‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ปี 2006)
‪พ่อของพวกคุณพร้อมกล่าวไว้อาลัยแล้ว เด็กๆ
‪โลกนี้เต็มไปด้วยความอยุติธรรม
‪คนดีต้องตายไปพร้อมคนเลว
‪สมการของจักรวาลนี้จะไม่มีวันเปลี่ยน
‪เว้นเสียแต่ว่าเราจะกำจัดสิ่งชั่วร้ายให้สิ้นซาก
‪แต่ดีนะที่มีสิ่งทรงพลังที่ลุกขึ้น
‪ต่อสู้ฝ่ายชั่วและความอยุติธรรม
‪คนที่เข้มแข็งพอจะมาผนึกกำลัง
‪ต่อสู้กับภัยที่เอาชนะได้ยากยิ่ง
‪เผชิญหน้ากับอุปสรรคอย่างกล้าหาญชาญชัย
‪และไม่ลังเลที่จะสละชีวิตตนเพื่อช่วยผู้อื่น
‪เคราะห์ร้าย...
‪ที่พวกแกไม่ใช่คนแบบนั้นสักคน
‪แม้จะฝึกฝนหลายปี
‪และเตรียมตัวหลายสัปดาห์ ‪แกกลับยอมให้หมายเลขหกตาย
‪ขณะทำภารกิจนี้
‪- มันไม่ใช่ความผิดเรา ‪- ไม่ต้องมาอ้าง
‪ฉันไม่อยากฟัง
‪อัมเบรลลา อคาเดมี่ได้ทำให้สมาชิกคนนึงผิดหวัง
‪ซึ่งผลที่ตามมานั้นเลวร้ายยิ่ง
‪อย่าลืมความรู้สึกนี้ เด็กๆ
‪ให้ความทุกข์ระทมนี้เน่าเฟะในใจแก...
‪จะได้ไม่พลาดอีกครั้ง
‪วันนี้ยกเลิกการฝึกฝน ‪เพื่อเป็นการให้เกียรติหมายเลขหก
‪พรุ่งนี้เริ่มฝึกเวลา 6,00 นาฬิกา
‪มันไม่ใช่ความผิดใคร
‪เธอจะรู้ได้ไง แวนญา
‪เธอไม่ได้ไปทำภารกิจด้วยซ้ำ
‪- ปากหมาจังนะ ‪- อะไร
‪- ทุกคนก็คิดเหมือนกันนี่ ‪- อ๋อ คิดเป็นแล้วเหรอ ดิเอโก
‪เพิ่งเคยเห็น
‪- ยัยเวร! ‪- นี่!
‪พ่อพูดถูก เราน่าจะพยายามมากกว่านี้ ‪เบนไม่จำเป็นต้องตาย
‪ว่าไงนะ
‪ฉันทำเองคนเดียวไม่ได้
‪นายควรเป็นหมายเลขหนึ่งสิ
‪เคลาส์
‪ฉันอยู่ที่ไหน
‪นายกลับมาแดนคนเป็นแล้ว
‪ตั้งแต่นายตาย ทุกอย่างก็บัดซบไปหมดเลย
‪ครอบครัวเละตุ้มเป๊ะ
‪ฟังนะ
‪ฉันต้องกลับไป
‪อะไร ไม่ ทำไมล่ะ
‪- เพิ่งมาถึงเอง ‪- ฉันรู้
‪แต่มันมีแสงสว่าง พวกเขาบอกให้เดินเข้าไป
‪นั่นน่ะเหรอ อย่าไปห่วงเรื่องนั้น
‪- นายไปเมื่อไรก็ได้ ‪- แน่ใจนะ
‪เออ พันเปอร์เซ็นต์
‪เชื่อฉัน เบนเนอริโน่
‪มันไม่หายไปไหนหรอก ‪อย่าลืมสิว่าฉันเชี่ยวชาญเรื่องคนตาย
‪นี่ อยากดูฉันเยี่ยวใส่ถังน้ำมันพ่อไหม
‪อืม เอาสิ
‪เจ้าหน้าที่ขอความช่วยเหลือ ‪ในการชี้ตัวผู้ต้องสงสัยหลายคน
‪ที่ดีลีย์พลาซ่า ณ เวลาเกิดเหตุลอบสังหาร
‪ทางเอฟบีไอเชื่อว่า ‪พวกเขาอาจร่วมมือกับผู้ลงมือยิง
‪ลี ฮาร์วี่ย์ ออสวอลด์
‪แวนญา ฮาร์กรีฟส์
‪ต้องการตัวเนื่องจากเกี่ยวข้อง ‪กับการตายของเจ้าหน้าที่เอฟบีไอหลายคน
‪ภายในตึกเอฟบีไอที่ดีลีย์พลาซ่า
‪ผู้พลัดถิ่นชาวคิวบาที่รู้จักเพียงในนามดิเอโก...
