‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(วันที่ 23 พ.ย. ปี 1963)
‪(ยินดีต้อนรับสู่รัฐนิวเม็กซิโก)
‪(เดน่า พ็อกเก็ต - ลายเซ็นผู้เช่า ‪ลายเซ็นเจ้าบ้าน)
‪(ซอลต์เลกซิตี้ วันที่ 2 ธ.ค. ปี 1963)
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪(เบนด์ รัฐโอเรกอน ปี 1966)
‪(วัลเลย์ซิตี้ รัฐนอร์ทดาโคตา ปี 1967)
‪(แทมปาเบย์ รัฐฟลอริดา ปี 1969)
‪(โรงพยาบาลเจ. บ็อกดาโนวิกซ์)
‪(โอ๊คแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ‪วันที่ 1 ต.ค. ปี 1989)
‪ไม่!
‪หยุดนะ เจ็บ!
‪ไม่ได้!
‪แก ขึ้นไปที่ห้องเดี๋ยวนี้!
‪แม่เจ้าแม่จิต พวกนายทำอะไรลงไป
‪วิคเตอร์สติหลุดฆ่าสยองอีกแล้วใช่ไหม
‪นี่ไม่ใช่ฝีมือเรา
‪- ฮาร์ลัน ‪- อย่า
‪อย่าเข้ามาใกล้ผม ขอร้อง
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอโอเคไหม
‪เธอพูดได้แล้วเหรอ
‪- มัน… ‪- ตอนนี้ผมทำได้หลายอย่างแล้ว
‪คุณตาน่าขนลุกคนนั้นใครเหรอ
‪เด็กที่วิคเตอร์ช่วยชีวิตไว้ที่ดัลลัสไง
‪- เฮ้ย! ‪- ฉิบหาย จริงด้วย
‪แต่เขารีดพลังเด็กออกมาหมดแล้ว ‪ตอนที่ทำท่านั้นไม่ใช่เหรอ
‪- คงได้ผลแป๊บเดียว ‪- แล้วนี่เขามาทำอะไรที่นี่เหรอ
‪ใครสน เขาช่วยเราจากพวกสแปร์โรว์
‪- สโลน ‪- โห ทำเองเหรอเนี่ย
‪สโลน เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ไม่เป็นไรนะ
‪สโลน ไม่เป็นไรนะ
‪สโลน
‪สาววิ่งหนีแล้วว่ะ ลูเธอร์!
‪บ้าเอ๊ย สโลน
‪- ฮาร์ลัน เดี๋ยวสิ ‪- นี่
‪ไปช่วยลูเธอร์นะ
‪แล้วนายล่ะ
‪ฉันจัดการเองได้ ไปสิ
‪ได้
‪แม่เจ้าโว้ย
‪เพิ่งมาที่นี่หยกๆ นี่ฉันไปนานแค่ไหนเนี่ย
‪ดูเหมือนปฏิทรรศน์คุณตาจะกระทบทุกอย่าง
‪แม้แต่สถานที่ที่อยู่เหนือกาลเวลา
‪เป็นไปได้เหรอ
‪ฉันเลิกสนไปนานแล้วว่า ‪อะไรเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้
‪เราเร่งมือกันดีกว่า ‪ฉันจะไปดูแผงควบคุมอสงไขย
‪ฉันจะไปดูห้องทำงานเฮิร์บ
‪ไอ้แมลงสาบมันเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์
‪- บาย ‪- แล้วเจอกัน
‪คิดถึงนะ
‪อึดอัดเลย
‪(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‪สโลน!
‪สโลน รอเดี๋ยว
‪สโลน
‪ให้ตายสิ
‪สโลน
‪เธอจะทำอะไร
‪หลอกฉันใช่ไหม
‪เปล่า ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอ
‪แต่ฉันทำแน่ ปล่อยเขา
‪- นายไหวนะ ‪- อือ สบาย
‪ไปกันเถอะ
‪ดิเอโก นายปล่อยเธอได้แล้ว
‪ไงนะ ล้อเล่นป่าวเนี่ย
‪บอกให้ปล่อยไง เธอบาดเจ็บ
‪เธอเป็นศัตรูนะเว้ย
‪ถ้าทำร้ายเธอ ฉันจะฆ่านาย
‪จะฆ่าฉันด้วยไหม ลูเธอร์
‪แค่ขอให้ฉันคุยกับสโลนก่อนนะ
‪ได้ไหม ขอร้อง
‪เชื่อฉัน
‪มันยอมเปิดปากแน่
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณไม่แก่ขึ้นเลย
‪สำหรับฉัน มันเพิ่งผ่านไปแค่สามวัน
‪หาฉันเจอได้ยังไง
‪ตั้งแต่วันนั้นที่ทะเลสาบ
‪เราก็ถูกเชื่อมเข้าด้วยกัน
‪ผมสัมผัสคุณได้ คนแบบคุณ…
‪แบบเรา
‪มันรู้สึกยังไง
‪แรงสั่นสะเทือน
‪เหมือนมีส้อมเสียงอยู่ในหัวผม
‪ยิ่งอยู่ใกล้คนมีพลังวิเศษ ก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
‪ผมดับเสียงนั้นได้ถ้ามีสมาธิ
‪แต่บางครั้งก็พลาด
‪นั่นคือที่เกิดขึ้นข้างล่างเหรอ
‪ผมหมดหวังแล้ว
‪ผม…
‪ไม่ได้พิเศษเหมือนคุณ
‪ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อครอบครองพลังนี้
‪ผมควบคุมมันไม่ได้
‪ตอนนี้ฉันอยู่นี่แล้วนะ
‪ฉันจะแก้ไขเรื่องนี้เอง
‪ทำยังไง
‪ฉันได้ยินข่าวลือ…
‪อัลลิสัน เฮ้ย
‪- ว่าแกจะบอกความจริงมาซะ ‪- ปล่อยเธอใช้พลังไป
‪กระเป๋าอยู่ไหน
‪บอกมา
‪มันอยู่ไหน
‪มันอยู่ที่ไหน บอกมา
‪- ฉันไม่รู้! ‪- อัลลิสัน!
‪เราลืมกระเป๋าไว้ในบ้านแก ‪และมันเป็นทางเดียวที่เราจะออกไปได้
‪กระเป๋าอยู่ไหน!
‪พอได้แล้ว!
‪ถามตัวเองซะนะว่านายอยู่ข้างใคร
‪- ไสหัวออกไปเลย ‪- กล้าดียังไงมาสั่งฉัน
‪ออกไปทั้งสามคนนั่นแหละ!
‪ห้ามละสายตาจากมัน
‪เข้าใจไหม
‪เรื่องนี้ยังไม่จบ
‪ไปกันเถอะ
‪หายใจลึกๆ
‪ฉันได้ยินข่าวลือ
‪ว่าเธอ…
‪มีความสุข
‪วิคเตอร์
‪ตัดผมเหรอ
‪ใช่
‪เป็นไรหรือเปล่า
‪เปล่า ฉันสบายมาก
‪มีเรื่องอะไร
‪กระเป๋าไม่อยู่กับพวกสแปร์โรว์แต่แรกแล้ว
‪อะไรเนี่ย
‪- แน่ใจนะ ‪- แน่ใจสุดๆ
‪เอาไงดี เราต้องทำไงต่อล่ะ
‪ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันรับมือกับเรื่องนั้นไม่ได้
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ
‪ไม่ ไม่ได้
‪ไว้ค่อยคุย ขอร้อง
‪นายพาพวกเราไปโดนสังหารหมู่
‪เธอก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยไหม ‪นี่ก็ความผิดเธอพอๆ กับฉันนั่นแหละ
‪ผิดยังไง นายเป็นหมายเลขหนึ่งไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่ฉันเป็นหมายเลขหนึ่งอีกแบบ
‪แบบที่ห่วยแตกไง
‪พ่อถึงได้ลดตำแหน่งนาย
‪เขาถึงแต่งตั้งมาร์คัสเป็นหมายเลขหนึ่ง
‪นายไม่มีทักษะผู้นำ นายไม่แน่พอ
‪มาร์คัสจะไม่มีวัน…
‪เขาไม่อยู่แล้ว
‪รู้ไหมว่าปัญหาที่แท้จริงของเราคืออะไร
‪เธอไงล่ะ
‪เธอมันเป็นหมายเลขสองที่ไม่ได้ความ เฟ
‪เห็นไหม คริสโตเฟอร์ยังเห็นด้วยเลย
‪ฉันพลาดอะไรไปเหรอ
‪เรื่องคงเด็ดน่าดู
‪เจย์มี่ อัลฟอนโซ่ กับสโลนไม่อยู่แล้วพ่อ
‪อ้าว งั้นเราควรออกไปตามหาพวกเขานะ ‪หยิบเสื้อคลุมให้ทีสิ
‪ไม่ใช่ พ่อ
‪เขาหมายถึงตายหมดแล้ว
‪น่าเสียดายจริงๆ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไอ้พวกหอกหักจากอัมเบรลลา อคาเดมี่น่ะสิ ‪พ่อพูดถูกเรื่องพวกมัน
‪หลังมาร์คัสหายตัวไป ‪เบนก็นำภารกิจพาเราไปถล่มมัน
‪น่าจะทำสำเร็จด้วย ‪แต่พวกมันมีอาวุธลับอะไรสักอย่าง
‪มีตาแก่ที่มีพลังวิเศษอยู่ด้วย
‪ซึ่งขี้โกงชัดๆ
‪เราไม่มีทางสู้ได้เลย
‪แล้วแกตั้งใจจะตอบโต้ยังไงล่ะ
‪เราต้องเตรียมพร้อมไว้เผื่อพวกมันบุกมาฆ่าเรา
‪และมันทำสำเร็จแน่ ‪ถ้าเราไม่คิดแผนการป้องกัน
‪เพราะงั้นนายมีไอเดียบรรเจิด ‪อะไรล่ะอีกล่ะ พ่อคนหัวเสธ
‪ตามใจ ก็ไปกับเธอสิ ฉันไม่แคร์หรอก
‪ยังพอมีหนทางพลิกสถานการณ์ของแกอยู่นะ
‪แกต้องทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม
‪อะไร ส่วนใหญ่ไม่ใช่ความผิดผมด้วยซ้ำ ‪ไอ้ผู้เฒ่าแก่หงำเหงือกต่างหาก
‪ฉันไม่สนว่าเขาเป็นใครมาจากไหน แกต้องเก็บ…
‪พ่อพาลใส่ผมเพราะโดน ‪ก้อนลูกบาศก์ลอยได้ซัดหรอก
‪ปากดี แกถูกกักบริเวณ ‪ขำอะไรของนาย
‪ตอนเกิดเรื่อง นายนี่ก็หายหัวไปเลยเนอะ
‪ฉันไปคุยกับพ่อ
‪รอนี่ อย่ากระดิก
‪- ได้ถามเรื่องแม่เราไหม ‪- ถาม
‪- พ่อว่าไง ‪- พ่อไม่ได้ฆ่าพวกเขา
‪นายเชื่อเหรอ
‪ไม่รู้สิ ตัดสินยาก
‪พวกสแปร์โรว์วางยาพ่อจนเมาย้วยเหมือนฉันเลย
‪นายไม่ตกใจบ้างเหรอที่พวกนั้นวางยาพ่อ
‪ทำไมเราไม่คิดจะทำงั้นมั่งวะ รู้อะไรมาอีกไหม
‪จำห้องเก็บกระเป๋าในชั้นใต้ดินของอคาเดมี่ได้มะ
‪ที่เราเคยลงไปดมกาวไง
‪เออ จำได้รางๆ
‪นายจำลูกกลมๆ สว่างแสบตาได้ไหม
‪เพ้อเจ้อละ
‪ตามคำขอ
‪- นี่มันอะไร ‪- บทลงโทษของแก
‪พอทำตรงนี้เสร็จแล้ว
‪ให้ไปทำความสะอาดทุกห้อง ‪ในรายการของเช็ทเพื่อชดใช้ เข้าใจไหม
‪และอาเคลาส์จะคอยเฝ้าแก
‪- ไงนะ ไม่เอา ขอร้อง ‪- ฮะ ไม่ นายก็เฝ้าเองสิ
‪เพราะฉันต้องไปเฝ้าลูเธอร์ ‪เผื่ออัลลิสันฟิวส์ขาดอีกรอบ โอเค
‪ทั้งสองคนมีอะไรคล้ายกันเยอะเลย
‪- ไม่มีซะหน่อย ‪- ยกตัวอย่างซิ
‪- ฉันรำคาญทั้งคู่ไง ‪- ไปกินขี้ไป
‪- ไอ้เวรตะไล ‪- ได้ยินนะ
‪โอเค
‪โอเค ดีแล้ว
‪ปริภูมิ-เวลาได้มีการฉีกขาดเกิดขึ้น
‪มันกำลังกลืนกินทุกอย่าง
‪ดอทที่รัก ไอริส
‪จอชจากแผนกบัญชี พวกเขาหายไปหมดแล้ว
‪ผมลองทุกวิธีแล้ว ไม่รู้จะทำไงดี
‪เส้นเวลากำลังจะทลาย
‪นี่คือจุดจบ
‪เปรี้ยวปากอยากกินไข่เจียวจังเลย
‪- นี่มันใหญ่กว่าเส้นเวลา ไลล่า ‪- อะไรใหญ่กว่าเส้นเวลา
‪- ทั้งจักรวาล ‪- เออใช่
‪หมาหายไป คนหายไป ‪นี่คือสิ่งตรงกันข้ามกับบิ๊กแบง
‪แทนที่จักรวาลจะขยาย ‪ตอนนี้มันกำลังหดกลับเข้าไป
‪เหมือนไส้ตรงปลิ้น
‪เปรียบเทียบได้พิลึกมาก แต่ใช่
‪งั้นเอาไป อาจมีคำตอบอยู่บ้าง
‪- คู่มือมาสเตอร์ ‪- หนึ่งเดียวเท่านั้น
‪เจอแล้ว
‪โอเค มาตรการรับมือ
‪"ในกรณีที่เกิดปฏิทรรศน์คุณตา ‪ซึ่งเป็นไปได้ยาก
‪ผู้ก่อตั้ง และบุคลากรสำคัญทุกคนจะต้อง…"
‪"ถูกส่งตัวไปยังหลุมหลบภัยฝ่ายปฏิบัติการในทันที"
‪ผู้ก่อตั้ง
‪ผู้ก่อตั้งที่ไหน
‪ไม่รู้
‪- เราต้องหาหลุมหลบภัยให้เจอโดยเร็ว ‪- โดยเร็ว พูดพร้อมกันเลย
‪หยิกก่อนได้บุญ หยิกที่หลังได้บาป
‪- ไม่ต้อง… ‪- ห้ามพูด!
‪โอเค
‪ฉันเกลียดครอบครัวนาย
‪ก็ได้ ตอนนี้ฉันเอง ‪ก็ไม่ค่อยจะชอบครอบครัวเธอสักเท่าไร
‪- นายมีส่วนด้วยไหม ‪- มีส่วนอะไร
‪ก็ที่เอาคุณปู่ซูเปอร์แมนมาซุ่มโจมตีเราไง
‪สโลน แค่จะเติมเห็ดใส่พิซซ่า ‪พี่น้องฉันยังจะตัดสินใจกันไม่ได้เลย
‪ฉันไม่รู้ว่าตาแก่นั่นใคร จู่ๆ ก็โผล่มาเอง
‪คิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ
‪เดี๋ยวนะ
‪เธอโจมตีเรา
‪- ฉันพยายามเตือนแล้ว ‪- เตือนตอนมาถึงน่ะสิ
‪- พวกเราเกือบตายแล้ว ‪- แต่ก็ไม่ตายนี่
‪ครอบครัวนายสบายดี ส่วนของฉันตายไปครึ่ง
‪นี่นาย…
‪หลอกใช้ฉันเหรอ
‪ทำมาใกล้ชิดเพื่อสืบข้อมูลเหรอ
‪คิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪สโลน เธอควรรู้อะไรเกี่ยวกับฉันอย่างนึง
‪ฉันไม่มีเพื่อน
‪หรือคนรักเลย
‪ฉันมีแค่ครอบครัว
‪ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเขา
‪ยกเว้นหักหลังเธอ
‪เพราะฉันไม่อยากเป็นคนแบบนั้น
‪เพราะงั้นถ้าเธอกำลังหลอกฉัน
‪เธอชนะแล้ว
‪แต่ถ้าสิ่งนี้…
‪ถ้ามันจริงใจ
‪เราต้องไว้ใจกันและกัน
‪เพราะเราไม่เหมือนครอบครัวเรา
‪ก็ได้
‪โอเค
‪นี่ ลืมเช็ดจุดนึงแน่ะ
‪อาลืมเช็ดหน้าจุดนึงมะ ผมไม่เห็นบ่น
‪นี่ ฟังฉันให้ดีนะเพื่อนยาก
‪นี่ยังเทียบไม่ติดกับบทลงโทษ ‪ที่ฉันเคยโดนตอนอายุเท่านาย
‪พ่อเคยลงโทษให้ฉันซักผ้าหกเดือน
‪ตั้งหกเดือน แค่เพราะเอาของโบราณงี่เง่า ‪หาค่ามิได้จากเม็กซิโกของพ่อไม่จำนำ
‪ปรากฏว่ามันหาค่าได้โว้ยพ่อ
‪และค่าของมันคือยาไอซ์ 35 ดอลลาร์ ‪ขอบพระคุณเจ้าค่ะ
‪แค่ซักผ้า ไม่เห็นแย่ตรงไหน
‪แย่จะตาย เพราะฉันรู้ว่าพวกพี่ชาย ‪เอาถุงเท้าไปเช็ดน้ำอะไร
‪ตอนอายุเท่าผม อาก่อเรื่องเยอะมะ
‪โอ๊ย บ่อย
‪หนีเรียน ลักทรัพย์ วางเพลิง
‪หลายๆ อย่างที่ฉันทำ ‪ยังไม่มีกฎหมายรองรับเลยด้วยซ้ำ
‪เคยได้ยินคำว่ากฎหมายเคลาส์ไหม
‪ไม่เคย
‪เชอะ ยังไงก็ไม่สำคัญหรอก
‪ส่วนใหญ่ฉันแค่อยากไปยั่วโมโหพ่อ
‪ลูเธอร์ ดิเอโก หรือเบนเท่านั้นแหละ
‪เออ โรคดื้อต่อต้าน
‪- นั่นชื่อที่จิตแพทย์ผมเรียก ‪- บรรยายต่อ
‪มันมักจะเกี่ยวข้องกับ ‪อารมณ์ชอบโต้เถียง ก้าวร้าว…
‪- และฉุนเฉียว ถูกต้อง ‪- และฉุนเฉียว ใช่
‪- ต่อต้านสังคม… ‪- ถูก
‪พฤติกรรมเสี่ยงและหุนหันพลันแล่น
‪ปิ๊งป่อง เหมือนใครเอ่ย ฉันเป๊ะ
‪ฉันเป็นโรค… ว้าว
‪คือมันรู้สึกดีมากเลยที่รู้ชื่อโรคที่เป็น
‪งั้นเรื่องติดยา นิสัยชอบชักใย แล้วก็ลัทธิ…
‪เคยมีลัทธิด้วยเหรอ
‪ก็มันเป็นยุค 60 ใครๆ ก็มีลัทธิกันหมด
‪แต่ประเด็นคือทั้งหมดนั่น ‪เป็นแค่การตอบโต้พ่อของฉัน
‪และความคาดหวังสูงลิบลิ่วของพ่อ
‪แล้วนอกจากเรื่องพ่อ ‪ก็ยังมีเบนที่ตามหลอกหลอนไปทุกที่
‪เบนเป็นใคร
‪เบนเป็นคุณอาที่ตายไปแล้วของนาย ‪เขามีชีวิตในเส้นเวลานี้
‪แต่ตายไปแล้วในสายตาฉัน ช่างมัน
‪แต่ คือแบบ ถ้าฉันจุดไฟเผาห้องนี้…
‪ฟังอยู่
‪มันจะเติมเต็มหัวใจไหมนะ
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪ถ้าฉันทำพฤติกรรมเหวี่ยงตอนนี้
‪แล้วมันจะถือเป็นการต่อต้านใครล่ะ
‪เส้นเวลาใหม่นี่ ที่แท้อาจเป็นเรื่องดีก็ได้
‪ยกเว้นนาย ไม่บอกก็รู้
‪แต่ตอนนี้ฉันอาจจะ
‪มีความสัมพันธ์กึ่งปกติ
‪กับพ่อที่เย็นชาไร้หัวใจได้ก็ได้
‪สแตนลี่ย์
‪- ขอนะ ‪- ไม่ได้ เอาไปวางที่เดิม
‪โอเค โดนจับได้ซะนี่
‪ทุกชิ้นจ้า เห็นหมด
‪นึกว่าอาเป็นคนชิลๆ ซะอีก
‪เนอะ ก็เคยคิดงั้น
‪ขอเก็บชิ้นนึงนะ
‪ก็ได้ ไม่ต้องคืนกางเกงใน
‪ฉันควรกลับบ้านได้แล้ว
‪ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้
‪ฉันก็ไม่อยากจากนายไปเหมือนกัน
‪แต่เจย์มี่กับอัลฟอนโซ่ ‪ควรได้รับพิธีฝังอย่างสมศักดิ์ศรี
‪ไม่ใช่ หมายถึงฉันให้เธอไปไม่ได้
‪เธอเป็นตัวประกัน
‪อ๋อ จริงด้วย
‪น้องๆ คิดว่าฉันทรยศอยู่แล้วด้วย เลย…
‪ไม่ต้องอธิบาย เข้าใจ
‪- ดี ‪- บ้านฉันก็คงกำลังวางแผนแก้แค้นอยู่
‪งั้นเราคงต้องกลับไปสู้กันจนกว่าจะตายหมด
‪เราจบเรื่องนี้และคบกันต่อไปได้นะ
‪ยังไง
‪ฉันอยากให้เธออยู่ในนี้จนกว่าฉันจะคิดอะไรออก
‪พี่สาวเรียกคุณว่าวิคเตอร์ ‪ผมต้องเรียกคุณว่างั้นด้วยไหม
‪ถ้าเรียกจะดีมาก
‪รู้ไหม แม่ของเธอ…
‪มีส่วนสำคัญในตัวตนฉันนะ
‪เขาเป็นคนแรกที่เข้าใจฉันจริงๆ
‪ถ้าอยากถามเรื่องแม่ก็ถามได้นะ
‪ซิสซี่เกลียดฉันไหมที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้
‪แม่บอกว่าคุณช่วยชีวิตแม่เอาไว้
‪เขาได้มีชีวิตที่ดีไหม
‪มันไม่ง่ายเลย
‪เพราะแม่มีผมอยู่ด้วย
‪แต่แม่เป็นอิสระ แบบที่ไม่เคยเป็นตอนอยู่ที่ฟาร์ม
‪แม่ไม่เคยหยุดคิดถึงคุณเลย
‪และแม่ไม่เคยทิ้งความหวัง ‪ว่าสักวันคุณจะกลับมาหาเรา
‪ทำไมถึงทิ้งเราไปล่ะ
‪ผมต้องการคุณ
‪เรานึกว่าถ้าเธออยู่ห่างฉันไว้จะปลอดภัยกว่า
‪แต่ฉันน่าจะอยู่กับเธอ
‪ไม่น่าจากมาเลย
‪ประชุมในห้องเล่นสนุ๊ก
‪ครอบครัวเท่านั้น
‪รอในนี้นะ เดี๋ยวจะรีบกลับมา
‪เย่!
‪เร็วอีก เร็วอีก!
‪- ทุกคนหลบไป! ‪- เย่!
‪เจ้าตัวเล็ก หยิบกุญแจห้องนี้เร็ว
‪- ให้ไว ‪- หาแป๊บ
‪(ห้องสวีทไวท์บัฟฟาโล่)
‪ไม่ ห้องนี้ไม่อยู่ในรายการ
‪และผมไม่เก็บกวาดห้องที่ไม่อยู่ในรายการหรอก
‪ไวท์บัฟฟาโล่
‪ผมงัดล็อกได้นะ แต่ดิเอโกยึดมีดไปแล้ว
‪เออ ไม่ต้อง
‪ฉันเคยต้องใช้ฟันงัดล็อกด้วยแหละ
‪แถมตอนนั้นเมายากล่อมประสาท ‪จนแทบลืมตาไม่ขึ้น
‪ให้ตาย คืนนั้นสนุกมากเลย ‪นายเฝ้าต้นทางนะ ศิษย์น้อย
‪ได้
‪พูดจริงเหรอ
‪เราจะใช้สโลนแทนช่อมะกอก
‪ปล่อยเธอไปเพื่อสื่อว่าเราอยากสงบศึก
‪ส่งไปกับศพของเจย์มี่และอัลฟอนโซ่
‪พอกลับบ้านแล้ว ฉันจะบอกพวกเขาว่า
‪ชายแก่คนนั้นไม่ใช่พวกของนาย ‪และขอไม่ให้พวกเขาโจมตี
‪นายจะปล่อยคนที่โจมตีเราไปเหรอ ไม่มีทาง
‪ฉันเสียพี่น้องไปสองคน ‪ให้กับนายและคุณปู่จอมคลั่ง
‪ย้ำอีกครั้ง ฮาร์ลันไม่ใช่พวกของเรา
‪แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นคนนอก
‪เขาแค่อยากปกป้องฉัน
‪มันจะได้ผลก็ต่อเมื่อครอบครัวเชื่อฉัน
‪ว่าเขาไม่ได้อยู่ในทีมพวกนาย ‪สรุปพวกเดียวกันไหม
‪ฮาร์ลันช่วยเราไว้ ‪เขาจะอยู่กับเรานานแค่ไหนก็ได้
‪เอางี้ลูเธอร์ ให้เขานอนเตียงนายสิ
‪ไหนๆ นายก็ไปนอนกับศัตรู
‪ระวังปาก
‪พวกเรา อย่าตีกัน
‪การมีพันธมิตรอยู่ข้างในอาจช่วยเราได้
‪ถูกมะ
‪ก็ใช่ แต่มั่นใจได้ไง ‪ว่ายัยบาร์บี้ไร้แรงโน้มถ่วงมันไว้ใจได้
‪ฉันไว้ใจเธอ
‪เออ นายไว้ใจอีเมลจากเจ้าชายไนจีเรียด้วย
‪ทันเดไม่ใช่เจ้าชาย เขาเป็นกษัตริย์ ‪และเขาถูกปลดตำแหน่งอย่างไม่เป็นธรรม
‪ก็ได้
‪ใช้พลังข่าวลือใส่ฉันอีกสิ
‪เอาสิ ฉันไม่ได้ปิดบังอะไร
‪ยอมทุกวิถีทาง
‪อยากทำอะไรก็เชิญเลยลูเธอร์ ‪รับผิดชอบเอาเอง
‪ฉันมีเรื่องใหญ่กว่านี้ต้องจัดการ
‪อัลลิสัน รอด้วย
‪นี่มันระบบราชการแถไปแถมาชัดๆ
‪ในนี้ไม่เห็นมีคำสั่งชัดเจน ‪ว่าต้องรับมือกับวิกฤติยังไง
‪ไลล่า ฉันไม่น่ามาที่นี่ด้วยซ้ำ ลาออกแล้ว
‪ล้างมือแล้ว แต่ก็โดน ‪ดูดกลับเข้ามารับมือกับเรื่องวุ่นวายอีกแล้ว
‪ทำไมถึงหนีนรกขุมนี้ไม่ได้ซะทีเนี่ย
‪เพราะนายรักมัน
‪โทษที
‪ยอมรับเถอะห้า
‪ชีวิตนี้มีแต่วันสิ้นโลก ‪ที่ทำให้นายมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้
‪ไม่รู้ทำไมทุกคนถึงพูดงั้นเรื่อยเลย
‪ฉันไม่ชอบความโกลาหล
‪ฉันไม่ต้องการความวุ่นวาย ฉัน…
‪ฉันอยากเกษียณ
‪เชื่อตายแหละ
‪นายเนี่ยนะจะไปใช้ชีวิตปกติ ‪จ่ายภาษีเหมือนคนทั่วไป คงเบื่อตาย
‪เธอก็ไม่เหมาะ ‪กับชีวิตที่สงบสุขเหมือนกันนั่นแหละ
‪ก็ไม่เหมาะน่ะสิ
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ไม่รู้เป็นเพราะน้ำเสียงหรือเปล่านะ
‪แต่นายควรไปฝึกวิธีการพูดมาใหม่
‪โคตรน่ารำคาญ
‪แค่จะบอกว่าควรเอาไปปรับปรุง
‪สำหรับอนาคต
‪ยิ้มหาพระแสงอะไร ไอ้เด็กเปรต
‪ยิ้มหานั่นไง
‪ทำไมไม่บอกแต่แรก
‪(หลุมหลบภัยฝ่ายปฏิบัติการ)
‪นี่ ตอนนายบอกว่าจะพาไปหาอะไรดื่ม ‪ฉันนึกว่าจะเป็นของแรงๆ
‪อย่าลบหลู่สเลอปี้
‪เปิดลิ้นชักหน้ารถสิ
‪โอ้ ขอบคุณพระเจ้า
‪ช่วงนี้เธอเป็นคนสนุกขึ้นเยอะนะ
‪ว่าไงนะ
‪ก็ที่ด่าลูเธอร์แล้วก็ละลายสมองสโลน
‪เมื่อก่อนเธอน่ารักที่สุดในบ้าน
‪โอเค ตัดเกรดแบบอิงอัมเบรลลา
‪ก็ฉันไปติดอยู่ในโลกอดีตโดยไม่มีแคลร์
‪แล้วทิ้งเรย์เพราะคิดว่าลูกรออยู่ในโลกอนาคต
‪แต่กลับมาพบว่าแคลร์ไม่มีตัวตนในปัจจุบัน
‪มันก็ทำเสียคนได้
‪หนักว่ะ
‪- อยากระบายไหม ‪- ไม่
‪เถอะน่า
‪เธอก็รู้ว่าฉันบำบัดเก่ง
‪ได้รับฉายาว่าดร.ฟูเอโก
‪ไม่มีใครตั้งให้ซะหน่อย
‪- แต่ก็ควรนะ ‪- ไม่
‪ชื่อเท่จะตาย
‪ไม่เคยสิ้นหวังเท่านี้มาก่อนในชีวิต
‪ตัวนี้สวยนะ
‪แม้หลังจากฉันกลับมาพูดได้อีก
‪ฉันก็รู้ราคาของการพูดในสิ่งที่เชื่อมั่น
‪เราจะไม่เข้าประตูหลังร้านอีก!
‪ออกไป!
‪ต้องหวาดกลัวทุกชั่วขณะชีวิต
‪ว่าเราหรือคนที่เรารักอาจหายไป
‪หรือกลายเป็นเหยื่ออาชญากรรมชั่วช้า
‪และฉันสู้ไม่ได้เลย
‪เรื่องแบบนั้นมันฝังลึกสินะ
‪ใช่
‪ฉันรู้ว่าพวกเราไปติดอยู่ที่ดัลลัสกันหมด ฉันแค่…
‪ฉันว่าคนอื่นๆ ไม่เข้าใจหรอก ‪ว่าสภาพความเป็นอยู่ฉันเป็นยังไง
‪อือ
‪ใช่
‪แต่เรามาอยู่ตรงนี้แล้ว
‪- เรากลับมาแล้ว จริงไหม ‪- กลับมาเพื่ออะไรล่ะ
‪เรย์กับแคลร์เป็นสองคนที่ทำให้ฉันสู้ชีวิต
‪แต่พวกเขาจากไปแล้ว และฉัน…
‪ฉันโมโหมาก ไม่รู้จะเอาความรู้สึกไปลงตรงไหน
‪จำสมัยที่ฉันเคยเป็นศาลเตี้ยได้ไหม
‪จำได้ แบทแมนตลาดล่าง
‪แสบนะ
‪พวกเธออาจหัวเราะเยาะ ‪แต่มันทำให้ฉันรอดมาได้
‪ได้เตะรูตูดโจร ‪มันเหมือนการบำบัดสำหรับคนเจ๋ง
‪เชื่อเถอะ ฉันก็อยากซัดใครสักคนเหมือนกัน
‪ถ้าได้ใช้เวลาอยู่ในเมืองไหนนานๆ ‪เธอจะเจอลู่ทางเอง
‪คนในนั้น
‪เกลียดคนอย่างเรา
‪เราเข้าไปได้นะ
‪ไปสั่งเหล้า ดูซิว่ามีใครมาหาเรื่องเราไหม
‪จากนั้นเราจะจัดการให้จบ
‪หรือไม่ก็ขับรถกลับบ้าน
‪เนอะ
‪ฉันก็อยากกินเหล้าอีกสักแก้วนะ
‪แค่นี้นะ ถือว่าหมดเรื่องบาดหมางกันแล้ว
‪ไม่ได้
‪เราอยากได้ตัวไอ้แก่ด้วย
‪- นายทำอะไร ‪- ก็ให้คิดแผนไม่ใช่เหรอ นี่ไงล่ะ
‪แผนนี้งี่เง่า
‪- เขาไม่ได้อยู่ในข้อตกลง ‪- ตอนนี้อยู่แล้ว
‪เบน พวกเขาไม่ได้ฮั้วกัน ‪พวกนี้ไม่ได้รู้เห็นว่าจะมี…
‪ถ้างั้นก็คงจับตัวมันมาให้เราได้
‪ง่ายมาก
‪เอาตัวไอ้คนที่ฆ่าพี่น้องเรามา ‪แล้วเราจะลืมเรื่องทั้งหมดนี้ไป
‪ไม่งั้น…
‪ขอโต๊ดคร่า
‪ยกโทษให้
‪หลุมหลบภัยฝ่ายปฏิบัติการ
‪(พื้นที่หวงห้าม)
‪- เราซวยแล้ว ‪- ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า
‪ฉิบหาย
‪ให้ตาย นายนี่เหงื่อแตกพลั่กๆ ‪อย่างกับกุ้งเน่าแช่น้ำแข็ง เป็นอะไร
‪อนุญาตให้เข้า
‪นายคงเป็นบุคลากรสำคัญสินะ
‪ว้าว
‪คนนั้นสินะ
‪ผู้ก่อตั้ง
‪สภาพอย่างกับเนื้อกระป๋อง
‪ฉันนึกว่าจะมีคนมากกว่า…
‪กระป๋อง
‪เป็นไปไม่ได้
‪ทำไม
‪นั่นตัวฉัน
‪สุดๆ
‪นายบ่นเรื่องเดอะ คอมมิชชั่นมาตลอดทาง
‪แต่ดันเป็นคนก่อตั้งเองเนี่ยนะ
‪อย่างฮา
‪ถ้าฉันก่อตั้งจริง ก็จำไม่ได้เลยสักนิด
‪ฉันก็ดันนึกว่านายเป็นพวกกบฏสังคม
‪แต่สรุปเป็นพวกถวายใจให้บริษัทซะนี่
‪คือแบบ
‪ถ้าขาดที่นี่ไป นายขาดอากาศหายใจจริงๆ
‪มีอะไรแปลกๆ
‪ฉันไม่เป็นโรคจิตปฏิทรรศน์
‪ตอนอยู่ข้างนอกยังรู้สึกได้ แต่พอเข้ามาแล้ว
‪ไม่มีอะไรเลย
‪เราไม่ค่อยจะฉลาดนักเลยนะ ว่าไหม
‪หลุมหลบภัยฝ่ายปฏิบัติการ
‪มันกั้นปฏิทรรศน์ได้
‪ฉันสร้างมันขึ้นมาเพื่อใช้เป็นห้องนิรภัย
‪ในกรณีที่ความต่อเนื่องของเวลาพังทลาย
‪ในห้องนี้
‪ทุกตัวตนของเราสามารถอยู่ร่วมกันได้
‪นายคงมาที่นี่เพราะ
‪คูเกิ้ลบลิตซ์
‪เหมือนขนมบลินซ์ไส้ชีสมะ
‪เป็นภาษาเยอรมัน แปลว่า "บอลสายฟ้า"
‪มันเป็นหลุมดำที่วิปริตเป็นพิเศษ
‪แบบที่ดูดเส้นเวลาเข้าไปได้หมด
‪โป๊ะเชะ
‪แล้วเราต้องแก้ไขมันยังไง
‪ทำไม่ได้
‪ถ้านายสร้างทั้งหมดนี่ขึ้นมากับมือ
‪งั้นนายก็ต้องสร้างทางแก้ไว้สิ
‪สิ่งเดียวที่จะหลงเหลืออยู่คือ…
‪ออบลิเวี่ยน
‪หมายความว่าไง
‪นั่นคือสิ่งที่กำลังจะมา
‪ฟังนะ ไอ้เบื๊อก
‪ตลอด 20 วันที่ผ่านมา ฉันวิ่งวุ่น
‪กอบกู้โลกไม่ให้สูญสิ้น
‪แต่งานนี้ไม่จบไม่สิ้นซะที
‪ตอนนี้ฉันต้องมาติดอยู่ในร่างวัยรุ่น ‪ฮอร์โมนพลุ่งพล่าน
‪และฉันแค่อยากออกไปซื้อ ‪คอร์เวตต์ สติงเรย์ รุ่นยุค 1970 มาขับสักคัน
‪อย่ารุนแรงกับเขาสิห้า
‪ไลล่า ฉันทะเลาะกับตัวเองอยู่
‪อย่ามาสาระแน
‪ขอบใจ
‪ไอ้เจ้าคูเกิ้ลบลิตซ์เนี่ย มันไม่ใช่แค่รอยรั่วเล็กๆ
‪ที่เราจะเอาอะไรไปอุดได้ง่ายๆ
‪แต่มันคือเครื่องอัดขยะยักษ์ที่กำลังบดบี้จักรวาล
‪แล้วกลืนกินเข้าไปทั้งยวง
‪เพราะงั้นบอกมาซะดีๆ ว่านายยับยั้งมันยังไง
‪ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม…
‪อย่ากอบกู้โลกเป็นอันขาด
‪ทำไมไม่ให้กอบกู้… ห้า!
‪ฉันต้องแก้ไขเรื่องนี้ยังไง
‪เขาตายแล้วว่ะห้า
‪ขออยู่ในห้องลำพังได้ไหม
‪นายไม่ควรอยู่กับศพตามลำพังหรอกมั้ง
‪ไลล่า ช่วยออกไปที
‪ไอ้สารเลว
‪นี่อะไร
‪เปิดแล้ว
‪ข้างในอย่างกับหนังเรื่องขุมทรัพย์สุดขอบฟ้า
‪โอ้โฮ ตู้ปาจิงโกะ
‪ดูนี่สิ
‪นี่อะไร
‪เจ๋งไปเลย
‪ฉันเลยรับเลี้ยงพวกนี้มาแทน
‪พ่อ!
‪ฉันไม่ใช่พ่อแก ไอ้หนุ่ม ‪ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
‪นี่อะไรเนี่ย
‪โคตรเจ๋ง
‪รีบเล่นรีบไป สแตน ‪ฉันต้องไปหาใครคนนึงเรื่องควาย…
‪เช็ดครก
‪ไม่นะ
‪อาเคลาส์!
‪วิคเตอร์
‪(ยังไม่พบสาเหตุการตาย ‪ของคนขายเนื้อในท้องที่)
‪(แม่ของห้าหรือเปล่า)
‪(แม่ดิเอโก)
‪(แม่วิคเตอร์ ‪แม่ลูเธอร์)
‪(แม่อัลลิสัน)
‪(แม่เคลาส์)
‪(ตำรวจยังคงสืบสวนคดีตายปริศนา)
‪(แม่วิคเตอร์)
‪ฮาร์ลัน เธอต้องเข้าไปอยู่ในห้องนะ
‪เป็นอะไรไป
‪ทำไมถึงมีข่าวพวกนี้ล่ะ
‪ทำไม
‪รู้จักพวกเขาเหรอ
‪ฝีมือเธอเหรอ
‪เธอฆ่าแม่เราเหรอ
‪เธอเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดนี่เหรอ
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล