‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪มาตรการรับมือปฏิทรรศน์
‪คู่มือฉบับสมบูรณ์ของเดอะ คอมมิชชั่น ‪สำหรับเหตุการณ์วิกลภาพทางเวลา
‪บทที่ 68 "ปฏิทรรศน์คุณตา"
‪ที่นิวเจอร์ซีย์ ปี 1953
‪เอลเมอร์ เทเทลแมนเกลียดคุณตาของเขา
‪เอลเมอร์โทษตาไปซะทุกเรื่อง
‪ทั้งความเจ็บปวดของแม่ การตายของพ่อ
‪และชีวิตอมทุกข์ของตัวเขาเอง
‪ต้องให้ฉันพูดอีกกี่รอบ ฉันไม่กินถั่วโว้ย!
‪ถ้าอาหารที่หนูทำให้ ‪มันไม่ถูกปาก พ่อก็ไปทำเองสิ!
‪นี่อาจเป็นแค่ ‪เรื่องราวน่าเศร้าธรรมดาๆ เกี่ยวกับซุป
‪เสียแต่อย่างเดียว
‪(ปี 1955)
‪เอลเมอร์กำลังจะคิดค้น…
‪การเดินทางข้ามเวลา
‪เอลเมอร์ตัดสินใจแล้วว่า ‪หากชีวิตเขาจะมีความสุขในอนาคตได้
‪เขาต้องย้อนเวลากลับไป…
‪(ปี 1905)
‪แล้วฆ่าคุณตาซะ
‪ซิดนีย์ เทเทลแมนใช่ไหม
‪ผมเอง
‪เอลเมอร์ทำภารกิจสำเร็จ
‪แต่เขาได้ทำพลาดมหันต์
‪เขาย้อนเวลากลับไปไกลเกิน
‪(ปี 1925)
‪เธอสวยมากเลย
‪พี่ขา!
‪คืองี้นะ พอเขาฆ่าคุณตาในปี 1905
‪ก็ทำให้แม่ของเอลเมอร์ ‪ไม่มีตัวตนและไม่ได้ไปเจอพ่อในปี 1925
‪ซึ่งส่งผลให้ตัวเอลเมอร์เอง ‪ไม่เคยได้เกิดมาตั้งแต่แรก
‪เอลเมอร์ฆ่าคุณตาของตัวเอง ‪ทำให้แม่ไม่เคยเกิดมา
‪แต่ถ้าแม่เขาไม่เคยเกิดมา ‪เอลเมอร์ก็ไม่มีตัวตนแล้ว
‪แต่ถ้าเอลเมอร์ไม่มีตัวตน
‪แล้วเขาจะไปฆ่าคุณตาได้ยังไงกัน
‪วนไปวนมาแบบนี้ไม่รู้จบ
‪เอลเมอร์ได้สร้างปฏิทรรศน์ขึ้นมา
‪ปฏิทรรศน์คุณตา
‪ปัญหาที่ร้ายแรงที่สุด
‪ในคู่มือมาตรการรับมือปฏิทรรศน์ ‪ของเดอะ คอมมิชชั่น
‪เรื่องราวนี้ไม่ใช่เรื่องจริง
‪แต่ถ้าหากเกิดขึ้นจริง เอลเมอร์จะทำให้
‪เวลา ปริภูมิ และสิ่งมีชีวิตทั้งมวล ‪ตกอยู่ในภยันตรายร้ายแรง
‪- เก่งมาก ‪- ยอดเยี่ยม
‪อย่าทำตัวเป็นเอลเมอร์
‪เยี่ยมมาก
‪ที่ผ่านมาถือว่าเราโชคดี
‪ด้วยความช่วยเหลือจากทุกท่าน ‪ที่สอดส่องต่อเนื่อง
‪และใช้ความรุนแรงเชิงกลยุทธ์เล็กน้อย
‪เดอะ คอมมิชชั่นจะป้องกัน ‪ไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอย่างแน่นอน
‪มิเช่นนั้นแล้ว พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย
‪สุดยอด
‪ไปสิ ไป
‪ฉันจะได้เจอเธออีกเมื่อไร
‪ไปสิ เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นหรอก
‪ให้เหรอคะ
‪เดี๋ยว จ่ายก่อนสิ
‪คืนนี้บรรยากาศดีนะครับ
‪(แผงหนังสือพิมพ์ฟินช์สแควร์)
‪- เออ เท่าไรครับ ‪- สองเหรียญ
‪สอง
‪(ถุงยางวัลฮัลลา)
‪แล้วก็…
‪ขอซื้ออันนู้นด้วย
‪ถุงยางเหรอ
‪ไว้มีเซ็กซ์
‪ตอนนี้ผมได้มีกับเขาแล้ว
‪รับอย่างอื่นอีกไหม
‪อย่างอื่นเหรอ
‪อ้าว เข้
‪นี่ เมื่อกี้เห็น…
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪- งงว่ะ ‪- ช็อกมาก
‪ก็มีคนไปฆ่าแม่เรา เราเลยไม่น่ามีตัวตนได้
‪แต่เห็นชัดว่าเรามีตัวตน
‪และจักรวาลรับไม่ได้ ซึ่งเป็นปัญหา
‪ปัญหาใหญ่เลย
‪สแตนลี่ย์ นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่นคาราเต้นะ!
‪ก็แม่บอกว่าต้องฝึก
‪- แม่พูดไม่ผิดหรอก แกห่วยแตก ‪- ผมช่วยพ่อไว้ก็แล้วกันมะ
‪เดี๋ยวก่อนนะ ห้า เราสร้างปฏิทรรศน์ขึ้นมา
‪- แปลว่าอะไร ‪- พูดยาก
‪ก่อนหน้านี้เป็นเพียงทฤษฎี ‪แต่อะไรๆ มันเริ่มจะหายไปทีละอย่าง
‪เช่นอะไร
‪ตอนนี้เหรอ
‪ก็ล็อบสเตอร์
‪แล้ววัวก็หายไปเป็นโขยง
‪ฉันมีลางว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
‪มีลางงั้นเหรอ เกษียณแล้วไม่ใช่เหรอ
‪อยากเกษียณเป็นที่สุด
‪นายจะลากเราไปฝ่านรก
‪แค่เพราะคันไม้คันมืออยากเจอวันสิ้นโลก
‪ทิ้งให้เรารับมือกับผลลัพธ์อยู่เรื่อยไม่ได้นะ
‪นายไม่ใช่หัวหน้า
‪ได้ ฉันเป็นคนส่งสาร
‪และฉันบอกเธออยู่เนี่ยว่ากำลังจะเกิดเรื่องร้าย
‪งั้นบุกไปจัดการพวกสแปร์โรว์ ‪ชิงกระเป๋าคืนมา แล้วกลับบ้านกัน
‪นี่คือบ้านของเรา อัลลิสัน ยอมรับซะที
‪พอกันที ฉันจะฟ้องแม่แก
‪เดี๋ยว ไลล่าอยู่ไหน
‪อาบน้ำอยู่ ผมบอกไปว่าอยู่กับเราได้
‪เดี๋ยว ไลล่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร
‪ห้า จะไปไหน
‪ไปคุยกับคนที่เป็นกบในกะลาแค่พาร์ตไทม์
‪อย่าไปสิห้า อย่าไปนะ
‪ไม่ เคลาส์ ฉันจะไป
‪เรื่องพวกนี้เขาก็แม่นมาตลอดนะ ‪ฉันว่าเราควรรับฟัง
‪ได้ ขอถามอะไรหน่อย
‪คอบร้าไค! ใช่
‪ทำไมพวกนายถึงใจไม้ไส้ระกำ ‪ไม่แคร์แม่ๆ เราที่ถูกฆ่าตายเลยล่ะ
‪เคลาส์ แม่คนเดียวที่เรารู้จัก ‪ต้องเสียบปลั๊กชาร์จไฟ
‪เหรอ แต่นี่เป็นแม่แท้ๆ ของฉัน
‪แม่ชื่อเรเชล และฉันตาเหมือนแม่
‪เห็นมะ
‪แคร์หน่อยสิ
‪เราต้องสืบว่าใครเป็นคนทำ ‪นี่เรื่องสำคัญ เรื่องนี้ใหญ่สุด
‪- ต้องการแค่นั้นเหรอ ‪- ใช่
‪เพราะชัดมากว่าพ่อทำ พ่อรู้ว่าเราเกิดที่ไหน
‪พ่อเกลียดเราเมื่อปี 1963 ตู้ม ฆ่าทิ้ง
‪นายคิดว่าพ่อจะฆ่าคนบริสุทธิ์ได้ลงคอเหรอ
‪- แน่นอน ‪- ศพกองเป็นภูเขา ไอ้น้อง
‪เออ คงจริงอย่างว่า
‪มาประชุมสายไปไหม
‪ฉันถูกพวกสแปร์โรว์จับไปเป็นตัวประกัน
‪ไงนะ
‪เดี๋ยว ไม่เอะใจกันเลยเหรอ
‪- เอะใจสิ ตายแล้ว ‪- ดีใจที่นายปลอดภัยกลับมา
‪- เลิกโกหกเหอะ ‪- เราเป็นห่วงสุดๆ
‪เออๆ ปลื้ม
‪- พวกนั้นทำร้ายนายไหม ‪- พวกสแปร์โรว์น่ะเหรอ
‪เปล่าเลย เขาเป็นเจ้าบ้านที่ดีมาก
‪ที่จริงพวกเขาน่ารักมากนะ
‪แล้วพวกนายควรไปเห็นฟิตเนส ยืนหนึ่งเลย
‪ฉันว่าพวกเราเข้าใจพวกเขาผิดมาโดยตลอด
‪(สแปร์โรว์ อคาเดมี่)
‪โดนลักพาตัวแล้วยังจะชมเนอะ
‪พวกมันจะเอาอะไร
‪มาร์คัส เขาหายตัวไป
‪- อยากได้เขาคืน สภาพเดิม ‪- เขาไม่อยู่กับเราซะหน่อย
‪อ้าว แย่จัง
‪แอบหวังให้รีบแก้โจทย์นั้นเร็วๆ ‪จะได้ไปต่อที่โจทย์ข้อสองทันที
‪ผู้คนหายตัวไป
‪- เอ่อ คือลมพัดร่วง ‪- เด็กนี่ใคร
‪เข้ามาทำบ้าอะไรในนี้
‪โกนฝอยทองย่ะ ไอ้เด็กโรคจิต
‪อย่าหลงตัวเองเลยไลล่า
‪ฉันชอบผู้หญิงที่ไม่มี ‪แนวโน้มจะฆ่าฉันขณะหลับมากกว่า
‪เราเรียนรู้นิสัยกันและกันมากขึ้นเยอะเลย
‪โอเค พอแล้ว
‪ลืมสนิทเลยว่าโคตรเกลียดนาย ไอ้จิ๋วตูดหมึก
‪ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกัน ไลล่า
‪ถึงแม้ฉันจะชอบประมือกับเธอ
‪แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่า
‪เหรอ เรื่องอะไร
‪เธอรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับปฏิทรรศน์คุณตา
‪ฉันก็อ่านคู่มือฝึกเล่มเดียวกับนายไหม
‪- ทำไม ‪- เพราะมันกำลังเกิดขึ้น
‪- ล้อเล่นใช่ไหม ‪- เอากระเป๋ามาให้ฉัน
‪ฉันต้องไปถามเฮิร์บ ‪ว่าปล่อยให้เรื่องมันวายป่วงขนาดนี้ได้ไง
‪อยู่ข้างชุดชั้นในฉันตรงนู้น ขว้างมาให้ทีสิจ๊ะ
‪ไลล่า
‪ทำไมเธอถึงมีกระเป๋าตั้งสองใบ
‪อันนึงของนาย จิ๊กมาจากพวกสแปร์โรว์
‪เอาสิ ลองใช้ดู
‪ก่อนอื่นเราจะลองของนาย
‪เสร็จแล้วค่อยลองของฉัน
‪อือ
‪นี่มันไม่จริงใช่ไหม
‪โอกาสที่กระเป๋าจะเสียสักใบ ‪มีแค่หนึ่งในหลายล้าน แต่สองใบ…
‪แทบเป็นไปไม่ได้ ใช่
‪แล้วมันแปลว่าไงล่ะ
‪จุดจบของโลกงั้นเหรอ
‪โอ๊ย แย่กว่านั้นเยอะ
‪มันแปลว่าเราสองคนต้องร่วมมือกันซะแล้ว
‪ชิบ
‪วินัย แกหัดมีวินัยซะบ้าง
‪ตอนอายุเท่าแก ฉันตื่นตั้งแต่ไก่โห่
‪ตื่นมาฝึกฝน ขัดเกลาทักษะ
‪ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันได้เติบโตเป็นชายชาตรี
‪ชายชาตรีเขาใส่กางเกงรัดติ้วกันเหรอ
‪ไลล่า เอาเจ้าเด็กนี่ไปด้วย
‪- เข้าไปทำบ้าอะไรในนั้น ‪- อาบน้ำ
‪- ด้วยกันเหรอ ‪- โอเค
‪ดิเอโก ไม่มีเวลาให้นายหึง ‪ฉันกับไลล่ามีเรื่องสำคัญต้องทำ
‪- เดี๋ยวสิ อะไรจะไปสำคัญกว่าครอบครัว ‪- ไงจ๊ะ
‪จุดจบของโลกไงไอ้โง่
‪ไลล่า
‪อะไรจะสำคัญกว่าเราได้อีก
‪ไม่มีคำว่า "เรา" แล้วดิเอโก
‪มานี่หน่อย
‪- หมายความว่าไง ‪- สำหรับนาย มันเพิ่งจะไม่กี่วัน
‪แต่สำหรับฉัน เวลาผ่านไป ‪สิบกว่าปีแล้ว ฉันมูฟออนแล้ว
‪ขึ้นเตียงกับคนอื่นมาเยอะ เยอะมาก
‪สายสัมพันธ์เดียวที่ยังไม่ขาด ‪คือสายสัมพันธ์กับลูก
‪เพราะงั้นอย่าทำเสียเรื่องล่ะ
‪เดี๋ยวสิ แล้วฉันต้องเอาเด็กไปทำอะไรล่ะ!
‪ชีวิตฉันก็มีเรื่องสำคัญเหมือนกันนะ!
‪ไม่จริงหรอก
‪เอาไปคิดเอง ดิเอโก เป็นพ่อให้ลูก
‪"เยอะมาก" นี่กี่คนวะ
‪รับรองว่าเยอะกว่าพ่อแล้วกัน
‪จู่ๆ ผู้คนบนถนนก็หายไปหมดเลยเหรอ
‪ไม่ถึงกับทุกคน แค่ครึ่งนึง
‪ห้าก็บอกแล้วนะว่าสัตว์หายไป
‪โอเค ตอนนี้คือคนที่หายไป
‪วันนี้มาร์คัสก็นัดเจอเรา แต่เขาไม่ไปตามนัด
‪คิดว่าไอ้คุณตานั่นมันกินมาร์คัสเข้าไปเหรอ
‪ที่แน่ๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะ
‪เจริญ ไอ้พวกสแปร์โรว์ขาโหด ‪คิดว่าเราเอาหมายเลขหนึ่งมันไปอีก
‪เราไม่มีวันได้กระเป๋าคืนมาแน่ๆ
‪โอเค ถ้าหาก…
‪ถ้าหากเราบอกไปตรงๆ ล่ะ
‪มาร์คัสหายตัวไปและเราอาจมีส่วนผิดอยู่บ้าง
‪คงจบดีแหละ มันคงจัดปาร์ตี้ให้เลย
‪เขาต้องจัดปาร์ตี้ได้มันส์มากแน่ๆ
‪ฟังนะ มาร์คัสยินดีจะคืนกระเป๋าให้เราแล้ว
‪ถ้าคนอื่นในบ้านเขาเปิดใจได้สักครึ่งของเขา
‪เราก็อาจจะตกลงกันได้ เอากระเป๋าคืนมา
‪เออ โอเค
‪งั้นถ้าจะไปที่นั่นกัน ฉันก็ควรไปด้วย
‪ไปคุ้มครองไง
‪ชิ
‪อย่ามาเนียน สต็อกโฮล์ม
‪นายอยู่ที่นี่
‪- เธอพูดถูก ‪- อะไร
‪ใครแต่งตั้งให้พวกเธอคุมทีม
‪อัลลิสัน
‪ต้องหาอะไรทำให้เลิกคิดถึงแคลร์
‪เราจะจัดการเรื่องนี้เอง
‪เออ รับทราบ
‪นี่ ขอบใจที่ดูแลเธอนะ
‪หลายสายโทรมาร้องเรียน ‪ว่ามีคนหายในรัศมีสามช่วงตึกนี้
‪- ฉันว่าคงหลอนกันไปเอง ‪- พวกมันทำอะไรอยู่
‪ใคร
‪อัมเบรลลา อคาเดมี่ไง
‪หัดใช้สมองมั่งสิ หมายเลขสอง
‪ตอนแรกก็มาร์คัส ‪ตอนนี้พวกมันก็ลักพาตัวพลเรือนตามท้องถนน
‪หมายเลขสองเหรอ ‪งั้นนายคงเป็นหมายเลขหนึ่งแล้วสินะ
‪มาร์คัสหายตัวไป
‪ฉันจะขึ้นมานำทีม
‪อะไร คิดว่าควรเป็นเธองั้นเหรอ
‪นายเคยได้โอกาสไปแล้วครั้งนึง
‪แต่จบไม่สวยเลย จริงไหม
‪แน่จริงพูดอีกที
‪ขอโทษนะเด็กๆ ขอเข้าไปทำความสะอาดได้ไหม
‪รีบๆ ทำ
‪- เธอก็รู้ว่าฉันเคารพมาร์คัส ‪- แน่นอน
‪- พร้อมปกป้องทุกวิถีทาง ‪- ใช่
‪แต่เราเป็นหมายเลขสองกับสาม ‪มานานเกินไปแล้วนะเฟ
‪ในเมื่อมาร์คัสไม่อยู่แล้ว ก็ถึงเวลาเลื่อนตำแหน่ง
‪- การเปลี่ยนแปลงอาจเป็นเรื่องดี ‪- คิดดูสิ
‪เธอกับฉัน โดดเด่นกลางเวที
‪ยกระดับทุกอย่างขึ้นไปอีกขั้น
‪งั้นเราจะรับมือกับพวกอัมเบรลลายังไง
‪ถ้าพวกมันพามาร์คัสมาคืน ก็ตามนั้น
‪แต่ถ้าไม่…
‪เราก็ต้องตัดสินใจกันแล้ว
‪มาร์คัสไม่กลับมาหรอก พระเจ้าเอาไปแล้ว
‪พระเจ้าเนี่ยนะ
‪ใช่ พระเจ้าอยู่ในห้องใต้ดิน ‪และท่านเรียกมาร์คัสกลับบ้าน
‪- ต้องเช็กระบบนางละ ‪- อย่าเขวสิเฟ
‪ถ้าเราเดินหมากถูกต้อง
‪สแปร์โรว์ อคาเดมี่จะตกเป็นของเรา
‪เช็ท ถ้าใครโทรมาให้ถือสายรอ
‪- ไม่ ‪- ดีมาก
‪ขอเช่าห้องพัก
‪ได้ครับ ทันทีครับ
‪เราขอขัดจังหวะรายการตามปกติ
‪เพื่อรายงานข่าวด่วน
‪ทางเจ้าหน้าที่ต่างงุนงง
‪ที่ประชาชนนับร้อยทั่วเมืองได้หายตัวไป
‪อย่างไร้ร่องรอย…
‪ทฤษฎีสมคบคิดโง่ๆ อีกแล้ว
‪ได้เพิ่มขึ้นถึง 500% ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
‪แต่เนื่องจากไม่มีศพ ‪ไม่มีผู้ต้องสงสัย และไม่มีคำอธิบาย
‪ทางตำรวจจึงกำลังเร่งมือ…
‪(เลสเตอร์ พ็อกเก็ต)
‪ขาดไปคนนึงนะ
‪- คนอื่นในครอบครัวน่าสมเพชอยู่ไหนซะล่ะ ‪- เอ็นดู ด่าเจ็บสุดแค่นี้เหรอ
‪นี่เป็นคำเตือนสุดท้าย
‪หล่อนไม่มีสิทธิ์มาเตือนฉันย่ะ ยัยหัวเกรียน
‪อะไรก็ช่าง
‪มาร์คัสแม่งอยู่ไหนวะ
‪คือว่ามาร์คัส…
‪มาร์คัส…
‪- มาร์คัสเขา… ‪- ปลอดภัย
‪แค่ตอนนี้นะ ‪แต่ถ้าไม่ทำตามที่เราบอก เขาเจอดีแน่
‪เห็นไหม บอกแล้วว่าเขาอยู่กับพวกมัน
‪ฉันเตือนมาร์คัสแล้ว แต่ไม่ฟัง
‪เขาบอกว่าเราต้องยอมรับฟังแก
‪เขาก็ไม่ผิด เราอยากสงบศึกกับพวกนาย…
‪ด้วยการลักพาตัวพี่เราเนี่ยนะ
‪- ใช่ ‪- ไม่ใช่…
‪ฟังนะ เรื่องมันมีเบื้องลึกมากกว่าที่เห็น
‪โลกกำลังแย่ และเราต้องร่วมมือกัน
‪พี่ชายฉันสามารถอธิบายได้ชัดเจนกว่าฉันเยอะ
‪แต่มันเป็นปัญหาจากการท่องเวลา
‪เราก่อให้เกิดปฏิทรรศน์ ‪แล้วมันก็กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง
‪กินวัวทั้งฝูง หมาตัวนึง
‪ล็อบสเตอร์สองสามตัว คนก็โดนด้วย
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดู…
‪เอากระเป๋ามาซะ แล้วจะคืนมาร์คัสให้
‪กระเป๋าอะไร
‪อันที่เราลืมไว้ในบ้านเธอไง
‪ตกลง
‪กระเป๋าแลกพี่เรา
‪เยี่ยม
‪โรงแรมออบซิเดี้ยน สี่โมงตรง
‪ไม่งั้นเราจะชำแหละเขาเป็นชิ้นๆ
‪นึกถึงวันวานเลยเรา
‪โอเค
‪เมื่อกี้นี้มันบ้าอะไร
‪อะไร ก็พวกมันจะเลิกฟังนาย ‪ฉันเป็นนักแสดงเลยด้นสด
‪ตีบทแตกมาก เฮเลน เมียร์เรน ‪แต่มาร์คัสไม่อยู่กับเรา
‪พวกมันไม่รู้ซะหน่อย
‪เราจะทำไงเมื่อพวกมันมาถึงที่แล้วรู้เข้า
‪จะไปรู้เหรอ ไว้ค่อยคิด อย่าเครียดได้ไหม
‪เราเป็นซูเปอร์ฮีโร่ที่ทรงพลัง ‪วางตัวให้สมชื่อได้แล้ว
‪อ๋อ เหมือนที่เธอเกือบท้าต่อยเบนไปแล้วน่ะเหรอ
‪นี่มันไม่ใช่นิสัยเธอนะ
‪หมายความว่าไง
‪เธอฟิวส์ขาดง่ายตั้งแต่เมื่อไร ‪ปกติต้องเป็นคนใจเย็นไม่ใช่เหรอ
‪เออ แล้วดูสิว่าเป็นไง
‪วิคเตอร์ เรากลับบ้านคืนนี้ได้เลยนะ
‪และฉันไม่ได้มีความหวังแบบนี้ ‪มาหลายวันแล้ว อย่ามาทำเสียอารมณ์
‪ก็ได้ แต่เราต้องฉลาดกว่านี้
‪เราไม่รู้จักพวกสแปร์โรว์
‪ฉันไม่สนพวกมันหรอก ฉันมีนาย
‪ไม่มีใครสู้ฉันกับน้องชายตัวเล็กพริกขี้หนูได้หรอก
‪ก็ได้ แต่ฉันก็ต้องการกระเป๋าเหมือนกัน
‪มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะกลับไปหาซิสซี่
‪ห้ามด้นสดอีกนะ
‪จากนี้ไปเราต้องทำทุกอย่างด้วยกัน เข้าใจไหม
‪เข้าใจแล้ว
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪- ทำอะไร ‪- พ่อล่ะทำอะไร
‪ประเมินความปลอดภัย ‪ศัตรูของเราอาจโจมตีจากทิศทางไหนก็ได้
‪เจ๋งดี
‪ไม่ ไม่เจ๋งสักนิด
‪แต่โชคดีสำหรับทุกคนที่ฉันรู้ทัน
‪เคล็ดลับคือเราต้องพร้อม
‪ฉันอยากให้แกอยู่ห่างจากโรงแรม ‪สักสองสามชั่วโมงนะ
‪มันไม่ปลอดภัย
‪ไปซื้อโดนัทไป
‪ผมแพ้โดนัท
‪แพ้โดนัทได้ไง เกลียดความสนุกด้วยไหมเนี่ย
‪- แพ้กลูเต็นโว้ย ไอ้พ่องั่ง ‪- ระวังปาก
‪เลิกหาทางไล่ผมซะที ใครๆ ก็ไล่ผมตลอดเลย
‪งั้นก็อย่าทำตัวน่ารำคาญสิ
‪ให้ตาย เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลย
‪ไปที่อื่นสักสองสามชั่วโมงนะ ‪นี่เมืองใหญ่ เที่ยวให้สนุก
‪แม่ไม่มีทางยอมให้ผม ‪เดินเล่นในเมืองใหม่คนเดียวหรอก
‪แม่ไม่ไว้ใจผม
‪เพราะแม่เป็นคนที่แย่มาก ส่วนฉันเจ๋ง
‪จำไว้
‪แปดดอลลาร์เนี่ยนะ
‪นั่นค่าขนมเดือนนึงเชียวนะ ไปได้แล้ว
‪กูเก่งว่ะ
‪ในที่สุด
‪อย่าเข้ามานะ!
‪- ฝีมือพ่อใช่ไหม ‪- เข้ามาได้ยังไง
‪พ่อฆ่าแม่ของเราใช่ไหม!
‪แม่งั้นเหรอ นี่แกพูดบ้าอะไรของแก
‪ขอร้องล่ะ
‪บอกมาตรงๆ ว่าได้ฆ่าแม่ไหม ‪แล้วผมจะยอมไปแต่โดยดี
‪สัญญา
‪ฉันรักแกไม่มากพอที่จะโกหกหรอก
‪สภาพฉันเหมือนฆ่าใครได้งั้นเหรอ
‪ตอนนี้อาจไม่ แต่ว่า…
‪ยืนขึ้น ไอ้หนุ่ม
‪- แกมันคนขี้เหล้าใช่ไหม ‪- ไม่ใช่ ผมเคลาส์
‪คนที่ต่อติดกับจิตวิญญาณ
‪โอเคเรจ รู้นะว่าต้องทำไง
‪กินยา จ่ายบิล และหม่ำๆ
‪ฉันไม่หิว
‪ขอร้อง วันนี้ไม่มีอารมณ์ฟังคนแก่เถียง
‪ให้ไว อย่าลีลา
‪นั่ง
‪ทีนี้
‪- นี่อะไร ‪- ไม่ต้องรู้หรอก ตาแก่
‪บอกให้เซ็นก็เซ็นไปสิ
‪อย่าให้ต้องเรียกคริสโตเฟอร์นะ
‪เก่งจุงเบย เรจ
‪ให้ตายสิเรจจี้ ตัวเหม็นชะมัด
‪เร็วๆ สิไอ้บ้า หิวไส้จะขาด
‪จะไปเรียกยัยหุ่นยนต์มาอาบน้ำให้นะ
‪พุธโธ่พุธถัง พ่อจ๋า
‪ไหงเชื่องแบบนี้ซะแล้วล่ะ
‪ถ้าพวกมันลืมกระเป๋าไว้ที่นี่ เกรซจะรู้ว่าอยู่ไหน
‪ไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่มันลืมของไว้ที่นี่
‪ถ้าเป็นกับดักล่ะ ‪ถ้าเปิดกระเป๋าแล้วมันระเบิดล่ะ
‪โธ่ พวกมันไม่ฉลาดขนาดนั้นหรอก
‪เกรซ ข้างล่างนี่มันอะไรกัน
‪พระเยซูช่วยลูกด้วย
‪ก็อาจตีความได้ว่าเทพองค์นี้เป็นพระเยซู
‪หรืออาจเป็นการกลับชาติมาเกิด ‪ของพระพุทธเจ้าหรือพระพรหมผู้สร้างโลก
‪เออ เพ้อไปคนเดียวเถอะ
‪ระวังนะหมายเลขสอง
‪อย่าไปรบกวนการบรรทมของท่าน
‪ใครจะไปรู้ว่าเมื่อท่านตื่นแล้ว ‪จะเลือกใครเป็นรายต่อไป
‪เกรซ นี่น่ะเหรอที่เอามาร์คัสไป
‪เขาเดินเข้าไปแตะเลย
‪คนหน้าไม่อาย
‪แสงของพระผู้เป็นเจ้า ‪สว่างจ้าเกินไปสำหรับมนุษย์เดินดิน
‪เกรซ พระเจ้ามาที่นี่เมื่อไร
‪สองวันก่อน พร้อมแขกคนใหม่ของเรา
‪สูทสวยนะ
‪ขอบใจ ช่างตัดเสื้อในล็อบบี้ฝีมือเหนือชั้นมาก
‪ฉันจะคิดถึงหัวเข่าขาวซีดของนายอยู่ดี
‪ฉันว่าตอนนี้เราโชว์เนื้อหนัง ‪ให้มันน้อยๆ ลงจะดีกว่า
‪ให้นาย
‪อือ
‪พร้อมจะต่อสายตรงกับกระเป๋าหรือยัง
‪ลุยกันเลย
‪โอ๊ย เข้!
‪ไลล่า!
‪ฉิบหาย
‪เออ ฉันก็มั่นใจ 99% ว่าไม่ได้ผลชัวร์
‪ดีใจด้วยที่เธอสนุกเพราะฉันเจ็บ
‪สุดๆ ไปเลย เหมือนได้บำบัด
‪ตอนนี้เราเหลือกระเป๋าใกล้พังแค่ใบเดียว
‪และฉันวาร์ปแม่นยำได้ไกลแค่ไม่กี่นาที
‪ดังนั้นพูดง่ายๆ ว่าเราซวยแล้ว
‪อาจจะ
‪หรืออาจไม่
‪ไม่ชอบรอยยิ้มนั้นเลย
‪ฟังนะ เวลานายวาร์ปเองคนเดียว ‪มันค่อนข้างน่าสมเพช
‪แต่ถ้าเราช่วยกันชาร์จ
‪นายใช้พลังวาร์ป ส่วนฉันก๊อปพลังนาย
‪ฉันว่าเราสามารถสร้างระบบป้อนกลับ
‪ทำให้มีพลังมากพอสตาร์ตกระเป๋าได้
‪สองคนพร้อมกัน
‪เราต้องไว้ใจกัน
‪ไลล่า ตลอดสิบวันที่ผ่านมา ‪เธอเอาแต่หาทางจบชีวิตฉันนะ
‪- นายฆ่าพ่อแม่ฉันนี่นา ‪- ก็จริง
‪แล้วพี่น้องนายมัวแต่ยืนบื้อ
‪ตอนที่ไอ้คนสวีเดนผมเยิ้มยิงผู้หญิงที่เลี้ยงดูฉัน
‪ผู้จัดหามันจะฆ่าเธอนะไลล่า
‪อันที่จริง มันฆ่าไปแล้ว
‪ฉันเลยย้อนเวลากลับไป ‪แล้วปล่อยให้ไอ้มือปืนฆ่ามันทิ้งซะ
‪อ้อ แล้วอีกอย่าง
‪ถ้าเธออ่อยดิเอโกเพื่อเอาคืนเรื่องที่เทกซัส
‪เธอเล่นงานผิดคนแล้วแหละ ‪เพราะไอ้โง่นั่นมันน่าจะรักเธอจริงๆ
‪ส่วนผู้จัดหาไม่เคยรัก
‪นายจะไปรู้อะไร ‪เห็นเอากับหุ่นโชว์เสื้อผ้าอยู่ตั้งหลายสิบปี
‪อย่าบังอาจดูหมิ่นโดโลเรสนะไลล่า
‪นี่มันบ้าไปแล้ว
‪เราไม่มีทางดีกันเรื่องนี้ ‪แล้วไปที่เดอะ คอมมิชชั่นได้หรอก
‪โอเค เราอาจไว้ใจกันไม่ได้
‪แต่ความจงเกลียดจงชัง ‪มันก็มีความจริงใจแฝงอยู่
‪งั้นมานี่เลยไอ้เด็กนรกส่งมาเกิด
‪จับมือฉัน
‪- ขวดอะไรเยอะแยะ ‪- โมโลทอฟค็อกเทล เพลงอะไร
‪ไม่ต้องมาเผือก
‪ฟิล คอลลินส์ ‪นีล ไดมอนด์
‪นี่นายทำมิกซ์เทปอยู่เหรอ
‪ต้องเฝ้าลูกไม่ใช่เหรอ
‪เพื่อน ฉันรู้เคล็ดลับเลี้ยงลูกแล้ว
‪ก็แค่ต้องไว้ใจมันสักหน่อย ‪แล้วทุกอย่างจะเข้าที่เข้าทางไปเอง
‪ทีนี้ ฉันทำระบบป้องกันตัวให้เรา
‪มาคุยเรื่องการโจมตีดีกว่า ‪เราจะจู่โจมพวกสแปร์โรว์ยังไงดี
‪- ฉันว่างตลอดทั้งบ่าย ‪- ใจเย็นๆ แวนญากับอัลลิสันจัดการแล้ว
‪วิคเตอร์
‪- อะไร ‪- แวนญาชื่อวิคเตอร์แล้ว
‪ตอนโดนลักพาตัวฉันพลาดอะไรอีกเนี่ย
‪จะบ้าตาย ลูเธอร์ ‪ทุกอย่างไม่เกี่ยวกับนายไปหมดหรอกนะ
‪พวกสแปร์โรว์จะมาที่นี่
‪มาทำไม กินน้ำชาเหรอ
‪ไม่ ไม่ได้ๆๆ ไม่
‪ไม่
‪ถึงเวลาที่ฉันกับนาย ‪ต้องทำให้มันเห็นซะแล้วว่าใครใหญ่
‪เหมือนเมื่อก่อนไง
‪ต่อยหัวแตก
‪ชิบเป๋ง ลูเธอร์ ไลโอเนล ริชชี่ ‪ล้อเล่นใช่ไหมวะ
‪อะไร
‪ไลโอเนล ริชชี่ยังเจ๋งอยู่นะ
‪ไม่
‪ฟังนะ ฉันไปเจอคนพิเศษ โอเคนะ
‪ก็เลยคิดว่าเธออาจชอบเพลงที่คัดสรรไปให้
‪ที่บังเอิญสื่อความรู้สึกในใจ
‪นายเอาเวลาที่ไหนไปเจอคนพิเศษ
‪เราเพิ่งมาถึงได้สองวัน และเวลาเดียวที่นาย…
‪นี่ทำเทปให้ศัตรูเหรอ
‪เฮ้ย สโลนไม่ใช่ศัตรู
‪พวกเขาไม่ใช่ศัตรู ‪พวกเราเข้าใจผิดใหญ่โตกันไปเอง
‪และถ้าครอบครัวเราทำตัวดีๆ ได้สักครั้ง
‪พวกเราก็สามารถร่วมมือกัน
‪แล้วฉันกับสโลนจะได้ตกหลุมรักกัน
‪แต่งงาน
‪ซื้อหมา
‪นั่งแก่ด้วยกันหน้าบ้าน
‪ให้ตายเถอะลูเธอร์
‪น่าสมเพชว่ะ
‪สโลนคือคนที่คุมแรงโน้มถ่วงได้ใช่มะ
‪ชิบเป๋ง มีเซ็กซ์ไร้แรงโน้มถ่วงกันสิท่า
‪ไม่เอาน่า นายก็รู้ว่าฉันเล่าไม่ได้
‪ลูเธอร์ เราเป็นพี่น้องกันนะ ‪มีความลับกันซะที่ไหนล่ะ
‪โอเค ก็
‪อาจพูดได้ว่าเรา
‪"เต้นรำบนเพดาน"
‪เฮ้ย ต้องใส่เพลงนั้นด้วย
‪โห อัจฉริยะสุดๆ
‪มาทำบ้าอะไร ฉันบอกว่าอย่ามาอยู่ที่นี่
‪โมโลทอฟค็อกเทลคืออะไร เครื่องดื่มเหรอ
‪- ไม่ใช่ ‪- ลองได้มะ
‪ไม่ได้
‪ผมเคยกินเบียร์ด้วยแหละ
‪มันเป็นระเบิดทำเอง จบนะ
‪สุดติ่ง ผมช่วยได้นะ
‪เคยทำไปป์บอมบ์มะ เพราะผมเคย
‪ระเบิดตู้จดหมายมาเยอะแล้ว ‪เคล็ดลับอยู่ในส่วนผสม
‪ให้ผมทำงานอะไร แล้วจ้างเท่าไร
‪งานของแกคือศึกษาด้านในของลิฟต์นี่นะ
‪- ได้เลย ‪- จนกว่าฉันจะกลับมา
‪เดี๋ยว กลับมานะ
‪รายงานคนหายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‪ไม่มีวี่แววว่าจะลดน้อยลงแต่อย่างใด
‪ยังไม่มีใครพบศพ ‪อีกทั้งในตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ต้องสงสัย
‪ตามที่รายงานไปก่อนหน้านี้ ‪ทางตำรวจต่างกุลีกุจอ…
‪ผมชอบหนังเรื่องนี้
‪อย่าเผลอหันหลังให้ใครเชียว ไอ้หนุ่ม
‪โดยเฉพาะลูกตัวเอง
‪ต่อให้ทำเต็มที่ ทุ่มเททุกอย่าง มันก็มากไปอยู่ดี
‪สักพักก็โดนมอมยาใส่โจ๊กกับน้ำชา
‪รู้ตัวอีกที เซ็นมอบอำนาจให้คนอื่นไปแล้ว
‪ความฝันทั้งหมดแตกสลาย
‪แผนการชีวิตพังพินาศ และที่แย่ที่สุดคือ
‪ไม่มีใครแวะเวียนมาเยี่ยมเราแล้ว
‪แต่แกคงไม่เข้าใจหรอก
‪โถ เรจจี้
‪พ่อไม่รู้เลย
‪เคยไปกินบาสกิ้นร็อบบินส์ไหม
‪ไม่น่าจะเคย
‪มันแบบ… รู้จักมะ
‪คล้ายๆ ร้านดังกิ้นโดนัท
‪เปิดทั้งคืน แล้วตอนตีสาม
‪ไม่มีใครมาเปลี่ยน ‪ถังไอติมฟัดจ์ริปเปิ้ลที่หมดไปแล้ว
‪รู้สึกงั้นเลย
‪รู้สึกเหมือนตัวเองถูกตักออกไปทีละสกู๊ป
‪น้องชาย…
‪คนรัก
‪โลกทั้งใบ
‪แล้วตอนนี้…
‪ก็แม่
‪ฉันไม่เข้าใจที่แกพูดเลยสักคำเดียว
‪ผมรู้สึกว่าถ้าหาตัวคนทำได้นะ
‪อยากกินไอติมไหม กินแล้วจะหุบปากซะทีไหม
‪เอาสิ อยากกิน
‪- ยาเฮงซวย ‪- ผมช่วยได้
‪ช่วยหยิบไอติมเหรอ
‪ไม่ใช่ เรื่องยา ถ้าพ่อไม่อยากกิน…
‪ไม่ได้ แบบนั้นผิดกฎ ‪ฉันต้องกินยาทุกวัน
‪พ่อก็แค่ต้องดันยาไปเก็บในแก้มแบบนี้
‪ไต๋เก่าสมัยต้องไปบำบัดเลิกยา
‪ตอนเจอกันครั้งก่อน ฉันไม่ไยดีแกนักเลย
‪แต่ต้องขอยอมรับว่าเริ่มจะชอบแล้ว
‪- นี่ ‪- อะไร
‪ไอ้เรื่องวิคเตอร์เนี่ยนะ
‪- ทำไม ‪- ก็เรื่องใหญ่ไม่ใช่เหรอ
‪สำหรับเขาคงใช่ แต่ไม่เห็นมีอะไร
‪เราควรพูดอะไรไหม
‪แสดงออกให้เป็นกิจจะลักษณะ ‪ต้อนรับเขามาเป็นน้องชายเรา
‪บ้าแล้ว ตามน้ำไปเฉยๆ เหอะ ‪ไม่ต้องไปพูดอะไรและอย่าทำตัวแปลกๆ
‪โอเค แต่ถ้าไม่พูดอะไรมันจะรู้สึกแปลกๆ นะ
‪เราควรจะแบบว่า จัดงานฉลองโอกาสนี้ไหม
‪นายแค่อยากจัดปาร์ตี้สิไม่ว่า
‪ทำไมนายต้องเกลียดแซนด์วิชจิ๋วด้วยวะ
‪มีอะไรกันเหรอ
‪ลูเธอร์อยากจัดปาร์ตี้ใหญ่โตให้นาย ‪จะได้รู้สึกเป็นที่รัก
‪อ๋อ
‪รู้สึกเป็นที่รักไหม
‪อือ รู้สึกสิ
‪ดี เพราะเรารักนาย
‪กลับไปกอบกู้โลกต่อได้ยัง
‪คือ…
‪ฉันชอบทรงผมสุดๆ
‪เบอร์สิบใช่ไหม
‪เออ เลือกถูกแล้ว
‪เข้ากับเบ้าหน้า
‪ขอบใจ
‪ไว้เจอกันนะ
‪ฉันจะจับตาดูแกตาไม่กะพริบ
‪ถ้าแกจาม ฉันจะโผล่ไปไวเท่าทิชชู่
‪แล้วถ้าจมูกเลอะ ฉันจะเอาไปเช็ดกับพื้น
‪และอีกอย่างนะ
‪ถ้าแกไม่ดูแลพาโก้ดีๆ ก็ไปให้ไกลจากเขาซะ
‪เข้าใจไหม
‪วิลเลียม แชทเนอร์ จึ้งมาก
‪ออบลิเวี่ยน
‪ออบลิเวี่ยนเหรอ
‪เวลาหลับก็ไม่เห็นจะใจร้ายเลยนะพ่อ
‪ว้าว
‪พระผู้เป็นเจ้า
‪พระผู้เป็นเจ้าทรงมาหาข้า
‪โอเค ผ่อนคลายนะ
‪ผ่อนคลายไม่ได้ ปากเธอเหม็นเน่า
‪คนเฟี้ยวเขากินกระเทียมกัน เล้าโลมพอแล้ว!
‪งี่เง่าที่สุดเลย
‪ปล่อยพลังสิ ไอ้เบื๊อก
‪นั่นแหละ
‪ให้ฉันเข้าไปสิ
‪ไม่ได้ มันแรงเกินไป
‪อย่ามาทำสำออยเอาตอนนี้นะ
‪ฉันโคตรเกลียดเธอเลย
‪งั้นก็ทำให้มันดีๆ ไม่งั้นเราสองคน ‪จะไปติดอยู่ในยุคหินด้วยกันตลอดไป
‪ตอนนี้แหละ เอาเลย!
‪ไอเดียแจ่มมาก ไลล่า
‪ขอต้อนรับสู่ยุคน้ำแข็ง
‪หุบปากแล้วหันไปดู
‪เดอะ คอมมิชชั่น
‪(ยินดีต้อนรับขาไพ่นกกระจอก)
‪ไม่เข้าใจว่ะ อะไรเนี่ย ‪นายชนะอีกแล้วได้ไงวะ
‪ดูน้องๆ สองคนนั้นดีกันสิ
‪รักกันสมเป็นพี่น้อง
‪แล้วไง
‪เรารักกันทีไร ซวยทุกทีเลย
‪ไง
‪แล้ว มีแผนการยังไง
‪- เราจะทำยังไงเมื่อพวกสแปร์โรว์มาถึง ‪- ทำตามเรา
‪อย่ามา เราไม่รับคำสั่งจากเธอหรอก
‪ตายห่า มันมาก่อนเวลา
‪ขอบใจที่มาตามนัด
‪ย่ะ ดีใจ๊ดีใจที่ได้มาที่นี่
‪- คนที่เหลืออยู่ไหนวะ ‪- ทำไม จะขานชื่อเหรอ
‪พวกเขามาแน่
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪พี่เราอยู่ไหน
‪บางทีเราน่าจะลองใหม่นะ ก่อนฉันจะนอตหลุด
‪- อัลลิสัน… ‪- ฉันเอาอยู่
‪- หนี ‪- หมีเหรอ
‪ส่งกระเป๋ามาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นยกเลิกข้อตกลง
‪เออ มีปัญหานิดนึง
‪ไม่เอาข้อตกลงแล้ว
‪หนีไป
‪อ๋อ พูดว่าหนี
‪จะปาโมโลทอฟแล้วนะโว้ย
‪สแตนลี่ย์ ไม่ใช่ตอนนี้
‪เวรแล้ว
‪เตรียมพลังให้พร้อม
‪ไฟไหม้
‪ไป
‪ตอนนี้เลยคริส
‪อะไรวะเนี่ย
‪ฉันได้ยิน… ฉันได้ยินข่าวลือ…
‪ว่าแกกำลังจะตายใช่ไหม
‪ฆ่ามัน
‪เจย์มี่!
‪อัลฟอนโซ่!
‪ถอยทัพ!
‪สโลน เป็นอะไรหรือเปล่า
‪โห
‪พระเจ้าช่วย
‪ฮาร์ลัน
‪เธอใช่ไหม
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล