BİR NETFLIX DİZİSİ
YEPYENİ BİR MEKÂN LÜKS OTELİN AÇILIŞI KALABALIK OLDU
Günaydın!
Herkese aydın değil.
KAYIP KÖPEK MR. PENNYCRUMB
Günaydın!
Ha siktir.
Siktir!
Eyvah!
Siktir!
Selam yabancı.
Selam.
BEVERLY HILLS, KALİFORNİYA
Bu mu yoksa bu mu?
Yok. Ben, Şemsiye Akademisi'nin
müzedeki hırsızları yakalamasını duymak istiyorum.
Yine mi?
Tamam.
Karanlık ve fırtınalı bir geceydi.
Claire? Annen geldi.
Anne?
Bu ne?
-Sen de kimsin? -Patrick?
-Anne! -Neler oluyor? Bu kadın kim?
Bebeğim nerede?
Gitmek için on saniyen var.
-Claire nerede? -Bayan, burada Claire yok.
-Çocuğu korkutuyorsun! -Üzgünüm. Ben…
Bu işte bir terslik var.
Büyük terslik var.
Geldik. Obsidiyen Oteli.
KENNEDY ALTILISI
Burada herkese kapımız açık.
HARGREEVES, ALLISON
HARGREEVES, KLAUS
LUTHER HARGREEVES AMERİKALI ÇİFT TARAFLI AJAN
VANYA HARGREEVES
SISSY COOPER, 1 EKİM 1989'DA OAKLAND, KALİFORNİYA'DA SAHTE İSİMLE ÖLDÜ
Bana hayatımda alıp alabileceğim
en güzel armağanı verdin.
Bana ilk kez yaşadığımı hissettirdin.
Yeniden umutlarımı yeşerttin.
Bu harika bir şey.
HER DURUMA UYGUN ESKİMEYEN SAÇ MODELLERİ!
İçine sıkıştığın kutuyu bile fark etmiyorsun.
Ta ki biri gelip seni çıkarana kadar.
-Buyurun? -Merhaba.
Teşekkürler.
Old Holland Yolu, Pensilvanya.
Burası resmen çöplük be.
Demek şu küçük suçlu senin oğlun.
İddiaya göre oğlum.
Çok komik.
Bir dakika, annesi kim?
-Lila. -Pardon?
-Lila burada mı? -Buradaydı.
Dün gece oğlanı bana kakalayıp sıvıştı.
-O kızı gözüm tutmamıştı. -Sakın…
Aslında aileden sayılır.
Bizi öldürmeye çalışıyordu. Daha dün.
Dediğim gibi, aileden işte. Diego, Lila geri gelecek mi?
Gelse iyi eder
çünkü şu an çok daha önemli işlerimiz var!
Sakin ol!
-Luther nerede? -Kimin umurunda? Koşuya çıkmıştır.
Saç kesimine bayıldım.
Dün gece Marcus'la konuştum.
Ne? Düşmanla mı konuştun?
-Tek başına mı? -Biri bir şey yapmalıydı.
Seni kim seçti Vanya?
Viktor olacak.
Viktor kim?
Ben. Hep Viktor'dım aslında.
Bununla sorunu olan var mı?
Hayır, bana uyar.
Evet, bana da. Süper!
Senin adına çok sevindim Viktor.
Ama doğru hatırlıyorsam bu ailenin sözcüsü sen değilsin.
Bakın, ortada sorun yok. Marcus bizi anlıyor.
O da bizim gibi savaş istemiyor.
Ne diyorsun? Bizi öldürmeye çalıştı!
-Lila da öyle ama ondan çocuğun var. -Konu o değil!
Anlaşma yaptık.
Beş'in çantasını verecek, biz de zaman akışından çıkacağız.
Bugün teslim için buluşacağız.
Şükürler olsun!
Acemi bir hamle. Herif seni kandırmış.
-Cidden mi? -Evet ama belki bunu kullanabiliriz.
Bunu onlara karşı kullanıp hepsini ortadan kaldırırız.
Diego, ne olursun dur.
Bugün hiçbir şey yapma.
Evladınla bağ kurmak hariç.
İddiaya göre evladım!
Çantayı alacağım,
sonra birlikte dönüp zaman akışını düzelteceğiz.
Bir yere gitmiyoruz! Bu gayet makul bir zaman akışı.
Bunu bir de Allison'a söyle.
Burada var olmayan kızının yasını tutuyor yukarıda!
Yerimize geçen hödükleri, küpleri, kuşları falan saymıyorum bile!
Size bir haberim var zekâ küpleri! Konu biz değiliz!
Etrafınıza bakın.
Fark etmediyseniz söyleyeyim, kıyamet yok.
Kıyamet kopmamış. Güneş parlıyor.
Kuşlar kuşluklarını yapıyor. Önemli olan bu.
Zamanla oynamayı bıraktık,
ben de resmen emekliye ayrıldım.
Tıraş losyonu mu sürmüş?
Endişeliyim.
Baksana. Buradan gitmeye ne dersin?
Yollara düşelim.
Neden bahsediyorsun?
Kırsal bir yerlerde biraz kalalım diyorum.
Sen ve ben, saçımızı savuran rüzgâr.
-Thelma ve Louise yollarda. -Sonunda ölüyorlar, biliyorsun.
El eleyiz,
hayatın tadını çıkarıyoruz küçük meleğim!
Dinle bak.
Dün gece Luther'ın osuruklarından az daha ölüyordum.
-Buradan çıkıp temiz hava almalıyız! -Peki, ilgimi çektin. Niye ben Klaus?
Çünkü emekli oldum dedin, emekliler bunu yapar.
-Eğlenmek hakkın değil mi? -Istakoz yok.
-Pardon? -Bir dakika önce üç ıstakoz vardı.
Evet, belki Chet onları sabah smoothie'sine katmıştır.
Şapşalın tekisin ama varım.
-Bırak! Çek elini! -Ne yaptığını gördüm!
Ne yapıyorsun be?
Oğlun pantolonuna üç tane mini kek tıkıştırdı.
Açık büfe bu! Ne istersem alırım!
Bu iş bende. Gel.
-Yavaş ol. -Kuralları konuşma zamanı.
Fiziksel saldırı olmasa mesela?
-Resmen… -Kes! Dinle beni.
Babam şerefsizin önde gideniydi.
Senin gibi bir veletken kendime bir söz verdim.
Çocuklarıma asla onun gibi davranmayacaktım.
Dur ne olur. Ağlayacağım.
Ama ben meşgul adamım, sorumluluğum büyük.
Beni yavaşlatmana izin vermeyeceğim.
Evet, şu an çok meşgul görünüyorsun.
Annen gelene kadar kalabilirsin, tamam mı?
Ama artık ahmakça haltlar yapmak yok
yoksa aramızda büyük sorun çıkar.
Bana bak.
Anladın mı?
Ahbap,
kulağın akıtıyor.
Şey…
Kulak ilacımı getirmeyi unutmuşum.
Amanın… Kulak ilacı mı?
Temizlemezsem irin sızıyor ve kedi kusmuğu gibi kokuyor.
Gel bakalım.
Nereye gittiğinizi sanıyorsunuz?
-Çocuk işleri. Hemen dönerim. -Hayır.
Gitme. Çantayı alana kadar aptalca bir iş yapma.
Ona patronluk taslama, tamam mı?
-Kim bu… -Hadi.
Yol için yanımıza içecek alırız.
-Bazen kafayı boşaltmak gerek. -Nereye gidiyorsunuz?
-Fareleri labirentten çıkarmak gerek. -Hadi. Çabuk.
Anne?
Niye herkes bana böyle diyor?
Neredeyim ben?
Akademi'desin şapşal. Herkes seni bekliyor.
Akademi mi?
İşte geldi.
Bize katılsana.
-Merak etme. Kimse zarar vermeyecek. -Smoothie?
Olur, sağ ol.
Çok açsındır.
Yok, yemesem daha iyi. Kaju ezmesi mi o?
Kaju ezmesi, ay çekirdeği ezmesi, badem ezmesi, tahin, Brezilya cevizi.
Vay be. Aslında var ya?
Şimdi sen söyleyince fark ettim, biraz içim kıyılmış.
-Keyfine bak. -Sağ ol.
Evet, Bir Numara'sın, biliyoruz
ama daha resmen tanışmadık.
Adım Ben, İki Numara.
Seni tekrar görmek çok güzel dostum.
Neden herkes bana öyle bakıyor?
Çünkü 15 yıldır ölüydün.
Ölü mü?
Ne demek ölü?
Uzun hikâye.
Neyse, ben Fei, Üç Numara.
Alfonso, cuatro.
Sloane. Beş, selam.
-Selam. -Ben Jayme, Altı.
Bu da tabii ki Christopher. Yedi Numara.
Ona aldırma. Bugün biraz cıvıklığı üstünde.
Hayatta anlamaz.
Bir dakika, ya Bir Numara?
-Ona ne olmuş? -Nerede o?
Biz de bilmek istiyoruz.
Bir oyun mu oynuyoruz?
Şemsiyeler ne oynuyor bilmem ama kaybedeceksiniz!
Bir Numara'mızı aldınız,
biz de seni aldık.
Marcus'ı mı almışız?
Bunu niye yapalım?
Savaş ilanı? Ölme isteği?
En son kız kardeşinle görülmüş.
-Hangisi? -Büyük güçleri olan ufaklık.
Vanya mı?
Şunu söyleyeyim,
birini kaçırmak Vanya'nın yapacağı iş değil.
Böyle dedim ama bu şeyleri genelde son öğrenen oluyorum.
Bir Numara'sın. Her şeyi bilmen gerekmez mi?
Evet. Öyle sanabilirsin.
Ama disiplin konusunda hep zayıftık.
Bizde herkes kafasına göre takılır.
Bakın.
Bu işin çözümü kolay bence.
Ben dönerim. Zaten açıkçası ailem de meraktan ölmüştür.
Adamınız ellerindeyse kılına zarar gelmeden gönderirim.
Kimse zarar görmez, sorun çıkmaz.
Ne dersiniz?
İyi mi?
Harika.
Acelen ne? Marcus dönene kadar kal.
Ailem beni almaya gelir.
Şahane.
Onlar gelene kadar keyfine bak.
Bu arada…
Unutmadan söyleyeyim, kaçmaya kalkarsan
Fei'in kuşları, gözlerini oyup kafatasının içine yuva yapar.
Süper.
Eğlenmek için neler yaparsın?
OBSİDİYEN OTELİ
Uyuyabildin mi?
Sana kahvaltı getirdim.
Aç değilim.
Yapma böyle. Bir şeyler yemelisin.
-Hepsi benim suçum. -Kes şunu. Hayır.
Dönersek bir şeylerin ters gidebileceğini biliyordum.
Bilmeme rağmen riske girdim.
Claire'le olmak için Ray'i terk ettim ama şimdi…
Claire hiç var olmamış gibi.
Fotoğrafı bile yok bende.
Bunu çözmenin bir yolu olabilir.
Ne demek istiyorsun?
Beş'in çantasını geri almaya çalışacağım.
Nasıl?
Bugün yine Marcus'la buluşacağım. Takas yapacağız.
Yine mi?
-Dün gece onunla görüştüm… -Yalnız mı? Aklın neredeydi?
Bir şey yapmam şarttı.
Senin için. Hepimiz için.
Ne var? Sen ne…
Gelmeyeceğimi sanıyorsan delirmişsin!
Seni yanımda istemediğimi sanıyorsan sen daha delisin.
Daha pes etme, tamam mı?
Ne zamandan beri iyimsersin?
Sanırım birkaç değişiklik yapıyorum.
Saç modelin.
Aslında ondan biraz daha fazlası.
Yolda anlatırım.
Tamam.
Berlin, sana geliyorum.
Hadi çalış aptal çanta.
Gitmeye hazırım!
Orospu! Kancık! Kaltak!
Siktir git!
Niye çalışmıyorsun lan
kancık karı!
Berlin'e gitmem lazım!
Siktir!
YOL ÜSTÜNDEKİ TURİSTİK YERLERİ KAÇIRMAYIN
Aslında bu o kadar da kötü değil.
Gördün mü? Sana demiştim.
Hayatım baskı altında geçti.
Babamın verdiği görevler,
Komisyon'a çalışmak, kıyametten sonra hayatta kalmaya çalışmak.
Her an yeni bir felaketin gelmesini bekliyordum.
-Nefes almak güzel. -Aferin sana.
Emeklilik sana yarıyor.
Az daha unutuyordum.
Yolumuzdaki tüm turistik yerleri işaretledim.
Bunlara vaktimiz olacağını sanmıyorum.
Ricky's Bakery'nin turtaları ödüllüymüş.
İki saniye açıklamama izin versen…
Bu işte… Yapma…
Beni dinle. İki saniye sus. Sadece iki saniye, tamam mı?
Peki, kulağım sende.
Pensilvanya'ya gidişimizin nedeni
benim
biyolojik annemi bulmak.
-Pardon? -Üzgünüm, tamam mı?
Duygusal destek için birinin gelmesi gerekiyordu.
Destekmiş. Ben senin köpeğin miyim?
Söylersem gelmeyeceğini biliyordum, ne yapsaydım?
Haklısın, gelmezdim. Neden biliyor musun?
-Çünkü emekli olacaktım ben! -Biliyorum.
Dertsiz bir yolculuk olacaktı bu.
Hâlâ olabilir bebeğim.
Yumak mı? Klaus, dön.
-Yumak! Dön! -Ne? Beş!
En iyi yerlerden biri bu! Hadi!
-Beş, öleceğiz! -Umurumda değil!
Beş, bırak şunu!
Yumağı görmezsek anneni de görmeyiz!
-Niye önceden söylemedin? -Söylemedim… Yani ben…
-Fark etmediğime inanamıyorum. -Nasıl fark edecektin?
-Yine de kendimi pislik gibi hissettim. -Bak… İki saniye susar mısın?
Bilemezdin çünkü…
Ben de tam bilmiyordum.
Sissy'yle olmak…
Bilemiyorum. Sissy içimde bir şey açtı.
Gerçek benliğimden kaçarsam hiç özgür olamayacağımı gösterdi.
Onu kaybettikten sonra fark ettim ki…
…artık o kutunun içinde yaşayamam.
Yaşamayacağım.
Aynalardan hep nefret etmişimdir.
Kimse kendinden memnun değil sanırdım.
Galiba bu doğru değil, değil mi?
Şimdi ne görüyorsun?
Kendimi.
Sadece kendimi.
Bana güvenip açıldığın için sağ ol.
Sen ailenin bir parçasısın Viktor.
Tamam mı?
Ne olursa olsun sana sevgim azalmaz.
Hadi gel.
Biliyor musun,
neden bilmem ama daha büyük olur sanmıştım.
Bana epey büyük geldi.
Asıl soru şu.
Öz annenin Pensilvanya'da olduğunu nereden biliyorsun?
İki haftalık bir âlemin sonundaydım,
tam tarihi bilemiyorum
çünkü Xanax'ları fitil gibi sokuyorduk falan.
Ama Amy Whinehouse o ara liste başıydı.
O zaman herhâlde 2005-2009 arası falan.
Babamın ofisine daldım, kasa anahtarını arıyordum
çünkü çalınabilecek her şeyi Pogo kilit altına almıştı.
Ama onun yerine kullanılmış çek koçanlarında
aile tarihimize ait bir hazine buldum.
Rachel Herschberger mı?
3,000 DOLARLIK ÇEK
Bir şey yapamayacak kadar berbat hâldeydim ve annemi aramaktan korktum.
Ama hep aklımın bir köşesindeydi,
beni niye 3,000 dolara sattığını hep merak ettim.
Yani 5,000 dolara satamaz mıydı? Ya da 6,000 dolara?
Benim annemle ilgili bir şey gördün mü?
Hayır, üzgünüm.
-Niye şimdi? -Ne zaman olacaktı?
Babam evlatlıktan reddetti. Grace o Grace değil. Ben yok.
Bu aptal ailede büyümeseydim kim olacağımı öğrenmek için
gayet iyi bir zaman gibi geldi.
Bizimkine aile diyebilir miyiz?
Yok. Bizimki daha çok…
Huysuz Suçlular Enstitüsü. Üstelik başarılı da değiller.
Hem aile nedir ki? Nedir?
Dev bir yumak gibi bir şey,
hem de çözülemeyecek türden.
Hayatım boyunca yokuş yukarı ittiğim dev bir mecburiyet yumağı.
Yaşlandıkça daha da büyüyor.
-Çözmeye çalıştıkça da… -Tepeden aşağı yuvarlanıyor…
-Ne anlamı var? -Ne anlamı var?
Baksana, iyi ki benimle geldin.
Sen iyi bir kardeşsin.
Tamam. Hadi şimdi sen de beni öv.
Gel gidip aptal anneni bulalım.
Ben de seni seviyorum küçük dansçı!
Çabuk ol, tamam mı? Otele dönmemiz gerek.
-Doğru ilacı bulmalıyım. -Jenerik bir ilaç al işte.
Hiç jenerik ilaç kullandın mı?
Hayır. Çünkü her heyecanlandığımda kulak suyum fışkırmıyor.
Lafımı dinle. Kendi markam lazım.
Jayme, bana abur cubur al.
Buldum…
-Git dışarıda bekle. -Niye?
Şu kerizi pataklayacağım.
-Merak etme. Sana destek atarım. -Git.
Ne acayip tesadüf!
Buradaki tek acayip sensin koca oğlan.
-Beni takip mi ettin? -Kendini bir şey sanma.
Hemen defol yoksa fena tepelerim.
Elinden geleni yap şişko.
Ha siktir!
Biliyorum. Çok fena oluyor, değil mi?
Kahretsin!
Ahbap, çenen.
Bazen öyle oluyor.
Stanley, hayır!
Lanet olsun!
Bacağım!
-Nasıl olduğunu anlamadın mı daha? -O benim çocuğum lan!
Yoruldun mu? Kalbin mi tuttu?
Alakası yok.
-İyi misin? Nerene geldi? -İyiyim!
-Bir şey yok, geçer. -Aman be!
İyisin. Bir şey yok. O kadar kötü değil. Ağlama.
Dikkat et!
Kız sana tükürecekti.
Çabuk! Eğil!
-Başımın çaresine bakabilirim! -Evet, tabii.
-Böyle koyarlar! -Ağzını topla!
Hadi gel.
Ne? Olmaz! Canlarına okuyorduk!
"Dövüşü zamanında bırak ki yenilerine ömrün kalsın." Tamam mı?
-Amma boktan laf. -Evet.
Vay anasını! Klaus Amish çıktı, iyi mi!
-Bu her şeyi açıklıyor. -Neyi açıklıyor acaba?
Çünkü baksana! Şuraya bak!
Çocukluğumda eksik olan her şey.
-Klaus? -Efendim?
Bir dakika bekle.
Doppelgänger kontrolü. Bir tuhaflık var mı?
Kaşıntı, terleme, gaz falan?
Hayır, çok iyiyim.
Apış aramdaki eski kaşıntı hariç. Ama ona yapacak bir şey yok.
Peki, iyi şanslar.
Ne? Bir dakika, sen gelmiyor musun?
Bunu yalnız yapmalısın.
Yalnız mı?
Peki, tamam.
Evet, yapabilirim tabii.
Merhabalar.
İyi akşamlar.
Anne.
Hayır İngiliz.
Burada anne yok.
Sadece tavşanlar var.
Çok özür dilerim.
Rachel Herschberger'ı arıyorum.
Rachel yok.
Peki, hay aksi.
Onu nerede bulabilirim? Onu bulmaya çalışıyorum.
Burada Rachel yok dedim.
Havalı botlarınla şehrine dön ve bizi rahat bırak.
Peki, tamam. Hemen hararetlenmeye gerek yok.
Caleb, çocuk konuşsun.
Kadın milletini rahatsız ediyorsun, şimdi beni de ettin.
Yok canım…
Kadın milletini rahatsız etmem. Şaka mı bu?
Kadın milleti bana bayılır.
Aman be! Senin derdin ne?
Sizin nazik olduğunuzu sanırdım!
Buna yanlış kanı diyoruz İngiliz.
İyi, tamam. Peki!
Ama şunu da bil,
kafamdaki Amish imajını yerle bir ettin!
Burası.
Mahvoldu!
Bir şey yok Sarah-Beth. Gidiyor.
Burası inanılmaz!
Eski salonu yıktırıp bunu yaptırdık.
Ev sineması ve Zen bahçesi etkileyiciydi
ama bu artık üst seviye!
Biliyor musun,
Şemsiye Akademisi'nin de hep böyle olmasını istemiştim.
Birlikte bir şeyler yapıyorsunuz.
Siz yapmaz mısınız?
Yok, pek yapmayız.
Kardeşimiz öldü.
Daha çocuktuk.
Altı Numara. Bizim Ben.
Çok üzüldüm.
Ondan sonra kimse bir şeyi takmaz oldu.
Herkes kendi işine bakıyordu.
Onlara bir şeyleri önemsetmek çok zor.
Ben de bir süre sonra hiçbir şeye aldırmaz oldum galiba.
Eğitim, görevler…
Bir Numara olmak.
Hiç beklediğim gibi çıkmadın.
-Çıkmadım mı? -Hayır, çıkmadın.
Gerçekten çok tatlısın.
Elimden gelse buradan hemen giderim.
Neden yapamıyorsun?
Sen neden yapamadın?
Haklısın.
Hayatım boyunca bu evden başka yer tanımadım.
Dünyada daha iyi yerler var, biliyorum.
Bir gün hepsini görmek istiyorum.
Biliyor musun…
Ben Ay'da biraz vakit geçirdim.
Ne? Bu süper!
-Öyle mi düşünüyorsun? -Evet! Ay bu!
-Tanrım. Kimse bunu süper bulmuyor. -Öyle!
Ay, evet!
Bana ailenden biraz daha bahsetsene.
Birazdan gelip seni kurtarırlar.
Nerede kalıyorsunuz?
Şehir merkezinde dandik bir otel. Adı…
-Cazibenle laf almaya çalışıyorsun. -Hayır.
Hayır, tabii. Luther, ne aptalsın!
-Vay be! Ay gerçekten süper mi sence? -Hayır, öyle…
Ben ne…
Ben konuşmak istiyor.
Git, temizlen.
-Luther, ben aslında… -Sloane.
Adımı bile bilmiyorsun
Ama her yanımdan geçtiğinde
Gözlerim doluyor kızım
Ayıp böyle ağlamak
Girerim oraya…
Bu ne?
Bir gün olsun huzur bulamayacak mıyım be!
En çok hangisini sevdiğini bilmiyordum.
Hepsini sen yarattın.
Baksana!
Çok pardon!
-Bela istemiyorum. -Hayır!
Baksana.
Rachel'ı tanıyorsun, değil mi?
O benim kardeşim.
Öyle mi?
Vay be.
Peki onu nerede bulabilirim?
Genç adam, Rachel öleli 30 yıldan çok oldu.
Öyle mi?
Nasıl öldü?
Beyin kanaması.
Tanrı'ya şükür, tık diye gitti.
Oğluna ne oldu?
Ne oğlu?
Bir dakika. Rachel ne zaman ölmüştü?
1 Ekim 1989'da öldü.
-Ne oldu? -Hayır, sadece o gün benim…
Benim doğum günüm.
-İngiliz, inekler kayıp. -Gitmen lazım.
-Eyvah! -Hemen git!
Baksana.
Çantayı kullanmayı biliyorsun, değil mi?
Klaus son denediğinde kendini Vietnam'da buldu.
Bir hata daha kaldıramam Viktor.
Biliyorum.
Ben de.
-Bak, Beş az şerefsiz değildir. -Evet.
Ama o bir canavar değil.
Bunun bizim için önemi anlatırsak yardım eder. Etmeli.
Ama önce çantayı almalıyız.
Al bakalım.
Beş!
Arabayı çalıştır!
Amanın…
Siktir! Beş!
Arabayı çalıştır!
Beş! Arabayı çalıştır!
Acele et!
-Neden kimseyle anlaşamıyorsun? -Denedim. Gerçekten. Denedim!
-Bekle! -Bir saniye!
-Al bunu. -Ne bu?
Rachel'ın ölümü sıra dışıydı, başka ölenler de vardı.
Hadi! Arabaya bin Klaus!
Gözleriniz aynı.
-İngiliz, git! -Klaus, ya şimdi ya hiç!
Klaus!
Git hadi!
Bu zaman akışı sırlarla dolu.
Şuna bak, annem ben doğmadan ölmüş!
-Ne dedin sen? -Evet.
Gelmeyecek.
Bir terslik var herhâlde.
Ya da seni ekiyor.
Öyle biri değil.
On beş dakika gördüğün adamı çözdün mü?
Senin gibileri buraya almıyoruz.
Ne dedin sen?
Hâlâ buradasınız dedim.
Arkadaşınızı beklerken sipariş vermek ister misiniz?
-Evet. -Hayır…
Birazdan gelirim. Acele etmeyin.
-Allison, iyi misin? -Ben…
Bir hikâye daha anne.
Claire, canım.
Anne, hikâye istiyorum!
Bir söylenti duydum, çok yorgunmuşsun.
Allison, söylesene. Ne oluyor?
Claire nerede?
-Biraz hava almam lazım. -Dur! Nereye gidiyorsun?
Ne bakıyorsun?
Hop!
Sana söylüyorum!
Pardon!
Allison?
İyi misin?
Evet.
Gidelim.
Resmen yardım çığlıkları atıyordun.
Çığlık atmıyordum.
-Herifi tepeliyordum. -Nefesin kesilmişti…
Anlaşılan ailenin geleceği yok.
Yok canım, son detayların üstünden geçiyorlardır…
Rahat ol. Gidebilirsin.
Neden?
İyi niyet gösteriyoruz.
Ama ailene çok önemli bir mesaj iletmeni istiyorum.
Evet, elbette.
Marcus'ı bırakın.
Onun kılına zarar verirseniz peşinizi bırakmayız.
Tek tek hepinizin.
Bir dahaki sefere de böyle misafirperver olmayız.
Tehdit edilmeyi hiç sevmem.
Dediğimizi yapacaksın yoksa…
Kuşlar. Beynime girer. Anladım.
Eşantiyon çantanı unutma.
Umarım keyif almışsındır.
Bakar mısınız?
Yani böyle yapılır mı? Hiç yapılır mı?
Ne geveliyorsun?
Lila.
Bunca yıl sonra Stan'i bana kakaladı. Böyle olmaz.
Yaptığın işin sonuçları için onu suçlama.
Mesele o değil.
Neymiş peki mesele?
Oğlan özgürlüğümü kısıtlıyor.
Tehlikeye anında tepki verebilmem gerek.
12 yaşında bir çocuğa dadılık yaparken nasıl olacak?
Sen onun babasısın!
İddiaya göre babasıyım.
En azından bir çocuğun var.
Bir tane daha alabilir miyim?
Toplanın millet.
Neredeler? Luther nerede?
-Hiç görmedim. -Kim bilir?
Kimse onu… Neyse. Dert edecek daha büyük sorunlarımız var.
Ne gibi?
Bu.
KASAP OLAYI AÇIKLANAMADI
-Kim bunlar? -Bunlar annelerimiz.
GENÇ ÖLÜMLER
Bu benim annem.
Hepsi ölmüş.
Hepsi aynı gün ölmüş.
1 Ekim 1989'da.
-Doğum günümüz. -Artık değil.
Hepsi biz doğmadan ölmüş.
Çok saçma. Doğmadıysak nasıl var olabiliriz?
-Aynen öyle! -Ne diyorsun?
Diyorum ki buraya atladığımızda bir zaman paradoksu yarattık.
Sıradan bir paradoks da değil.
Bu, dede paradoksu.
Dede paradoksu da ne?
KADIN AHIRDA ÖLÜ BULUNDU
Luther! Baksana!
Vay canına! Bu ne…
Yakala TJ.
Selam. Kahretsin.
-Peki. Nasıl yapalım? -Böyle. Evet.
Sadece şöyle…
Evet. Tamam.
Şunu alayım.
-Sessiz olmalıyız. -Benden ne istiyorsun?
Olanlar için özür dilemek istedim.
Bu da oyunlarından biri mi?
Hayır, anlamıyorsun. İzleniyorduk.
Ne? Kim izliyordu?
Ailem. Ailem delidir.
Ama bilmeni isterim ki söylediğim her şey doğruydu.
Ay konusunda bile mi?
Özellikle Ay konusunda.
O zaman…
Şu an izleniyor muyuz?
Hayır. Ama tabii…
Alt yazı çevirmeni: Ece Eroğlu