‪- คิวบาเหรอ ‪- ผู้เพิ่งหลบหนี
‪จากสถานพักฟื้นโฮลบรูค
‪นักมวยหมัดไร้นวม
‪ที่คาดว่าอาจเกี่ยวพันกับมาเฟีย
‪เขาต่อสู้ในสังเวียนภายใต้นามแฝงชื่อ "คิงคอง"
‪อัลลิสัน เชสท์นัท
‪นิโกรผู้นิยมความรุนแรงสุดโต่ง ‪ที่ได้ยุยงปลุกปั่น
‪และจัดม็อบจลาจลที่บาร์มื้อเที่ยง ‪ของร้านสแตดท์เลอร์เมื่อไม่นานมานี้
‪และสุดท้าย เคลาส์
‪ผู้นำลัทธิอันเป็นประเด็นโต้แย้ง ‪และผู้หลบเลี่ยงภาษี
‪ทางเอฟบีได้ขอให้ประชาชน ‪ช่วยมองหาเด็กชายนิรนามคนนี้
‪พวกเขาเชื่อว่าเขาถูกเครือข่ายผู้ก่อการร้าย ‪กลุ่มนี้จับไว้เป็นตัวประกัน...
‪ก็จริงนะ
‪มีหลายวันที่ฉันรู้สึกเหมือนเป็นตัวประกัน
‪เกลียดรูปนั้นที่สุด
‪หาว่าฉันก่อจลาจลงั้นเหรอ เหลือเชื่อเลย
‪ฟังนะ ข่าวดีคือ
‪พวกเรากอบกู้เส้นเวลาและยับยั้งวันล้างโลก
‪- เพราะงั้น... ‪- พระเอกตายแหละ
‪เราปล่อยให้เคนเนดี้ตาย
‪และตอนนี้เราเป็นคนร้ายที่ทั่วโลกต้องการตัวที่สุด
‪เอฟบีไอตามจับเรา ‪ตำรวจดัลลัส หน่วยสืบราชการลับ
‪ยังไงเขาก็ต้องตามมาจับเราถึงที่นี่จนได้
‪- แล้วเราควรหนีไปไหน ‪- ฉันมีเต็นท์โดม
‪อยู่ชานเมืองเรคยาวิก
‪ไปกบดานที่นั่นก็ได้
‪คนแถวนั้นค่อนข้างพิลึก แต่น่ารักดี
‪- นี่ ไอ้บื้อ ‪- ต้อนรับขับสู้ดี
‪หลบซ่อนไปก็ไม่ช่วยอะไรหรอก
‪เดอะ คอมมิชชั่นจะตามล่าเราไปทุกที่ทุกยุค
‪เขาพูดถูก พวกมันไม่ลดละหรอก
‪โทษที นายเชี่ยวชาญเรื่องคอมมิชชั่นตั้งแต่เมื่อไร
‪ตั้งแต่ตอนกลับมาจากที่นั่น
‪- อะไรนะ ‪- พวกมันชวนฉันไปทำงาน
‪จ้างประจำ มีสวัสดิการด้วย ‪แต่ฉันจำเป็นต้องปฏิเสธ
‪พวกมันชวนนาย...
‪ไอ้โง่ประจำซอยเนี่ยนะ
‪อะไร ฉันไม่มีสิทธิ์ถูกชวนไปทำงานเหรอ
‪มีแต่ห้าผู้ยิ่งใหญ่ใช่ไหมที่เป็นที่ต้องการ
‪ดิเอโก นายไม่เหมาะสำหรับคอมมิชชั่น
‪นายเป็นคนหัวแข็ง
‪แล้วนายคิดว่าใครสืบเจอว่าแวนญา
‪เป็นตัวการก่อวันล้างโลกแล้วยับยั้งมันล่ะ ฉันไง
‪- เฮ้ย! ‪- ฉันคนนี้
‪ฉันไปสืบมาจากแผงควบคุมอสงไขย
‪- นายไปดูแผงควบคุมเหรอ ‪- ก็ใช่ไง!
‪คุมไอ้แผงนั่นลื่นมือเลย
‪ยอมรับกันซะบ้างว่าฉันก็มีดีมากกว่าที่ทุกคนรู้
‪- โทษที นายมีดีเหรอ ‪- ทะเลาะกันก็ไม่ช่วยอะไร
‪ฉันได้เจอกลุ่มต่อต้านในรังลับของพวกเขา
‪โอเคนะ ฉันร่วมปฐมนิเทศ
‪สอบผ่าน แล้วฉันก็ยับยั้งวันล้างโลก
‪ซิสซี่ ทำไมไม่รับสายเนี่ย
‪ช่วยด้วย!
‪ฮาร์ลัน!
‪อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้มัวแต่เล่นกับตัวเอง
‪เลิกข่มว่าใครเจี๊ยวใหญ่ที่สุดสักห้านาทีจะได้ไหม
‪ยกเว้นทำได้จริง เพราะฉันกับเบน...
‪เราไม่มีเวลามาทะเลาะกัน ‪เอฟบีไออาจบุกเมื่อไรก็ได้
‪- นั่นแหละที่พูด ‪- ฉันก็เห็นด้วยนี่ไง
‪โอเค ใจเย็นๆ พ่อขน...
