SERIAL NETFLIX
To, że coś znajduje się tuż przed wami…
nie oznacza…
że jest w waszym zasięgu.
Zawsze coś stoi na przeszkodzie.
Czasem jest to wasz przeciwnik.
A czasem jesteście to wy sami.
Walczcie!
Odklepiesz albo zemdlejesz. Twój wybór.
To twoje życie.
Dosyć! Puść ją!
Jayme, odklep.
Obawiam się, że w prawdziwym świecie nie ma odklepywania.
- Dosyć! - Nie!
Jayme da znać, gdy będzie miała dość.
Wal się, kałamarnico.
Brawo!
Pamiętajcie, dzieci,
nie znamy pełni swoich możliwości,
póki śmierć nie zajrzy nam w oczy.
Jako ich sensei zadbam, by taka sytuacja ich nie spotkała.
Przeceniasz się.
Zostawcie nas.
Chodźmy.
- Nie są gotowi. - Nikt nie jest naprawdę gotowy.
Wysłanie ich na drugą stronę to samobójstwo.
Za bardzo się przywiązałeś, przyjacielu.
Zatraciłeś obiektywizm.
Ty tak bardzo się oddaliłeś, że zatraciłeś człowieczeństwo.
Jakie człowieczeństwo?
- Nie pozwolę ich skrzywdzić. - Co takiego?
Zapominasz się, Pogo. To moje dzieci.
Zrobią wszystko, czego zażądam.
Jeśli się nie zgadzasz, może poszukaj innej pracy.
Do rana się wyniosę.
Po co czekać? Możesz wynieść się za godzinę.
POGO EGZEKUTOR
Nie tatuuję dzieci.
Super, nie przyszedłem po dziarę.
Jestem tu, bo mamy wspólnego znajomego.
Sir Reginalda Hargreevesa.
Nie interesuje mnie to, czego chce.
Nie rozumiesz. Jestem jednym z jego dzieci.
Z innej osi czasu.
Innej osi czasu?
Zabrzmi to dziwacznie, ale już się spotkaliśmy.
W 1963 roku.
Byłeś szympansem w pieluchach, który pilnie potrzebował manicure’u.
Możesz nie pamiętać, ale na dowód mam bliznę.
Jeśli mówisz prawdę, powinieneś mieć ponad 60 lat.
Wybacz, ale miałem ciężki dzień.
Pogo, musisz mnie wysłuchać.
Czas wracać do mamusi, chłopaczku.
Bo co?
Cholera.
Potrzebuję motocyklu. Nagła sprawa.
Wyglądam, jakby mnie to obchodziło?
Daj motocykl, bo…
Dobra.
Czego słuchasz?
Harlan.
Słuchawki?
Co tam gra?
Ty.
Każdy ma własną wibrację.
To jakby dźwiękowy odcisk palca.
Tak?
I jaką mam wibrację?
Złą.
Niemiły jesteś, wiesz?
Dogadujecie się?
Jak dwie psiapsiółki.
- Jak zareagowali na twoją samowolkę? - Nie zostałem ich ulubionym bratem.
Dobrze się czujesz?
Mistrz konwersacji.
Wszystko w porządku?
Tak.
Robi się coraz gorzej.
Niedługo wszystko się rozpadnie.
To jaki mamy plan?
Spróbujemy pozbawić Harlana mocy.
A jeśli się nie uda?
Słuchaj, chcę ci pomóc, ale są granice.
Oni mają rację.
- Musimy załatwić Kugelblitz. - Tak, wiem…
Masz czas do wieczora.
Potem zaciągnę cię z powrotem, jasne?
Dobra.
Przysięgam.
Mówię poważnie.
Nie zadzieraj ze mną, mały.
Do dzieła.
Stan?
Stanley?
Budź się!
Nie mogę znaleźć Stana.
Zawsze wrzeszczysz rano?
Zawsze gdy się martwię.
- Na pewno gdzieś tu jest. - Dobra.
Nie sprzątnęła go Kugelblitz, prawda?
Cholera.
Pamiętałaś o maśle orzechowym.
Super.
