‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แค่เพราะสิ่งหนึ่งอยู่ตรงหน้า…
‪ก็ไม่ได้แปลว่า…
‪เฮ้ย
‪เราจะเอื้อมไปคว้ามาได้
‪ย่อมต้องมีบางอย่างขวางทางเสมอ
‪บางครั้งอาจเป็นคู่ต่อสู้
‪บางครั้งอาจเป็นตัวเราเอง
‪เริ่มการต่อสู้!
‪จะยอมแพ้หรือหมดสติล่ะ เลือกเอาเลย
‪ตามใจ ชีวิตเธอนะ
‪เบน พอได้แล้ว ปล่อยเธอ
‪เจย์มี่ ไม่เอาน่า ยอมแพ้สิ
‪เกรงว่าเวลาสู้จริงมันจะยอมแพ้ไม่ได้น่ะสิเด็กๆ
‪- พอได้แล้ว ‪- ไม่
‪เจย์มี่จะบอกเองว่าเมื่อไรถึงจะพอ
‪ไงล่ะ ไอ้หนวดปลาหมึก
‪เก่งมาก
‪จำไว้นะเด็กๆ
‪เราไม่มีทางรู้ว่าแท้จริงเราทำอะไรได้บ้าง
‪จนกว่าจะถูกบีบบังคับให้ต้องเผชิญหน้าความดับสูญ
‪และในฐานะอาจารย์ ‪ผมมีหน้าที่ป้องกันไม่ให้ต้องพบเจอกับมัน
‪งั้นแกประเมินตัวเองสูงไปแล้ว
‪เด็กๆ ไปซะ
‪ไปกันเถอะ
‪- พวกเขายังไม่พร้อม ‪- โลกนี้ไม่มีใครเคยพร้อมหรอก
‪ถ้าส่งพวกเขาข้ามไปอีกฝั่งตอนนี้ ‪ก็ไม่ต่างจากส่งไปตาย
‪แกผูกพันเกินไปแล้ว เพื่อนเอ๋ย
‪สูญเสียความเป็นกลางไปแล้ว
‪ส่วนคุณก็ตัดขาดเกินไป สูญเสียความเป็นคน
‪ความเป็นคนอะไรกัน
‪- ผมจะไม่ให้คุณทำร้ายเด็กๆ ‪- ไม่ให้งั้นเหรอ
‪อย่าลืมตัวสิโพโก พวกนั้นเป็นลูกฉัน
‪และจะทำทุกอย่างที่ฉันสั่งให้ทำ
‪ถ้าไม่เห็นด้วย
‪ก็ไปหานายจ้างคนใหม่สิ
‪ผมจะเก็บของออกไปพรุ่งนี้เช้า
‪ทำไมต้องรอด้วย
‪เก็บของแค่ชั่วโมงเดียวก็พอ
‪ฉันไม่สักให้เด็ก
‪ดี ไม่ได้มาสัก
‪ผมมาหาเพราะเรามีเพื่อนคนเดียวกัน
‪เซอร์เรจินัลด์ ฮาร์กรีฟส์
‪เขาจะเอาอะไรก็ช่าง ฉันไม่สนหรอก
‪คุณน่าจะไม่เข้าใจ ผมเป็นลูกของเขา
‪จากอีกเส้นเวลา
‪อีกเส้นเวลางั้นเหรอ
‪ถึงมันจะฟังดูบ้า แต่เราเคยเจอกันมาแล้ว
‪เมื่อปี 1963
‪ตอนคุณยังเป็นชิมแปนซี ‪ใส่แพมเพิร์ส เล็บยาวเฟื้อย
‪ไม่รู้นะว่าจำได้ไหม แต่มีแผลมาพิสูจน์
‪ถ้านายพูดความจริง ‪คนที่ฉันคุยด้วยต้องอายุ 60 กว่าแล้ว
‪ขอตัวก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมาก
‪โพโก คุณต้องฟังผมนะ
‪กลับบ้านไปหาแม่จ๋าได้แล้วไอ้หนู
‪ไม่งั้นจะทำไม
‪โธ่เว้ย
‪เฮ้ย ขอมอเตอร์ไซค์หน่อย เรื่องฉุกเฉิน
‪หน้าอย่างพี่เรียกโนสนโนแคร์ว่ะ
‪เอามอเตอร์ไซค์มาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น…
‪ตามนั้น
‪ฟังอะไรอยู่เหรอ
‪ฮาร์ลัน
‪หูฟัง
‪ฟังอะไรอยู่
‪คุณ
‪ทุกคนมีแรงสั่นสะเทือนเฉพาะตน
‪เหมือนเสียงที่เป็นเอกลักษณ์
‪เหรอ
‪เสียงฉันมันฟังดูเป็นไง
‪ผิด
‪อยู่กับนายแล้วเสียอารมณ์ รู้ตัวไหม
‪ไง
‪สองคนเข้ากันได้ไหม
‪เออ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
‪คนอื่นว่าไงที่นายออกมา
‪เอาเป็นว่าตอนนี้ ‪ฉันคงไม่ใช่พี่น้องคนโปรดสักเท่าไร
‪เป็นไรไหมฮาร์ลัน
‪คนอะไรพูดน้ำไหลไฟดับ
‪นายโอเคไหม
‪อือ สบายดี
‪สถานการณ์มันเริ่มจะแย่มากแล้ว
‪อีกไม่นานทุกอย่างก็จะพังพินาศ
‪โอเค แล้วแผนคืออะไร
‪ฮาร์ลันจะช่วยฉันหาวิธียึดพลังเขาคืนมา
‪แล้วถ้าไม่ได้ผลล่ะ
‪ฟังนะวิคเตอร์ ฉันพร้อมช่วยนายเสมอ ‪แต่มันก็มีขอบเขตนะ
‪คนอื่นพูดถูก เราต้องไปเผชิญหน้ากับคูเกิ้ลบลิตซ์
‪รู้แล้ว…
‪นายมีเวลาถึงคืนนี้
‪ไม่งั้นฉันสาบานเลยว่า ‪จะใช้พลังข่าวลือลากนายกลับไป
‪เออ รู้แล้ว
‪สาบานแบบพี่น้อง
‪ฉันพูดจริงนะ
‪อย่าลองดีกับฉันนะ ไอ้จิ๋ว
‪มาลุยกัน
‪สแตน
‪สแตนลี่ย์
‪เฮ้ย ตื่น!
‪ฉันหาสแตนไม่เจอ
‪นี่เธอตะโกนทุกเช้าเลยไหมเนี่ย
‪ฉันชอบตะโกนเวลากังวล
‪- เขาคงอยู่แถวๆ นี้แหละ ‪- โอเค
‪เขาคงไม่ถูกคูเกิ้ลบลิตซ์เหมือนคนอื่นหรอกเนอะ
‪ฉิบหาย
‪ดีเลย เธอไม่ลืมเอาเนยถั่วมาให้
‪ใช่เลย
‪มีใครเห็นเธอไหม
‪ไม่ แต่ฉันคงซุกนายไว้บนนี้ตลอดไปไม่ได้หรอก
‪ฉันกลับไปที่โรงแรมไม่ได้
‪ทำไมล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪ลูเธอร์ กินแก้เครียดอีกแล้วนะ
‪เปล่าซะหน่อย
‪โอเค เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ฉันทะเลาะกับน้อง
‪คนไหน
‪ที่จริงก็สองสามคน
‪บอกก็ได้
‪จำได้ไหมที่ฉันบอกว่าฉันมีแต่ครอบครัว
‪จำได้
‪ชักจะคิดแล้วว่าอาจไม่มีครอบครัวด้วยซ้ำ
‪เสียใจด้วยนะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันขี้เกียจจะไปยื้อแล้ว
‪สิ่งเดียวที่พวกเรามี ‪ร่วมกันจริงๆ คือบาดแผลวัยเด็ก
‪แต่ไม่แน่ใจนักแล้วว่า ‪แค่นั้นจะเป็นกาวใจให้พวกเราได้
‪เข้าใจมะ
‪ที่จริงก็เข้าใจนะ
‪อือ
‪รู้ไหม มีอยู่อย่างนึงที่ฉันมั่นใจพันเปอร์เซ็นต์
‪นายไม่ค่อยเก่งเลข แต่ไว้ค่อยปรับปรุงได้
‪เวร
‪ไง หวัดดี
‪เบนอยากคุยด้วย
‪ได้ อีกสิบนาทีจะลงไปหา
‪ไม่ใช่กับเธอ
‪เขา
‪อ้าว ว่าไงเฟ สบายดีไหม
‪เธอรู้ได้ไง
‪ห้องเราติดกัน
‪แล้วเตียงเธอก็เสียงดัง
‪ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลย
‪บอกแล้วไง
‪สแตน
‪สแตนลี่ย์!
‪ให้ตายเถอะ
‪สแตน
‪สแตนลี่ย์
‪ยี้
‪เจอเบาะแสละ
‪อะไร
‪ชิบเป๋ง
‪โคตรหลอนเลย
‪- นี่ไฟแช็กนำโชคของสแตน ‪- คิดว่าเขาเข้าไปเหรอ
‪มันแน่อยู่แล้ว
‪วัยรุ่นอายุ 12 ที่ยังมีลมหายใจ ‪อดใจไม่เข้าอุโมงค์ลึกลับไม่ได้หรอก
‪สแตน!
‪จะเข้าไปไหม
‪- นายไปก่อนเลย ‪- ได้
‪เชิญมองก้นตามสบาย
‪ถ้ามันไม่อยู่ที่ปลายอุโมงค์นะ ฉันจะยัวะมาก
‪นายเป็นคนต้นคิด ‪ให้เข้ามาในช่องประหารนี่เองนะ
‪เมื่อกี้เราเดินเป็นวงกลมเหรอ
‪อันนั้นมันมีอยู่แต่แรกมะ
‪ไม่ และฉันไม่เคยลืมตูดใคร
‪ดูภาพเขียนนั่นสิ
‪นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‪ไม่รู้ แต่ก่อนหน้านี้นั่นเป็นภาพเขียนผู้หญิง
‪ส่วนขนมก็ต้องเป็นคอร์นนัท
‪ปกติไม่ค่อยพูดงี้นะ ‪แต่ตอนนี้ฉันกลัวจริงๆ แล้วล่ะ
‪ผมอยากคุยเรื่องผี…
‪ต้องเริ่มยังไง
‪ผมไม่รู้
‪น่าจะลองเริ่มทำแบบที่คุณเคยทำในโรงนา
‪เมื่อปี 1963
‪แต่มันไม่ได้ผล
‪ผมไม่ใช่เด็กแล้ว ผมช่วยได้
‪โอเค ทำยังไง
‪ผมจะทำให้ดู
‪ได้ยินหรือเปล่า
‪- ฉันได้ยินเสียงลม ‪- ไม่ใช่
‪ลึกลงไปกว่านั้นอีก
‪ใต้เสียงลม สิ่งมีชีวิตทั้งหมด ‪มีคลื่นพลังงานของตัวเอง
‪เสียงเฉพาะตัว
‪ฉัน… ไม่ได้ยิน
‪ตั้งสมาธิสิ ผมอยากให้คุณได้ยิน
‪มันเจ็บ!
‪คุณต้องผ่อนคลาย ปล่อยให้มันเข้าไป
‪วิคเตอร์
‪ฮาร์ลัน หยุด
‪ฉันไหว
‪ฮาร์ลัน พอได้แล้ว
‪ฉันได้ยินข่าวลือว่านายปล่อยเขา
‪ตั้งใจฟังสิวิคเตอร์ คุณต้องฟัง
‪ได้ยินแล้ว
‪จดจ่อกับมัน ปล่อยให้มันไหลผ่านร่างกาย
‪ฮาร์ลัน!
‪ฮาร์ลันหยุด มันรุนแรงเกินไป!
‪ฉันทำแบบนั้นได้ไง
‪คุณไม่มีสิทธิ์ เราอุตส่าห์คืบหน้าแล้วเชียว
‪คืบหน้าอะไร นายกำลังจะฆ่าเขา!
‪เธอบอกว่าให้เวลาถึงคืนนี้ ‪เรายังมีเวลา เธอสัญญาแล้วนะ
‪ไม่ นี่มันมีอะไรมากกว่านี้แน่นอน
‪ไม่งั้นนายคงไม่ยอมเสี่ยงตายหรอก
‪ไม่ว่าจะเรื่องอะไร บอกฉันได้นะ
‪เธอไม่ต้องอยู่ด้วยก็ได้
‪ฉันไม่มีที่จะไปแล้ว
‪แต่ฉันจะไม่ยืนดูนายพยายามฆ่าตัวตายอยู่ตรงนี้
‪โอเค
‪ฉันพร้อมแล้ว
‪ต้องรออีกนานแค่ไหน
‪รีบไปไหนงั้นเหรอ
‪เปล่า ฉันแค่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่
‪เท่าที่รู้ เบนกับเฟอาจพุ่งออกมาจากหลังโซฟา
‪แล้วแทงฉันตายก็ได้
‪ฉันจะไม่ยอมให้พวกเขาแตะต้องนาย
‪ก็ได้
‪ขอเราคุยกันแป๊บ
‪นาย ทำตัวดีๆ นะ
‪ขอโทษนะเพื่อน ไม่ได้ตั้งใจแอบเข้าบ้านนาย
‪- อย่าว่าสโลน… ‪- นายเล่นเกมอะไรอยู่
‪ก็ชอบเกมทอยลูกเต๋า
‪เบนคนเก่าจะขำมุกนั้นนะ
‪โอเค พี่ยักษ์วัดแจ้ง
‪บอกมาซะที
‪ครอบครัวนายหมกมุ่นอะไรกับเบนนักหนา
‪เขา… นาย…
‪ดีที่สุดในหมู่พวกเรา
‪และตายเร็วเกินไป
‪เหตุการณ์เจนนิเฟอร์…
‪ว่าไงนะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪แค่รู้ไว้ว่าพอนายจากไปแล้ว ‪พวกเราไม่เหมือนเดิมอีกเลย
‪เพราะงั้นฉันน้อมรับทุกวินาที ‪ที่ได้อยู่กับนาย ไม่ว่าจะเวอร์ชั่นไหนก็ตาม
‪ฉันไม่ใช่เขาโว้ยไอ้โง่
‪ใช่ รู้แล้ว
‪เขาห่วงใยผู้คน เขาเสียสละ จิตใจดี…
‪อย่าลืมด้วยว่าเขาฮา
‪รู้ไหม บางที…
‪นายอาจพอมีนิสัยเขาอยู่บ้าง
‪ไม่ สักนิดก็ไม่มี
‪ถ้าพูดถึงพันธุกรรม ก็คนเดียวกันนะ ‪แค่โตมาในสภาพแวดล้อมต่างกัน
‪โอ๊ย เอาอีกแล้ว
‪ข้อถกเถียงระหว่างธรรมชาติกับการเลี้ยงดู
‪อยากปฏิเสธก็เชิญ
‪แต่เขาอยู่ในนั้น…
‪ที่ไหนสักแห่ง
‪โอเค
‪ฉันเคยมีพี่ชายโง่ๆ ตัวโต ‪คอยสั่งโน่นสั่งนี่ไปแล้วคนนึง
‪ไม่อยากได้อีกคน
‪แต่ทีมเราอาจต้องการ
‪เกรซ
‪แม่
‪- แม่โอเคไหม ‪- ก็ต้องโอเคสิ ถามทำไมเหรอ
‪เปิดกล่อง
‪ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก
‪ตายแล้ว
‪เอาจริงเหรอ
‪ฉันอยากให้เขาอยู่ข้างเรา
‪ดีกว่าต่อต้านเรา
‪ไม่ลองสวมดูเหรอ
‪ตัวนายก็เท่าๆ กับมาร์คัส
‪นี่ เป็นอะไรไป
‪ฉันรู้สึกเป็นเกียรติ
‪จริงๆ นะ ฉันแค่…
‪ฉันยังเป็นอัมเบรลลาอยู่
‪ใช่เหรอ
‪นายจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้
‪นายทำบ้าอะไร
‪อยากรู้สินะ
‪ต้องการอะไร
‪ขอคุยกับโพโกหน่อย
‪ที่นี่ไม่มีคนชื่อโพโกจ้ะหนู
‪ก็ได้
‪ฉันแนะนำให้รีบไสหัวออกไปซะ ‪ก่อนที่ฉันจะเรียกสารวัตรนักเรียนมาลากไป
‪ไม่เป็นไรแทมมี่ ให้เด็กมันเข้ามา
‪ถ้านายไม่โง่ก็คงจนตรอก
‪- ข้อไหนล่ะ ‪- ก็บอกมาสิ
‪ดูเหมือนลายเส้นฉันนะ แต่ฉันไม่เคยสักให้ใคร
‪ยังไม่เคยสัก
‪ผมเลาะออกจากร่างตัวเองตอนอายุร้อยปี
‪งั้นก็จนตรอกสินะ
‪คุณคงจนตรอกเหมือนกัน ‪ถ้ารู้ว่าทั้งจักรวาลเป็นเดิมพัน
‪มันเกิดขึ้นจนได้
‪นี่ไง
‪ดูคุ้นๆ ไหม
‪เรจจี้หมกมุ่นกับสัญลักษณ์พวกนี้
‪มันคือเครื่องหมาย
‪สัญลักษณ์ที่คนคิดว่ามีพลังวิเศษ
‪พ่อเชื่อในวิทยาศาสตร์ ข้อเท็จจริง
‪ผมไม่ค่อยจะนับถือตาแก่นั่นหรอกนะ ‪แต่ก็นับถือเรื่องนั้น
‪เขาไม่ใช่สายมู
‪มันต้องมีความหมายที่มีเหตุผลสิ
‪ฉันก็ไม่รู้ แต่เขาเรียกมันว่า ‪โปรเจกต์ออบลิเวี่ยน
‪ออบลิเวี่ยน
‪โปรเจกต์นั่น เล่ามาอีก
‪สี่-อดัม-30 ขอหน่วยสวาทกับกำลังเสริมด้วย
‪นายทำได้ ทีเจ
‪เลขที่ 3455 ถนนแคลิฟอร์เนีย
‪ผมถูกคนร้ายหนึ่งคนที่มีปืนอัตโนมัติยิงใส่
‪มันจับผู้หญิงเป็นตัวประกัน
‪แกอีกแล้ว
‪บุกเข้ามาเนื่องในโอกาสอะไรล่ะ
‪ก็นะ ไหนๆ โลกจะแตกเป็นครั้งที่สามแล้ว
‪ผมเลยคิดในใจว่า ‪น่าจะมาทำความรู้จักพ่อสักหน่อย
‪ฉันไม่ใช่พ่อแกนะ
‪ฉันอาจหน้าเหมือน พฤติกรรมเหมือน ‪แต่ฉันไม่ได้เลี้ยงแก
‪เออๆ คนละไทม์ไลน์กัน ‪เข้าใจแล้ว แต่ก็ยังคนเดียวกันนะ
‪หน้าเหมือนกัน
‪พฤติกรรมเหมือนกัน ติดแค่…
‪ติดอะไร
‪พ่อใจดีกว่าอีกคนนึงเยอะเลย
‪อีกคนสารเลวสุดๆ
‪ช่างน่าอดสูที่ว่าพ่อตัวเองแบบนั้น
‪อือ ผมไม่เข้าใจที่พูด
‪ฉันก็อยากจะมานั่งเจ๊าะแจ๊ะกันนะ แต่ยุ่งมาก
‪เสียใจด้วยจ้า!
‪เพราะทุกอย่างมันพาผมกลับมาหาพ่อ ‪กลับมาที่นี่ ห้องสวีทไวท์บัฟฟาโล่
‪ซุปกระเพาะวัวที่เหมือนกับภาพเขียน
‪แกรู้เรื่องห้องสวีทไวท์บัฟฟาโล่เหรอ
‪ผมไปตายในห้องนั้น
‪แกจะเอาอะไรกับฉัน
‪ผม…
‪เคยรู้สึกไหมว่าเราควรทำอะไรบางอย่าง
‪เรื่องสำคัญมาก แต่ไม่มีใครบอกว่าคืออะไร
‪แล้วเรากลัวว่าจะเสียโอกาสหรือทำพลาด
‪เพราะเราทำเรื่องพังตลอด ‪แล้วแม่งเซ็งเป็ดจะแย่อยู่แล้ว
‪ดี พูดต่อซิ
‪ผมอยากให้พ่อช่วยให้ผม ‪เข้าใจบางเรื่องเกี่ยวกับตัวตนของผม
‪เช่นอะไร
‪เช่น ทำไมพ่อถึงเอาผมไปขังไว้ในสุสาน
‪แล้วทำให้หัวใจผมเต้นช้าลง
‪จนตอนฟื้นขึ้นมา ผมนอนจมอ้วกตัวเอง
‪นั่นคือภาพที่เด็กผู้หญิงขี่จักรยานเอาให้ดู
‪แต่เธออาจเป็นพระเจ้า
‪หรือจอมมารก็ได้
‪ไม่รู้เหมือนกัน ใครจะไปรู้ ‪ผมไม่รู้ว่าคนไหนเป็นคนไหน
‪แกมันเพ้อคลั่งเป็นที่สุด
‪นั่งสิ
‪นั่งลง เล่ามาให้หมด
‪ครับ
‪สแตน
‪สแตนลี่ย์!
‪ที่นี่โคตรดีด
‪เหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
‪มาทางนี้
‪สวัสดี
‪โรงแรมออบลิเวี่ยน
‪เฮ้ย พี่งั่ง อ่านไม่ออกหรือไง ‪ป้ายบอกห้ามกดกระดิ่ง
‪เราต้องเรียกคนมาช่วยหาสแตน ‪เอากระดิ่งมาวางทำไม่ถ้าห้ามใช้
‪ทรูดี้ประหารฉันแน่เลย
‪- ทรูดี้เป็นใคร ‪- แม่ของสแตน
‪เดี๋ยวนะ
‪ว่าไงนะ
‪สแตนไม่ใช่ลูกเรา กินซูชิมะ
‪คือแบบ มันเหมือนกับความฝัน
‪แต่ก็เหมือนโฆษณาน้ำหอมด้วย
‪แล้วก็มีซุปให้กิน
‪และพอกินหมดแล้วนะ
‪ผมก็กลับมา
‪แบบ…
‪ผมบอกว่าจะกลับมา
‪- พ่อฟังอยู่ไหมเนี่ย ‪- ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำ
‪ช่างน่าทึ่งจริงๆ
‪ทุกอย่างน่าทึ่งไปหมด
‪ตั้งแต่แกช่วยฉันเลิกกินยา
‪ฉันอยากตอบแทนบุญคุณ
‪ช่วยแกเข้าใจตัวตน ‪ที่แท้จริงของตัวเอง เอาไหมล่ะ
‪ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านั้นแล้ว
‪ยกเว้นโยเกิร์ตเสริมจุลินทรีย์ที่กินแล้วไม่ตดแตก
‪งั้นมานี่เลยพ่อหนุ่ม
‪ก็ได้
‪อ้อมกอดแข็งกว่าที่คิดไว้ ‪แต่ก็ต้องเริ่มตรงไหนสักแห่งแหละมั้ง
‪- ทำอะไรหลังผมเหรอ ‪- ขั้นแรกของการบำบัด
‪คือการทดลอง
‪ช่างน่าทึ่ง
‪มันเป็นภารกิจพลีชีพ
‪เขาเตรียมพร้อมเด็กสแปร์โรว์ ‪โดยเตรียมใจไว้ว่า
‪พวกเขาอาจไม่ได้กลับมาอีก
‪ฉันถึงได้เอายาให้เด็กๆ ‪เพื่อให้พวกเขาพ้นเงื้อมมือเขา
‪พี่ชายขี้ยาของผมเพิ่งช่วยพ่อเลิกยา ตลกร้ายจัง
‪ถ้างั้นโปรเจกต์ออบลิเวี่ยนก็กำลังจะเริ่มใหม่ ‪และพวกนายทุกคนตกอยู่ในอันตราย
‪งั้นผมก็ควรจะสักซะ จะได้วนลูปเดิม
‪แน่ใจเหรอ
‪โชคชะตาคงไม่สนหรอกว่าผมจะพร้อมหรือเปล่า
‪มันโคตรโหดร้ายเลยเนอะ
‪งั้นก็ เริ่มกันเลย
‪คุณยังใช้แต่เสียงที่ได้ยินอยู่
‪เช่น เสียงฝนพรำ เสียงลมพัด ‪หรือเสียงลมหายใจของตัวเอง
‪คุณต้องหัดใช้เสียงที่ไม่ได้ยิน
‪แล้วมันต้องทำยังไงล่ะ
‪ตอนที่คุณทิ้งเราไป ผมได้รู้ว่าผมมีสิ่งนึงข้างในตัว
‪มี
‪พลัง
‪ผมอยากใช้มันทำความดี
‪ทำสิ่งที่
‪สวยงาม
‪ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪ผมเรียกมันว่าแมริโกลด์
‪เหมือนดอกไม้น่ะเหรอ
‪รู้ไหมว่าผึ้งหาเกสรยังไง
‪ผึ้งมีประจุไฟฟ้าบวก ส่วนดอกไม้มีประจุลบ
‪ผึ้งจะใช้ขนบนตัวของมัน
‪ในการตรวจจับการสื่อสารระหว่างทุ่งดอกไม้
‪มันได้ยินเสียงเกสร
‪โอเค นี่เธอกำลังสื่ออะไร
‪คุณต้องเลิกฟัง…
‪ด้วยหู
‪ฟังด้วยแมริโกลด์ของคุณ
‪แล้วหาของผมให้เจอ
‪ผมนึกว่าคุณเกลียดสนามเด็กเล่นซะอีก
‪ทุกครั้งที่เราเดินผ่านสนามเด็กเล่น ‪คุณจะเบือนหน้าหนี
‪พ่อเราไม่เคยให้เราไปเล่น ‪เพราะเขาบอกว่ามันหน่อมแน้ม
‪แต่แคลร์ชอบมาก
‪โดยเฉพาะชิงช้า
‪อยากให้คุณได้เจอลูกจังเลย
‪ผมมั่นใจว่าเราคงเข้ากันได้ดีเลย
‪ยิ่งกว่าดีซะอีก ลูกต้องรักคุณแน่ๆ
‪เหมือนกับที่ฉันเคยรักคุณ
‪เหมือนที่ฉันยังรักคุณ
‪ผมก็รักคุณ ที่รัก ‪และคุณก็รู้ว่าจะรักตลอดไป
‪หยุดเถอะ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้จริง
‪เรย์ที่ฉันรู้จักตายไปเมื่อเก้าปีก่อน ‪ในวัย 82 ปี ฉันค้นดูแล้ว
‪หวังว่าผมได้มีชีวิตที่ดีนะ
‪ไม่ดีเท่าที่ควร
‪แล้วยังไง
‪คุณเห็นภาพหลอนเหรอ
‪ฉันว่าฉันกำลังเสียสติ
‪บางครั้งคนเราก็เป็นบ้ากันได้
‪- อาจเป็นผลจากความเครียดก็ได้ ‪- คุณไม่เข้าใจ
‪ฉันกลับไปหาคุณหรือแคลร์ไม่ได้
‪คุณกับแคลร์จากไปตลอดกาล ‪เหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย
‪คุณเคยมีตัวตนจริงๆ ไหม
‪เราเคยมีอยู่จริง คุณก็รู้
‪และตราบใดที่คุณยังมีชีวิต
‪เราก็จะมีชีวิตต่อไป ในนั้น
‪และในนี้
‪ไม่ว่าคุณจะอยู่ในยุคไหน ‪หรือที่ไหน เราจะอยู่กับคุณเสมอ
‪ดังนั้นคุณต้องทำทุกวิถีทาง ‪เพื่อผ่านพ้นจุดนี้ไปให้ได้
‪รับปากผมสิ
‪ตายแล้ว
‪วิคเตอร์
‪วิคเตอร์!
‪วิคเตอร์ นี่
‪นี่
‪นี่ ฟื้นสิ
‪นี่ เป็นไรไหม
‪นี่
‪ฮาร์ลัน
‪มันหายไปแล้ว
‪เราทำสำเร็จแล้ว
‪โอเค เขาโอเค
‪นะ นี่ เขาโอเค
‪งั้นสแตนเป็นลูกบุญธรรม โอเค
‪เออ รับได้
‪ฉันก็ถูกรับมาเลี้ยง ไม่เห็นเสียคน
‪ไม่ใช่ลูกบุญธรรม ‪ฉันยืมเขามาอาทิตย์นึง จากเพื่อนชื่อทรูดี้
‪เดี๋ยวนะ เธอยืม… ‪ไลล่า เธอลักพาตัวเด็กมาเหรอ
‪ก็นางไปเที่ยว แล้วเขาอยากสนุก
‪แถมฉันอยากรู้ว่านายจะเป็นพ่อแบบไหน
‪ทดสอบจริง เหมือนเตะยางรถดูไรงี้
‪บ้าไปแล้วหรือไง!
‪เราเจอกันในโรงพยาบาลบ้าจ้ะ
‪เหลือ…
‪สแตนควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้
‪สแตนลี่ย์สมรู้ร่วมคิดย่ะ
‪ให้ตายเถอะ
‪นี่เธอ…
‪เธอ…
‪- โธ่เว้ย! ‪- ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวก็พูดออก
‪ไว้ฉันค่อยจัดการเธอทีหลัง
‪ตอนนี้เราทำเด็กหาย
‪มนุษย์ที่เป็นของคนอื่น
‪ฉันถึงมากินปลาดิบแก้เครียดไง ไอ้ฟาย
‪ฟังนะ ฉันก็รักไอ้เจ้าอาชญากรจิ๋ว ‪มากกว่าที่นายจะรักได้
‪แต่สแตนลี่ย์ดูแลตัวเองได้
‪เขาคงกำลังขำท้องแข็ง เราแค่ต้อง…
‪ช่างมัน ฉันจัดการเรื่องนี้เองดีกว่า
‪เราควรรออยู่กับที่นะ ถ้าเขาเดินผ่านมาล่ะ
‪วิคเตอร์เป็นไงบ้าง
‪หลับอยู่
‪เขาอ่อนล้ามาก
‪ขอบคุณนะที่ก่อนหน้านี้ ‪ยอมให้เราทำเรื่องนี้ให้เสร็จ
‪เขาเป็นน้องฉัน
‪ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา
‪แล้วตอนนี้จะเอาไงกับผมล่ะ
‪นายกลับบ้านไปซะ
‪ส่วนเราจะตามเช็ดให้นาย
‪กับพวกสแปร์โรว์
‪ใช่
‪ไม่เป็นไร ผมรู้ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบผม
‪ฉันไม่ชอบที่นายกุมน้องฉัน…
‪เพราะสิ่งที่ผมทำกับพวกคุณ
‪นายทำอะไรไว้เหรอ
‪ผม…
‪ผมนึกว่าวิคเตอร์บอกไปแล้ว
‪เรื่องพวกแม่ๆ
‪แกนี่เอง
‪- แกเป็นสาเหตุที่แม่เราตาย ‪- มันเป็นอุบัติเหตุ
‪- ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพวกเขา ‪- แกทำให้แคลร์ต้องตาย
‪- พลังผมล้นทะลัก ผมสับสน ‪- และโลกกำลังจะแตกก็เพราะแก!
‪ผมห้ามตัวเองไม่ได้
‪วิคเตอร์รู้ความจริง
‪ผมขอโทษ
‪ผมไม่อยาก…
‪คำว่าขอโทษมันใช้ได้กับเรื่องเล็กๆ
‪ไม่ใช่เวลาลบลูกของใครออกไปจากโลก!
‪คุณจะทำอะไร
‪สแตน!
‪ไลล่า! มานี่
‪เจอเขาแล้วเหรอ
‪ฉันออกไปไม่ได้ ประตูไม่ยอมให้ออก
‪ยี้ จะไม่กลับมากินอาหารร้านนี้ละ
‪เธอสมาธิสั้นยิ่งกว่าแมลงวัน
‪- ไปไหน ‪- ไปเรียกคนมาช่วยหาสแตนไง
‪เฮ้ย อย่า!
‪- ดิเอโก ‪- ฉันได้ยิน
‪- เราต้องรีบหนีไปซะ ‪- ต้องเจอสแตนก่อน
‪ไป!
‪อะไรของนาย
‪เร็วเข้า!
‪ไปๆๆ
‪- เลือดเยอะมากเลย ‪- ไม่เป็นไรหรอก
‪ดันแรงๆ
‪สแตนลี่ย์
‪- ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย ‪- หายหัวไปไหนมา
‪อะไร ไม่ให้เด็กมีเวลา ‪ออกไปซื้อสเลอปี้กับเนื้อแดดเดียวกินเหรอ
‪ตายห่า
‪(อาชญากรรมคือปัญหา เราคือทางออก)
‪จัดให้ตามที่ขอแล้วนะ
‪จบเรื่องกันซะที
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล