NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Vanya jest na końcu korytarza.
- Jak chcesz się tam dostać? - Jeszcze nie wiem.
- Na mnie nie licz. - Klaus!
Co? Wy ją uratujcie. Bycie bohaterami wam wychodzi.
Słuchajcie, Vanya zrozumie,
bo jest świadoma tego, kim jestem.
A jestem seksownym śmieciem.
- Jesteś tchórzem, oto kim jesteś. - Nie pora na to.
Czemu? Bo nie chcę umrzeć? A kto chce?
Męczennicy nie mogą świętować zwycięstwa,
bo nie żyją!
- Pójdziesz tam… - Nie pójdę!
…albo dostaniesz!
- Nie tak, jak lubisz. - Moja kolej.
- Allison! - Nie! Allison!
Vanya!
Dobra. Idę.
- Nie, czekaj. - Co?
Możesz nie wrócić. Muszę ci coś powiedzieć.
- Nie mam czasu. - Proszę.
Co?
Z długimi włosami wyglądasz jak Antonio Banderas.
Powinieneś to wiedzieć.
Dzięki, stary.
Klaus!
Nie dam rady!
Ty musisz to zrobić.
Musisz ocalić świat!
Nie, Diego, to fatalny pomysł!
No dobrze, Klaus.
Dasz radę.
Walczyłeś w Wietnamie.
Przeżyłeś w siedmioosobowej rodzinie.
A kiedyś poszedłeś w sarongu na imprezę w bractwie
i dostałeś mnóstwo numerów.
Dobrze, zachowaj spokój,
póki będę zajęty na trawiastym pagórku.
Dostaniemy równanie czasowe i kropnę knypka.
Chciałbym, żeby był inny sposób.
- Nie ma. Spójrz na niego. - Na co się gapisz?
- Patrz. - Coś cię bawi?
- To mundurek! - Nigdy nie widziałem takiej psychozy.
O co chodzi?
- Szkoda mi go. - Pilnuj swojego nosa!
- Bo ci pokażę! - To mały chłopak.
- Dla ciebie każdy jest mały. - Chciałbyś tak wyglądać.
Wyglądasz jak dziecko King Konga i Hitlerjugend.
Luther, nie mam czasu na twoje wątpliwości.
Mogę na ciebie liczyć? Przypilnujesz go?
- Zrobię, co w mojej mocy. - Dobrze.
Hej, bracie. Jak życie?
- Zabije mnie, prawda? - Co?
Kto, on?
Zabije cię? To niedorzeczne.
Jesteś beznadziejnym kłamcą.
Jeszcze gorszym kłamcą niż czujką.
A czyja to wina?
Na co ci czujka, jeśli jej nie słuchasz?
Przyznajesz, że z nim knujesz?
A ty przyznajesz, że masz psychozę paradoksalną?
Mam tylko pełną jasność co do twoich morderczych zamiarów.
On nie chce cię naprawdę zabić.
Chce tylko zabić…
- jedną wersję ciebie. - Ale to ja jestem tą wersją.
Też nie jestem tym zachwycony, ale on ma niezły plan.
Jaki? Zabijecie mnie i skoczycie do 2019, żeby uratować świat?
Czekaj, skąd wiesz?
Bo jestem nim i właśnie to bym zrobił,
żeby się zabić.
Mamy jednego Pięć za dużo, a ty zachowujesz się jak wariat.
Wariat? Luther, co ty tam wiesz.
Jak chcesz wariata, pokażę ci wariata.
Jako twoja czujka
myślę, że najlepiej będzie, jeśli ukrócę twoje męki.
Luther, posłuchaj.
Wiem, że twój słaby umysł reaguje na wiek i autorytet,
więc słuchaj uważnie.
Po raz kolejny masz kompleks na punkcie tatusia,
tym razem wobec własnego brata, przez co trochę świruję.
Ale pamiętaj,
że jestem od niego 14 dni starszy.
To ja mam dłuższy staż.
Więc to mnie powinieneś słuchać, Luther.
Ja tu jestem tatusiem!
Jak leci?
Pięć, proszę, to niestosowne.
Spójrz na siebie.
Tak, istnieje możliwość,
że nie jestem w pełni…
- sobą. - Dobra, świetnie.
- Ale cokolwiek mam, on też to ma. - Co?
Przestańcie się wydurniać, jesteśmy.
Wzdęcia. Etap czwarty.
Widzisz? To jaki teraz masz plan, twardzielu?
To tylko lunch. Zamknij się.
Ostrożnie.
Ten brzeg ma być sztywny jak brzytwa.
Ładna kiecka.
Na zaprzysiężenie czy koronację?
Jak twój nowy pracownik?
Słyszałam, że po dziesięciu minutach
zaczął biegać bez nadzoru.
Znasz chłopców.
Pewnie gdzieś tu siedzi z wielką kanapką.
Herb.
Powiedz Lili to, co mnie.
Nie zrobiłem tego dobrowolnie.
- Trzymałaś mi nóż na gardle. - Mów.
Diego wdarł się do Centrali Nieskończoności,
ukradł teczkę…
i opuścił Komisję.
Mówiłam.
On też trzymał mi nóż na gardle.
Wiedziałam, że to podstępna gonada.
I co teraz zrobisz?
Ja?
Twój szczeniak, twój obowiązek.
Czy zapomniałaś o naszej umowie?
Liczyłaś, że będę musiała go zabić?
To był tylko test?
Wszystko jest testem, kochanie.
Pytanie brzmi,
czemu go oblewasz?
Nie oblewam go.
- Zrobię to po swojemu. - Przez dekapitację?
Ćwiartowanie? Gotowanie?
Miażdżenie kciuków? Palenie na stosie? Chińską torturę wodną?
Chcę go puścić.
Parobki…
wynocha.
Kochanie, krew nie woda, ale…
w obu można utonąć, Lila.
Wkrótce oficjalnie zostanę
najpotężniejszą kobietą w historii,
a ty będziesz moją prawą ręką.
Ale muszę wiedzieć, że mogę ci ufać.
Zawsze.
We wszystkim.
Możesz.
Siedemset czterdzieści, 41, 42...
SPRAWA 743
743.
No dobrze.
Harlan?
Co się stało?
Jak mogę ci pomóc?
- Nie wiem, co robić. - Jezu.
- Co się stało? - Tak go znalazłam.
Vanya.
Vanya?
O Boże.
Harlan.
Co ona zrobiła naszemu synowi?
Carl, co robisz?
Coś, z czym zbyt długo zwlekałem!
- Nie! - On potrzebuje pomocy!
Takie miejsca nie są dla niego!
Poczekaj, Harlan.
Znajdę ci pomoc,
nieważne, co mówi twoja mama.
Wysiadaj z wozu.
Sissy, nie bądź głupia.
Nie odbierzesz mi syna.
Nigdy go nie wypuszczą.
Może już na niego nie zasługujesz.
Może choć raz powinieneś uważać, jak do mnie mówisz.
Oś czasu to twoje koło ratunkowe.
WSTĘP WZBRONIONY
Dobra, spocony gryzoniu.
Powiedz, gdzie jest Diego,
albo zszyję ci jelito z nosem i udusisz się pierdami.
Wyrazisty obraz.
Czekaj! Nie!
Jestem po twojej stronie. Pomogłem mu uciec.
Uciec?
Miał tu zostać ze mną. Dokąd poszedł?
Pomóc rodzinie.
Naprawdę go zabijesz?
Oczywiście, że nie. Kocham go.
To…
Jedno słowo, a cię zmiażdżę.
Nic nie powiem.
Przysięgam.
Czekaj.
Nie chcę ci przeszkadzać, ale musisz coś zobaczyć.
Coś wielkiego.
Czekaj, nie.
Chodzi o to.
O Boże.
…z obszaru metropolii Dallas – Fort Worth,
żeby opisać wam
przybycie prezydenta Johna F. Kennedy’ego.
- W tej chwili trzy… - To moja ulubiona część.
Cisza przed burzą.
Patrz. Teczka.
Nie rób tego. Nie zdążysz.
Oczywiście, że zdążę.
To nasza jedyna szansa.
Przypomnij mi,
jaki był ostatni etap psychozy paradoksalnej?
Morderczy gniew.
No tak.
Świetnie.
Pięć, posłuchaj mnie…
Nie.
Kurde.
Zły pomysł, gnoju.
Przestańcie! Jasne?
Obaj.
Ogarnijcie się.
Kennedy zaraz wyjedzie zza rogu.
Więc weźmy głęboki oddech…
Jesteśmy rodziną, tak?
Damy radę wytrzymać jeszcze kilka minut?
Ty chcesz?
Śmiało.
Co takiego?
Kurde.
- Zatem… - Na czym skończyliśmy?
Mamo, fajerwerki.
Chodź, kotku. Spóźnimy się na paradę.
Czy możecie…
Zaczynam mieć tego dość!
Vanya?
Pamiętasz mnie?
Pamiętam wszystko.
I znowu to robię, prawda?
Co jest ze mną nie tak?
Czemu nie mogę się kontrolować tak jak wy?
Nie jest za późno.
Możesz wrócić. Mamy czas.
Nie zasługuję, żeby żyć.
Zabiłam Pogo.
Prawie zabiłam Allison.
Zniszczyłam świat.
Jestem potworem.
Tata traktował cię jak bombę, zanim się nią stałaś.
Tak bardzo bał się twojej mocy, że nie pozwolił ci jej używać.
Szprycował cię lekami, całe lata byłaś otępiała.
To popaprane, Vanya.
Nic dziwnego, że jej nie opanowałaś.
Tata nie mógł się uporać z twoją złością.
To nie znaczy, że ty nie możesz.
I może masz prawo być wkurzona, smutna i pokręcona, ale…
to gówniany świat pełen gównianych ludzi.
Nie jesteś potworem.
Jesteś moją siostrą.
A teraz nasze rodzeństwo ryzykuje życiem, próbując cię ocalić.
Nie siedzisz już przy stole sama.
Dasz sobie radę.
Ben, co się z tobą dzieje?
Nie mogę z tobą wrócić.
Jak to?
Krzywdzę cię, tak?
To nie twoja wina.
Zostałem, ile mogłem, ale…
- Mogłeś po mnie nie przychodzić. - Vanya…
Umarłem 17 lat temu.
Cała reszta…
te lata z Klausem…
to był bonus.
Tym razem mogę się pożegnać.
- Mam dziwną prośbę. - Co tylko chcesz.
Możesz mnie przytulić? Minęło dużo czasu, odkąd…
Powtórzysz coś Klausowi?
Wysiadaj z auta.
Co zrobisz, Sissy?
Zastrzelisz mnie?
Nie chcę cię skrzywdzić, ale musisz mi oddać mojego syna.
To nasz syn. Może ty i Vanya o tym zapomniałyście.
- Ona nie ma z tym nic wspólnego. - Naprawdę?
Było nam dobrze, póki nie zjawiła się ta diablica.
Nie było nam dobrze, Carl.
Jezu.
Powtarzanie kłamstwa nie czyni go prawdą.
Co? Kochasz ją?
O to chodzi?
O jakąś dziewuchę znikąd?
Jakąś komunistkę, którą potrąciłaś autem?
Tak, Carl.
Kocham ją.
Więc pozwól mi odejść.
Dobrze cię traktowałem!
Ciężko pracowałem.
Byłem wierny.
Nie winiłem cię za chłopca.
Zostałem!
Nie możesz prosić o więcej.
Proszę o więcej, Carl.
Ale nie ciebie.
Harlan, kochanie, idź do domu.
Chłopcze, chodź tu.
Niech zobaczy, kim jest jego mama.
- Jak chce rozbić rodzinę. - Zostaw go. To nasza sprawa.
Harlan…
Już w porządku. Już…
Nie!
Nic ci nie jest?
Harlan.
Cholera.
…„poprowadzę tę organizację na szczyt”…
Moi rodzice nie zginęli z rąk złodziei.
Tylko kata.
Wyrok śmierci 743.
Wiem, kto to zrobił.
ZABÓJSTWO ZATWIERDZONE AJ CARMICHAEL
Pięć zabił moją rodzinę.
- Nie zabijaj nas! - Nie!
A AJ Carmichael wydał rozkaz.
To przez niego jestem sierotą.
Kochanie.
Maleńka…
twoja rodzina jest tutaj.
Ciekawe…
czy to właśnie tego szukał tu Diego.
Chciał to zniszczyć, żebyś się nie dowiedziała.
O czym ty mówisz?
On nie wie, co zrobił Pięć.
Kochanie, musisz być ociupinkę bystrzejsza.
Ta szkoła klaunów, którą Pięć nazywa „Akademią Umbrella”,
jest pełna dupków, ale nie durniów.
To rodzina. Jeśli jedno z nich wie, wszyscy wiedzą.
Nie. To ja wykorzystywałam Diego, nie na odwrót.
To dlatego płaczesz w moim biurze, podczas gdy on jest wolny
i się śmieje?
Nie sądziłam, że jest taki sprytny.
On nie jest…
ale Pięć jest.
A Diego słucha go i mu ufa.
Pięć…
pociągał za sznurki od samego początku.
Powiedziałabym, że pora rozwiązać ten problem…
raz na zawsze.
Podobało ci się przedstawienie, rybeńko?
Nie wiem, jak to zrobiłeś, ale znam twój styl.
Pewnie myślisz, że jesteś bardzo sprytny.
Rzecz w tym, AJ, że ryby…
nie mogą równać się rekinom.
Zmęczony?
Mogę tak cały dzień.
- Musicie przestać. - Wal się, małpo.
Hej! Dupki!
Nie będę was już słuchał. Teraz ja tu rządzę.
Zastrzel go!
Nie! Zastrzel jego!
- Zastrzel go! - Nie, jego!
Luther, zastrzel go!
Luther, zastrzel go.
Już, Luther!
- Luther… - Przykro mi.
Teraz! Otwórz portal!
Racja.
- Jesteście cali? - Vanya.
Fizycznie czy emocjonalnie?
Żyjesz.
- Uratowaliśmy świat czy co? - Chyba tak.
Budynek wciąż stoi.
JFK będzie tu za parę minut.
- Wciąż mogę go uratować. - Diego, czekaj!
Prezydent nadjeżdża…
Mogę powstrzymać tatę, zanim JFK przyjedzie.
Dokąd idziesz?
Słuchaj, widziałem eksplozję.
Widziałem nagrania.
Wybuch prowadzi do zagłady.
Jesteś bezpieczna.
- On nie musi umierać. - Nie, Diego…
…gubernator i pani Connally. Zostali w limuzynie.
Ale prezydent, pierwsza dama,
wiceprezydent i pani Lyndon Johnson
idą wzdłuż barierki,
ściskając ręce zgromadzonych ludzi.
Niektórzy mają transparenty
wyrażające różne emocje i nastroje polityczne…
Nawet nie próbuj.
- Marsz do wiru, dupku. - Dobra!
Ale podaj równanie.
Żebym nie skończył jako cudowne dziecko.
Stań obok wiru, wtedy ci powiem.
Idź!
- Bliżej. - Tyle wystarczy!
A teraz mów!
To była literówka.
Literówka?
Przecinek był w złym miejscu.
W dowodzie na istnienie kresu zbioru cykli granicznych
planarnych wielomianowych pól wektorowych o ustalonym stopniu.
Zapisaliśmy 5,7, a powinno być…
- 0,57. - 0,57.
Cholera jasna.
Wiedziałem, że coś nie pasuje.
Dobra…
Chyba już pora.
Już pora.
Idź.
Nie!
Pięć!
Kurczy się!
Tłum krzyczy. Oto prezydent Stanów Zjednoczonych.
Udało się!
Nawet stąd widzę jego opaleniznę.
Teczka, idioto.
Co?
Wiesz co?
Może podziękujesz. Ocaliłem twoje istnienie.
Nadjeżdżają.
Samochód prezydenta zbliża się…
- Luther! Jedzie! - …prezydent i pierwsza dama.
Kennedy skręca.
Patrz, tam jest tata.
Co robimy?
- Cholera. - Diego.
- To się znowu dzieje. - Jackie.
Nie!
Wiadomości radia KLIF prosto z Dallas:
kawalkada prezydenta została ostrzelana
w pobliżu centrum.
Próbujemy potwierdzić te informacje…
Gdzie on jest?
A NIE MÓWIŁEM?
To smutna chwila dla nas wszystkich.
Ponieśliśmy stratę,
której nie da się opisać…
…ktoś nawet dał mu znać.
- Gratuluję. - I wzajemnie.
Jesteś.
- Śledzili cię? - Oczywiście, że nie.
Użyłem wabika.
Doskonale.
- Szampana? - Nie mamy czego świętować.
Najwyraźniej nie słyszałeś wiadomości.
Nasz problem zniknął.
Miał wyjść z tego cało! Taka była umowa!
Musiał zostać usunięty. Tak czy inaczej.
Wkurzył zbyt wielu ludzi.
Okłamaliście mnie.
Wszyscy coś zyskaliśmy.
Twoja technologia rakietowa
pozwoli nam dotrzeć na Księżyc przed Rosjanami.
A kiedy już tam dotrzemy,
za pięć czy sześć lat,
twoje interesy po ciemnej stronie Księżyca
pozostaną nienaruszone.
To godne uczczenia…
nie sądzisz?
Więcej się ze mną nie kontaktujcie.
Dobranoc, panowie.
Nie bądź taki pewny, Reg.
Wciąż będziesz się dzielił swoją technologią.
Niby czemu?
Bo w przeciwnym razie
powiemy światu, kim naprawdę jesteś.
Ktoś jest gotowy do walki.
Co on robi?
O Boże!
„To początek czegoś większego od was samych,
a ja będę”…
To kiepski moment.
Co?
- No? - Pierwszy raz widzę coś takiego.
Anomalia wykracza poza skalę.
Pokazałeś to komuś?
Nie, tylko pani.
Ściągnijcie wszystkich agentów z terenu.
Idziemy na wojnę.
Napisy: Krzysiek Ceran