- Ktoś cię widział? - Nie, ale nie mogę cię tu długo ukrywać.
Nie mogę wrócić do hotelu.
Dlaczego nie?
Nie wiem.
Luther, zajadasz stres.
Wcale nie.
Dobra. O co naprawdę chodzi?
Pokłóciłem się z jednym ze swojego rodzeństwa.
Z którym?
Właściwie z kilkoma.
Dobra.
Pamiętasz, jak mówiłem, że rodzina to wszystko, co mam?
Tak.
Zastanawiam się, czy w ogóle ją mam.
Przykro mi.
W porządku.
Mam już tego dosyć.
Jedyne, co nas łączy, to trauma z dzieciństwa.
Nie wiem, czy to wystarczy, żebyśmy trzymali się razem, rozumiesz?
Owszem, rozumiem.
Tak.
Ale jednego jestem pewien na tysiąc procent.
Z matematyki nie jesteś mocny, ale coś z tym zrobimy.
Cholera!
Cześć.
- Ben prosi na słowo. - Dobra. Za dziesięć minut będę.
Nie ciebie.
Jego.
Hejka, Fei. Jak leci?
Skąd wiedziałaś?
Mieszkam przez ścianę.
Twoje łóżko skrzypi.
Całą noc nie spałam.
Mówiłam ci!
Stan.
Stanley!
Jezu.
Stan.
Stanley!
Ohyda.
Coś znalazłem.
Co?
O rany.
Co to za upiorne gówno?
- Zapalniczka Stana. - Wszedł tam?
Oczywiście, że wszedł.
Żaden 12-latek nie oprze się tajemniczemu tunelowi.
Stan!
Idziesz?
- Za tobą. - Dobra.
Miłych widoków.
Oby był tam na końcu, bo się wkurzę.
To był twój pomysł, żeby tu włazić.
Kręciliśmy się w kółko?
To zawsze tam było?
Nie. Tyłek bym zapamiętał.
Spójrz na ten obraz.
Co tu się wyprawia?
Nie wiem, ale tu wisiał portret kobiety.
To była prażona kukurydza.
Zwykle tego nie mówię, ale zaczynam panikować.
Chciałbym pogadać o duchach…
Od czego zaczniemy?
Nie wiem.
Może od tego, co zrobiłeś w stodole
w 1963 roku.
- Tamto nie zadziałało. - Teraz mogę ci pomóc.
Jak?
Pokażę ci.
Słyszysz?
- Słyszę wiatr. - Nie.
Głębiej.
Każda żywa istota ma falę energetyczną.
Własny dźwięk.
Nie potrafię.
Skup się. Chcę, żebyś to usłyszał.
To boli!
Odpręż się. Nie stawiaj oporu.
Viktor?
Harlan, przestań!
Wytrzymam.
Harlan, dosyć!
Słyszałam plotkę, że go puszczasz.
Musisz się wsłuchać.
Słyszę.
Skup się na tym. Niech płynie przez twoje ciało.
Harlan!
Harlan, przestań! To za dużo!
Jak ja to zrobiłam?
Nie miałaś prawa! Robiliśmy postępy.
Postępy? W ten sposób go zabijesz!
Obiecałaś, że mamy czas do wieczora.
Tu chodzi o coś innego.
Nie ryzykowałbyś życia w ten sposób.
Możesz mi powiedzieć.
Nie musisz tu być.
Nie mam dokąd pójść.
Ale nie będę tu stać i patrzeć, jak próbujesz się zabić.
Dobra.
Jestem gotowy.
Ile mamy czekać?
Śpieszysz się dokądś?
Nie, ale nie powinno mnie tu być.
Ben i Fei mogą wyskoczyć zza kanapy
i zadźgać mnie nożem.
Nie pozwolę, żeby cię skrzywdzili.
Dobrze.
Daj nam chwilę.
Ty, bądź miły.
Wybacz, stary, że się zakradłem do twojego domu.
- Nie wiń Sloane. - W co grasz?
Najbardziej lubię kości.
Dawny Ben zaśmiałby się z tego żartu.
