‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ธุรกิจเปิดใหม่ - ผู้คนแห่ร่วม ‪งานเปิดโรงแรมหรูแห่งใหม่)
‪สวัสดีครับ
‪ดีแค่สำหรับบางคน
‪(สุนัขหาย ‪คุณเพนนีครัมบ์)
‪สวัสดีครับ!
‪เอ้อ
‪ซวยแล้วกู
‪สัส!
‪เฮ้ย!
‪ไอ้หยา
‪ว่าไงจ๊ะคนแปลกหน้า
‪อ้าว หวัดดี
‪(เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‪(ลอสแองเจลิส แท็กซี่)
‪อันนี้
‪หรืออันนี้
‪ไม่ หนูอยากฟังเรื่องที่
‪อัมเบรลลา อคาเดมี่ปราบโจรที่พิพิธภัณฑ์
‪อีกแล้วเหรอ
‪ก็ได้จ้ะ
‪คืนนั้นเป็นคืนที่มืดและมีพายุฝน…
‪แคลร์ นี่แม่นะจ๊ะ
‪แม่จ๋า
‪อะไรกัน
‪- แกเป็นใคร ‪- แพทริค
‪- แม่จ๋า ‪- นี่มันเรื่องอะไร ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
‪ลูกฉันอยู่ไหน
‪คุณมีเวลาสิบวิให้รีบออกไปซะ
‪- แคลร์อยู่ไหน! ‪- นี่คุณ บ้านนี้ไม่มีคนชื่อแคลร์
‪- คุณทำลูกฉันกลัวนะ ‪- ฉันขอโทษ ฉัน…
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪มันผิดปกติมาก
‪ถึงแล้ว โรงแรมออบซิเดี้ยน
‪(ผู้ร้ายเคนเนดี้ซิกซ์)
‪ที่นี่เราต้อนรับคนทุกประเภท
‪(ฮาร์กรีฟส์, อัลลิสัน)
‪(ฮาร์กรีฟส์, เคลาส์)
‪(ลูเธอร์ ฮาร์กรีฟส์ สายลับสองหน้าอเมริกัน)
‪(แวนญา ฮาร์กรีฟส์)
‪(ซิสซี่ คูเปอร์เสียชีวิตวันที่ 1 ตุลาคม 1989 ‪ที่โอ๊กแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ภายใต้ชื่อปลอม)
‪คุณได้มอบ
‪ของขวัญชิ้นยอดที่สุดในชีวิตให้ฉัน
‪คุณทำให้ฉันมีชีวิตชีวาเป็นครั้งแรก
‪คุณช่วยให้ฉันมีความหวังอีกครั้ง
‪มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก
‪(สไตล์ไม่ตกยุคที่เหมาะสำหรับทุกโอกาส!)
‪เรามองไม่เห็นกล่องแคบที่ขังเราเลย
‪จนกระทั่งมีคนมาปล่อยเราออกไป
‪- ให้ช่วยอะไรครับ ‪- ไง
‪ขอบคุณ
‪ถนนโอลด์ฮอลแลนด์ รัฐเพนซิลเวเนีย
‪ให้ตาย โรงแรมขี้กากชะมัด
‪ไอ้เด็กอันธพาลคนนั้นเนี่ยนะลูกนาย
‪ตามคำบอกเล่า ไม่มีหลักฐาน
‪ขำกลิ้ง
‪เดี๋ยวนะ แล้วใครเป็นแม่เด็ก
‪- ไลล่า ‪- ว่าไงนะ
‪- ไลล่าอยู่ที่นี่เหรอ ‪- มาแป๊บนึง
‪เธอเอาเด็กมาทิ้งไว้เมื่อคืนแล้วชิ่งเลย
‪- ฉันไม่ค่อยชอบคนนั้นเลย ‪- อย่า…
‪ตามหลักการ เธอเป็นพี่น้องเรา
‪นางเพิ่งจะพยายามฆ่าเราเมื่อวานนี้เองนะ
‪ใช่ อย่างที่พูดไปแล้ว "พี่น้องเรา" ‪ดิเอโก เธอจะกลับมาไหม
‪หวังว่าจะมานะ
‪เพราะตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!
‪ใจร่มๆ สิ
‪- ลูเธอร์อยู่ไหน ‪- ใครสน คงออกไปวิ่งมั้ง
‪ทรงผมจึ้งมาก
‪เมื่อคืนฉันไปคุยกับมาร์คัส
‪เดี๋ยวนะ เธอไปคุยกับข้าศึกเหรอ
‪- คนเดียวเนี่ยนะ ‪- ก็ต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง
‪ใครเลือกเธอวะ แวนญา
‪ชื่อวิคเตอร์
‪วิคเตอร์เป็นใคร
‪ฉันเอง เขาคือคนที่ฉันเป็นมาตลอด
‪มีใครมีปัญหากับเรื่องนี้ไหม
‪ไม่ ฉันโอเค
‪ใช่ เหมือนกัน เจ๋ง
‪ฉันดีใจกับนายด้วยนะ วิคเตอร์
‪แต่เท่าที่จำได้ นายไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวนี้
‪โอเค มันไม่เป็นไรจริงๆ มาร์คัสเข้าใจ
‪เขาก็ไม่อยากทำสงครามเหมือนกับเรานั่นแหละ
‪พูดอะไรของนาย หมอนั่นมันพยายามฆ่าเรานะ
‪- ไลล่าก็เหมือนกัน ดันไปมีลูกกันเฉย ‪- หลงประเด็นละ
‪เราตกลงกันแล้ว
‪เขาจะเอากระเป๋าของห้ามาคืน ‪แล้วเราจะออกไปจากเส้นเวลานี้
‪วันนี้เรานัดส่งของไว้แล้ว
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪มือใหม่ก็เงี้ย มันหลอกนายหรอก
‪- งั้นเหรอ ‪- ใช่ แต่เราอาจฉวยโอกาสเรื่องนี้ได้
‪เอาไปทำร้ายพวกมัน ‪แล้วกวาดเรียบให้หมดฝูงเลย
‪ดิเอโก หยุด ขอร้อง
‪แล้ววันนี้ห้ามนายทำอะไรเด็ดขาด
‪ยกเว้นสานสัมพันธ์กับลูกน้อย
‪ไม่มีหลักฐานเว้ย
‪ฉันจะไปเอากระเป๋า
‪เสร็จแล้วพวกเราจะกลับไปแก้ไขเส้นเวลา
‪นี่ เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‪ไทม์ไลน์นี้ก็ดีอยู่แล้ว
‪ไปบอกอัลลิสันไป
‪เธอกำลังนอนร้องไห้ ‪เพราะลูกสาวไม่มีตัวตนในเส้นเวลานี้
‪นี่ยังไม่พูดถึงที่เราถูกพ่อเขี่ยทิ้ง ‪เอาพวกก้อนเนื้อ ลูกบาศก์ กับนกมาแทน
‪ข่าวด่วนโว้ยพวกแสนรู้ เราไม่สำคัญ
‪มองไปรอบๆ ตัวดูนะ
‪เผื่อยังไม่สังเกต ที่นี่ไม่มีวันสิ้นโลก
‪ไม่มีวันโลกแตก ดวงอาทิตย์ทอแสง
‪นกก็ทำตัวเป็นนก สำคัญแค่นั้นแหละ
‪พวกเราจะไม่ไปยุ่งกับเวลาอีก
‪และฉันเกษียณแล้วอย่างเป็นทางการ
‪เขาทาอาฟเตอร์เชฟเหรอ
‪ฉันเป็นห่วง
‪นี่ เราไปจากที่นี่กันดีกว่าไหม
‪ขับรถออกทริปกันสักหน่อย
‪พูดเรื่องอะไรของนาย
‪ก็ไปพักแรมในแถบชนบทกันสักหน่อยไง
‪เราสองคน ผมปลิวไสวในสายลม
‪เธลม่ากับลูอีส โร้ดทริปหรรษา
‪รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาตายตอนจบ
‪จับมือกัน
‪ใช้ชีวิตเต็มที่ เทวดาน้อยของพี่
‪ฟังฉันนะ
‪เมื่อคืนฉันเกือบตาย สำลักตดลูเธอร์ตลอดทั้งคืน
‪เราต้องออกไปจากที่นี่ ไปรับอากาศบริสุทธิ์
‪เล่นด้วยก็ได้ ทำไมมาชวนฉันล่ะเคลาส์
‪เพราะนายบอกว่าเกษียณแล้ว ‪คนเกษียณเขาทำแบบนั้นกัน
‪- นายไม่ควรได้ไปสนุกเหรอ ‪- ไม่มีกุ้งล็อบสเตอร์
‪- ว่าไงนะ ‪- เมื่อกี้ในตู้ยังมีตั้งสามตัว
‪เออ เช็ทคงเอาไปปั่นกินแทนข้าวเช้าแล้วมั้ง
‪นายมันบ๊อง แต่ฉันเอาด้วย
‪- ปล่อยนะ ปล่อยผมสิ! ‪- ฉันเห็นนะว่านายทำอะไร
‪เฮ้ย ทำบ้าอะไร
‪ลูกชายคุณยัดมัฟฟินจิ๋วใส่กางเกงไปสามชิ้น
‪ก็มันเป็นบุฟเฟต์นี่หว่า ‪ผมจะหยิบอะไรก็เรื่องของผม
‪ผมจัดการเอง มานี่
‪- เดี๋ยวสิ ใจเย็นๆ ‪- ถึงเวลาออกกฎกันละ
‪ข้อแรก ห้ามทำร้ายร่างกายไหม
‪- นั่นเป็น… ‪- หุบปาก แล้วตั้งใจฟัง
‪พ่อฉันระยำขั้นเทพ
‪ตอนฉันเป็นเด็กกะเปี๊ยกตัวเท่าแก ‪ฉันสัญญากับตัวเองว่า
‪จะไม่มีวันทำแบบนั้นกับลูกของตัวเอง
‪หยุดเหอะ ซึ้งน้ำตาจะไหล
‪แต่ฉันงานยุ่ง แบกรับภาระเยอะ
‪เพราะงั้นฉันก็จะไม่ยอมให้แกมาถ่วงฉันเหมือนกัน
‪ตอนนี้ดูยุ่งตายแหละ
‪แกอยู่กับฉันได้ จนกว่าแม่จะกลับมา
‪แต่ห้ามทำเรื่องโง่ๆ อีก
‪ไม่งั้นเราสองคนมีปัญหากันแน่
‪มองหน้าฉันสิ
‪เข้าใจไหม
‪เฮ้ย
‪ขี้หูไหล
‪อ๋อ ผม…
‪ผมลืมเอายารักษาหูมาด้วย
‪ฉิบ… ยารักษาหูเหรอ
‪ถ้าไม่ระบาย หนองมันจะไหลออกมา ‪เหม็นเหมือนอ้วกแมว
‪มานี่
‪จะไปไหน
‪- เรื่องเด็กน่ะ เดี๋ยวกลับมา ‪- ไม่ได้
‪นายต้องอยู่ที่นี่ อย่าทำเรื่องโง่ๆ ‪จนกว่าฉันจะไปเอากระเป๋า
‪นี่ มีสิทธิ์อะไรไปสั่งเขา
‪- ใคร… ‪- เถอะน่า
‪เราจะพกน้ำเมาไปกินระหว่างทางสักหน่อย
‪- บางครั้งเราก็ต้องไปเคลียร์สมอง ‪- เดี๋ยว พวกนายจะไปไหน
‪- หนีออกจากเขาวงกต เก็ทมะ ‪- รีบไปเร็ว
‪แม่
‪ทำไมชอบเรียกฉันว่าแม่กันจังนะ
‪ผมอยู่ที่ไหน
‪ที่อคาเดมี่ไงเด็กโง่ ทุกคนรอคุณอยู่
‪อคาเดมี่เหรอ
‪ออกมาแล้ว
‪เชิญ มานั่งด้วยกันสิ
‪ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครทำร้ายนายหรอก
‪- ผักปั่นไหม ‪- อ้อ
‪เอาสิ ขอบใจนะ
‪นายคงหิวมากแน่ๆ
‪อ๋อ
‪ไม่ล่ะ ไม่อยากรบกวน ‪อันนั้นเนยเม็ดมะม่วงหิมพานต์เหรอ
‪เนยถั่วเม็ดมะม่วงหิมพานต์ เนยอัลมอนด์ ‪เนยเมล็ดทานตะวัน งาบด ถั่วบราซิล
‪โห รู้อะไรไหม
‪พอทักเรื่องกินก็ชักจะหิวตงิดๆ ขึ้นมาเลย
‪- ตามสบายเลย ‪- ขอบใจ
‪เรารู้ว่านายคือหมายเลขหนึ่ง
‪แต่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันดีๆ เลย
‪ฉันเบน หมายเลขสอง
‪ดีใจจริงๆ ว่ะที่ได้เจอนายอีก
‪ทำไมทุกคนถึงมองฉันแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยวะ
‪ก็นายตายมา 15 ปีแล้ว
‪ตายเหรอ
‪ตายแล้วยังไงวะ
‪เรื่องมันยาว
‪เอาเถอะ ฉันเฟ หมายเลขสาม
‪อัลฟอนโซ่ หมายเลขสี่
‪สโลน ห้า หวัดดี
‪- หวัดดี ‪- ฉันเจย์มี่ หก
‪ส่วนนั่นก็คริสโตเฟอร์ หมายเลขเจ็ด
‪อย่าไปสนใจเขาเลย วันนี้เขาทะลึ่งนิดนึง
‪นายไม่เก็ทมุกหรอก
‪เดี๋ยว แล้วหมายเลขหนึ่งล่ะ
‪- เขาทำไม ‪- อยู่ไหนเหรอ
‪นั่นแหละที่เราอยากรู้
‪นี่เราเล่นเกมกันอยู่เหรอ
‪ไม่ว่าพวกอัมเบรลลา ‪จะเล่นเกมอะไรกันอยู่ พวกนายแพ้แน่
‪นายจับหมายเลขหนึ่งเราไป
‪เราเลยจับนายมา
‪เดี๋ยว เราจับมาร์คัสไปเหรอ
‪เราจะจับเขาไปทำไม
‪อยากเปิดศึกหรืออยากตายมั้ง
‪ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นเขา เขาอยู่กับน้องสาวนาย
‪- คนไหน ‪- ยัยตัวเล็กพลังใหญ่
‪แวนญาเนี่ยนะ
‪ขอบอกไว้นะ
‪แวนญาไม่ใช่คนที่จะเที่ยวลักพาตัวใครหรอก
‪แต่พอพูดไปแล้ว ฉันก็มักจะเป็น ‪คนสุดท้ายที่รู้เรื่องพวกนี้ทุกทีเลย
‪นายเป็นหมายเลขหนึ่ง ต้องรู้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ
‪เนอะ ก็ควรอยู่หรอกเบน
‪แต่พวกเราไม่ค่อยจะมีวินัยกันสักเท่าไร
‪ทีมเราสไตล์ตัวใครตัวมัน
‪ฟังนะ
‪ฟังดูเหมือนเรื่องนี้แก้ง่าย
‪ฉันจะกลับไป ป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงแย่แล้ว
‪แล้วถ้าพวกเขาจับคนของนายไป ‪ฉันจะพามาคืนสภาพเดิม
‪นะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงเลย
‪ฟังดูเป็นไง
‪ดีไหม
‪เยี่ยม
‪จะรีบไปไหน
‪อยู่รอมาร์คัสกลับมาก่อนสิ
‪ครอบครัวมาช่วยฉันแน่
‪ดีเลย
‪ระหว่างนี้ก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านนะ
‪อ้อ แล้วก็…
‪ก่อนฉันลืม ถ้านายพยายามหนีละก็
‪นกของเฟจะจิกตานายออกมา ‪แล้วเข้าไปทำรังในกะโหลกนาย
‪เจ๋ง
‪แล้วนายชอบทำอะไรเหรอ
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪ไง ได้นอนบ้างไหม
‪ฉันเอาอาหารเช้ามาให้
‪ฉันไม่หิว
‪เถอะน่า กินอะไรสักหน่อยสิ
‪- ความผิดฉันคนเดียวเลย ‪- หยุด ไม่ใช่
‪ฉันรู้ว่าอาจมีเรื่องผิดพลาดถ้าเรากลับมา
‪ฉันรู้อยู่แล้วแต่ก็ยอมเสี่ยงอยู่ดี
‪ฉันทิ้งเรย์เพื่อมาอยู่กับแคลร์ แล้วตอนนี้…
‪เหมือนลูกไม่เคยเกิดมาเลย
‪ฉันไม่มีรูปลูกด้วยซ้ำ
‪มันอาจมีทางออกนะ
‪หมายความว่าไง
‪กระเป๋าของห้า
‪ฉันจะไปเอามันคืนมา
‪ยังไง
‪วันนี้นัดเจอมาร์คัสอีกรอบ เราจะแลกกัน
‪"อีกรอบ" เหรอ
‪- ใช่ เมื่อคืนฉันไปหาเขา… ‪- คนเดียวเหรอ คิดบ้าอะไรในหัว
‪ก็ฉันต้องทำอะไรสักอย่างนี่
‪เพื่อเธอ เพื่อพวกเราทุกคน
‪อะไร เธอจะไป…
‪ถ้าคิดว่าฉันไม่ไปด้วยก็บ้าแล้ว
‪ถ้าเธอคิดว่าฉันไม่อยากให้ไปด้วย ‪งั้นเธอบ้ากว่าอีก
‪แค่อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ
‪หัดโลกสวยตั้งแต่เมื่อไร
‪คงแค่อยากเปลี่ยนแปลงบ้างน่ะ
‪ทรงผม
‪ที่จริงมันมากกว่านั้น แต่ว่า…
‪ไว้ค่อยอธิบายระหว่างทาง
‪ก็ได้
‪เบอร์ลิน มาแล้วจ้า
‪ติดสิยะ ไอ้กระเป๋าเส็งเคร็ง
‪ฉันพร้อมจะไปแล้ว
‪บัดซบ ส้นตีน เชี่ยเอ๊ย
‪ไปตาย!
‪ทำไมใช้งานไม่ได้วะ
‪อีกระเป๋าบูด!
‪กูอยากไปเบอร์ลินโว้ย!
‪แม่ง!
‪(จุดชมวิวริมทางด้านหน้า)
‪ที่จริงแบบนี้ก็ไม่เลวนะ
‪เห็นมะ บอกแล้ว
‪มาคิดดูแล้ว ฉันเครียดมาทั้งชีวิต
‪ทั้งทำภารกิจให้พ่อ
‪ทำงานให้เดอะ คอมมิชชั่น ‪พยายามเอาตัวรอดหลังวันสิ้นโลก
‪ต้องคอยระแวงระไวว่าจะเกิดเรื่องร้ายอยู่เสมอ
‪- รู้สึกดีที่ได้ผ่อนคลาย ‪- ดีแล้วเพื่อน
‪ชีวิตเกษียณเหมาะกับนาย
‪อ้อ โอเค
‪ฉันวงจุดชมวิวริมทางไว้หมดแล้ว
‪- เหรียญยักษ์ของบราวน์สวิลล์ ‪- เราคงไม่มีเวลาแวะหมดหรอกมั้ง
‪อ้อ ร้านริคกี้เบเกอรี่มีพายได้รางวัล
‪เว้นช่องให้ฉันอธิบายแป๊บนึงได้มะ…
‪พอเลย อย่า…
‪ฟังฉัน หุบปากสักสองวิได้ไหม ‪ขอแค่นั้นจริงๆ ได้ไหม
‪ได้ กำลังตั้งใจฟัง
‪เราจะไปเพนซิลเวเนีย
‪เพื่อไปหาแม่ผู้ให้กำเนิดฉัน
‪- ว่าไงนะ ‪- ขอโทษด้วยนะ
‪ฉันแค่อยากมีใครมาเป็นเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ
‪อ้อ ให้กำลังใจเหมือนสัตว์เลี้ยงเหรอ
‪ก็ถ้าฉันบอกไปตรงๆ ‪นายไม่มาแน่นอน จะให้ทำไง
‪ก็ไม่มาน่ะสิ รู้ไหมทำไม
‪เพราะฉันประกาศเกษียณแล้ว
‪- เออ รู้แล้ว ‪- นี่มันควรจะเป็นทริปสบายๆ
‪ก็ยังสบายๆ ได้อยู่นะจ๊ะ
‪ลูกบอลเชือก เคลาส์ เลี้ยวเข้า
‪- ลูกบอลเชือก เลี้ยว! ‪- อะไร ห้า!
‪จุดนี้ดังมาก เลี้ยวสิ!
‪- ห้า เดี๋ยวเราก็ตายหรอก ‪- ไม่แคร์!
‪ห้า ปล่อย!
‪ถ้าไม่แวะ ห้ามเจอแม่!
‪- ทำไมไม่รีบบอกแต่แรกล่ะ ‪- ฉันไม่… ก็แบบ…
‪ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันดูไม่ออก
‪จะดูออกได้ไง
‪รู้ ฉันแค่รู้สึกโง่สุดๆ
‪นี่ ช่วยหุบปากสักแป๊บได้ไหม
‪เธอไม่มีทางรู้ได้หรอก เพราะว่า…
‪ฉันเองก็ไม่มั่นใจ
‪การได้อยู่กับซิสซี่…
‪ไม่รู้สิ ซิสซี่เปิดอะไรบางอย่างในใจฉัน
‪ทำให้ฉันเห็นว่าฉันจะไม่มีวันเป็นอิสระ ‪ถ้ายังปิดบังตัวตนที่แท้จริงต่อไป
‪และหลังจากสูญเสียเธอไป ฉันก็คิดได้ว่า…
‪ฉันอยู่ในกล่องนั้นต่อไปไม่ได้แล้ว
‪ฉันไม่ยอมแล้ว
‪รู้ไหม ฉันเกลียดกระจกมาตลอด
‪นึกว่าใครๆ ก็ไม่คุ้นกับร่างกายตัวเอง
‪แต่มันไม่จริงใช่ไหมล่ะ
‪ตอนนี้นายเห็นอะไร
‪ตัวเอง
‪แค่ตัวเอง
‪ขอบคุณนะที่ไว้ใจแล้วเล่าให้ฟัง
‪นายเป็นครอบครัวนะ วิคเตอร์
‪และจะไม่มีอะไรมาทำให้ฉันรักนายน้อยลง
‪ไปกันเถอะ
‪เออนะ
‪ไม่รู้ทำไม แต่นึกว่ามันจะใหญ่กว่านี้เยอะ
‪ฉันว่าก็ใหญ่แล้วนะ
‪แต่ควรถามคำถามนี้มากกว่า
‪นายรู้ได้ไงว่าแม่แท้ๆ อยู่เพนซิลเวเนีย
‪ก็ตอนนั้นเป็นช่วงท้ายๆ ‪ของการปาร์ตี้เมายาสองอาทิตย์รวด
‪แล้วอย่าถามวันที่เป๊ะๆ นะ
‪เพราะเราเล่นสอด ‪ยาแก้เครียดกันทางตูด อะไรงี้
‪แต่เอมี่ ไวน์เฮาส์ติดท็อปชาร์ต
‪เพราะงั้นก็น่าจะช่วง ‪กลางยุค 2000 ถึงปลายๆ มั้ง
‪ฉันถือวิสาสะเข้าไปในออฟฟิศพ่อ ‪ไปคุ้ยหากุญแจตู้เซฟ
‪เพราะพ่อให้โพโก ‪เอาของที่ขโมยได้ไปเก็บล็อกไว้
‪แต่ฉันกลับไปพบขุมทรัพย์ประวัติศาสตร์ครอบครัว
‪ที่เล่าผ่านต้นขั้วเช็คหมดอายุแทน
‪เรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์เหรอ
‪(เช็คยอดเงิน 3,000 ดอลลาร์)
‪ตอนนั้นฉันปั่นป่วนเกินกว่าจะทำอะไรได้ ‪ไม่กล้าค้นชื่อเธอ
‪แต่ลึกๆ ในใจ
‪ฉันก็แอบสงสัยว่า ‪ทำไมแม่ถึงขายฉันแค่สามพันดอลลาร์
‪คือแบบ เก็งราคาเอาสักห้าหกพันไม่ได้หรือไง
‪แล้วเห็นชื่อแม่ฉันบ้างไหม
‪ไม่ ขอโทษนะ
‪- ทำไมต้องตอนนี้ ‪- ถามได้
‪พ่อตัดขาดพวกเรา เกรซไม่ใช่เกรซ
‪ส่วนเบนก็ไม่อยู่แล้ว
‪ตอนนี้มันแค่รู้สึกเหมาะเจาะ ‪ที่จะไปดูว่าฉันอาจเป็นใคร
‪ถ้าไม่ได้มาอยู่ในครอบครัวงี่เง่านี่
‪บ้านเรามันเรียกว่าครอบครัวได้ด้วยเหรอ
‪ไม่ มันเหมือนกับ…
‪สถาบันดัดนิสัยเด็กเกเรอารมณ์ร้าย ‪แถมไม่ค่อยจะได้ผลซะด้วยซ้ำ
‪แต่ครอบครัวคืออะไร มันคืออะไร
‪มันเหมือนลูกบอลเชือกลูกยักษ์
‪ที่ไม่มีวันคลายออกมาได้
‪ก้อนภาระอันหนักอึ้งที่ฉันเข็นขึ้นเขามาทั้งชีวิต
‪แล้วยิ่งเราโตขึ้น มันก็ใหญ่ขึ้น
‪- ยิ่งพยายามคลายมัน… ‪- ต้องดูมันกลิ้งกลับลงเขา
‪- เพื่ออะไร ‪- เพื่ออะไร
‪นี่ ฉันดีใจนะที่นายมาด้วย
‪นายเป็นพี่น้องที่ดี
‪โอเค ตานายชมฉันมั่งดิ
‪ไปตามหาแม่หน้าโง่ของนายกันเถอะ
‪ฉันก็รักนาย ไอ้จิ๋วเท้าไฟ
‪ให้ไวเลยนะ เราต้องรีบกลับโรงแรม
‪- อือ ต้องหายาตัวที่ใช่ ‪- ซื้อแบบโนเนมก็ได้
‪เคยลองยาโนเนมยังเหอะ
‪ไม่ เพราะหูฉันไม่มีน้ำพุ่งออกมาทุกครั้งที่ตื่นเต้น
‪งั้นเชื่อผม ต้องใช้ของแบรนด์เนม
‪เจย์มี่ หยิบหนมให้หน่อยนะ
‪อ้อ เจอแล้ว…
‪- ไปรอข้างนอก ‪- ทำไม
‪ฉันจะไปเตะตูดไอ้งั่งนี่
‪- ไม่ต้องห่วง ผมช่วยเอง ‪- ไปซะ
‪บังเอิญดวงจู๋มาเจอกันเหรอจ๊ะ
‪จู๋เดียวที่ฉันเห็นคือของนายแหละเว้ย
‪- ตามฉันมาเหรอ ‪- อย่าหลงตัวเองเลย
‪ไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันจะจับมาตีตูดซะเลยอีหนู
‪แน่จริงก็ลองดูเซ่ ไอ้แก้มย้วย
‪เจ็บชิบ
‪เนอะ ไม่ชอบเลยใช่ไหมล่ะ
‪เชี่ย
‪เฮ้ย คางนาย
‪บางทีมันก็ชอบหลุดงี้แหละ
‪สแตนลี่ย์ อย่า!
‪เช็ดเข้!
‪เจ็บขา
‪- เข้าใจระบบนี้ยัง ‪- ลูกฉันนะโว้ยไอ้หอก!
‪เหนื่อยงั้นเหรอ หัวใจสู้ไม่ไหวเหรอ
‪ยังสู้ได้อีกนานเว้ย
‪- เป็นไรไหม โดนตรงไหน ‪- ผมไหว
‪- เดี๋ยวก็หาย ‪- คุณพระ
‪แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก ‪นิดเดียวเอง เลิกร้องไห้ได้แล้ว
‪ระวัง!
‪เกือบเปียกน้ำลายแล้วไงล่ะ
‪หลบไป
‪- ผมดูแลตัวเองได้ ‪- เออ ดูแลได้ตายแหละ
‪- สุดตีน! ‪- นี่ อย่าใช้คำหยาบ
‪ไป
‪เรื่องอะไรจะไป เรากำลังชนะอยู่นะ
‪"นักรบที่กล้าหนีศึก ‪จะมีชีวิตรอดไปสู้ต่อในวันหน้า" จบนะ
‪- แม่งเห่ยว่ะ ‪- เออ รู้
‪อ้าวเฮ้ย เคลาส์เป็นชาวอามิชเฉย
‪- รู้แบบนี้เข้าใจทุกอย่างละ ‪- มันทำให้เข้าใจอะไรได้ไง
‪ก็ดูสิ ดูสถานที่นี้สิ
‪นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ขาดหายไปจากวัยเด็กฉัน
‪- นี่ เคลาส์ ‪- อะไร
‪รอเดี๋ยวนะ
‪เช็กดอพเพิลแก็งเงอร์แป๊บ รู้สึกแปลกๆ บ้างไหม
‪คันเนื้อคันตัว เหงื่อแตก ท้องอืด แนวนั้น
‪ไม่ ฉันรู้สึกดีมากเลย
‪ยกเว้นสังคังที่กล่องดวงใจ
‪แต่ทำไงได้เนอะ
‪โอเค โชคดีนะ
‪ว่าไงนะ นายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ
‪งานนี้นายต้องลุยคนเดียว
‪คนเดียวเหรอ
‪เออ ก็ได้
‪เออ ฉันไหว ทำได้
‪สวัสดีครับ
‪แม่
‪ไม่ใช่ คนอังกฤษ
‪ตรงนี้ไม่มีแม่คน
‪มีแต่กระต่าย
‪ขอโทษด้วยจริงๆ
‪ผมมาหาเรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์
‪ไม่มีเรเชล
‪อ้าว โอเค น่าเสียดายจัง
‪ถามหน่อยได้ไหมว่า ‪เธออาจอยู่ที่ไหน ผมอยากไปหา
‪ฉันบอกว่าที่นี่ไม่มีเรเชล
‪ทีนี้ก็เดินสับขาผู้ดี ‪กลับเข้าเมืองนายไปซะ อย่ามายุ่งกับเรา
‪อะเคร ไม่เห็นต้องโมโหทำหน้าไม่รับแขกเลย
‪คาเลบ ให้เขาพูดก่อนสิ
‪นายกำลังทำพวกผู้หญิงรำคาญ ‪และตอนนี้นายจะทำฉันฉุนแล้ว
‪ไม่ใช่นะ
‪ผู้หญิงไม่รำคาญผมซะหน่อย พูดเป็นเล่นไป
‪ผู้หญิงรักผมจะตาย
‪ให้ตายเถอะ เป็นบ้าอะไรของคุณ
‪ชาวอามิชต้องใจดีไม่ใช่เหรอ
‪นั่นคนนอกเข้าใจผิดไปเอง คนอังกฤษ
‪โอเค ก็ได้ ยอมแล้ว
‪ขอบอกไว้เลยนะ
‪คุณทำลายภาพลักษณ์ชาวอามิช ‪ในความคิดผมตลอดไป
‪ในนี้
‪พังหมดแล้ว
‪ไม่เป็นไร ซาราห์-เบธ มันไปแล้ว
‪ที่นี่สุดยอดไปเลย
‪เรารื้อห้องนั่งเล่นเก่าออกไปแล้วทำเป็นห้องนี้
‪นึกว่าโฮมเธียเตอร์ ‪กับสวนเซนแบบญี่ปุ่นน่าประทับใจแล้วนะ
‪แต่นี่มันอีกระดับนึงเลย
‪รู้ไหม
‪ฉันอยากให้อัมเบรลลา อคาเดมี่ ‪เป็นแบบนี้มาตลอด
‪พวกเธอทำกิจกรรมร่วมกันด้วย
‪พวกนายไม่เหรอ
‪ไม่ ไม่เชิง
‪น้องชายเราตาย
‪ตอนเรายังเด็ก
‪หมายเลขหก เบนของเรา
‪เสียใจด้วยนะ
‪อือ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนห่าอะไรแล้ว
‪ทุกคนมีเป้าหมายกันเอง
‪ต้องฉุดกระชากลากถูแทบตาย ‪กว่าจะขอให้ใครแคร์ได้
‪แล้วพอผ่านไปสักพัก ‪ฉันก็คงเลิกแคร์ไปด้วยเหมือนกัน
‪ทั้งเรื่องการฝึก ภารกิจ…
‪เรื่องการเป็นหมายเลขหนึ่ง
‪นายไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ที่จริงนายน่ารักมากเลย
‪ถ้าทำได้ ฉันอยากออกไปจากที่นี่ซะ
‪ทำไมไปไม่ได้ล่ะ
‪แล้วนายล่ะ
‪ก็จริง
‪ฉันรู้จักแต่บ้านหลังนี้มาทั้งชีวิต
‪และฉันรู้ว่าในโลกกว้างมีที่ที่ดีกว่านี้
‪และสักวันนึง ฉันอยากไปเห็นมันให้หมด
‪รู้ไหม…
‪ฉันเคยไปอยู่ดวงจันทร์ด้วยแหละ
‪ไงนะ เจ๋งมากเลย!
‪- คิดงั้นเหรอ ‪- ก็ใช่สิ ดวงจันทร์เนี่ยนะ
‪- โห ไม่เคยมีใครคิดว่าเจ๋งมาก่อนเลย ‪- ใช่
‪ดวงจันทร์ อือ
‪เล่าเรื่องครอบครัวของนายให้ฟังอีกหน่อยสิ
‪ก่อนที่พวกเขาจะบุกมาช่วยนายออกไป
‪พักที่ไหนกันเหรอ
‪ก็แค่โรงแรมจิ้งหรีดในเมือง ชื่อโรงแรม…
‪- เธอหว่านเสน่ห์หลอกฉัน ‪- ไม่ใช่นะ ลูเธอร์
‪แน่นอนสินะ ไอ้ลูเธอร์ โง่ฉิบหาย
‪- ว้าว คิดว่าดวงจันทร์เจ๋งเหรอ ‪- ไม่ใช่ ฉันไม่ได้จะ…
‪ฉันนี่มัน…
‪เบนอยากคุยด้วย
‪ไปอาบน้ำซะ
‪- ลูเธอร์ ฉันไม่ได้… ‪- สโลน
‪ไม่ต้องรู้ชื่อฉันหรอกจ้ะ
‪แต่ทุกๆ ครั้งที่เดินผ่านไป
‪เธอจ๋า ฉันอยากจะร้องไห้
‪น่าเสียดายเสียนี่กระไร
‪ฉันเข้าไปใน…
‪อะไร…
‪แม่งกูขอหยุดวันนึงไม่ได้ไงวะ
‪ฉันไม่แน่ใจว่าท่านโปรดปรานอันไหน
‪ก็ท่านสร้างเองทั้งหมดเลยนี่
‪ไง
‪โทษทีๆ
‪- ฉันไม่อยากมีปัญหา ‪- ไม่ๆ
‪นี่
‪คุณรู้จักเรเชลใช่ไหม
‪เธอเป็นน้องสาวฉัน
‪อ้าว
‪นี่
‪แล้วผมต้องไปหาเธอที่ไหน
‪พ่อหนุ่ม น้องฉันตายไป 30 กว่าปีแล้ว
‪อ้าว
‪แล้วตายยังไงเหรอ
‪เลือดออกในสมอง
‪ไม่ทรมาน ขอบคุณพระเจ้า
‪แล้วลูกชายเธอล่ะ
‪ลูกชายอะไร
‪เดี๋ยว เธอตายเมื่อไรนะ
‪เธอเสียเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
‪อ้าว
‪- เป็นอะไรไปเหรอ ‪- เปล่า นั่นก็แค่วัน…
‪นั่นวันเกิดผม
‪- ไอ้คนอังกฤษ วัวเราหายไปหมด ‪- คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
‪- อ้าว ‪- ไปเดี๋ยวนี้
‪ฟังนะ
‪นายรู้วิธีใช้กระเป๋าใช่ไหม
‪ครั้งสุดท้ายที่เคลาส์ลอง เขาไปโผล่เวียดนาม
‪และฉันจะพลาดอีกรอบไม่ได้ ‪วิคเตอร์ สาบานเลยว่าไม่ไหว
‪ฉันรู้
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪- นี่ ห้ามันกวนตีน… ‪- ใช่
‪แต่เขาไม่ได้ใจร้าย
‪พอเราบอกเขาว่ามันสำคัญกับเรา เขาจะช่วย
‪เขาต้องช่วยแน่ๆ
‪แต่ก่อนอื่นต้องเอากระเป๋ามาให้ได้
‪นี่ครับ
‪ห้า!
‪ช่วยสตาร์ตรถทีสิ
‪แม่เจ้า…
‪ฉิบหายละ ห้า!
‪สตาร์ตรถ!
‪ห้า สตาร์ตรถ!
‪เร็วๆๆ
‪- ทำไมนายเข้ากับใครเขาไม่ได้เลย ‪- พยายามแล้วจริงๆ
‪- เดี๋ยวก่อน ‪- รอแป๊บ
‪- เอานี่ไป ‪- คืออะไร
‪การตายของเรเชลมันไม่ปกติ ‪และไม่ได้มีเธอคนเดียว
‪มาเร็ว รีบขึ้นรถสิเคลาส์!
‪ดวงตาคุณเหมือนเธอเลย
‪- คนอังกฤษ ไปเร็ว ‪- เคลาส์ จะไม่รอแล้วนะ!
‪เคลาส์!
‪ไปสิ
‪เส้นเวลานี้มีแต่ปริศนาน่าฉงน
‪ฟังนี่นะ แม่ฉันตายที่นี่ก่อนฉันจะเกิดมาซะอีก
‪- เมื่อกี้ว่าไงนะ ‪- ฮื่อ
‪เขาไม่มาหรอก
‪ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
‪หรือไม่เขาก็เบี้ยวนัดนาย
‪เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
‪คุยกันแค่ 15 นาที รู้นิสัยเขาแล้วเหรอ
‪ที่นี่เราไม่ต้อนรับพวกแก
‪พูดว่าไงนะ
‪พูดว่าคุณยังอยู่ที่นี่เหรอ
‪อยากสั่งอาหารเลยระหว่างรอเพื่อนไหม
‪- เอาสิ ‪- ไม่
‪เดี๋ยวกลับมาแล้วกัน ไม่ต้องรีบ
‪- อัลลิสันเป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ฉัน…
‪ฉันไม่…
‪เล่าอีกเรื่องนะแม่
‪แคลร์ ลูกรัก
‪แม่ หนูอยากฟังนิทาน!
‪แม่ได้ยินข่าวลือว่าลูกง่วงมาก
‪อัลลิสัน เธอเป็นอะไรไป
‪แคลร์อยู่ไหน!
‪- ฉันต้องไปสูดอากาศข้างนอก ‪- นี่ จะไป…
‪มองอะไร
‪นี่
‪(สแปร์โรว์ อคาเดมี่ ‪อาชญากรรมคือปัญหา เราคือคำตอบ)
‪นี่ ฉันคุยกับคุณอยู่นะ
‪โทษที
‪อัลลิสัน
‪เป็นอะไรไหม
‪ไม่
‪ไปกันเถอะ
‪นายร้องขอความช่วยเหลือชัดๆ
‪ไม่ได้ร้องซะหน่อย
‪- ฉันเอามันอยู่หมัดหรอก ‪- นายหายใจไม่ออก
‪ดูท่าครอบครัวนายคงไม่มาช่วยเร็วๆ นี้นะ
‪อ๋อ พวกเขาคงแค่กำลัง ‪สรุปรายละเอียดแผนการ… อะไรงี้
‪อย่าเกร็งสิ นายไปได้
‪ทำไมปล่อย
‪เพื่อแสดงไมตรีจิต
‪แต่ฉันอยากฝากนาย ‪ส่งข้อความสำคัญมากไปบอกครอบครัว
‪ได้สิ
‪ปล่อยมาร์คัสเดี๋ยวนี้
‪แล้วถ้าพวกนายคนไหน ‪ทำร้ายเขาแม้แต่ปลายเส้นผม เราไปถล่มแน่
‪จัดการเรียบ
‪และฉันสัญญาว่าคราวหน้าเราจะไม่ใจดีแบบนี้
‪ฉันไม่ชอบโดนข่มขู่เลยจริงๆ เบน
‪ทำตามที่เราบอกซะ ไม่งั้น…
‪นกจะมุดสมองฉัน เข้าใจละ
‪อย่าลืมถุงของนาย
‪หวังว่าจะพอใจกับการได้มาพักที่นี่นะ
‪ขอโทษนะคะ
‪คือแบบ ใครเขาทำกัน มีที่ไหน
‪บ่นพึมพำเรื่องอะไรของนาย
‪ไลล่า
‪เอาสแตนมาทิ้งไว้กับฉัน ‪ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปี มันไม่ถูกต้องว่ะ
‪นายไปไข่ทิ้งไว้เอง ‪อย่าโทษเธอที่กรรมตามสนอง
‪หลุดประเด็นละ
‪แล้วประเด็นคืออะไร
‪เด็กมันทำฉันสะดุด
‪ฉันต้องสามารถตอบโต้ ‪ภัยอันตรายได้อย่างทันทีทันใด
‪จะไปทำงั้นได้ไงถ้าต้องมาเลี้ยงเด็ก 12 ขวบ
‪นายเป็นพ่อของเขา
‪ไม่มีหลักฐาน
‪อย่างน้อยนายก็มีลูก
‪ขออีกแก้วได้ไหม
‪โอเค ทุกคนมารวมตัวกัน
‪ทุกคน… อยู่ไหนกัน… ลูเธอร์อยู่ไหน
‪- ยังไม่เจอ ‪- จะไปรู้เหรอ
‪มีใครรู้ไหมว่า… งั้นช่างมัน ‪ตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นต้องเป็นห่วง
‪ปัญหาอะไร
‪นี่ไง
‪("เธอเป็นคนเดียวที่ได้ยินเสียง")
‪- พวกเขาเป็นใคร ‪- นี่คือแม่ของพวกเรา
‪(ยัง) ‪(เสียชีวิตที่…)
‪คนนี้ของฉัน
‪พวกเขาตายหมดแล้ว
‪พวกเขาตายในวันเดียวกัน ‪วันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
‪- นั่นวันเกิดเรานี่ ‪- ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
‪พวกเขาตายก่อนเราจะเกิด
‪งี่เง่าว่ะ ถ้าเราไม่ได้เกิดมา ‪แล้วมายืนอยู่นี่ได้ไง
‪- ก็นั่นแหละ ‪- นายบอกอะไรเราอยู่
‪ฉันกำลังบอกว่าตอนเรามาที่นี่ ‪เราสร้างปฏิทรรศน์ทางเวลาขึ้นมา
‪ไม่ใช่แค่ปฏิทรรศน์ทั่วไปนะ
‪นี่มันปฏิทรรศน์คุณตา
‪ปฏิทรรศน์คุณตาคืออะไรวะ
‪(พบศพผู้หญิงในโรงนา)
‪ลูเธอร์ นี่
‪เฮ้ย อะไร…
‪จัดการมันเลย ทีเจ
‪ไง เวร
‪- โอเค เอาไงต่อล่ะเนี่ย ‪- ทางนี้ ใช่
‪แค่ต้อง…
‪ใช่ โอเค
‪เอานี่ไปวางให้นะ
‪- เราต้องเงียบๆ ‪- เธอจะเอาอะไรกับฉัน
‪ฉันอยากจะขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้
‪นี่เล่นเกมปั่นหัวฉันอีกใช่ไหม
‪ไม่ นายไม่เข้าใจ
‪เราถูกจับตามอง
‪อะไร ใครมอง
‪ครอบครัวฉัน พวกเขาเป็นบ้า
‪แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่า ‪ทุกคำพูดออกมาจากใจจริง
‪เรื่องดวงจันทร์ก็ด้วยเหรอ
‪โดยเฉพาะเรื่องดวงจันทร์เลย
‪แล้ว…
‪ตอนนี้มีใครดูเราอยู่ไหม
‪ไม่มี แต่เราก็ควรจะ…
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล