SERIAL NETFLIX
Świetnie. Znowu ty.
Czemu tym razem zawdzięczam tę przyjemność?
Nie odzywasz się.
Więc posłuchaj.
Nie mam nastroju na twoje zagadki, alegorie
i chore gierki towarzyskie.
Mogę trochę sobie posiedzieć, żeby nabrać opalenizny?
Mówiłaś, że jestem blady.
A możesz mi powiedzieć, w którą stronę powinienem pójść?
Jestem w jakimś zwyrodniałym pornolu?
Trzymaj się, mały Klausie.
Tata.
Eksperyment numer 73.
Ustanie funkcji życiowych po 12 godzinach i 22 minutach.
Zeruję stoper do reanimacji.
To mi się bardziej podoba.
Nastoletni Klaus!
Klaus!
Dziś pijemy za traumę z dzieciństwa.
Nie!
Ale super.
Pośpiesz się, Stan. Muszę się spotkać z gościem…
O kurde.
Więc nie ocierałem się o śmierć.
Ja naprawdę umierałem.
- Skąd znasz nasze matki? Co im zrobiłeś? - Potrzebuję taśm.
Mówię do ciebie!
Nie!
Najpierw musisz powiedzieć prawdę.
- Mogę cię rozerwać na atomy. - Spróbuj.
Dlaczego?
To był wypadek.
Śmierć 27 kobiet to nie wypadek.
- Ale mama… - Nie mieszaj w to Sissy.
Przysięgła, że do nas wrócisz i wszystko naprawisz.
Więc czekałem latami.
Ale nie wróciłeś.
A w dniu jej śmierci…
znów cię poczułem. Tutaj.
Chciałem nawiązać kontakt.
To nie byłeś ty.
To były nasze matki.
Połączyłeś się z nimi.
Były przerażone, że coś w nich rośnie.
Czułem ich ból.
Ich głośne wrzaski rozrywały mi głowę.
Próbowałem zerwać więź.
Nie mogłem.
Było za późno.
Uderzyłem w nie.
Potem się ukrywałem.
Dla bezpieczeństwa. Do teraz.
Nic się nie dzieje, kochanie. Jestem tu.
Nic ci nie jest. Spokojnie.
Jestem przy tobie. Wciąż masz swój głos.
Oddychaj. Właśnie tak.
Oddychaj.
Były chwile, gdy myślałem
Że nie wytrwam długo
Ale teraz myślę Że jestem w stanie dalej iść
Tak długo
Tak długo czekaliśmy
Ale powiedz mi, co wiem
- Odmieni się los. - Tak, odmieni się los, kochanie.
Nie jestem głupcem.
Wiedziałem, że moje życie będzie trudne,
ale nie, że aż tak.
Nie chcę nikogo krzywdzić.
To nie jestem ja.
To ja.
Taki już jestem.
Skrzywdziłem wielu ludzi swoją mocą.
Przykro mi, że byłeś jednym z nich.
- Powiem twojej rodzinie, co zrobiłem. - Nie.
To miało poważniejsze konsekwencje. Ucierpieli ludzie, których kocham.
Musimy im to powiedzieć delikatnie.
Jakie konsekwencje?
Oddali zwłoki, mamy to, co chcieliśmy.
Po co ci ten starzec?
Zwłoki? To Jayme i Alphonso, nasze rodzeństwo.
- Już o nich zapomniałaś? - Wiesz, co chciałam powiedzieć.
Musimy ukarać zabójcę.
- Zemsta poczeka. - Do kiedy?
Aż załatwimy sprawę z tą kulą w piwnicy.
Jest coraz silniejsza.
Znikają ludzie z całego świata.
Musimy współpracować z Akademią Umbrella.
Morderca naszego rodzeństwa to ktoś z zewnątrz.
Ani Sparrow, ani Umbrella.
Trzeba go załatwić, zanim połączymy rodziny.
A jeśli odmówią,
jak ocalimy świat?
Hej, widziałeś Allison?
- Co ci się stało? - To tylko wygląda źle.
- Wygląda tragicznie. Harlan ci to zrobił? - Pokłóciliśmy się.
- O co? - To nieistotne.
Sprawdziłem teren. Wszystko gra.
Będziemy musieli się zmieniać.
- A tobie co się stało? Czy to Harlan? - Co?
Sparrows mają rację. On jest groźny.
Jest groźny przeze mnie.
To mój problem.
Doceniam troskę, ale sam się tym zajmę.
Załatwię to.
- Co się dzieje? - Boże. Ciebie też załatwił?
Wszystko gra?
- Tak. U ciebie? - Też.
- Cholera. - A sio!
Gdzie byliście?
Oglądałem własną śmierć. Odradzam.
Miałeś teczkę? Szukaliśmy jej!
Oto i ona. Jest ostatnia na świecie.
Albo była ostatnia.
Niestety usmażona.
Cholera. Dobra.
Cieszysz się, że mnie widzisz. Co jest?
Mam mniej czasu na chowanie urazy, niż planowałam.
Rozgrzeszam cię.
Gdzie Stan?
- Przepraszam. Chodź na chwilę. - Tak?
Wdaliście się z Allison w bójkę?
O tak!
Wczoraj skopaliśmy parę tyłków.
Co się porobiło z tą rodziną?
Nie wiem, ale jest super.
Pierwszy raz ją taką widziałem. Była brutalna.
Już jest spoko.
Musiała się wyładować. Pomogłem.
- Już jej lepiej. - Tak. O wiele.
Koniec pogaduszek, dziewczyny. Zwołuję spotkanie rodziny.
Ty też się zaliczasz.
Gdzie Klaus?
Zaraz wracam.
Nie zostawiaj mnie…
Diego! Straciliśmy kolejnego. Super.
Gadaj, Pięć.
Skoro tak ładnie prosisz, siostrzyczko.
Nasz mały paradoks wywołał Kugelblitz.
Co to, do diabła, jest Kugelblitz?
Stan!
Stanley!
Co to jest? Kwas?
Kazałeś mi sprzątać mój własny bałagan.
Chcę ci podziękować za to, że udzieliłeś mi
tak cennej lekcji
o odpowiedzialności.
Nie ściemniaj. Co się dzieje?
To jest krew.
Mów, co się stało.
Hej, jestem twoim tatą.
Dobra. Ale obiecaj, że się nie wkurzysz.
Co zrobiłeś?
Nic.
Nie kłam. To jest mój brat.
Mów, co zrobiłeś.
Tylko się wygłupialiśmy, było fajnie.
Aż harpun wystrzelił.
WYBIELACZ KWAS FLUOROWODOROWY
Chciałeś rozpuścić ciało?
Nie wiedziałem, co robić!
Teraz mnie znienawidzisz, pójdę do paki,
wstąpię do gangu, żeby się chronić, i skończę w izolatce.
Nie znienawidzę cię.
Po prostu nie mogę w to uwierzyć.
Robił tyle głupot.
Myślałem, że przetrwa wszystko, a teraz nie żyje.
Bardzo mi przykro.
Mnie też.
Chodź, pomożesz mi zawinąć wujka w dywan.
Znam cię.
No jasne.
Jestem twoją matką.
Oczywiście.
Czy to zupa menudo?
Tak.
Dobra rzecz.
Jak możesz być moją mamą, skoro umarłaś, zanim się urodziłem?
A jak ty mogłeś umrzeć 56 razy i wrócić do życia?
Podchwytliwe pytanie. Nie wiedziałem, że to robię.
A myślałeś, że co robisz?
Miałem się za jednego z tych uroczych ananasów ze Zwariowanych melodii.
Ktoś mnie wali młotkiem w łeb, widzę animowane ptaszki,
a potem hop! I wstaję.
Co to znaczy „animowany”?
Serio? Ale z ciebie amiszka…
Żartowałam.
Tu mamy wszystkie kanały.
Ale głównie oglądam ciebie.
Sprośne sceny też?
Widziałam, jak mnie opłakujesz. Nie musisz.
Odnalazłam spokój.
- Spokój jest przereklamowany. - A chaos wyczerpujący.
Tylko dla amatorów. Ja jestem zawodowcem, mamo.
Powiedz mi więc, kto cię zabił.
Nie szukasz zemsty.
Szukasz celu.
Nie mogę ci tego dać.
Nikt nie może.
Jesteś pewna?
Wiem, że nie znam się na mamach,
ale czy nie powinnaś pomóc swojemu synowi?
- Co cię tak bawi? - Ty.
Poświęciłeś tyle czasu i energii,
żeby uciekać od tego, za czym gonisz.
Nic dziwnego, że nie dostrzegasz czegoś, co cały czas masz pod nosem.
Więc Kugelblitz to…
Koniec wszystkiego.
Wszystkie kamienie, gwiazdy, atomy zostaną wessane przez czarną dziurę.
Materia będzie się zapadać
we wszystkich momentach istnienia, aż nic nie zostanie.
- Nie powiem „a nie mówiłem”… - Właśnie powiedziałeś.
Imponujące.
Zabójca waszych matek z nienawiści do was zniszczył wszechświat.
Tego nie wiemy.
Nieważne, kto to stworzył. Musimy to pokonać.
Serio? Jak?
Ty i Diego zamierzacie naparzać w Kugel?
Najlepiej byłoby cofnąć się w czasie, usunąć paradoks,
zniszczyć to, co zabiło nasze matki,
i powstrzymać Kugelblitz, ale nie możemy tego zrobić.
Teczka jest popsuta.
Czemu nie możesz wyskoczyć stąd z nami?
Ostatnim razem utknęliśmy w czasie.
Chcesz znów zaryzykować?
Jaki jest plan B?
Na pewno nie możemy spalić dowodów?
Pani Zapalniczka chętnie pomoże.
Dawaj to, piromanie.
Niczego nie spalimy.
Porozmawiamy z rodziną. Razem.
Zrozumieją, że to był wypadek.
Bez względu na to, co się stanie, będę trzymał twoją stronę.
Wciąż nie mówię po hiszpańsku.
Akceptuję twoje wady.
Dobra.
Trzymam. Otwórz drzwi.
Nie.
Zaczekaj tam przy…
Gramy w taką grę.
Jak się nazywa?
Koleś w dywanie.
Życzę wygranej.
Przytrzymaj drzwi.
Klaus miał rację.
Uwielbiam to miejsce.
Dobra.
- Uwaga na głowę. - Trzymam.
- Ale ciężki. - Wciśnij guzik.
Dobra.
- Na parter. - Okej.
O Boże!
Mówiłeś, że nie żyje, puta!
Bo nie żył. Nagle znasz hiszpański?
Zachowujmy się kapkę ciszej, dobrze?
Niebiański kac to masakra!
Ale mnie wystraszyłeś. Myślałem, że nie żyjesz.
Tak.
Ja też.
Ej, stary. Powoli.
Trzy minuty temu byłeś martwy. Taki całkiem martwy.
Ale już wróciłem.
To ponoć mój popisowy numer. Kto by pomyślał?
Spójrz.
Już się goi.
A gdybyśmy ci odcięli głowę? Odrosłoby was dwóch?
Stan.
Odrosłoby?
- Daj to. - Co ci się stało?
Postrzał z harpuna w klatę. Nic wielkiego.
Co nas ominęło?
Wszechświat się kończy i wszyscy umrzemy.
Czemu przyprowadziliście mnie do Boga?
- Daj mi prawe oko. - Co robisz?
Jeśli chcemy to pokonać, musimy to zrozumieć.
Pora zajrzeć na drugą stronę.
Fei, uważaj! Łap ją!
Co to, do cholery?
To była fala Kugel.
Robi się coraz gorzej.
Ile mamy czasu?
Zważywszy na tempo eskalacji i…
Ile, Pięć?
Cztery, może pięć dni, potem zniknie cała reszta.
Daj spokój, Ben!
- Nie uda się! - Trzymaj się, Fei!
Bóg ma milion oczu.
Każde zapada się w siebie.
Co to niby znaczy?
Czarne dziury? Serio?
Otaczają mnie kretyni?
Może ma rację.
Co jeśli Grace opisuje zapadającą się czarną dziurę?
Jak chcecie.
Bóg jest na nas zły.
Marnujemy cenny czas.
To nas przerasta. Potrzebujemy pomocy.
Najpierw Harlan.
Potem zabijemy to coś.
- Mogliśmy oddać Harlana. - Luther.
Co z Harlanem?
Sparrows mówili, że jeśli go oddamy, skończymy wojnę
i możemy wspólnie ocalić świat.
A jeśli nie…
Próbowaliśmy zawrzeć pokój.
A ta rodzinka z piekła rodem zaatakowała, porwała ciebie
i usiłowała nas zabić.
Nie możemy im ufać.
Równie dobrze moglibyśmy próbować rozbroić bombę, polewając ją benzyną.
Tylko podsycimy ogień.
A nie potrzebna nam ta duża świecąca kulka z ich piwnicy?
Wiesz, gdzie jest Kugelblitz?
Tak. Widziałem ją, kiedy poszedłem odwiedzić tatę.
W dawnym magazynku, w którym mama trzymała bagaże.
- Czemu nikomu nie powiedziałeś? - Mówiłem tobie!
Ciągle gadasz głupoty!
Pojawiła się tam, gdzie my.
Ważne głupoty.
To nie twoja wina.
Jestem w twoim mózgu i pociągam za dźwigienki. Poważnie…
- Nie sądzisz, że Kugelblitz… - Twój brat to kretyn.
Czemu go chronisz? Powtarza się sytuacja z Peabodym.
Harlan to nie Leonard.
Najwyraźniej ma nad tobą jakąś władzę.
- Przestań go kryć. - Kryć co?
Co jest grane?
- Nie chciał nikogo krzywdzić. - O tym mówisz?
- Harlan to zrobił? - Zabiję go.
Źle to wygląda, ale Harlan tego nie chciał.
Gdyby nie podróże w czasie, gdybym go nie uratował…
To on zabił Jayme i Alphonsa, nie ty.
On nas wpakował w to szambo i on nas może wyciągnąć.
Luther ma rację.
Jeśli chcemy wyjść z tego żywcem, musimy mieć dostęp do Kugelblitz.
Zostało ich czworo. Możemy ich obezwładnić.
Ryzykując, że stracimy kogoś z nas?
Harlan jest nieistotny.
Kiedyś mówiłeś, że nikt nie jest nieistotny.
Zabiją go.
Co z tego?
Jeden człowiek kontra miliardy istnień.
O czym tu dyskutować?
Mała Brytania nie ma głosu.
Też żyje w tym wszechświecie.
Poza tym należy do rodziny. Tak jakby.
Dzięki, kotku.
Mam w dupie Akademię Sparrow,
ale nie pozwolę, żeby upiorny dziadek cię wykończył.
Pięć dni temu był tylko dzieckiem.
A teraz mam zadecydować, czy będzie żył, czy umrze?
Musimy dokonać etycznej selekcji.
Wszystkich nie ocalimy.
Wybierzemy najmniejszą ofiarę.
Zawsze chciałeś być w drużynie.
Tak to wygląda.
Ratowanie świata wymaga trudnych decyzji.
Nienawidzę tego.
Wiem.
Pójdę po niego.
Czekaj, nie.
Ja to zrobię.
Ufa mi.
Przekonam go, żeby przyszedł bez walki.
Czego słuchasz?
Wiatru.
Dźwięku, który wydaje, gdy wieje przez pole kukurydzy.
Gdzieś w oddali słychać ciągnik i konie.
Głównie mustangi. Jednego palomino.
Te odgłosy przypominają…
Dom.
Tak.
Pamiętam.
Co by się stało, gdybym został?
Bylibyśmy szczęśliwi.
A może i tak wszystko bym jej zepsuł.
Hej, wiem, jakim byłeś chłopcem.
Niczego nie zepsułeś.
Więc czemu mnie opuszczasz?
Czuję to.
Niczego przed tobą nie ukryję, prawda?
To nasza klątwa.
Wybacz, że nie mogłem tego naprawić.
Próbowałem.
Nie próbowaliśmy razem.
Tym razem zrobilibyśmy to dobrze.
Wciąż mamy czas.
Masz szlaban. Przynajmniej do końca świata.
Lepiej sobie uświadom swoje szczęście.
Masz fajnego wujka, który zmartwychwstał.
- Naciągane. - Nie pomagasz.
Ani drgnie.
- Razem na trzy. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- Wygląda jak nowe. - Dobra.
Teraz odłożysz to tam, skąd wziąłeś.
A jak już kradniesz, to bierz coś wartościowego.
Dobrze.
Musimy mieć wyższe oczekiwania.
- Masz. - Przez ciebie upuszczę.
Radź sobie.
Dawaj.
- Jeszcze to. - Przestań.
Nie zapomnij o tym dużym.
Wystarczy, chłopaki.
Stan. Lek na ucho jest na dole. Nie zapomnij wziąć.
Dobra.
Jesteś mniej okropnym ojcem, niż sądziłam.
Chyba się do mnie przekonał.
Trzeba mu okazać odrobinę…
Co to było?
Seksowny tatuś mnie podnieca. Poza tym zbliża się koniec świata.
Myślałem, że już się przerzuciłaś na mnóstwo mężczyzn.
I co?
Trzeba mnie uwieść.
- Trzeba cię uwieść. - Tak.
Kwiaty i butelka drogiego wina.
Lub poszukam innego faceta, żeby zagrał tatusia.
- Ja jestem tatusiem. - O tak.
Hej.
Słuchaj,
powinienem się martwić?
O mnie?
Czuję się świetnie. Spytaj Diega.
Tak.
Właśnie dlatego, że się z nim zadajesz, wiem, że coś nie gra.
Znam cię.
Wiem, kiedy toniesz.
To znów się dzieje, prawda?
- Wszystko się kończy. - Jakoś to ogarniemy.
Tak.
Albo nie.
Albo ogarniemy,
ale będzie to bez znaczenia,
bo nowa oś czasu okaże się dla mnie jeszcze gorsza.
Już nie mogę.
Nie mogę wciąż kogoś tracić. To nie fair.
Chodź tu.
Sądziłam, że ty…
Nie… Kiedyś tak…
- Nie mogę… - Boże.
Nie mogę.
W porządku. Ja…
idę zobaczyć się ze Sloane, więc…
Pójdę już.
Chyba żartujesz.
Olewasz mnie dla jakiejś imitacji, którą znasz pięć minut?
Czego ode mnie chcesz?
Śmiało, mów szczerze.
Gdybyś miała Raya i Claire, byłabyś tu?
Ale ich nie ma!
Szukasz odskoczni, ale nie możesz mnie wykorzystywać.
Mogę, jeśli zechcę.
Nieśmieszne.
Słyszałam plotkę, że zostajesz.
Allison…
Nie pozwolę więcej decydować innym, ile mogę stracić.
Allison, proszę.
Nie rób tego.
Słyszałam plotkę, że mnie pragniesz.
Przestań.
Proszę.
Przestań!
Viktor.
Coś ci jest?
Nie.
Pomagasz mu uciec?
Muszę.
Cała rodzina zagłosowała, żeby go wydać.
Wciąż jest szansa.
Mogę go uratować.
Przejmę jego moce i wywiozę go z miasta.
A potem co?
Będę mógł skupić się na Sparrows i Kugel-coś tam.
- To zły pomysł. - Jestem mu to winny.
Co jeśli usuniemy Kugel, a ja nie przeżyję?
A on z tym zostanie?
Allison, proszę.
Nie widziałaś nas.
Zabiorę go w bezpieczne miejsce. Ale musisz im powiedzieć.
Nie musisz tego robić.
Ty zrobiłbyś to dla mnie.
Harlan, na razie pójdziesz z Allison.
A ty?
Dołączę, jak tylko będę mógł. Obiecuję.
Idźcie.
Już czas.
Gdzie Harlan?
- Nie ma go. - Wypuściłeś go, prawda?
Jego śmierć nie zatrzyma Kugelblitz.
To będzie tylko kolejna tragedia.
Możemy znaleźć… Ja znajdę inny sposób.
Gratulacje.
Zdołałeś zniszczyć wszystko.
Znowu.
Myślałem, że jesteś mądrzejszy.
Cóż…
świetnie poszło!
- Proszę. - Dzięki.
Widziałem, jak umieram.
Mnie zdarzyło się coś podobnego, tylko że nie umarłem.
Powiedział, żebym nie ratował świata, a potem umarł.
- Co miał na myśli? - Powinieneś wiedzieć.
A ty powinieneś wiedzieć… Dobra.
- No to w dupę. - Zdrowie.
Całe życie poświęciłem, aby powstrzymać apokalipsę.
Apokalipsy, liczba mnoga.
A on mi mówi,
że to nic nie znaczyło?
Nie znam się na…
Czy chciał powiedzieć, żebym nie stał się nim?
Mocno cię to ruszyło, co?
Tyle razy oszukałem czas,
że pomyślałem, że śmierć też oszukam.
Ale okazuje się, że umrę jako jednoręki koszmar
w biurokratycznym piekle własnego projektu.
Uwaga, spoiler.
Nie wspominając o kiczowatym tatuażu.
To twoja skóra?
Nie ma mowy, żebym skonał z taką dziarą.
Jeśli nie chcesz skończyć jak on, czemu nie zrobisz czegoś innego?
Zupełnie innego. Przenieś się na północ, hoduj alpaki.
Czemu nie?
Oś czasu jest giętka. Udowodniliśmy to.
Mógłbym spróbować przerwać cykl…
Jasne.
Tylko trzymaj kończyny z dala od ostrych przedmiotów
i nie dołączaj do Matek Agonii.
- Co? - Ten tatuaż.
To symbol gangu motocyklowego, Matek Agonii.
Znasz ich?
Dwie osie czasu temu byli… Jak by to ująć?
Moimi farmaceutami.
Super.
Bo wiesz…
Dzięki, Klaus.
Fajnie było pogadać.
Dorwij ich, stary.
Mogę wejść?
Zawsze.
MATKI AGONII
Co tu robisz, mały?
Zgubiłeś się, chłopcze?
WSTĘP TYLKO DLA CZŁONKÓW
Szukałem cię.
Napisy: Przemysław Rak