Dobra, Gigantorze,
gadaj.
Co to za obsesja na punkcie tego waszego Bena?
On… ty…
byłeś najlepszy z nas.
I umarłeś za wcześnie.
Ten incydent z Jennifer…
Co takiego?
Nieważne.
Bez ciebie nigdy nie byliśmy tacy sami.
Cieszę się każdą sekundą, nieważne jaką wersję ciebie mamy.
Nie jestem nim, idioto.
Tak, wiem.
Jemu zależało na ludziach. Był bezinteresowny, dobry…
No i zabawny.
Wiesz, może…
jest w tobie coś z niego.
Nie. Ani trochę.
Genetycznie jesteś tą samą osobą wychowaną w innym środowisku.
Zaczyna się.
Odwieczny spór: natura czy kultura?
Zaprzeczasz,
ale on tam jest.
W środku.
Dobra.
Już miałem dużego, głupiego brata, który mi rozkazywał.
Nie potrzebuję kolejnego.
Ale drużyna potrzebuje.
Grace!
Mamo?
- Wszystko w porządku? - Naturalnie. Czemu pytasz?
Otwórz.
Nie mogę tego przyjąć.
O Boże.
Mówisz poważnie?
Wolę, żeby był z nami
niż przeciwko nam.
Nie przymierzysz? Jesteś mniej więcej wzrostu Marcusa.
O co chodzi?
Jestem zaszczycony.
Naprawdę, tylko że…
jestem z Akademii Umbrella.
Na pewno?
Zostań, jak długo chcesz.
Co to było, do cholery?
Chciałabyś wiedzieć, co?
Mogę jakoś pomóc?
Muszę pogadać z Pogo.
Nie ma tu takiego, słonko.
Dobra.
Zabieraj tyłek z mojego terenu, bo zawiadomię szkołę, że wagarujesz.
W porządku, Tammy. Wpuść chłopaka.
Jesteś tak głupi czy tak zdesperowany?
Ty mi powiedz.
Wygląda jak mój tatuaż, ale nigdy go nie robiłem.
Jeszcze nie.
Wyciąłem go stuletniemu sobie.
Czyli jesteś zdesperowany.
Też byś był, gdybyś wiedział, że stawką jest wszechświat.
A więc to się stało.
Tu jest.
Poznajesz?
Reggie miał obsesję na punkcie tych symboli.
To tajemne znaki,
którym przypisuje się magiczną moc.
Tata wierzył w naukę, w fakty.
Akurat to jedno w staruszku szanowałem.
Nie bawił się w takie bajki.
To musi mieć racjonalny sens.
Tego nie wiem, ale mówił na to Projekt Nicość.
Nicość.
Muszę wiedzieć więcej o tym projekcie.
Tu 4-Adam-30. Proszę o wsparcie antyterrorystów.
Załatwisz ich, TJ!
California Street numer 3455.
Jestem pod ostrzałem napastnika z bronią automatyczną.
Ma zakładniczkę.
Znowu ty!
Czemu zawdzięczam to najście?
Świat kończy się po raz trzeci,
więc pomyślałem, że warto w końcu poznać ojca.
Nie jestem twoim ojcem.
Może wyglądam jak on, ale cię nie wychowałem.
Inna oś czasu, rozumiem. Ale jednak jesteś nim.
Wyglądasz jak on,
zachowujesz się jak on, tylko…
Tylko co?
Jesteś o wiele bardziej sympatyczny.
Był kompletnym dupkiem!
W tak obelżywy sposób mówisz o ojcu!
Nie wiem, co to znaczy.
Chętnie bym pogawędził, ale jestem zajęty.
No cóż, szkoda!
Wszystko prowadzi mnie tu do ciebie. Apartament Biały Bizon.
Menudo, które przypominało ten obraz.
- Wiesz o Białym Bizonie? - Tam zginąłem!
Czego chcesz?
Czy kiedykolwiek czułeś, że powinieneś coś robić,
coś ważnego,
ale nikt nie mówi ci, co to jest,
a ty się boisz, że to przegapisz albo popsujesz,
bo zawsze coś spieprzysz, i masz już tego, kurwa, dosyć?
Dobrze, mów dalej.
Musisz mi pomóc zrozumieć parę spraw dotyczących tego, kim jestem.
Jakich?
Na przykład dlaczego zamknąłeś mnie w mauzoleum
i spowolniłeś mi tętno,
aż odzyskałem przytomność, leżąc w kałuży własnych wymiocin?
Pokazała mi to ta dziewczynka na rowerze.
Mogła być Bogiem
albo diabłem.
Nie wiem. Nie umiem ich odróżnić.
Jesteś cudownie obłąkany.
Usiądź.
Wszystko mi opowiedz.
Dobrze.
Stan!
Stanley!
Odjechane miejsce.
Serio? Nie zauważyłam.
Chodź.
Halo!
Hotel Nicość.
Czytać nie umiesz, głupolu? Nie dzwonić.
Mogliby nam pomóc. Po co dzwonek, skoro nie wolno dzwonić?
Trudy mnie zabije.
- Kto to Trudy? - Mama Stana.
Chwila.
Co?
Stan nie jest naszym dzieckiem. Masz chęć na sushi?
To przypominało sen.
Ale również reklamę perfum.
Była też zupa.
A kiedy skończyłem,
po prostu wróciłem.
Ot tak…
Mówię, że wróciłem.
- Słuchasz mnie? - Chłonę każde słowo.
Fascynująca opowieść.
Wszystko jest fascynujące,
odkąd uwolniłeś mnie od przeklętych tabletek.
Chcę się odwdzięczyć.
Pomóc ci zrozumieć, kim jesteś. Chciałbyś tego?
Niczego nie pragnę bardziej,
poza probiotycznym jogurtem, po którym nie pierdzę.
Więc chodź tu, chłopcze!
Dobra.
Jest trochę sztywno, ale od czegoś trzeba zacząć.
- Co robisz? - To pierwsza część kuracji.
Eksperymenty.
Fascynujące.
To była samobójcza misja.
Przygotowywał dzieci z Akademii Sparrow, wiedząc, że mogą nie wrócić.
Dlatego dałem dzieciom te tabletki, żeby je przed nim ochronić.
Mój brat ćpun zrobił mu odwyk. Co za ironia.
Więc Projekt Nicość znów ruszy, a wam wszystkim grozi niebezpieczeństwo.
Jednak zrobię ten tatuaż. Zamknę pętlę.
Jesteś pewien?
Fortuna nie dba o moją pewność lub jej brak.
Okrutna suka z niej.
A zatem zaczynajmy.
Wciąż używasz dźwięków, które słyszysz.
Odgłosu deszczu, wiatru, własnego oddechu.
Musisz się nauczyć używać tych, których nie słyszysz.
Jak mam to zrobić?
Gdy odszedłeś, zdałem sobie sprawę, że coś w sobie mam.
Tę…
moc.
Miałem nadzieję, że wykorzystam ją do czegoś dobrego
i pięknego.
Nie wiedziałem, co to jest.
Nazwałem to marigold.
Jak kwiat?
Wiesz, jak pszczoły znajdują pyłek?
Pszczoły mają ładunek dodatni, a kwiaty ujemny.
Pszczoły wykorzystują włoski na ciele,
aby wykryć interakcję między polami.
One słyszą pyłki.
Co chcesz powiedzieć?
Musisz przestać słuchać…
uszami.
Posłuchaj swoim marigold.
I odnajdź moje.
Sądziłem, że nie znosisz placów zabaw.
Zawsze gdy jakiś mijamy, odwracasz wzrok.
Ojciec nie pozwalał nam się na nich bawić, mówił, że to dziecinne.
Claire je uwielbiała.
Zwłaszcza huśtawki.
Chciałabym, żebyś ją poznał.
Na pewno byśmy się dogadywali.
Ona by cię pokochała.
Tak jak ja cię pokochałam.
Tak jak wciąż cię kocham.
A ja kocham ciebie.
I zawsze będę kochał.
Przestań, proszę.
Dlaczego?
Bo nie jesteś prawdziwy.
Zmarłeś dziewięć lat temu w wieku 82 lat. Sprawdziłam.
- Mam nadzieję, że miałem dobre życie. - Zasłużyłeś na lepsze.
Więc co?
Masz halucynacje?
Chyba tracę rozum.
Każdy czasem wariuje.
Stres tak na nas działa.
Nie rozumiesz.
Nie ma ciebie ani Claire.
Zniknęliście na zawsze, jakbyście nigdy nie istnieli.
Ty w ogóle istniałeś?
Byliśmy tu. Wiesz o tym.
Tak długo jak żyjesz,
będziemy żyć tam w środku.
I tutaj.
Gdziekolwiek będziesz, oboje zawsze zostaniemy z tobą,
więc musisz robić wszystko, by to przetrwać.
Obiecaj.
Boże.
Viktor.
Viktor!
Viktor.
Podnieś się.
Wszystko w porządku?
Harlan?
Odeszło.
Udało nam się.
Nic mu nie jest.
Słyszysz? Nic mu nie jest.
Więc Stan jest adoptowany.
W porządku.
Też byłem i wyszedłem na ludzi.
Nie adoptowałam go. Pożyczyłam od kumpeli na tydzień.
Chwila. Czy ty porwałaś dziecko?
Jest na wakacjach, chłopak się nudził. Chciałam zobaczyć cię w roli taty.
Taki sprawdzian praktyczny.
- Nienormalna jesteś? - Poznaliśmy się w psychiatryku.
We łbie się nie…
Stanley zasługuje na coś lepszego.
On o wszystkim wie.
Jezu.
Ty…
jesteś…
- Szlag! - Spokojnie, przypomnisz sobie.
Później się tobą zajmę.
Teraz zgubiliśmy dziecko.
Człowieka, który należy do kogoś innego.
Jak myślisz, dlaczego ze stresu jem zdechłe ryby?
Uwielbiam tego małego kryminalistę. Bardziej niż ty.
Stan umie o siebie zadbać.
Pewnie dobrze się bawi. Musimy…
Dobra. Sam się tym zajmę.
Powinniśmy zostać w jednym miejscu. A jeśli tu przyjdzie?
Co u Viktora?
Śpi.
Jest wyczerpany.
Dziękuję, że pozwoliłaś nam to dokończyć.
To mój brat. Zrobię dla niego wszystko.
Co będzie ze mną?
Ty wracasz do domu.
My sprzątamy twój bałagan.
Z Akademią Sparrow?
Tak.
W porządku. Wiem, czemu mnie nie lubisz.
- Masz władzę na Viktorem. - Przez to, co wam wszystkim zrobiłem.
Czyli co dokładnie?
Sądziłem, że Viktor ci powiedział.
O matkach.
To ty.
Przez ciebie nie żyją.
- To był wypadek. Nie chciałem… - Przez ciebie nie żyje Claire.
- Nie kontrolowałem mocy. - Przez ciebie kończy się świat.
Nie mogłem się powstrzymać.
Viktor wiedział.
Przepraszam.
Nie chciałem…
Przepraszać można, gdy się rozlewa mleko, a nie unicestwia czyjeś dziecko!
Co zrobisz?
Stan!
Lila! Chodź tu.
Znalazłeś go?
Nie mogę wyjść przez te drzwi.
W życiu już tu nie zjem.
Rozpraszasz się jak dziecko.
- Dokąd idziesz? - Szukać pomocy.
Hej! Nie!
- Diego? - Słyszę to.
- Musimy stąd spadać. - Nie bez Stana.
Rusz się!
Szybko!
Jazda!
Boże!
Chodź.
Ruszaj się!
Widzę dużo krwi.
Pchaj mocno!
Stanley?
- No nie wierzę. - Gdzie byłeś?
Co? Dziecko nie może skoczyć po picie i kabanosa?
O kurde.
PRZESTĘPCZOŚĆ JEST PROBLEMEM, MY JESTEŚMY ROZWIĄZANIEM
Masz to, czego chciałeś.
Koniec sprawy.
Napisy: Przemysław Rak