SERIAL NETFLIX
23 LISTOPADA 1963 ROKU
WITAMY W NOWYM MEKSYKU
PODPIS NAJEMCY: DANA POCKET
SALT LAKE CITY, 2 GRUDNIA 1963 ROKU
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
VALLEY CITY, DAKOTA PÓŁNOCNA, 1967 ROK
TAMPA, FLORYDA, 1969 ROK
SZPITAL IM. BOGDANOWICZA
OAKLAND, KALIFORNIA, 1 PAŹDZIERNIKA 1989 ROKU
Nie!
Przestań! To boli!
Nie mogę!
Ty! Na górę! Migiem!
O rany. Co wy zrobiliście?
Viktor znów odstawił numer z Carrie?
My tego nie zrobiliśmy.
Harlan?
Nie zbliżaj się do mnie.
Chcę tylko sprawdzić, czy nic ci nie jest.
Możesz mówić.
- To… - Teraz mogę wiele.
Kim jest ten upiorny dziadek?
To dzieciak, którego Viktor uratował w Dallas.
Cholera! Masz rację!
Nie pozbawił dzieciaka mocy, kiedy robił to?
- Chyba nie do końca. - Co on tu robi?
Czy to ważne? Obronił nas przed Sparrows.
- Sloane. - On to zrobił?
Sloane, nic ci nie jest?
Już dobrze.
W porządku.
Sloane, wszystko jest dobrze.
Bo ci ucieknie, Luther!
Cholera. Sloane!
- Harlan, czekaj! - Hej!
- Pomóż Lutherowi. - A ty?
Poradzę sobie. Idź.
Dobra.
Cholera jasna.
Niedawno tu byłam. Na jak długo zniknęłam?
Paradoks dziadka zaburza wszystko. Nawet miejsca poza czasem.
To możliwe?
Dawno przestałem dociekać, co jest możliwe.
Pośpieszmy się. Sprawdzę Centralę Nieskończoności.
Ja gabinet Herba. Ten karaluch przetrwa wszystko.
- Pa. - Do zobaczenia.
Tęsknię za tobą.
To dziwne.
Sloane!
Zaczekaj.
Sloane?
Jezu.
Sloane?
Co robisz?
Wrobiłeś mnie?
Nigdy bym tego nie zrobił.
A ja bym zrobił.
Puść go.
- W porządku? - Tak.
To idziemy.
Diego, możesz ją puścić.
Co? Żartujesz?
Puść ją. Jest ranna.
To wróg.
Skrzywdź ją, to cię zatłukę.
Mnie też zatłuczesz?
Pozwólcie mi z nią porozmawiać.
Proszę.
Zaufaj mi.
Będzie mówić.
Spokojnie.
Wciąż wyglądasz tak samo.
Dla mnie minęły tylko trzy dni.
Jak mnie znalazłeś?
Od tamtego dnia nad jeziorem…
jesteśmy połączeni.
Wyczuwam ludzi takich jak ty…
Jak my.
Co dokładnie czujesz?
Wibracje.
Jakbym miał kamerton w głowie.
Im bardziej któreś z was się zbliża, tym jest głośniej.
Mogę to wyciszyć, jeśli się skupię, ale…
czasem nie daję rady.
Tak jak tam na dole?
Nie ma dla mnie nadziei.
Nie jestem
tak wyjątkowy jak ty.
Nie zostałem stworzony do tej mocy.
Nie panuję nad nią.
Teraz jestem przy tobie.
Wszystko naprawię.
Jak?
Słyszałam plotkę…
Allison!
- …że powiesz prawdę. - Niech robi swoje.
Gdzie jest teczka?
Powiedz.
Gdzie ona jest?
Gdzie ona, do cholery, jest?
- Nie wiem! - Allison!
Zostawiliśmy ją u was. Tylko ona może nas stąd wyciągnąć!
Gdzie jest?
Dosyć!
Po czyjej stronie jesteś, stary?
- Wyjdź stąd. - Nie mów mi, co mam robić.
Wynoście się wszyscy!
Nie spuszczasz jej z oka.
Jasne?
To nie koniec.
Chodź.
Oddychaj.
Słyszałam plotkę…
że jesteś…
szczęśliwa.
Viktor.
Ścięłaś włosy.
Tak.
Dobrze się czujesz?
Doskonale.
Co się stało?
Sparrows nie mają teczki. Nigdy jej nie mieli.
Co?
- Jesteś pewna? - Tak.
Co teraz robimy?
Przepraszam, nie mogę się tym zająć w tej chwili.
- Porozmawiamy później, dobrze? - Nie!
Później. Proszę.
Posłałeś nas na rzeź.
Byliście ze mną. To tak samo wasza wina, jak i moja.
Jesteś Numerem Jeden, pamiętasz?
Ale innym rodzajem Numeru Jeden.
Tym gównianym.
Dlatego tata cię zdegradował.
Dlatego zrobił z Marcusa Numer Jeden.
Nie umiesz dowodzić. Nie nadajesz się.
Marcus nigdy by nie pozwolił…
Jego nie ma.
A prawdziwy problem to…
ty.
Jesteś gównianym Numerem Dwa, Fei.
Nawet Christopher się ze mną zgadza.
Co mnie ominęło?
Brzmi intrygująco.
Tato, nie ma z nami Jayme, Alphonsa i Sloane.
Powinniśmy ich poszukać. Przynieś mi kurtkę.
Nie, tato.
Oni nie żyją.
Co za strata.
Co się stało?
Te gnojki z Akademii Umbrella… Miałeś co do nich rację.
Po zniknięciu Marcusa Ben chciał ich zlikwidować.
Udałoby się nam, gdyby nie ich tajna broń.
Stary facet uderzył ogromną mocą,
co było totalnym oszustwem.
Nie mieliśmy szans.
I co zamierzacie z tym zrobić?
Musimy być gotowi na ich przyjście.
Wykończą nas, jeśli nie opracujemy planu.
A zatem jaki jest twój kolejny pomysł, geniuszu?
Dobra, idź z nią. Mam to gdzieś.
Wciąż możesz to wykorzystać na swoją korzyść.
Wszystko to posprzątasz.
Większość to nie moja wina, tylko tego geriatryka.
Mam gdzieś, gdzie dorastał. Posprzątasz…
Wściekasz się, bo tyłek skopała ci latająca kostka!
Masz szlaban. A ty z czego się śmiejesz?
Ulotniłeś się i ominął cię ten burdel.
Rozmawiałem z tatą.
Nie ruszaj się.
- Pytałeś go o matki? - Tak.
- Co powiedział? - Że ich nie zabił.
Wierzysz mu?
Trudno powiedzieć.
Faszerują go prochami i przypomina mnie.
Nie niepokoi cię, że odurzają swojego ojca?
Szkoda, że my na to nie wpadliśmy. Coś jeszcze?
Kojarzysz pomieszczenie w piwnicy, w którym wąchaliśmy klej?
Słabo.
Pamiętasz tę oślepiającą kulę światła?
Mam dosyć.
Wedle życzenia.
- Co to ma być? - Twoja kara.
Kiedy tu skończysz,
sprzątniesz pokoje z listy Cheta, żeby zapłacić za ten burdel.
A twój wujek Klaus będzie cię pilnował.
- Nie, proszę. - Czemu sam tego nie zrobisz?
Muszę chronić Luthera, w razie gdyby Allison znów ześwirowała.
Macie mnóstwo wspólnego.
- My? - Na przykład co?
- Upierdliwość. - Wal się.
- Jesteś dupkiem. - Słyszałem.
Dobra.
W porządku.
W kontinuum czasoprzestrzennym powstała wyrwa.
Wszystko pochłania.
Moja słodka Dot, Iris, Josh z księgowości…
Wszyscy zniknęli.
Próbowałem wszystkiego. Nie wiem, co robić.
Oś czasu się zapada.
To koniec.
Zjadłabym jajecznicę.
- Chodzi o coś większego niż oś czasu. - Co może być większego?
Cały wszechświat.
Znikające psy, ludzie… To przeciwieństwo Wielkiego Wybuchu.
Wszechświat już się nie rozszerza, tylko zapada.
Jak wypadający odbyt.
Dziwne porównanie, ale tak.
Masz. To może nam pomóc.
- Główny podręcznik. - Ten jedyny.
Jest.
Protokół.
„W przypadku paradoksu dziadka
założyciel i niezbędny personel powinni…”
„…zostać ewakuowani do schronu operacyjnego”.
Założyciel.
Jaki założyciel?
Nie wiem.
- Znajdźmy schron. I to szybko. - I to szybko. Zamawiam.
Raz, dwa, trzy, milczysz ty.
- Przestań… - Nie możesz mówić!
Dobra.
- Nienawidzę twojej rodziny. - Spoko.
Ja za twoją też nie przepadam.
- Brałeś w tym udział? - W czym?
W zasadzce z dziadkiem Supermana.
My nie umiemy się dogadać, czy wziąć pizzę z pieczarkami czy bez.
Nie mam pojęcia, co to za facet. Po prostu przyszedł.
Mam w to uwierzyć?
Chwileczkę.
Wy zaatakowaliście nas.
- Ostrzegłam cię. - W ostatniej chwili.
- Prawie nas zabiliście. - Prawie.
Twoja durna rodzina ma się dobrze, a pół mojej nie żyje.
Czy ty mnie…
wykorzystałeś?
Żeby zdobyć informacje?
Naprawdę w to wierzysz?
Musisz coś o mnie wiedzieć.
Właściwie nie mam przyjaciół.
Z nikim nie romansuję.
Mam tylko rodzinę.
Zrobię wszystko, żeby ją chronić.
Ale nie zdradziłbym ciebie.
Bo nie chcę taki być.
Więc jeśli mnie teraz próbujesz oszukać,
wygrywasz.
Ale jeśli to między nami…
jest na serio,
to musimy sobie zaufać,
bo nie jesteśmy naszymi rodzinami.
Dobrze.
Nie przykładasz się.
Mogę przyłożyć tobie, jeśli chcesz.
Posłuchaj, kolego.
To nic w porównaniu z tym, co wycierpiałem w twoim wieku.
Kiedyś przez pół roku musiałem robić pranie.
Za to, że zastawiłem jakiś bezcenny artefakt z Meksyku.
Otóż okazało się, że miał cenę, tato.
Dostałem za niego 35 dolców na metamfetaminę.
Pranie to nie tragedia.
Chyba że wiesz, co twoi bracia robią do skarpetek.
Często się w coś pakowałeś?
Bez przerwy.
Wagary, kradzieże, podpalenia.
Wiele z tego, co robiłem, nie było wtedy nielegalne.
Słyszałeś o Prawie Klausa?
Nie.
Nieważne. To bez znaczenia.
Zwykle tylko próbowałem wkurzyć ojca,
Luthera, Diega lub Bena.
Zaburzenie opozycyjno-buntownicze.
- Według mojego terapeuty. - Tak?
Zwykle jest związane z kłótliwym, agresywnym,
- nadpobudliwym nastrojem. - Tak.
Antyspołecznym,
ryzykownym zachowaniem i impulsywnością.
Puk, puk. Kto tam? Ja.
W końcu!
Jak dobrze jest to jakoś nazwać.
Te wszystkie dragi, manipulacje, moja sekta…
Miałeś sektę?
To były lata 60. Każdy jakąś miał.
Rzecz w tym, że wszytko to było reakcją na mojego ojca
i jego absurdalnie wysokie oczekiwania wobec mnie.
A potem Ben śledził każdy mój ruch.
Kim jest Ben?
Twój zmarły wujek, który w tej osi czasu żyje.
Ale dla mnie jest martwy.
A gdybym podpalił ten pokój…
Tak?
…czy poczułbym satysfakcję?
Nie wiem.
Gdybym miał się teraz buntować,
to przeciwko komu?
Może to zamieszanie z czasem przyniesie coś dobrego.
Nie ciebie, oczywiście.
Może teraz będę miał
w miarę normalne stosunki
z moim zimnym i obojętnym ojcem.
Stanley.
- No weź… - Odłóż to.
Przyłapałeś mnie.
Resztę też.
Miałeś być tym fajnym wujkiem.
Też tak myślałem.
Mogę zatrzymać jedno?
Dobra, bierz majtki.
Muszę wracać do domu.
Nie wypuszczę cię.
Też nie chcę cię zostawiać,
ale Jayme i Alphonso zasługują na normalny pogrzeb.
Nie, ja nie mogę cię stąd wypuścić. Jesteś zakładniczką.
A, o to chodzi.
Moja rodzina już uważa mnie za zdrajcę.
Doskonale cię rozumiem.
Moja rodzina pewnie planuje zemstę.
Więc będziemy walczyć dotąd, aż wszyscy zginą.
Możemy to zakończyć i dalej być razem.
Jak?
Zostaniesz tu, aż zorientuję się w sytuacji.
Siostra mówi na ciebie Viktor. Też mam cię tak nazywać?
Chciałbym.
Twoja mama pomogła mi…
stać się tym, kim jestem.
Pierwsza dostrzegła prawdziwego mnie.
Możesz o nią pytać, jeśli chcesz.
Nienawidziła mnie za to, co ci zrobiłem?
Mówiła, że ocaliłeś jej życie.
A dobre miała to życie?
Nie było łatwo.
Bo miała mnie.
Ale była wolna. Nie tak jak na farmie.
Wciąż o tobie myślała
i nigdy nie straciła nadziei, że pewnego dnia do nas wrócisz.
Czemu nas opuściłeś?
Potrzebowałem cię.
Uznaliśmy, że będziesz bezpieczny z dala ode mnie.
Żałuję, że nie zostałem.
Powinienem był zostać.
Spotkanie w sali bilardowej. Tylko dla rodziny.
Zostań tutaj. Niedługo wrócę.
Tak!
Szybciej!
- Z drogi! - Tak!
Masz klucz do tego pokoju?
- Ruchy. - Sprawdzę.
APARTAMENT BIAŁY BIZON
Nie ma go na liście,
więc na pewno nie będę tu sprzątał.
Biały Bizon.
Włamałbym się, ale Diego zabrał mi nóż.
Odsuń się.
Raz musiałem otwierać zamek zębami,
bo byłem sparaliżowany po dragach.
Co to był za wieczór.
Patrz, czy nikt nie idzie.
Dobra.
Mówisz poważnie?
Sloane będzie gałązką oliwną.
Wypuścimy ją w geście pokoju.
Zabierze ciała Jayme i Alphonsa.
Gdy wrócę, przekonam rodzinę,
że ten stary nie ma z wami nic wspólnego.
Chcesz ją puścić po tym, jak nas zaatakowała?
Straciłam dwoje rodzeństwa przez waszego mordercę.
Powtarzam, Harlan nie jest z nami.
Przeciw nam też nie jest.
Próbował mnie chronić.
Uda się tylko, jeśli przekonam rodzinę, że on nie jest z wami.
To jest czy nie?
Harlan nas uratował. Może zostać tak długo, jak zechce.
Zajmie twoje łóżko, Luther, skoro ty sypiasz z wrogiem.
Uważaj.
Dajcie spokój.
Taka sojuszniczka mogłaby się przydać.
Prawda?
Ale czy można ufać grawitacyjnej Barbie?
Ja jej ufam.
Ufałeś mailom od nigeryjskiego księcia.
Tunde był królem, nie księciem, niesłusznie usuniętym z tronu.
Dobrze.
Zrób to z plotką.
Dalej, ja niczego nie ukrywam.
Przekonasz się.
Załatw to, jak chcesz, Luther.
Mam większe kłopoty na głowie.
Allison, zaczekaj.
To tylko stek biurokratycznych bzdur.
Nie ma tu wskazówek, jak radzić sobie z kryzysem.
W ogóle nie powinienem tu być. Skończyłem z tym.
Wycofałem się. A jednak znów pochłonął mnie chaos.
Dlaczego nie mogę się wyrwać z tego piekła?
Bo je kochasz.
Sorry.
Przyznaj się.
Tylko dzięki apokalipsie czujesz, że żyjesz.
Nie wiem, czemu ludzie tak mówią. Nie lubię chaosu.
Nie chcę bezładu.
Chcę emerytury.
Jasne.
Normalne życie, zakupy i podatki? Zdechłbyś z nudów.
Ty też niespecjalnie masz zadatki na domatorkę.
Pewnie, że nie.
Dzięki Bogu!
Może chodzi o ton?
Powinieneś przemyśleć to, jak mówisz.
Brzmisz irytująco.
Mógłbyś nad tym popracować w przyszłości.
Czemu się tak cieszysz, gnojku?
Z powodu tego.
Mogłeś od razu mówić.
SCHRON OPERACYJNY
Kiedy zaproponowałeś drinka, wyobrażałam sobie coś mocniejszego.
Nie lekceważ soku z lodem.
Sprawdź schowek.
Dzięki Bogu.
Ostatnio jesteś fajniejsza.
Słucham?
Opieprzasz Luthera, roztapiasz mózg Sloane.
Zawsze byłaś tą miłą.
Biorąc pod uwagę standardy w naszej rodzinie.
Utknęłam w przeszłości bez Claire,
potem opuściłam Raya, sądząc, że spotkam ją w przyszłości,
ale odkryłam, że w tej teraźniejszości ona nie istnieje.
To mnie zmieniło.
Jezu.
- Chcesz pogadać? - Nie.
Daj spokój.
Jestem świetnym terapeutą.
- Mówią na mnie doktor Fuego. - Wcale nie.
Ale powinni.
To ksywa dla twardziela.
Nigdy nie czułam się tak bezradna.
Ładniutka jesteś.
Nawet po tym, jak wrócił mi głos,
wiedziałam, jaki jest koszt sprzeciwu i obrony swoich praw.
Koniec z tylnym wejściem!
Wynocha!
Żyjesz w ciągłym strachu,
że ty lub ktoś, kogo kochasz, zniknie lub…
padnie ofiarą obrzydliwej zbrodni.
I nic nie możesz z tym zrobić.
Trudno się z tego otrząsnąć.
Tak.
Wiem, że wszyscy utknęliśmy w Dallas.
Ale inni chyba nie rozumieją tego, co przeżyłam.
Tak.
Teraz jesteśmy tutaj.
- Wróciliśmy. - Do czego?
Ray i Claire dawali mi siłę,
a teraz tak po prostu zniknęli.
Czuję wściekłość i nie wiem, co z nią zrobić.
Pamiętasz moje patrole obywatelskie?
Batman w wersji budżetowej.
Mądrala.
Śmialiście się, ale to mi pomogło.
Kopanie dupków po dupach jest jak terapia, ale dla fajnych ludzi.
Chętnie bym komuś przywaliła.
Jeśli spędzasz dość czasu w mieście, zaczynasz się orientować w terenie.
Tamci ludzie
nienawidzą takich jak my.
Możemy tam wejść.
Kupimy drinka, zobaczymy, czy coś zaczną.
A my to skończymy.
Możemy też pojechać do domu.
Tak.
Drink dobrze by mi zrobił.
Na tym zakończymy sprawę.
Nie.
Chcemy tego starego.
- Co robisz? - Chciałaś mieć plan. Oto on.
To głupi plan.
- Nie był częścią umowy. - Teraz jest.
Nie są z nim. Nie mieli nic wspólnego…
Więc chętnie go znajdą i nam oddadzą.
To proste. Dacie nam tego, który zabił nasze rodzeństwo, i zakończymy sprawę.
Jeśli nie…
Przepraszam.
Nie gniewam się.
Schron operacyjny.
STREFA STRZEŻONA
- Mamy przesrane. - Odmowa dostępu.
Serio?
Jezu. Pocisz się jak podejrzana krewetka na lodzie. Co jest?
Dostęp przyznany.
Jesteś niezbędnym personelem.
To on, co?
Założyciel.
Jak wołowina w puszce.
Spodziewałam się więcej faceta, a mniej…
blachy.
To niemożliwe.
Co się stało?
To ja.
Bez jaj.
Przez ten cały czas psioczyłeś na Komisję,
a to ty ją założyłeś.
Klasyka.
Jeśli tak było, nie pamiętam tego.
To ja cię miałam za outsidera,
a ty jesteś korpoludkiem z krwi i kości.
Ty…
dosłownie nie możesz nigdzie indziej oddychać.
Coś tu nie gra.
Nie popadłem w psychozę.
Czułem ją na zewnątrz, ale tutaj…
zero.
Nigdy nie byliśmy zbyt bystrzy, prawda?
Schron operacyjny jest
odporny na paradoksy.
Skonstruowałem go jako kryjówkę
na wypadek załamania kontinuum czasowego.
W tym pokoju
mogą istnieć wszystkie twoje permutacje.
Pewnie jesteś tu z powodu
Kugelblitz.
To coś jak bliny z serem?
„Kula piorunów” po niemiecku.
To taka wersja czarnej dziury.
Pochłania całe osie czasu.
Bingo.
A zatem jak to naprawić?
Nie da się.
Skoro stworzyłeś to wszystko,
musiałeś też stworzyć rozwiązanie.
Pozostanie jedynie…
nicość.
Nicość?
Co to znaczy?
Oto co was czeka.
Słuchaj, ośle.
Przez ostatnie 20 dni ganiałem w kółko,
żeby ratować świat przed kolejnymi apokalipsami.
Teraz tkwię w tym niedojrzałym ciele, hormony mi wariują,
a jedyne, czego pragnę, to kupić sobie corvettę stingray z lat 70.
Daruj mu, Pięć.
To sprawa między mną a mną.
Nie wtrącaj się.
Dziękuję.
Ta Kugelblitz to nie jakiś mały wyciek,
który da się łatwo naprawić, łatając parę dziur.
To gigantyczna zgniatarka do śmieci, która miażdży wszechświat
i pochłania go w całości.
Więc powiedz mi, jak to powstrzymać!
Cokolwiek zrobisz…
nie ratuj świata.
Jak to nie ratować… Pięć!
Jak to naprawić?
Nie żyje.
Możesz wyjść?
- Nie powinnam was zostawiać. - Chcę zostać sam.
Sukinsyn.
Co to jest?
Udało się.
Jak w Indianie Jonesie.
Pachinko!
Spójrz na to.
A to co?
Ale fajnie.
Adoptowałem ich zamiast was.
Tato!
Już nie jestem twoim ojcem, młody człowieku.
Co to jest?
Ale super.
Pośpiesz się, Stan. Muszę się spotkać z gościem…
O kurde.
Nie.
Wujku Klausie!
Viktor?
NIEWYJAŚNIONY ZGON MIEJSCOWEJ RZEŹNICZKI
MATKA PIĄTKI?
MAMA DIEGA?
VIKTORA? LUTHERA?
MAMA ALLISON?
MAMA KLAUSA?
TAJEMNICZA ŚMIERĆ
MATKA VIKTORA?
Harlan, musisz zostać w pokoju.
Co się stało?
Dlaczego to macie?
Dlaczego?
Znasz je?
To ty?
Zabiłeś nasze matki?
Ty to spowodowałeś?
Napisy: Przemysław Rak