‪ชื่อคิงคองต่างหาก และฉันเบื่อนายเต็มทีแล้ว
‪- เออ นายชนะ ‪- พวกเราต้องรีบไปกันแล้ว
‪เรื่องนั้นสำคัญกว่า มันเป็นทางเลือกเดียว
‪- ไม่ เราต้องปิดหน้าต่างแล้วอยู่ที่นี่ ‪- ฉันไปนะ
‪อะไรนะ ไปไหน
‪ฟาร์มของซิสซี่ ฮาร์ลันเป็นอะไรไม่รู้ ‪ฉันต้องไปช่วยเขา
‪แวนญา เราต้องสามัคคีกัน
‪ยิ่งตอนนี้ยิ่งต้องทำ
‪ฉันถึงได้บอกทุกคนไง
‪ฉันอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ฮาร์ลันเป็นแบบนี้
‪ยังไง
‪เขาจมน้ำ แล้ว... ฉันชุบชีวิตเขาขึ้นมาใหม่
‪ตอนนี้เหมือนเราเชื่อมต่อกัน
‪- แปลว่าอะไร ‪- ฉันไม่รู้
‪ฉันอธิบายไม่ได้ แต่...
‪ฉันรู้ว่าเขาอยากให้ฉันช่วย
‪ฉันก็อยากให้พี่ๆ ช่วย
‪ฉันกลัว
‪และเป็นครั้งแรกในชีวิต ‪ที่ฉันไม่อยากสู้ปัญหาคนเดียว
‪ฉันอยากให้ครอบครัวอยู่ด้วย
‪ฉันขอโทษนะ
‪ตอนนี้มีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่า
‪ดิเอโกพูดถูก
‪ครั้งนี้
‪เราต้องตั้งหลักต่อสู้ที่นี่ตอนนี้
‪ก็ได้
‪งั้นไว้เจอกันเมื่อถึงเวลานะ
‪แล้ว...
‪เบน... จากไปตลอดกาลแล้ว
‪ใช่ไหม
‪เขาแลกชีวิตตัวเองเพื่อฉัน
‪แล้วก็กอบกู้โลกนี้ไปด้วย
‪อวดเก่ง
‪แต่เขาได้พูดอะไรเรื่อง...
‪ฉันไหม
‪เขาฝากมาบอกว่าเขาไม่กล้าเข้าไปในแสงสว่าง
‪นายไม่ได้ทำให้เขาอยู่ต่อ
‪โอ้โฮ ไอ้น้องตูดหมึก
‪ฉันอุตส่าห์นึกว่าเป็นความผิดฉัน
‪ที่เขาอดไปสวรรค์อยู่ตั้งหลายปี
‪ฉันขอโทษนะ แต่...
‪- ลงจากรถได้แล้ว เพราะฉัน... ‪- ไม่ ฉันจะไปด้วย
‪จะปล่อยให้เธอไปสู้ปัญหาคนเดียวได้ไง จริงไหม
‪มีที่ให้อีกสองคนไหม
‪แล้วคอมมิชชั่นล่ะ
‪ขอทำความดีสักหน่อยก่อนตายสยอง
‪ห้า นายไม่ต้อง...
‪ฉันรู้ เธอติดหนี้ฉันนะ น้องสาว
‪- เด็กๆ ไปนั่งข้างหลัง ‪- โอเค
‪จะบ้าตาย
‪ฉันไม่รู้จะพูดว่าไงดี
‪ถ้ามีใครล้อว่าอ้วน ฉันจะไปทันที
‪นายว่าเหตุการณ์ในนั้น ‪ทำให้อากาศหนาวหรือเปล่า
‪ความสัมพันธ์กันก็สูงอยู่นะ
‪- ซิสซี่! ‪- ถอยไป!
‪- ถอยไปให้หมด อย่าเข้ามา! ‪- ซิสซี่!
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪- คาร์ล ‪- เขาทำอะไรคุณ
‪เขา...
‪เขาตายแล้ว
‪ฮาร์ลันดันคาร์ลกระเด็นเหมือนตุ๊กตา
‪เหมือนที่คุณทำให้ตำรวจพวกนั้นกระเด็น
‪- คุณทำอะไรลูก ‪- ไม่...
‪แวนญา คุณทำบ้าอะไรกับลูกฉัน
‪- ไม่มีเวลาแล้ว แวนญา ‪- จะไปไหน
‪- ไปช่วยลูกคุณ ‪- ฟังนะ ซิสซี่
‪ฉันเจอครอบครัวแล้ว
‪พวกเขาเป็นพี่ๆ ของฉัน
‪หวัดดีครับ
‪คุณโกหกฉันมาตลอดเลยหรือเปล่า
‪ไม่ได้โกหก
‪ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตัวเองเป็นใคร
‪แต่ตอนนี้รู้แล้ว
‪และเราไม่ใช่ปีศาจอย่างที่เขาพูด
‪เราไม่ได้ฆ่าประธานาธิบดี ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
‪เราไม่ได้มาทำร้ายใคร
‪งั้น...
‪คุณเป็นใคร
‪คนเดียวที่จะช่วยฮาร์ลันได้
‪ฮาร์ลัน
‪ฮาร์ลัน นี่แวนญานะ
‪ฮาร์ลัน ฉันรู้ว่าเธอกลัวมาก แต่ฉันช่วยเธอได้
‪แต่เธอต้องฟังฉันนะ ทำได้ไหม
‪ระวังตัวนะ
‪ฮาร์ลัน
‪ฉันไม่รู้ว่าเธอได้ยินไหม...
‪- พวกเรา ‪- อะไร
‪เธอไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
‪- แม่งเอ๊ย ‪- พวกนั้นเป็นใคร
‪คนนึงคือผู้จัดหา อีกคนคือแฟนดิเอโก
‪- ไลล่า แฟนเก่าฉัน ‪- อะไรเนี่ย
‪เป็นใครก็ช่าง ทั้งคู่ดูยัวะนะ
‪- ใช่ ‪- ดิเอโกทำทุกคนยัวะหมดและ
‪ฉันจะไปถามว่ามันจะเอาอะไร
‪อยู่เป็นเพื่อนแวนญากับเด็กนั่นนะ
‪ฉันจะไปกับนาย ไป
‪ฮาร์ลัน!
‪ฮาร์ลัน ฉันช่วยได้!
‪ชอบกลิ่นธรรมชาติแถบชนบทจังเลย
‪- ลูกชอบไหม ‪- ดมแล้วอยากจะอ้วก
‪มาทำไม
‪- มาดูแกทรมานไง ‪- แล้วฉันล่ะ
‪แกไร้ค่าจนไม่คุ้มแรงโมโห
‪ใจเย็นๆ
‪เรามาทำธุระของบริษัท
‪แล้วมันคือธุระอะไร
‪ในฐานะหัวหน้าคอมมิชชั่น
‪ฉันได้ตัดสินใจกำจัดอาชญากร
‪ผู้สังหารคณะกรรมการบริหารชุดก่อน
‪อะไร เราไม่ได้ฆ่าคณะกรรมการซะหน่อย
‪ดิเอโก ที่จริงนั่นก็ไม่ถูกไปซะทั้งหมด
‪แกไม่ได้บอกพวกเขา
‪โธ่ ห้า
‪- นายว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ‪- ไม่รู้สิ
‪คนไหนนะที่เป็นแฟน
‪ห้า นายทำอะไรลงไปวะ
‪สิ่งที่ต้องทำเพื่อพาครอบครัวกลับบ้าน
‪จนกระทั่งใครบางคนทำผิดข้อตกลงของเรา
‪คนนั้นคงไม่ต้องผิดข้อตกลง
‪ถ้าใครบางคนรู้จักไปให้ทันเวลา
‪- แต่น่าเสียดาย ‪- แกวางหมากให้ฉันล้มเหลว
‪แกล้มเหลวเองหรอก เพื่อนยาก
‪แกกับพวกพี่น้องของแก
‪เหมือนทั้งชีวิตน้อยๆ ของแกจะเป็นแบบนี้นะ
‪เหลือเชื่อเลยว่านายฆ่าคณะกรรมการ
‪นายไม่รู้เลยว่าตอนนี้คอมมิชชั่นเละแค่ไหน
‪- ใครบอกว่าเละ ‪- ทุกคน
‪แม่งขนาดภารโรงยังคิดว่ากำลังล่มจม
‪มันไม่ได้ฆ่าแค่พวกนั้น
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪อย่ามาแกล้งโง่ ไอ้เด็กเปรต
‪พอแล้ว ประเด็นหลักคือพวกแกทุกคนจะตายวันนี้
‪ฉันว่าไม่ใช่มั้ง
‪ฝั่งเรามีเจ็ด ฝั่งแกมีสอง
‪จริงด้วยสินะ มาเปลี่ยนสัดส่วนกันเถอะ
‪ตายโหง
‪เราทำไงดีล่ะ
‪ก็มีอยู่สองทางเลือก สู้ตายตอนนี้ ‪หรือวิ่งหนีไปตายทีหลัง
‪- ยังไงก็เป็นอาหารหนอนอยู่ดี ‪- อันไหนดีกว่า
‪ได้สูดลมเข้าปอดอีกสักพักก็ไม่แย่นะ
‪โอเค
‪มาสู้ให้มันจบๆ ไปซะที ดีไหม
‪เผ่น!
‪ไป!
‪ฮาร์ลัน ฟังเสียงฉันนะ
‪ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากทำร้ายใคร
‪ใช่แล้ว ฮาร์ลัน ฟังฉันนะ
‪ฟังเสียงฉันนะ
‪ฮาร์ลัน เธอโอเคนะ
‪เธอจะไม่เป็นอะไร
‪เธอไม่เป็นอะไร
‪ฮาร์ลัน!
‪หมอบ!
‪ซิสซี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่ แต่ฮาร์ลัน
‪ไปดูเขาสิ!
‪คุณจะทำอะไร!
‪ฉันจะจบเรื่องนี้ซะ
‪เราไปไม่ถึงแน่!
‪นายจะทำอะไร
‪- ห้า ฉันจะอ้วกว่ะ ‪- ไม่มีเวลา!
‪วาร์ปเราเข้าไปในบ้านสิ
‪ได้
‪- อะไร ‪- เวร พลังหมด
‪หมดแรงแล้ว
‪วิ่งไป ฉันจะป้องกันเอง
‪- ดิเอโก นายจะ... ‪- ไป!
‪เชี่ย
‪จบแล้ว
‪พวกมันทำแบบนั้นได้ไง
‪ตาลูกแล้วจ้ะ
‪อะไรวะ
‪ไม่ปกติแล้ว
‪เวรกรรม
‪รับฉันด้วย!
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪เก่งมากจ้ะ ลูกรัก
‪ฆ่าหมดแล้วมาบอกแม่ด้วยนะ
‪ได้ค่ะ แม่
‪ลูเธอร์ เจ็บหรือเปล่า
‪น่าจะเผลอกลืนลิ้นลงไป
‪ลูเธอร์ ถ้านายกลืนลิ้นไปแล้ว ‪คงพูดไม่ได้หรอก เจ้ายักษ์โง่
‪มา ลุกขึ้น
‪นี่ มันเกิดบ้าอะไรขึ้น
‪- เมื่อกี้อะไร ‪- มันคงหันเห
‪- คลื่นพลังแวนญา ‪- เออ แต่ทำได้ไง
‪ลูเธอร์ ระวัง!
‪ห้า!
‪แกเป็นตัวอะไร
‪ตัวที่อยากฆ่าน้องของแกไง
‪ก็เข้าใจได้ บางทีดิเอโกมันก็เหลือเกิน
‪ฉันพูดถึงห้าย่ะ
‪เขาก็ด้วย
‪แต่เสียใจด้วยที่พวกเขาเป็นครอบครัว ‪ดังนั้นฝันไปเถอะ
‪เป็นไปได้ไงเนี่ย
‪เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ พ่อตัวโต
‪ลูเธอร์!
‪ลูเธอร์ เจ็บไหม นี่!
‪นี่
‪หวัดดี
‪เรายังไม่เคยเจอกัน ฉันชื่อไลล่า
‪ยินดีมากที่ได้รู้จักกัน
‪เออ ฉันชอบแก
‪มีน้ำยาแค่นี้เหรอ
‪- ฉันได้ยินข่าวลือ... ‪- ว่าแกหยุดหายใจ
‪ไม่ อัลลิสัน!
‪ไม่
‪เธอต้องสู้นะ อัลลิสัน ฝืนมันสิ
‪ฝืนสิ หายใจ อัลลิสัน หายใจ
‪หายใจสิ เวร
‪ไม่นะ อัลลิสัน
‪- เธอต้องหายใจ ฝืนสิ ‪- หาฉันอยู่เหรอ
‪อัลลิสัน หายใจ
‪ไอ้เด็กสวะ
‪มารำมวยกัน
‪เธอสู้มันได้ หายใจสิ
‪หายใจ อัลลิสัน
‪ไม่นะ
‪มองหน้าฉัน หายใจสิ
‪หายใจสิ อัลลิสัน
‪หายใจสิ
‪ฝืนสิ อัลลิสัน หายใจ!
‪หายใจสิ
‪หายใจ อัลลิสัน เร็วเข้า
‪หายใจ!
‪เป็นไรไหม
‪ไม่เป็น
‪ฉันขอโทษ ฉันจำเป็นต้องทำเพราะว่า...
‪- โอเค ‪- อัลลิสัน ช่วยด้วย!
‪ลูเธอร์!
‪ตายห่า ไปเร็ว
‪ระวังนะ เดี๋ยวก็หมดแรงหรอก
‪แกทำได้ยังไง
‪ทุกอย่างที่นายทำได้ ฉันทำได้ดีกว่า
‪คุณใช่ไหม แวนญา
‪- แกเป็นใครมิทราบ ‪- แม่คนใหม่ของเขาไง
‪น่าอัศจรรย์
‪แถมไม่เถียงซะด้วย
‪แบบนี้แม่ชอบ
‪ช่วยด้วย!
‪แวนญา ช่วยด้วย!
‪เร็วเข้าสิ
‪เฮ้ย!
‪กว่าจะมา
‪ก็มาแล้วไง เลิกบ่นซะทีได้ไหม
‪- หรือว่าอยากโดนทิ้งไว้ล่ะ ‪- เออ ตามนั้น
‪บ้านนี้ต้องลงมติกันทุกเรื่องเลยเหรอ
‪ไปสิ
‪- พ้นยัง ‪- พ้นแล้ว!
‪- ทีมศูนย์ ใครก็หยุดไม่ได้ ‪- ใช่เลย
‪มีใครเห็นห้าบ้างไหม
‪ไม่รู้สิ น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ
‪เออนี่ แฟนเก่าของนายวาร์ปได้เหมือนห้า
‪ใช่ ยัยนั่นใช้พลังข่าวลือให้ฉันหยุดหายใจ
‪แถมใช้คลื่นพลังทำลายฟาร์ม ‪ไปตั้งครึ่ง ขี้ก๊อปชะมัด
‪ถ้าทำทุกอย่างได้เหมือนเรา ‪ก็อาจเป็นพวกเดียวกันก็ได้
‪อืม
‪ไม่จริง
‪ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้
‪มันก็เป็นข้อสรุปที่สมเหตุสมผล
‪แต่พวกเรามีแค่เจ็ดคนเอง
‪แต่เราต้องคิดว่าอาจมีคนอื่นอีกก็ได้
‪แปลกใจงั้นเหรอ
‪พ่อไม่เคยบอกความจริงทั้งหมดสักครั้งนี่
‪แต่ไม่ใช่น้องท้องเดียวกันกับเรา...
‪ใช่ไหม
‪โอเค ถ้ามันเลียนแบบพลังเราได้
‪ก็แปลว่าสะท้อนพลังที่เราใช้กับมันได้ ใช่ไหม
‪ใช่ แต่มันสะท้อนพลังของเราได้ทีละอย่าง
‪แน่ใจเหรอ
‪ฮาร์ลัน สุดที่รัก...
‪ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่ที่จะมีคนเข้าใจเธอจริงๆ
‪มีคนรับฟัง แม้จะพูดไม่ได้ก็ตาม
‪ฉันเข้าใจพวกที่มีพลังเหมือนเธอ
‪รู้สึกไม่ดีเลยใช่ไหมล่ะ
‪ฉันบีบศักยภาพของเธอออกมาได้
‪และร่วมกัน แค่เราสองคน
‪เราจะทำเรื่องน่าอัศจรรย์มากมาย
‪ขอให้สำลักขี้ตาย
‪มาสิ มัวรออะไรอยู่ล่ะ ให้รู้กันไปเลย
‪ไม่
‪แกไม่ได้ตายเร็วหรอก
‪แกจะต้องทรมานเพราะสิ่งที่แกทำ
‪ป้า ฉันไม่รู้เรื่องเลยว่าแกพูดถึงอะไร
‪รอนนี่กับแอนนิต้า กิลล์
‪- ไม่เห็นมีความหมายอะไร ‪- ปี 1993 อีสต์ลอนดอน
‪แกมัดแขนขาพวกเขาแล้วยิงหัว
‪คนขายดอกไม้
‪อย่า!
‪พ่อแม่เธองั้นเหรอ
‪อย่านะ ไม่ ได้โปรด...
‪พวกเขาไม่เคยไปทำร้ายใคร
‪ไม่สมควรต้องตายแบบนั้นเลย
‪เธอพูดถูก โอเคไหม
‪ฉันฆ่าพวกเขา แต่หลายปีมานี้ฉันฆ่าคนไปเยอะ
‪มันเป็นแค่หน้าที่ ไม่ใช่แค้นส่วนตัวอะไร
‪"ไม่ใช่แค้นส่วนตัว" กับผีน่ะสิ
‪ฉันก็เคยฆ่าคน มันเป็นแค้นส่วนตัวเสมอ
‪เธอถึงไม่เหมาะเป็นนักลอบสังหารไง
‪- พนันด้วยชีวิตไหมล่ะ ‪- อยากโทษใครใช่ไหม
‪โทษผู้จัดหาสิ มันปลอมคำสั่งฆ่า
‪ตอแหล ฉันเห็นคำสั่งฆ่าแล้ว
‪เอเจ คาร์ไมเคิลสั่งฆ่า แล้วแกเป็นคนฆ่า
‪ไลล่า ฟังที่ฉันบอกได้ไหม
‪ผู้จัดหาเอาคำสั่งฆ่ามาให้ฉัน
‪มันมาดูงานด้วย ซึ่งไม่เคยทำมาก่อน
‪เธอก็รู้ว่าผู้บริหารไม่เคยไปดูการทำงาน
‪แต่วันนั้นมันไปที่ลอนดอนด้วย
‪ถามตัวเองสิว่าทำไม
‪ไม่ต้องมาปั่นหัวฉัน
‪ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่ามันตั้งใจจะทำอะไร แต่...
‪ทุกอย่างมีเหตุผลแล้ว
‪- อะไร ‪- มันไม่เคยสนเรื่องพ่อแม่ของเธอ
‪มันตามหาเธอ
‪ทำไม
‪เพราะเธอเป็นเหมือนเรา
‪ผู้จัดหาขโมยตัวเธอมา ไลล่า
‪เหมือนที่พ่อระยำทำกับพวกเรา
‪- ไม่เหมือนกันซะหน่อย ‪- ก็จริง
‪เพราะเขาไม่ได้สั่งฆ่าพ่อแม่เรา
‪ฟังฉันนะ ไลล่า
‪เธอเกิดวันที่ 1 ตุลาคม 1989
‪วันเดียวกับพวกเรา
‪- ถอยไป! ‪- หยุด เดี๋ยวก่อนสิ
‪- ไลล่า หยุด ‪- ฉันอุตส่าห์ไว้ใจนาย
‪ฉันหางานให้นาย ถึงกับแนะนำให้แม่รู้จัก
‪- แต่นายทิ้งฉันไป ‪- เพราะฉันต้องมาช่วยโลก!
‪มันหลอกใช้เธอ ไลล่า
‪ผู้จัดหา
‪ผิดแล้ว แม่เลี้ยงดูฉัน
‪- แม่รักฉัน ‪- เออ รู้อะไรไหม
‪ความรักไม่ควรเจ็บปวดแบบนี้
‪พยายามช่วยแล้วนะ
‪จริงด้วย เราต้องฆ่าหล่อน
‪นี่ ห้า หยุดนะ!
‪ฉันจัดการเอง
‪นี่ ไลล่า
‪พูดจริง
‪ผู้จัดหาอันตราย
‪และเธอกลัวว่ามันจะเอา ‪อำนาจใหม่นั่นไปใช้ทำอะไร
‪เธอถึงลากฉันไปที่เดอะ คอมมิชชั่น
‪เพราะฉันรู้ว่าการรักคนอันตรายมันเป็นยังไง
‪ข้อแตกต่างคือ...
‪พวกเขาก็รักฉันด้วย
‪- หุบปาก ‪- สิ่งเดียวที่ผู้จัดหารัก
‪ก็คืออำนาจ
‪ทันทีที่เธอหมดประโยชน์กับมัน
‪มันจะหักหลังเธอ และฉันรู้ว่าลึกๆ แล้วเธอก็รู้
‪นายไม่รู้จักฉัน ดิเอโก
‪จริงเหรอ
‪ฉันรู้ว่าเราเป็นครอบครัวให้เธอได้
‪ถ้าเธอยอมรับเรา
‪ดิเอโก ไม่นะ
‪- ที่ห้าพูดมันจริงใช่ไหม ‪- ลูกรัก
‪แม่อยากรู้ว่าเราจะมองข้ามเรื่องนี้ไปได้ไหม
‪เป็นครอบครัวแสนสุขอีกครั้ง
‪พวกเขาเป็นครอบครัวที่แท้จริงของหนู
‪แม่รักหนูหรือเปล่า
‪อะไรจะเกิด มันก็ต้องเกิด
‪ดีเลย
‪แกยังไม่ตาย
‪โชคดีจังนะ
‪แกได้เห็นว่าเรื่องนี้จบยังไง
‪มันไม่จำเป็นต้องจบแบบนี้
‪เราใช้ความสามารถของฉันย้อนเวลา
‪นายเป็นคนเสนอว่าเราควรข้ามเวลานี่
‪ใช่ไหม นายพาเรามาติดอยู่ที่นี่
‪ความกระหายของแก ‪อาจมากเกินความสามารถก็ได้
‪ข้ามระยะสั้นๆ สิ
‪หน่วยวินาที ไม่ใช่สิบปี
‪ฉันรู้ว่าเราเป็นครอบครัวให้เธอได้
‪ถ้าเธอยอมรับเรา
‪เป็นเรื่องจริงใช่ไหม
‪ที่ห้าพูด
‪ตอบมาสิ จริงหรือเปล่า!
‪ก็...
‪- กระเป๋าถือ! ‪- อย่า!
‪พอแล้ว
‪ฉันเกือบจับเธอได้แล้ว มาห้ามฉันทำไม
‪เพราะว่า... ฉันรักเธอ
‪ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครวะ
‪- แวนญา ช่วยด้วย! ‪- ฮาร์ลัน
‪ซิสซี่
‪ฮาร์ลัน
‪สิ่งที่ฉันมอบให้เธอ ฉันเอามันคืนมาได้นะ
‪เราต้องหยุดเรื่องนี้
‪โธ่ ลูกรัก
‪โอ๊ยโย๋
‪น่าจะเอาเสื้อกันหนาวมาด้วย
‪นั่นสิ
‪- โอ้โฮ ขอทางนะ ขอโทษที ‪- อืม
‪ระวังสะดุด
‪เฮิร์บ ดอท
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪ว่าไง เฮิร์บบี้
‪ไง เพื่อนยาก
‪- สบายดีไหม ‪- ดีใจที่ได้เจอกัน
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪แล้วเธอ...
‪- ตายจริงไหมน่ะเหรอ ‪- ไม่ฟื้นแน่
‪ในเมื่อผู้จัดหาไม่อยู่แล้ว
‪จะเกิดอะไรขึ้นที่คอมมิชชั่น
‪- บอกไปเถอะน่า ‪- ก็...
‪เราต้องเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารชุดใหม่
‪แต่ในระหว่างนี้
‪ผม...
‪ผมได้รับเลือกให้เป็นประธานรักษาการ
‪จริงดิ
‪ยินดีด้วย เฮิร์บบี้ สุดยอด
‪ผมตื่นเต้นสุดขีด
‪- นายจะทำงานได้ดี ‪- ขอบคุณ
‪เฮิร์บ ขออะไรหน่อยสิ
‪- ได้หมดทุกอย่าง ‪- กระเป๋าถือ
‪จะได้กลับบ้าน ที่ที่เราควรอยู่
‪เลือกเอาเลย
‪ซิสซี่
‪เราต้องเก็บของฮาร์ลัน
‪นี่ ยิ่งเราไปเร็วเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งปลอดภัยขึ้น
‪แล้วค่อยคิดว่าจะไปไหนต่อก็ได้
‪เราไปกับคุณไม่ได้
‪ทำไมล่ะ
‪ไปโลกอนาคตเนี่ยนะ
‪แวนญา พูดบ้าๆ แล้วชีวิตเราจะเป็นยังไง
‪ก็เราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪แค่เราสามคน
‪- เราใช้ชีวิตร่วมกันได้ ‪- แล้วฮาร์ลันล่ะ
‪ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกล่ะ
‪ถ้าเราพลัดจากกันล่ะ
‪ฉันยอมเสี่ยงเสียลูกไปไม่ได้
‪ถ้าพวกเขาโทษคุณเรื่องคาร์ล...
‪แวนญา
‪ฉันเห็นคุณ
‪นอกโรงนา
‪ฉันเห็นคุณเหาะ
‪ทำไม กลัวฉันแล้วเหรอ เพราะอย่างนั้นใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪ฉันกลัวคุณจะเป็นอะไรไป
‪บอกมาสิว่าเราจะมีชีวิตที่ปกติสุขที่นั่น...
‪และจะไม่มีใครตามล่าเรา ‪เพราะเราอยู่กับคุณเหมือนวันนี้
‪ฉันบอกไม่ได้
‪แวนญา ฉันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อคุณ
‪เพื่อปกป้องคุณ
‪แต่ฮาร์ลันลำบากมาพอแล้ว
‪ฉันยอมให้ลูกเจอภัยอันตรายมากกว่านี้ไม่ได้
‪ฉันทำไม่ได้
‪คุณได้มอบ...
‪ของขวัญชิ้นยอดที่สุดในชีวิตให้ฉัน
‪คุณทำให้ฉันมีชีวิตชีวา
‪เป็นครั้งแรก
‪คุณช่วยให้ฉันมีความหวังอีกครั้ง
‪มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก
‪แล้วคุณจะไปที่ไหน
‪ฉันไม่แน่ใจ
‪ฉันมีเพื่อนที่รัฐแคลิฟอร์เนีย
‪ไปที่นั่นนะ
‪ไปมีชีวิตที่งดงามและเลอเลิศ
‪ถ้าคุณพบหนทางกลับมาหาฉัน ‪ได้อย่างปลอดภัยก็มานะ
‪ได้ยินไหม
‪เสียงลั่นปืนของผู้ลอบสังหาร
‪ประเทศชาติไว้อาลัย ทั่วโลกต่างโศกเศร้า
‪ชายที่ได้กลายมาเป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ‪เมื่อไม่ถึงสามปีก่อน ได้เสียชีวิตแล้ว
‪ท่านได้ช่วยให้ประเทศเราผ่านพ้น ‪วิกฤตสงครามเย็นอย่างเด็ดเดี่ยว
‪ความมุ่งมั่นของท่านในการสนับสนุน ‪ระบอบประชาธิปไตยทั่วโลก
‪ทำให้ท่านได้รับการยกย่อง ‪ยิ่งกว่าประธานาธิบดีคนใดในประวัติศาสตร์...
‪เรย์
‪น่าจะรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องหาทางพูดปิดท้าย
‪แต่ข่าวดีคือ...
‪เราทำสำเร็จ
‪โลกปลอดภัยอีกครั้ง
‪แต่ประธานาธิบดีต้องตาย
‪และฉันจากไปนานแล้ว
‪ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับคุณจริงๆ ‪ในอ้อมกอดของคุณ
‪ฉันไม่ควรอยู่ในปี 1963
‪แต่ช่วงเวลาของฉันที่นี่ได้เปลี่ยนฉันไป
‪มันเปลี่ยนพวกเราทุกคน
‪ฉันอยากบอกคุณจริงๆ ว่า ‪ต่อจากนี้ไป มันจะง่ายขึ้น...
‪แต่นั่นไม่จริง
‪มันจะแย่ลง...
‪ไปเร็ว พลทหาร ขึ้นรถซะสิ
‪ก่อนที่จะดีขึ้น
‪ดังนั้นคุณต้องอดทนไว้นะคะ
‪หวัดดี สหายนักเดินทาง
‪ไปส่งไหม
‪อย่าหมดศรัทธา
‪จงเชื่อว่าสิ่งดีๆ จะเกิดขึ้น
‪เพราะการดิ้นรนเพื่อโลกที่ดีกว่า ‪มันไม่มีวันจบสิ้น
‪ข่มขู่ด้วยการแสดงแสนยานุภาพอย่างหนักแน่น
‪จนครุซชอฟยอมถอยที่คิวบา
‪และยอมอ่อนข้อการแบ่งแยกที่เบอร์ลิน
‪เขานำความกระตือรือร้นมายังทำเนียบขาว...
‪และเราต่างต้องตัดสินใจ
‪และเราต้องทนอยู่กับผลที่ตามมา...
‪ก่อนจะพบหนทางกลับบ้าน
‪ทุกคนพร้อมนะ
‪ลุยกันเลย
‪โอเค
‪เอาละ
‪- โอเค ‪- เดี๋ยว!
‪ถ้าทิ้งเขาไว้นี่ ฉันให้ 50 ดอลลาร์
‪คุณพระคุณเจ้า
‪วันนี้วันที่เท่าไร
‪วันที่ 2 เมษายน 2019
‪- หนึ่งวันหลังวันสิ้นโลก ‪- เดี๋ยว งั้นก็หยุดไว้ได้
‪- พระเจ้า จบแล้วใช่ไหม ‪- นี่เราทำสำเร็จได้สักเรื่องแล้วเหรอ
‪สุดยอดไปเลย!
‪โอเค
‪ไม่รู้นะว่าทุกคนยังไง แต่ฉันหิวเหล้า
‪- ใช่ ‪- เอาหลายๆ แก้วเลย
‪ฉันกินด้วย
‪- ฉันไปหาแคลร์ดีกว่า ‪- สักแก้วสิ
‪ไม่...
‪ทำไมบนเตาผิงถึงมีภาพเขียนเบนล่ะ
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าสักวันพวกแกจะโผล่มา
‪พ่อ
‪พ่อยังอยู่
‪แล้วฉันไม่ควรอยู่เหรอ
‪อืม
‪จริงด้วยครับ ผมแค่ดีใจที่เรากลับบ้าน...
‪และอยู่พร้อมหน้ากันอีก
‪บ้านเหรอ นี่ไม่ใช่บ้านของแก
‪พ่อพูดอะไร
‪- นี่คืออัมเบรลลา อคาเดมี่ ‪- ผิดอีกแล้ว
‪นี่คือสแปร์โรว์ อคาเดมี่
‪พ่อ ไอ้บ้าพวกนี้มันเป็นใคร
‪เข้
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล