‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(กรุงโซล วันที่ 1 ตุลาคม 1989)
‪เธอโอเคไหม
‪เฮ้ยท้อง ใครก็ได้ช่วยด้วย!
‪ชั่วโมงที่ 12 ของวันแรกในเดือนตุลาคมปี 1989
‪ผู้หญิง 16 คนทั่วโลกให้กำเนิดบุตร
‪นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติเพราะว่า
‪ผู้หญิงเหล่านั้นไม่ได้ตั้งครรภ์ ‪เมื่อตอนเริ่มต้นของวันนั้น
‪เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์ ‪มหาเศรษฐีคนพิลึกผู้รักการผจญภัย
‪ได้ตัดสินใจจะตามหา ‪และอุปถัมภ์เด็กเหล่านี้ให้ได้มากที่สุด
‪น่ามหัศจรรย์มาก
‪ขายเท่าไร
‪คงไม่อยากเก็บไว้หรอกใช่ไหม
‪ขายเด็กเท่าไร
‪ถ้ามาแตะต้องหลานชายฉันนะ ‪ฉันจะฟันหัวแบะให้ดู
‪เยี่ยมมาก
‪ผมชอบคนที่ใส่อารมณ์เวลาต่อรองราคา
‪(เขาได้มาเจ็ดคน…)
‪(สแปร์โรว์ อคาเดมี่)
‪(มาร์คัส หรือหมายเลขหนึ่ง)
‪รักนะมาร์คัส!
‪(เฟ หรือหมายเลขสาม)
‪(เบน หรือหมายเลขสอง)
‪เฮ้ย แก้วต่อไปคริสโตเฟอร์เลี้ยง
‪(คริสโตเฟอร์ หรือหมายเลขเจ็ด)
‪(ชอร์ตี้พิซซ่า)
‪บอกว่าไม่เอาเป๊ปเปอโรนี่โว้ยไอ้โง่
‪- คุณบอกว่าไม่ใส่เห็ด ‪- ฉันพูดภาษาอังกฤษ!
‪ลูกฉันก็พูด
‪เราพูดภาษาอเมริกันโว้ยไอ้สันขวาน
‪นายนั่นแหละไอ้สันขวานชาติอเมริกัน
‪ปล่อยนะ ปล่อย!
‪ออกไปจากร้านนี้ ออกไปเลย!
‪(เจย์มี่ หรือหมายเลขหก)
‪(อัลฟอนโซ่ หรือหมายเลขสี่)
‪ถ้าไม่ใช่หน้าเป๊ปเปอโรนี่จะโวย
‪(มีนาคม 2019)
‪(เจ็ทเซ็ทไลฟ์)
‪(สโลน หรือหมายเลขห้า)
‪นี่ไม่ใช่บ้านของแก
‪พ่อพูดอะไร นี่คืออัมเบรลลา อคาเดมี่
‪ผิดอีกแล้ว นี่คือสแปร์โรว์ อคาเดมี่
‪พ่อ ไอ้บ้าพวกนี้มันเป็นใคร
‪เข้
‪เบน
‪นายจริงๆ ใช่ไหม
‪แล้วไอ้พวกตัวประหลาดตรงระเบียงเป็นใครวะ!
‪พวกเขาคือสแปร์โรว์
‪ลูกๆ ของฉัน
‪โทษนะ เรียกพวกนี้ว่าลูกได้ไง
‪เป็นไปไม่ได้หรอกตาแก่
‪เป็นไปได้สิ ฉันน่าจะรู้ดีว่าใครคือลูก
‪พวกนายเห็นเบนเหมือนกันใช่มะ
‪หมวกน่ารักว่ะ คาวบอย
‪พวกมันเรียกตัวเองว่าอัมเบรลลา อคาเดมี่
‪แก๊งกบฏจอมวางแผนไม่มีศีลมีสัตย์
‪ที่มาหาฉันเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปี 1963
‪ตอนไปทำธุระที่เมืองดัลลัส
‪ขอเตือนไว้ พวกมันอ้างว่าเป็นลูกฉัน
‪อ้างเหรอ ห้า นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น
‪ยังไม่รู้ แต่น่าเป็นห่วงอยู่นะ
‪- ที่พ่อพูดจริงไหม ‪- เท็จเรื่องไม่มีศีลมีสัตย์
‪ถูก อย่างมากเราก็แค่ไม่มีศีล
‪แต่เราเป็นลูกพ่อจริงๆ นี่คือบ้านของเรา
‪ใช่ เราโตมาที่นี่
‪"ช่าย เค้าโตมาที่นี่ง่ะ"
‪ฉันว่าเราคงจะจำได้นะ
‪หวัดดี ชื่อลูเธอร์
‪โอเค นี่ไม่ใช่บ้านพวกนาย
‪อ้าวเหรอ ถ้างั้น
‪พวกเราเก็บกระเป๋าย้ายออกกันเถอะ
‪มุกฮาก๊าก คริส
‪ฉันไม่รู้ว่าจะมีแขกมาบ้าน
‪มากะทันหันแบบนี้ฉันทำได้แค่… แค่… นี้ค่ะ
‪แม่
‪แม่อะไร มันเป็นหุ่นยนต์ย่ะ ไอ้โรคจิต
‪- ไม่ใช่หุ่นยนต์นะ ‪- อย่าว่าเขาโรคจิตสิ
‪- แล้วจะทำไม ‪- เข้ามาสิ รู้แน่
‪- ลูเธอร์ ใจเย็นๆ ‪- ไม่กลัวหรอกเว้ย
‪- อย่าหาเรื่อง เบน ‪- อ้าว เธอพูดได้ด้วย
‪เดี๋ยวปั๊ดจับไอ้ลูกบาศก์ยัดตูดเลย
‪พอได้แล้ว!
‪ฉันไม่รู้นะว่าพวกนายไปเพี้ยนมาจากไหน ‪หรือบุกเข้ามาในบ้านเราได้ยังไง
‪แต่คุยจบแล้ว
‪ฉันให้เวลา 30 วิ ออกไปจากบ้านของเราซะ
‪แล้วถ้าไม่ไปล่ะ
‪งั้นคงต้องตกลงกันด้วยวิธีดั้งเดิม
‪เห็นด้วย
‪จัดเลย ลูเธอร์!
‪ลูเธอร์ ทำอะไรของนาย
‪ปกป้องศักดิ์ศรีของเราไง ไอ้น้อง
‪ชิบเป๋ง พวกเราเต้นเก่งว่ะ
‪ฉันให้เวลา 30 วิ ออกไปจากบ้านของเราซะ
‪แล้วถ้าไม่ไปล่ะ
‪งั้นคงต้องตกลงกันด้วยวิธีดั้งเดิม
‪นี่ เราเพิ่งจะสู้คนมาทั้งกองทัพ ไม่ได้เว่อร์
‪โอเคนะ ไม่เห็นต้องใช้ความรุนแรงกันเลย
‪พวกเราน่าจะสงบสติอารมณ์แล้วมาคุยกันดีๆ
‪เบนจ๋า
‪เป็นคนดูดีกว่าเป็นผีเยอะเลย
‪จริงมะ
‪ยกเว้นทรงผม
‪แกพูดว่าไงนะ
‪แหม เลิกทำเป็นเกลียดขี้หน้ากันซะที ‪ขี้หงุดหงิดจังนะ
‪ว้าว แผลเป็นเท่ แมนมาก
‪หุบปากไปเลย
‪นายก็หุบปากแล้วกอดพี่สุดที่รักซะที
‪- แรงไปไหม ไม่เห็นต้องทำเขาเลย ‪- ก็มันวอนหาเรื่อง
‪- ใช่ มันวอนเอง ‪- ถอยไป
‪ลูเธอร์ นี่!
‪ฉิบหาย
‪ไม่เอาไม่ดี ลูเธอร์ ไม่เอ๊า!
‪โทษที
‪โอเค รักและสันติภาพ ไปก็ไป
‪- เจ็บโว้ย ‪- แน่จริงก็มาเซ่ ไอ้ถังขยะ!
‪เฮ้ย ฟังนี่ ผมฉันหล่อโว้ย
‪มันเข้ากับยุคสมัยนั้น
‪มีน้ำยาแค่นี้เหรอ
‪นายยังไม่ตาย ‪แต่เป็นเรื่องดีหรือเปล่า ยังไม่ชัวร์
‪นั่นวิธีใหม่ใช้ด่าคู่ต่อสู้เหรอ
‪เป็นปัญหาชีวิตมากกว่าน่ะ เบน
‪เจ๋ง งั้นเอาปัญหาใหม่ไป
‪ถึงแม้ว่าตอนนี้นายจะงี่เง่าโคตรๆ…
‪แต่ก็ดีใจที่ได้เจอกันอีก
‪เป็นไงล่ะ อยากเรียกพ่อเลยไหมล่ะ
‪เรียกพ่อสิวะ
‪ฉันไม่อยากสู้กับเธอ
‪งุ้ย อยากเป็นเพื่อนซี้กันเหรอ
‪ถึงจะตาบอดแต่ก็เก่งใช้ได้นะ
‪ใครบอกว่าตาบอดยะ
‪ควรเข้าไปช่วยไหม
‪ไม่ต้อง นางโชว์พาวอยู่
‪ป๊อปคอร์นมะ
‪ตาฉันแล้ว
‪หัวสูงเหรอเธอ
‪เห็นไหม เรากอดกัน
‪คืบหน้าแล้ว
‪เออนี่
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่าเธอขยับตัวไม่ได้
‪- ต่อยฉันสิ ‪- ไงนะ
‪- เอาสิ ต่อยหน้าเลย ‪- ได้
‪ต่อยเลย!
‪เจ็บสิท่า
‪เด็กวิ่งเร็วจัง
‪ขอบใจ
‪ไม่เป็นไร
‪นี่ เจ้ากางเกงขาสั้น
‪ว่าไง
‪ไปช่วยคนอื่นไป ฉันจัดการคนนี้เอง
‪- ได้ ‪- เป็นมาสคอตของทีมหรือไง
‪เรียกเดอะแบกจะดีกว่า
‪เฮ้ย ขยะแขยง
‪เชี่ยไรวะ
‪โดโลเรส
‪โรคจิตทั้งแก๊งเลยไหมเนี่ย
‪เห็นไหมล่ะ
‪- ใหญ่กว่าไม่ได้ดีกว่าเสมอไป ‪- เหรอ อ้างแบบนั้นกับแฟนด้วยไหม
‪- เย็นนี้กินอาหารไทยมะ ‪- อยากกินผัดซีอิ๊วพอดี
‪เอาสิ มาร์คัส อาหารไทยไหม
‪ถามทำไม เขาเกลียดอาหารไทย
‪- อะไร ตั้งแต่เมื่อไร ‪- อิตาเลียนก็ได้
‪- ไม่เอาเด็ดขาด ‪- ฉันกินได้นะ
‪เข็ดหรือยัง
‪ยัง
‪- ฉันไม่เคยหนีจากการต่อสู้ ‪- ตอบผิดแล้วเพื่อน
‪ให้เขาจัดการให้เสร็จ
‪งั้นมาจบศึกนี้กัน
‪- อย่าลุกล่ะ! ‪- ลูเธอร์!
‪แวนญา
‪เธออีกแล้วเหรอ
‪ลูเธอร์ หนีไป!
‪ไม่นะ!
‪แกคือคนไหน ไอ้หน้าหนวด ไอ้พุงโย้
‪หรือยัยสาวซึมเศร้า ลืมคนอื่นหมดแล้ว
‪พวกโหดโฉดบ้าพลังพวกนี้ใคร
‪แล้วทำไมถึงมาอยู่ในบ้านเรา
‪ง่ายมาก ตอนก๊วนเซ่อซ่าของแก
‪ทำให้ฉันเห็นว่าตัวเลือกแรกออกมาแย่แค่ไหน
‪ฉันเลยรับเลี้ยงพวกนี้มาแทน
‪พ่อ!
‪ฉันไม่ใช่พ่อแก ไอ้หนุ่ม
‪ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว คุกกี้ไหม
‪เคลาส์ เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ ‪พวกนี้มันเก่งเกินไป
‪สำหรับพวกนาย
‪ฉันมันส์มือมาก ‪แต่นายอาจจะตาย ไปเร็ว
‪อ้าว เชี่ย
‪นี่ ขอโทษนะ
‪เป็นไรไหม
‪ไม่
‪หวัดดี
‪ฉันชื่อสโลน
‪ไงสโลน
‪ฉันลูเธอร์
‪ลูเธอร์ พวกเราจะไปกันแล้ว
‪- แป๊บนึง… ‪- เร็ว ต้องไปแล้ว
‪- ถามจริง ‪- ไป!
‪กระเป๋า!
‪- อะไรนะ ‪- ไม่มีเวลา
‪โคตรเกลียดที่มันทำงั้นได้
‪วิ่งไป ไม่ต้องพูด!
‪เข้ามาในนี้เร็ว!
‪เวร
‪- เวรแล้ว ‪- ทำไงดี
‪โกยแน่บ
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪โธ่เว้ย หายไปแล้ว
‪แวนญา หนีไป!
‪มันจบแล้ว
‪ไปซะ
‪อย่ากลับมาอีก
‪ขอนั่งก่อน นั่งพักแป๊บนึงนะ
‪ไปได้ไม่สวยเลย
‪ไม่ใช่ผลงานที่ดีเท่าไรของเรา
‪โอ๊ย ก๊อกแก๊กไปหมดเลย
‪ไหวไหม
‪ยังไม่รู้
‪ฉันไม่เคยโดนอัดยับแบบนั้นมาก่อนเลย
‪เหมือนแบบ…
‪มึงเรียบใช่มะ
‪บู้บี้หน่อยไหม
‪โอเค ลูเธอร์สมองช้ำชัวร์
‪ลูเธอร์ นี่กี่นิ้ว
‪ตายแล้ว แวนญา
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่มีใครตาย
‪- เธอโอเคนะ ‪- ท่าจะใช่ เบนก็ไม่ตาย
‪ใช่ แถมยังหัวกรวย
‪- หัวกรวยทั้งบ้าน ‪- หัวกรวยแต่สู้เก่ง
‪ถ้าใครพูดว่าหัวกรวยอีก ฉันจะต่อยคอหอย
‪- หัวกรวย ‪- หัวกรวย
‪นี่ พ่อได้บอกไหมว่าทำไมเรียกพวกนั้นลูก
‪บอกมาชัด
‪พร้อมฟังไหม
‪พ่อรังเกียจพวกเราที่เทกซัสมากซะจน
‪เลือกรับเลี้ยงเด็กกลุ่มใหม่หมด
‪จะได้ไม่ต้องเลี้ยงพวกเรา
‪- พ่อกวนตีนท็อปฟอร์มเลยว่ะ ‪- เนอะ
‪- ไม่อยากได้เราแล้วเหรอ ‪- เคยอยากด้วยเหรอ
‪เห็นไหม บอกแล้วว่าอย่าไปขอให้พ่อช่วยปี 1963
‪พวกนายมองข้ามภาพรวมกันแล้ว
‪ถ้าพ่อไม่ได้รับเลี้ยงพวกเรา เส้นเวลาก็เปลี่ยน
‪ใครจะไปรู้ว่ามีอะไรเปลี่ยนไปอีกบ้าง
‪นายควรรู้ดีเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ
‪ขอโทษนะ อัลลิสัน
‪ฉันคงต้องใช้เวลามากกว่า 20 นาที ‪และสมองต้องไม่ช้ำ
‪ถึงจะคิดออก
‪รับได้ไหม
‪ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด
‪ทุกคน ไม่เห็นเป็นไรเลย
‪กระเป๋าของเดอะ คอมมิชชั่นยังอยู่กับเรา
‪กรณีแย่สุด เราแค่ต้องย้อนเวลากลับไปแก้ไข
‪- แจ่ม ‪- โอเค
‪ประโยคนั้นมีปัญหาสองข้อ
‪- ข้อแรก… ‪- เอาอีกแล้ว
‪- การข้ามเวลาเป็นเรื่องซับซ้อน ‪- เออ เข้าใจแล้ว งานนายยากมาก
‪เข้าเรื่องซะที
‪และข้อสอง
‪กระเป๋าไม่ได้อยู่กับฉันแล้ว
‪ห้า กระเป๋าอยู่ที่ไหน
‪(เลสเตอร์ พ็อกเก็ต)
‪นี่พวกเราทำอะไรอยู่
‪- ตรึกตรอง ‪- ทุกคนจ้องเราทำไม
‪เพราะเราดูเหมือนวงดิสโก้ที่เพิ่งแพ้ยับมาไง
‪- คืนมานะ ‪- เฮ้ย
‪- โอเค ฉันจะไปตามหาแคลร์… ‪- หยุดเลย
‪ไว้ค่อยเจอกัน
‪อัลลิสัน ไม่ได้
‪ก่อนอื่นเราไปหาที่ปลอดภัยและทำแผล
‪เสร็จแล้วค่อยไปตามหาแคลร์
‪เกลียดขี้หน้าพวกมันว่ะ
‪(อาชญากรรมคือปัญหา ‪สแปร์โรว์ อคาเดมี่ เราคือคำตอบ)
‪ดูมันดิ มั่นหน้าโง่ๆ…
‪นายทำได้
‪ยิ้มเยาะ…
‪มั่นหน้า
‪พยายามต่อไปนะพี่เบิ้ม เดี๋ยวสักวันก็ด่าเจ็บได้
‪แต่ถามจริง เราทำอะไรอยู่
‪เพราะจะมายืนเลือดไหลในสวนนี้ไม่ได้
‪ไม่รู้ แต่เราควรรีบเตรียมตัวก่อนมันมาต่อยกสอง
‪ทำไมถึงคิดว่าจะมากันล่ะ
‪เพราะถ้าเป็นฉันจะทำ
‪- เออ เราก็บุกบ้านพวกนั้นจริงแหละ ‪- บ้านเรา
‪แล้วพังข้าวของเก่าๆ สวยๆ เขาหมด
‪เออ เจ้าพวกวีรบุรุษ ‪ยอดมนุษย์เนิร์ดคงไม่ลืมง่ายๆ
‪เราไปหาที่ที่ไม่เป็นจุดสนใจ ‪ที่เราจะไม่เด่นเพื่อกบดานกันเงียบๆ เถอะ
‪ต้องหาที่ที่พิลึกกึกกือแค่ไหน ‪เราถึงจะไม่เด่นวะ
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪อ้าว โอเค เอาจริงเหรอ
‪โอเค
‪ไม่เห็นต้องเบียดเข้ามาพร้อมกันทีเดียว
‪ขอบอกว่ามีทางเข้าสองทาง
‪โอ้ โรงแรมออบซิเดี้ยน ‪คิดถึงจังเลย ยัยตึกร่านสวาท
‪ดูดเข้าไปเลย
‪ให้มันซึมซาบเข้าไปในทรวง
‪เพราะในยุครุ่งเรือง ‪มันเคยเป็นที่พักให้เหล่าผู้นำทั่วโลกเลยนะ
‪โรสเวสต์ คานธี
‪สตาลิน กอร์บาชอฟ กัสโตร
‪พระเจ้าโอลาฟแห่งนอร์เวย์
‪คิมจองคนนึง ติโต ดาไลลามะ เอลวิส
‪และไม่ใช่แค่คนเดียว ‪แต่ว่ากันว่ามีคาร์เดเชียนมาพักสองคน
‪- มันไม่… จะไปไหน ‪- ไปโทรศัพท์
‪ทุกวันนี้ไม่ต่างกับที่ซุกหัวนอน โรงแรมปาร์ตี้
‪ของคนที่อยากหนีสายตาเพ่งเล็ง ‪และกฎเกณฑ์สังคม
‪หมายถึงที่ซ่อนใช่ไหม
‪ถูกต้อง เหมาะมาก
‪และที่เด็ดที่สุดคือ มันจะดูแลเรา
‪ไม่ถามอะไรทั้งนั้น ไม่มีวัน
‪เจ๋งมะ
‪ตามมาสิ
‪ฉันอาจมีคำถามว่ะ
‪เหมือนกัน
‪ที่นี่แปลกพิลึก
‪ไง นี่แพทริค ฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณนะ
‪แพทริค นี่อัลลิสันนะ
‪ฉันรู้ว่าไม่ได้โทรไปที่บ้านนานแล้ว แต่ว่า…
‪คือว่า…
‪เอาเถอะ…
‪ไว้ฉันจะโทรไปหาแคลร์ใหม่
‪ฝากบอกลูก
‪ว่าแม่คิดถึงนะ
‪คิดถึงมากเลย
‪เช็ท เพื่อนยาก
‪ดีใจจังที่ได้เจอคุณ ‪ผมอยากได้ห้องสวีทเดิม ขอบคุณอย่างสูง
‪ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน
‪เห็นไหม บอกแล้ว ไม่โจ่งแจ้ง
‪กรุณาเลิกทำหมาผมกลัวซะที
‪ขอเช่าห้องพักค่ะ
‪วิเศษสุด
‪แล้ววันนี้จะชำระยังไงดีครับ
‪(จ่ายเงินสดล่วงหน้า)
‪อ๋อ
‪ได้ ทุกคนควักกระเป๋า
‪เร็วสิ ต้องมีสักอย่าง
‪- ถุงยาง ‪- น่าจะเอาไปขายได้นะ
‪อย่าโชว์มีดสิวะ
‪ทำไมฉันมีตาข่ายคลุมผมเนี่ย
‪อ๋อ
‪โอเค
‪เรือนนี้แลกอะไรได้บ้าง
‪สองห้อง
‪ยินดีด้วยครับ
‪- เยี่ยม ‪- โอเค
‪งั้นไปอัดกันเป็นปลากระป๋องดีกว่า
‪อีกสองชั่วโมงเจอกันที่บาร์ ‪จะได้ช่วยกันคิดแผน
‪คิดแผนออกละ
‪โจมตีพวกสแปร์โรว์
‪ยึดบ้านเราคืนมา
‪แล้วซ้อมพ่อสักหน่อย ‪จนกว่าจะยอมรับว่าเราเจ๋งกว่า
‪และพ่อรักเรามากกว่า ตู้ม จบ!
‪มาเสียเวลากันทำไม
‪ใจเย็นๆ อย่าเครียดสิ
‪ไอ้พวกนกกระจอกมันไม่ไปไหนหรอก
‪พนันได้เลยว่าเพลียพอๆ กับเรา
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ก็ดูลีลาตอนอัดเราสิ เห็นแล้วเหนื่อยแทน
‪เจ้าตัวใหญ่มันแข็งแรงแต่ช้า น่าจะโง่
‪เหมือนลูกผสมกับลิงอะไรสักอย่าง
‪ใครสู้เด็กจอมวาร์ปเหรอ
‪ฉันเอง ตีตูดส่งกลับโรงเรียนไปละ
‪คนผอมคือจุดอ่อนของพวกนั้น
‪ยกเว้นว่าการตะโกนจากหลังโซฟา ‪ว่า "พ่อจ๋าอยู่ไหน" จะนับเป็นพลังวิเศษ
‪เรียกเหงื่อหลังสู้พอแล้ว ‪พวกมันดูหมิ่นเรานะมาร์คัส
‪เราต้องออกไปตามล่ามันแล้วสอยทิ้งซะ
‪หมายถึงแบบนี้เหรอ
‪ไหนใครช่วยอธิบายทีซิว่า ‪พวกนายโดนอัดเละภายใน 30 วิได้ไง
‪รู้ไหมว่าชื่อเสียงเราจะเป็นไง ‪ถ้ามีใครมาเห็นภาพนั้นเข้า
‪เราไม่ได้ประมือกับศัตรูเก่งๆ มาหลายปีแล้ว
‪เรื่องนี้อาจดีสำหรับเราก็ได้
‪ดีสำหรับธุรกิจ
‪แต่เราต้องเดินหมากต่อไปให้ฉลาด
‪เรียกพ่อเหรอ หมายเลขหนึ่ง
‪นั่งลง
‪พ่อเคยคุยกับพวกนี้มาแล้ว คิดว่าไง
‪ไม่น่าประทับใจเลย ‪มนุษย์ยุคหินชัดๆ ขี้แยแต่ไม่ชอบอาบน้ำ
‪พวกเขาทั้งไร้ความอดทน ‪และความเคารพซึ่งกันและกัน
‪ไม่ภักดีเหรอ เราเอามาใช้ได้นะ
‪ดี ส่งรายงานฉบับเต็มให้คริสโตเฟอร์ด้วย
‪ถึงกระนั้น
‪ก็ไม่ควรประมาทอัมเบรลลา อคาเดมี่
‪ทักษะของพวกเขาอาจด้อยพอๆ กับสุขอนามัย
‪แต่ยังไงพวกเขาก็หาทาง ‪กอบกู้โลกไว้ได้ในปี 1963
‪มิเช่นนั้นแล้ว
‪พวกแกคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้สักคนเดียว
‪ฉันอาจตัดสินพวกเขาผิดไป
‪เออๆ ไปแล้ว
‪ไม่ใช่ในโรงแรมนี้แน่
‪เห็นไหม สวรรค์บนดิน
‪เพดานสูง รู้สึกกว้างขวาง
‪หอมอบอวล
‪อะไรวะเนี่ย
‪- ห้องน้ำอยู่ไหน ‪- ในทางเดิน ไม่ก็…
‪ห้องน้ำธรรมชาติ
‪นายแม่งน่าขยะแขยง
‪แต่เสมอต้นเสมอปลาย
‪เอาของออกจากกระเป๋ากัน
‪กระเป๋าอะไร มีที่ไหน ‪เราไม่มีทรัพย์สินอะไรแล้ว
‪ใช่แล้วลูเธอร์ รู้สึกเป็นอิสระดีไหมล่ะ
‪นี่นายเป็นคอมมิวนิสต์หรือไง
‪ไม่ ถ้าฉันอยากนอนเตียงสองชั้น ‪และอาบน้ำรวมกัน
‪คงไม่ออกมาจากโรงพยาบาลบ้าที่เทกซัสหรอก
‪อย่างน้อยก็มีเยลลี่ให้กินฟรีๆ
‪และมีไลล่า
‪นี่ดิเอโก ฉันเพิ่งต้องกอบกู้โลก ‪มาตั้ง 20 วันไม่ได้พัก
‪สองครั้ง
‪ขอเวลาผ่อนคลายสักห้านาที ‪ก่อนต้องคิดถึงปัญหาใหม่ๆ ได้มะ
‪ขอร้องและขอบใจ
‪พ่อบอกว่าฉันจะไม่มีวันได้ไปเข้าค่ายฤดูร้อน
‪นี่มันเจ๋งไปเลย
‪เซ็งละ
‪ดื่มค็อกเทลกันไหม ห้า
‪ถ้ามีเหล้าสก็อตช์ก็เอา
‪ก็ไม่เล็กเกินไปนะ
‪แต่บาดตาสุดๆ
‪เมื่อคืนฉันได้นอนเตียงบ้านตัวเอง ‪ข้างๆ สามีที่น่ารัก
‪ฉันเพิ่งจูบลาซิสซี่ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมง
‪อาจคลาดเคลื่อนประมาณ 50 ปี
‪ฉันดีใจนะที่เธอเจอคนที่ทำดีกับเธอซะที
‪ซิสซี่เห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
‪ฉันยังไม่พร้อมจะปล่อยมันไป
‪ฉันก็รู้สึกแบบนั้นกับเรย์เหมือนกัน
‪หวังว่าเราไม่ได้ทิ้งพวกเขาให้ตาย ‪ในสงครามยอดมนุษย์แย่งถิ่นกันนะ
‪เธอต้องกลับบ้าน
‪ไปกอดลูกสาว
‪ถ้าดิเอโกพูดถูก และพวกสแปร์โรว์จะมาโจมตีล่ะ
‪เราเคยรบกับคอมมิชชั่นมาแล้วทั้งสำนักงาน
‪แค่ไอ้เวรเจ็ดคนในเครื่องแบบ สู้ไหวน่ะ
‪ก่อนหน้านี้เราแค่ไม่ทันตั้งตัว
‪อือ
‪เธอควรไปสนามบินนะ
‪กลับไปหาชีวิตจริงของตัวเอง
‪ถ้าฉันทำได้คงทำไปแล้ว
‪ขอบใจนะ
‪เธอเป็นน้องที่ดี
‪(จะทำอะไรระวังไว้ เราจับตาดูคุณอยู่ ‪สแปร์โรว์ อคาเดมี่)
‪พลาดโง่ๆ
‪แม่ มือผมเปียก
‪(กังหันลม) ‪(นก)
‪(วาฬ) ‪(เครื่องพิมพ์ดีด)
‪(ผึ้ง)
‪ฉันดีใจนะที่เรามานั่งคุยกัน
‪ไม่ว่าครอบครัวเราจะทำอะไรกัน ‪พวกหมายเลขหนึ่งควรเป็นคนสั่งการ
‪ที่จริงฉันหมายเลขเจ็ด
‪งั้นคงมีใครนับพลาดแล้ว
‪พี่ๆ คิดว่านายจะมาโจมตีเรา
‪ฉันไม่อยากทำสงคราม
‪เราสูญเสียมาเยอะแล้ว
‪งั้นก็ไม่น่าไปโจมตีเราถึงบ้าน
‪ฟังนะ
‪นี่ไม่ใช่แค้นส่วนตัว
‪แต่เราเป็นทีมยอดมนุษย์เจ้าเดียวในเมืองนี้
‪เราคุมที่นี่อยู่หมัด
‪แต่ถ้าพวกของเธอมาโจมตีเรา
‪คนอื่นจะคิดเอาอย่าง
‪ไม่หรอก มัน…
‪ฉันต้องเชื่อคำพูดของเธองั้นเหรอ
‪แทนทั้งครอบครัวเนี่ยนะ
‪เธอไม่ใช่หมายเลขหนึ่งซะด้วยซ้ำ
‪ขอโทษนะ แต่ฉันยอมเสี่ยงไม่ได้
‪ดังนั้นถ้าเธอถ่อมาหา ‪เพื่ออ้อนวอนไม่ให้ฉันลงมือทำอะไร…
‪ฉันมาบอกว่าฉันจะทำอะไร
‪พรุ่งนี้เช้า ตอนที่ติ่งของนายนั่งรถทัวร์ไปถึง
‪ฉันจะไปยืนที่สนามหน้าบ้านของนาย
‪และฉันจะท้านายออกมาสู้กันตัวต่อตัว
‪เพื่ออะไร
‪เพราะทีมนายเก่ง
‪อาจเก่งกว่าทีมฉันด้วยมั้ง
‪แต่ฉันว่านายไม่ได้เก่งกว่าฉันเลย มาร์คัส
‪ฉันทำลายล้างโลกมาแล้วสองรอบ
‪ส่วนนาย
‪ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อใส่ชุดรัดติ้ว
‪และฉันกล้าพนันเลยว่า ‪นายไม่อยากให้คนทั้งโลกได้ดู
‪ตอนฉันทำให้นายเห็นว่าฉันพูดถูก
‪เธอต้องการอะไรกันแน่ แวนญา
‪นายมีของที่ฉันต้องการ ฉันอยากได้มันคืนมา
‪(อาชญากรรมคือปัญหา ‪เราคือทางออก)
‪เขาไปตกลงกับพวกมัน
‪ฉันจัดการเอง
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪ลองเคี้ยวดูไหม อาจรับรสอาหารบ้าง
‪ไม่ได้กินข้าวมาหลายวันละ
‪เป็นอะไร นายดูแฮปปี้
‪ก็ต้องแฮปปี้น่ะสิ
‪ฉันได้งีบและอบไอน้ำ ‪ชีวิตนี้จะต้องการอะไรอีกล่ะ
‪พี่น้องที่ไม่กินมูมมามเหมือนสัตว์ในคอก
‪ฉันเอาเรื่องเส้นเวลาที่วุ่นวายไปคิดดูละ
‪และฉันภูมิใจขอนำเสนอ ‪ความเห็นของฉันในฐานะมือโปร
‪ว่าเราสบายหายห่วง
‪- แจ๋ว ‪- เออ
‪- เยี่ยม ‪- ใช่
‪- งั้นก็ไม่มีปัญหาเหรอ ‪- ประมาณนั้น
‪คือว่า ติดเรื่องเล็กเรื่องนึง
‪เรารับมือได้อยู่แล้ว
‪ก็พูดออกมาสิลุง!
‪ก็ได้ ดิเอโก มันเป็นงี้นะ
‪พ่อไม่ได้รับเลี้ยงเราแต่เด็ก ‪แต่เด็กพวกนั้นก็ยังเกิดมาอยู่ดี
‪แค่เติบโตมาคนละที่กับพ่อแม่คนอื่น
‪แล้วยังไง
‪แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ไหนล่ะ
‪เป็นไปได้สูงว่าพวกเราแต่ละคน ‪มีฝาแฝดของตัวเอง
‪เดินไปมาในโลก
‪และใช้ชีวิตที่ต่างจากเราสิ้นเชิง
‪- เขาเรียกว่าดอพเพิลแก็งเงอร์ ‪- มั่วละ
‪ไม่มั่ว ฉันเรียนรู้เรื่องนี้ตอนอยู่เทกซัส
‪บอกเขาเรื่องโรคจิตปฏิทรรศน์สิห้า
‪เฮ้ย เดี๋ยว ไหนบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร
‪โอเค ก็ได้ ตามหลักแล้ว ‪ถ้าเข้าไปใกล้ตัวเองนานๆ เราจะเป็นบ้า
‪เพราะงั้นถ้าเห็นตัวเอง…
‪- ฆ่ามัน ‪- เอากับมัน
‪- หลีกเลี่ยง ‪- พวกนายเป็นบ้าอะไรวะ
‪โธ่ อย่างกับนายไม่อยากปีนเขาลูเธอร์งั้นแหละ
‪เดี๋ยวนะ เราจะรับประกันได้ไง ‪ว่าจะไม่ไปจ๊ะเอ๋ตัวเอง
‪ง่ายๆ พวกเราเป็นยอดมนุษย์หลากหลายเชื้อชาติ
‪เกิดที่ทั่วทุกมุมโลกก่อนพ่อพาเรามานี่
‪ซึ่งพ่อไม่ได้ทำแล้ว
‪พวกนั้นคงไม่อยู่ในเขตเวลาเดียวกับเราด้วยซ้ำ
‪- ก็จริง ‪- ใช่
‪ขอหมูมูซูหน่อยสิ
‪ไม่รู้สิ
‪นายว่ามันไม่หยาบคายไปหน่อยเหรอ ‪ที่การที่พ่อไม่เลือกเรามันไม่เปลี่ยนอะไรเลย
‪- ฉันเคืองนะ ‪- แป๊บนะ
‪- ไม่ได้พูดงั้นเลย เคลาส์ ‪- เดี๋ยวมา
‪- แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าที่ไหนเปลี่ยน ‪- นั่นสิ
‪สวัสดีจ้ะยอดรัก
‪แม่เจ้าโว้ย
‪เธอกลับมาจริงๆ ด้วย
‪คิดถึงซะแล้วเหรอ
‪แย่จัง
‪ฉันมาไม่นาน แค่แวะมาส่งของแป๊บเดียว
‪ส่งอะไร
‪ลูกเรา
‪ดิเอโก นี่คือสแตน
‪พูดว่า "สวัสดี" สิ สแตนลี่ย์
‪สวัสดีสิ สแตนลี่ย์
‪ไงนะ
‪นี่ เฮ้ย นี่มัน…
‪นี่ นี่ล้อเล่นกันใช่ไหม
‪ที่ตัวเล็กของนายว่ายน้ำเร็วน่ะเหรอ ‪เออ ฉันไม่ขำอย่างแรง
‪ฉันเลี้ยงสแตนมา 12 ปีแล้ว
‪ถึงตานายทำหน้าที่บ้าง
‪สานสัมพันธ์กันให้สนุกนะ
‪เป็นเด็กดีเพื่อแม่นะ
‪แล้วนี่
‪มีของกินปะ
‪เกรซ
‪เห็นกระเป๋าถือบ้างไหม
‪ทำอะไร
‪บูชา
‪พระเจ้าช่วย
‪ใช่
‪นี่เป็นของจากพระเจ้า
‪งดงามใช่ไหมล่ะ
‪เกรซ เจ้านี่มันคืออะไร
‪ปาฏิหาริย์
‪ฉันฟังไม่ออกว่ามันพูดว่าอะไร คุณล่ะ
‪ก็แค่เสียงแซ่
‪ไม่ใช่ มาร์คัส
‪เป็นสาสน์จากพระเจ้า
‪ฟังสิ
‪ได้ยินแล้ว
‪ทำตัวดีๆ นะลูก
‪ประเด็นคือเราทำสำเร็จแล้ว
‪เราช่วยโลกไว้
‪เรายับยั้งไม่ให้โลกแตก
‪และกลับมาบ้านทันกินมื้อค่ำ
‪ดังนั้นสิ่งที่พ่อเปลี่ยน
‪ไม่ว่าตอนนี้เราจะอยู่ในเส้นเวลาไหน
‪เรารับมือไหว
‪เราชนะแล้ว
‪ใช่
‪- โอเค ‪- โอเค
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล