มาให้ ‪- ขอต้อนรับสู่การปฐมนิเทศ
‪เอานี่ไป
‪- เดี๋ยว... ‪- โอเค
‪เปิดแฟ้มเอกสารต้อนรับแล้วหาที่นั่งสิ
‪เราจะตอบคำถามทั้งหมดหลังหนังจบ
‪- นี่ยาวแค่ไหน ‪- นั่งลงสิยะ
‪วันพรุ่งนี้ที่ดีกว่ามาจากวันนี้ที่มีระเบียบ
‪งานนี้ต้องเวิร์กให้ได้นะ ดังนั้น...
‪อย่าทำพังล่ะ
‪โอเค บ๊ายบาย
‪อ้าว สวัสดีครับ ผมคือคุณกระเป๋าถือ ‪ถ้าคุณกำลังดูวิดีโอนำเสนอนี้
‪แปลว่าคุณได้ตัดสินใจ ‪ทำสิ่งที่ดีที่สุดไปจนตลอดชีวิตที่เหลือ
‪คุณได้ตัดสินใจมาทำงานให้เดอะ คอมมิชชั่น
‪ในช่วง 90 นาทีต่อไปนี้ ‪ผมจะตั้งใจพาคุณชมสถานที่เก่าแก่แห่งนี้
‪เราจะได้สนุกสนานกันแน่นอน
‪ที่เดอะ คอมมิชชั่น คุณจะได้พบกับ ‪โอกาสมากมายในหน้าที่การงาน
‪ที่รอให้คุณได้ค้นพบ
‪คุณเหมาะอยู่แผนกไหนเหรอ
‪นักวิเคราะห์ผู้คอยแจ้งข้อมูล
‪ภาคสนามผู้ช่วยให้เราปลอดภัย
‪ผู้ควบคุมแผงอสงไขย ‪กุญแจสำคัญของงานทั้งหมดที่เราทำ
‪ในห้องนี้ เราตรวจตราเส้นเวลาทั้งหมด
‪และรายงานความผิดปกติที่เห็นให้ทราบ
‪เพื่อรักษาให้เส้นเวลาถูกต้องอยู่เสมอ
‪ไม่ว่าคุณจะมีทักษะอะไร เรียนสูงแค่ไหน ‪หรือศีลธรรมคลุมเครือเท่าไร
‪เดอะ คอมมิชชั่นก็มี ‪เส้นทางอาชีพที่น่าตื่นเต้นให้คุณ
‪มาเริ่มกันที่ห้องท่อส่ง
‪(ประธานาธิบดีชาวไอริชคนแรกของอเมริกา)
‪ก็...
‪ดีจังเลยนะ ว่าไหม
‪พวกเราสามคนพร้อมหน้ากันแบบนี้
‪- ไม่ ‪- ไม่
‪ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่า ‪ฉันมาดื่มเบียร์กินเนสส์แก้วนี้
‪- กับตัวเองวัยเด็กทำไม ‪- ที่จริงแล้วแก่กว่า
‪ฉันคือนาย แค่แก่กว่า 14 วัน
‪ขนเพชรฉันยังฉลาดกว่านายเลย
‪- เป็นไปได้ยังไง ‪- ฉันอธิบายได้
‪ในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ ที่เนินหญ้า
‪ก่อนประธานาธิบดีถูกสังหาร
‪นายฉีกสัญญากับเดอะ คอมมิชชั่น
‪ฉันรู้ว่านายคิดจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว
‪อยู่หลังวันสิ้นโลกตั้งหลายปี
‪แต่ก็ไม่เคยเลิกกังวลเรื่องครอบครัว
‪แต่วันนี้นายจะได้ลงมือทำอะไรบางอย่างแล้ว
‪วันนี้ นายจะพยายาม ‪เดินทางข้ามเวลาไปยังปี 2019
‪แต่ว่านายจะโดดพลาด
‪แล้วมาติดแหง็กในร่างจิ๋วอันนี้
‪ติดกับตลอดกาล
‪ตัวเล็ก วัยแตกหนุ่ม
‪โอเค
‪ต่อให้ฉันเชื่อนาย
‪แล้วต้องให้ทำยังไง ไม่โดดเหรอ
‪ไม่ นายต้องโดด
‪เพราะถ้าไม่ทำละก็ ฉันจะไม่มีตัวตน
‪แต่ว่าฉันอยากให้นายโดดให้ถูกต้อง
‪- ฉันฟังอยู่ ‪- รอบแรกที่ลอง
‪ฉันคำนวณพลาด
‪ถึงได้มาอยู่ในร่างนี้ยังไงละ
‪แต่ตอนนี้ฉันรู้สูตรคำนวณที่ถูกต้องแล้ว
‪มันคืออะไร
‪ฉันจะยินดีบอกให้...
‪แลกกับกระเป๋าที่อยู่ใต้โต๊ะใบนั้น
‪ใช่ ดังนั้นนายจะกลับไปปี 2019 ‪ตามที่วางแผนไว้ แต่รอบนี้คิดเลขถูก
‪แล้วนายจะเป็นผู้ใหญ่ต่อไป
‪แลกกับกระเป๋าถือที่นายไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว
‪เส้นเวลากลับสู่ปกติ ปฏิทรรศน์หายไป
‪ทุกคนมีตัวตนต่อไปอย่างมีความสุขชั่วกาลนาน
‪มันก็มีเรื่องให้คิดเยอะอยู่น่ะ
‪คิดว่าไงล่ะ
‪ฉันคิดว่า...
‪ฉันปวดฉี่
‪นอกเหนือจากที่เหงื่อโชกแล้ว
‪ฉันว่าไปได้สวยนะ ว่าไหม
‪มีอะไรบางอย่าง...
‪- บางอย่างมันรู้สึกทะแม่งๆ ‪- หมายความว่าไง
‪ฉันไม่ไว้ใจเขา
‪แต่เขาคือนาย
‪ก็นั่นแหละ
‪พื้นที่ทำงานที่เรียบร้อยคือพื้นที่ทำงานที่สุขใจ
‪(ห้องแผงควบคุมอสงไขย 2589 ‪บุคคลที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น)
‪โป๊ะเชะ แผงควบคุมอสงไขย
‪โอเค
‪มันจะยากแค่ไหนเชียว
‪(ระบบผิดพลาด)
‪อย่าทำผมเลยครับ
‪แกเป็นใคร
‪ผมชื่อเฮิร์บ เป็นนักวิเคราะห์
‪ฉันชื่อดิเอโก ฉันมีมีด
‪ใช่ เห็นแล้วครับ
‪เงาวับมาก
‪หายใจ
‪เป็นเกียรติที่ได้เจอคุณครับ คุณฮาร์กรีฟส์
‪รู้จักฉันเหรอ
‪ใครๆ ก็รู้จักคุณ
‪ก็คุณคือหมายเลขสอง
‪คุณเป็นคนดัง
‪- เหรอ ‪- คุณฮาร์กรีฟส์
‪- คุณเข้ามาในนี้ไม่ได้ ‪- เฮิร์บ
‪ควรพูดแบบนั้นกับคนดังเหรอ
‪ใช้แผงนี่เป็นไหม
‪- ผมได้รับการรับรองให้ใช้แผงนี้ครับ ‪- ดี
‪ค้นวันที่ให้หน่อย วันที่ 22 พฤศจิกายน 1963
‪การลอบสังหารจอห์น เอฟ. เคนเนดี้
‪หากใช้แผงโดยไม่ได้รับอนุญาต
‪ถือเป็นการฝ่าฝืนระเบียบบริษัทข้อที่ 67...
‪อย่าเคร่งกฎนักสิ
‪คุณไม่เข้าใจ
‪- มีการทำ "คูเดอทาต์" ‪- คืออะไร
‪- รถรุ่นใหม่เหรอ ‪- ไม่ใช่
‪ผู้จัดหาได้ยึดอำนาจที่เดอะ คอมมิชชั่น
‪ทั้งสำนักงานเละตุ้มเป๊ะหมดแล้ว
‪แล้วคนก็หายตัวไป
‪ถ้าพวกเขามาเห็นเราในนี้ ตายคู่แน่
‪งั้นก็รีบทำงานซะ ก่อนโดนจับได้
‪ให้ดูแป๊บเดียวนะ จากนั้นคุณต้องไปซะ
‪ต้องงี้สิ
‪โอเค...
‪ไม่นะ ทำไมถึงทำแบบ... ไม่ได้ ไม่ดี
‪อย่าทำร้ายเส้นเวลา
‪นั่นเป็นกฎ...
‪ที่ผมตั้งใจจะทำตาม
‪อันนี้ต่อกับอันนั้น...
‪โอเค
‪เอาละนะ
‪ดัลลัส วันที่ 22 พฤศจิกายน 1963
‪นี่แหละ
‪- นี่เหตุการณ์ก่อนการลอบสังหาร ‪- ลอบสังหารเหรอ
‪ตั้งใจดูสิ ประธานาธิบดีกำลังจะเลี้ยว ‪ไปทางดีลีย์พลาซ่า
‪เลี้ยวอีกทีที่ถนนเอล์ม แล้วพวกเขาจะยิง
‪- เฮ้ย เมื่อกี้มันอะไร ‪- นั่นตึกเอฟบีไอ
‪เออ แต่ทำไมมันถึงระเบิดล่ะ
‪- ไม่ควรเป็นแบบนั้นเหรอ ‪- ก็ไม่ควรน่ะสิ...
‪เขาขับหนี ไม่โดนลอบสังหารเหรอ
‪แม่เจ้าโว้ย
‪แย่แล้วละสิ
‪ไม่มีการยิง แต่มีเหตุระเบิด
‪- เราได้ยินเสียงในวิดีโอแฟรงเคิล ‪- การโจมตีที่ดีลีย์พลาซ่า
‪โซเวียตปฏิเสธเสียงแข็ง
‪มอสโกรับปากว่าจะตอบโต้รุนแรง ‪ต่อการโจมตีของอเมริกา
‪แองเคอเรจ อะแลสกา ‪เพิ่งโดนลัทธิแดงทำลายล้าง!
‪คนทั้งโลกต่างเตรียมตัวเจอ ‪สงครามนิวเคลียร์ที่กำลังจะปะทุขึ้น
‪ประชาชนทุกคนหลบ...
‪- เฮเซลพยายามบอกว่าอย่างนั้นเอง ‪- เฮเซลเหรอ
‪เรื่องนี้ทำให้เกิดวันล้างโลก
‪มีภาพตึกเอฟบีไอจากอีกมุมไหม
‪ดูนี่นะ
‪แล้วก็...
‪แวนญา
‪แวนญาคือระเบิด
‪เธอจะเป็นระเบิดไปตลอด
‪ฉันต้องกลับไปที่ดัลลัส
‪เดี๋ยวนี้
‪เราต้องใช้ขบวนการต่อต้าน
‪อำกันใช่ไหมเนี่ย
‪เราอาจดูไม่ค่อยเก่ง
‪แต่ว่าเรารอบรู้
‪อย่ามาหยามฝ่ายจัดการเหตุการณ์
‪เย็นไว้ ดอท
‪โทษที
‪เออ อันนั้นเสียเวลาเปล่า
‪เชื่อฉัน
‪แล้วทำไมศพนายถึงกำไว้ ‪ตอนฉันไปเจอในวันสิ้นโลกล่ะ
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪แต่เจ้าของตาไม่ได้ทำลายโลก แวนญาต่างหาก
‪- แวนญาขี้อายเนี่ยนะ ‪- ใช่
‪เธอทรงพลังมากกว่าพวกเรารวมกัน
‪ปรากฏว่าเธอโคตรยัวะ ‪ที่เรานิสัยไม่ดีกับเธอตอนเด็ก
‪เธอเลยทำลายดวงจันทร์แล้วทำลายโลก
‪ก็เข้าใจได้
‪- อืม ‪- ดีเลย
‪เรารู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ใช่ แต่ว่ามันเกิดขึ้นไปแล้ว
‪ไม่ต้องคิด ฟังอย่างเดียว
‪ลืมแผนการของไอ้เตี้ยนั่นไปก่อน ซับซ้อนเกิน
‪แผนการที่ดีกว่าคือเราควรข้ามเวลาไปปี 2019
‪เราก็แค่ต้องไปทำดีกับแวนญา
‪ไม่ให้เธอทำลายล้างโลก ของกล้วยๆ
‪นั่นมันก็...
‪- ไม่เลวใช่ไหมล่ะ ‪- อืม
‪แล้วห้าล่ะ
‪ฉันหมายถึงนาย เอ้ย..
‪- หมายถึงนายวัยเด็ก ‪- นั่นไม่ใช่ฉัน
‪นั่นมันตัวซีร็อกซ์วัยก่อนแตกหนุ่ม ‪ที่การข้ามเวลาก๊อปปี้มาผิด
‪- อีกอย่าง เขาหมดหวังแล้ว ‪- หมดหวังเหรอ
‪โรคจิตปฏิทรรศน์
‪สิ่งที่ดีที่สุดคือการุณยฆาตซะ
‪ว่าไงนะ
‪- จะให้ฆ่าเขาเหรอ ‪- นายมองผิดมุมแล้ว
‪- เราไม่ได้ฆ่าใคร ‪- ไม่...
‪มองหน้าฉัน ฉันคือห้า และฉันจะมีชีวิตต่อไป
‪เราก็แค่จะกำจัดตัวซ้ำกลายพันธุ์
‪เหมือนตัดหัวนมที่สามทิ้ง
‪เดี๋ยวก่อน
‪แน่ใจเหรอว่านายไม่เป็นโรคจิตปฏิทรรศน์
‪ฉันไม่เคยสบายดีเท่านี้มาก่อนเลย
‪เรียบร้อยนะ
‪- เรียบร้อยดี ‪- ตกลง
‪ต้องรีบแล้ว เคนเนดี้กำลังมา
‪อีกไม่ถึงชั่วโมงต้องออกโรง
‪ทำไมจู่ๆ ก็รีบร้อนอยากเริ่มงานนักล่ะ
‪ใจเย็นๆ
‪นายหวาดระแวงแล้ว
‪อ๋อเหรอ
‪โอเค ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยวอีกไม่นานเธอก็ยอมเปิดปากแล้ว
‪แวนญา สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือคุยกับเรา
‪ใครเป็นคนติดต่อของคุณ ตอบมาสิ
‪- อะไรนะคะ ‪- ทุกคนรออยู่
‪- รออะไร ‪- คำตอบ
‪หนูไม่เข้าใจ
‪จะบอกว่าไม่ได้เตรียมตัวมางั้นเหรอ
‪- เตรียมตัวเพื่ออะไร ‪- เธอไม่ผิด
‪เธอหัวกระแทก จำอะไรไม่ได้
‪เครื่องร้อนเกินไปน่ะ ความจำโดนล้างเกลี้ยง
‪เธอขี้เกียจ ไม่อ่านหนังสือ
‪- ไม่ใช่นะ ฉัน... ‪- เธออาจเสแสร้งมาโดยตลอดก็ได้
‪เธอแค่ยังไม่พร้อม
‪พวกแกคิดผิดแล้ว
‪หมายเลขเจ็ดจงใจเลือกที่จะจำไม่ได้เอง
‪แม่
‪แม่เป็นไรไหม
‪ไม่เป็นไรอยู่แล้วจ้ะ
‪ทำไมต้องเป็นอะไรด้วย
‪มีอะไรงั้นเหรอ
‪- หนูไม่หิวค่ะ ‪- ชิมดูสิ
‪- มันอาจช่วยให้จำได้ ‪- จำได้
‪แวนญา มาทำอะไรที่ดัลลัส
‪ถ้าไม่สนใจผมอีก เดี๋ยวโดนนะ
‪เราจะเค้นให้คุณเปิดปากจนได้
‪หมายเลขเจ็ด!
‪ถ้าไม่นึกให้ออก
‪แกจะถูกไล่กลับห้อง ห้ามกินของหวาน
‪ไฟเป็นบ้าอะไรไปเนี่ย
‪เธอไม่ยอมตอบโต้ ‪มาสร้างแรงจูงใจให้เธอหน่อย
‪คุณมาฆ่าประธานาธิบดีใช่ไหม
‪พระเจ้า ทำไมเวลาคนตายแล้ว ‪ต้องหนักขึ้นขนาดนี้เนี่ย
‪มีประสบการณ์เยอะเหรอ
‪ใช่
‪นี่ ตอนฉันสิงร่างนายมันรู้สึกยังไงเหรอ
‪มันเหมือนมีเซ็กซ์กับบอลด์วินคนที่ไม่ค่อยดัง
‪มันรู้สึกได้ว่าเขาเข้าไปดุกดิกอยู่ข้างใน
‪แต่ใจเหมือนไม่แคร์
‪ทำไม เวลาได้สิงร่างเด็ดร่างนี้รู้สึกยังไงเหรอ
‪มันเหมือนกับฉันไม่มีผิวหนัง
‪แต่ก็ยังอยากจับต้องทุกสิ่งทุกอย่าง
‪ใช่เลย
‪โอเค หนึ่ง สอง...
‪ดีเลย
‪โอเค อยู่นี่ทั้งคู่เลย พวกเราต้องไปแล้ว
‪ดิเอโก ไอ้เวร!
‪ว้าว หมายสอง สาม และสี่
‪ในนี้เกือบมีอัมเบรลลาเสรตฟลัชเลยนะเนี่ย
‪เรย์ นี่คือพี่ชายอีกคนของฉัน
‪ดิเอโก
‪ว่าไง พวก
‪โทษทีที่บุกเข้ามาแบบนี้
‪แล้วหมอนี่ใครกัน
‪เฮิร์บ เคยทำงานที่เดอะ คอมมิชชั่นกับห้า
‪คอมมิชชั่นอะไร
‪เราตรวจตราและรักษา ‪ความต่อเนื่องของปริภูมิ-เวลา
‪- โอเค ‪- เรื่องจริง ฉันเพิ่งไปเห็นมา
‪เจ๋งเป้งไปเลย ฉันได้เห็นเส้นเวลาแล้ว
‪รู้ว่าอะไรทำให้เกิดวันล้างโลก
‪แวนญา
‪ว่าไงนะ
‪ยังไง
‪เธอจะระเบิดตึกเอฟบีไอที่ดีลีย์พลาซ่า
‪ขณะประธานาธิบดีขับรถผ่าน ‪ในไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
‪เราต้องตามหาและยับยั้งแวนญาเดี๋ยวนี้
‪- แวนญาฆ่าประธานาธิบดีเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪คืองี้ เหตุระเบิดทำให้ขบวนรถหนีไป ‪เคนเนดี้รอดชีวิต
‪ทุกคนคิดว่ารัสเซียอยู่เบื้องหลัง ‪ประธานาธิบดีด้วย
‪เขาตอบโต้ รัสเซียก็ตอบโต้
‪รู้ตัวอีกที ห่าฝนนิวเคลียร์ลง
‪- โอเค... ‪- เชี่ยแล้ว
‪เรย์ ที่รักคะ
‪- เป็นไรไหมคะ ‪- เป็นสิ
‪ตอนแรกเจ้านี่ก็แว่บเข้ามาในห้องนั่งเล่นเรา
‪พร้อมพี่ชายของคุณอีกคน
‪แล้วเขาก็พูดเรื่องยับยั้ง ‪ไม่ให้น้องสาวคุณระเบิดตึกที่ไหนสักแห่ง
‪แล้วก็มีศพคนตายห่อในพรมโปรดของผม
‪โอเค เรามา... เรย์มอนด์ เรย์...
‪เราซักพรมให้ได้นะครับ
‪เรายังมีบริการเก็บศพอีกด้วย
‪ฉันรักคุณ เรย์มอนด์ เชสท์นัท
‪และฉันอยากจะมีเวลามาปลอบโยนคุณ ‪ขณะคุณสติแตกจริงๆ
‪แต่คุณต้องไป
‪ฉันต้องไป
‪นี่ เด็กใหม่อยู่ไหน ผมเผ้ารุงรัง ‪หน้าเหมือนมนุษย์ถ้ำ
‪ไม่รู้สิ โทษทีนะ
‪ความภักดีไม่ใช่ทางเลือก แต่เป็นไลฟ์สไตล์
‪แวนญา ผมไม่อยากจะต้องทำแบบนี้กับคุณต่อไป
‪แต่ผมมีหน้าที่ต่อประชาชน ‪และผมต้องรู้ให้ได้ว่าคุณเป็นใคร
‪รีบกินสิ เดี๋ยวเย็นหมดหรอก
‪หนูไม่อยากกิน
‪ฉันรู้ว่าแกไม่อยากกิน ‪แต่ทำเหมือนมันไม่มีอยู่จริงไม่ได้
‪หนูไม่ได้เสแสร้ง
‪จริงซะที่ไหน
‪แกเลือกอยู่ในโลกเพ้อฝัน
‪ดินแดนเรื่องสมมุติ ‪ที่แกไม่ต้องยอมรับว่าตัวเองเป็นใคร
‪แทนที่จะเผชิญหน้าความซับซ้อนของตัวตนแก
‪แกเลือกที่จะหลบซ่อนในตัวคนอื่น
‪ชีวิตไร้สาระในฟาร์มไร้สาระ
‪แกไม่ควรไปอยู่แบบนั้น
‪หวังว่าจะเจอแวนญาทันเวลานะ
‪แกปฏิเสธตัวตนที่แท้จริงต่อไปไม่ได้แล้ว ‪ต่อให้แกกลัวก็ตามที
‪- หนูไม่กลัว ‪- งั้นก็กินสิ!
‪อีกคำเดียว จากนั้นไปได้
‪- นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ‪- เราต้องห้ามเธอ
‪คุณต้องฆ่าเธอ
‪พยายามอยู่เนี่ย!
‪ทำไมถึงยังไม่ตายเนี่ย
‪จำได้แล้ว
‪ขอถามนะ ทุกคน
‪เรามาช่วยแวนญาจากมือใครเนี่ย
‪- เอฟบีไอ ‪- เอฟบีไอ
‪แต่พวกนั้นติดเพดานไปแล้ว ‪ทำไมแวนญายังไม่หยุดล่ะ
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล