SERIAL NETFLIX
- Tym razem bądź stanowczy. - Dobrze.
Może…
Przepraszam, ja tylko…
To moja prawdziwa rodzina. Czy ty mnie w ogóle kochasz?
To moja prawdziwa rodzina.
Czy ty mnie w ogóle kochasz?
- Czy ty mnie w ogóle kochasz? - Nie możesz tu być.
Zabrałeś mi teczkę, Herb.
Nie mam dokąd pójść.
Nastał nowy reżim, Lilo.
Żądają twojej głowy.
Czy ty mnie w ogóle kochasz?
Już rozumiem.
Stara wiedźma zdechła, więc córka zapłaci zamiast niej.
Trochę nie fair.
Możemy cię wysłać w dowolną epokę…
Dobrze.
Berlin Zachodni.
Rok 1989.
Doskonale.
Dobra.
Spójrz.
To kula.
Do widzenia.
KOMISJA
Ty mała spryciaro.
Spójrzcie, kto odkrył plan ucieczki matki.
Cokolwiek cię ściga, Lilo, uciekaj dalej.
Nie zatrzymuj się, by żyć normalnie.
Takim dziewczynom jak my nie jest to pisane.
I pamiętaj, nikomu nie ufaj. Oprócz mnie.
Buziaki, mama.
Maszeruj dalej!
Mogę pożyczyć twój młot?
Zaczynamy.
Gdzie twoja mama?
Wyjechała z basistą.
Kiedy wróci?
Za tydzień.
Ma słabość do basistów. Za jednym przyjechaliśmy tu z Atlanty.
Matki są fatalne.
Coś o tym wiem. Ale dam sobie radę. Nie musisz zostawać.
Ty też nie.
Może skoczysz ze mną do Ameryki podręczyć dawnego znajomego?
Może być fajnie.
Dobra. Wchodzę w to.
Super.
To musi być forsa!
Musi być forsa
Co ty odwalasz?
Zabiłeś mnie i zamknąłeś w bagażniku?
W rzeczy samej. Pozostawałeś martwy przez 22 minuty.
Całkiem bezbronny. Mogłem ci wyciąć wszystkie organy.
Dlaczego?
Skoro świat się kończy, masz mało czasu, żeby opanować swój dar.
- Do pracy! - Nie, tato!
Powiedziałaś mu?
Viktorowi?
Jeszcze nie.
Kurczę, nie przyjmie tego dobrze.
- Zrobiłam, co musiałam. - Tak, ale…
to powinna być decyzja rodziny.
Której rodziny, Brutusie?
Niezłe wdzianko. Wyglądasz jak niewyciśnięty pryszcz.
Może powinnaś z kimś pogadać.
Ja? To ty masz kryzys tożsamości.
Serio? A to, co zrobiłaś mi w hotelu?
Luther.
Ben zwołuje spotkanie rodzinne.
Jasne. Dobrze.
Obu rodzin.
Zdołasz nakłonić swoich, żeby działali razem?
A, pytasz na poważnie.
Wchodzę w to.
Ona w to wchodzi.
Co ty wyprawiasz? Stanley zniknął! Pogódź się z tym!
Sprawdź komin!
Nie ma go w kominie. Zabrała go Kugelblitz!
Czyja to wina? Ty go tu przywiozłaś!
Winszuję. Dostajecie odznakę okropnych rodziców.
Skupcie się. Jak to się otworzyło?
- Było już jakby otwarte. - Jakby otwarte?
Diego, powinieneś być inżynierem. Taka wielka strata.
Tam jest tylko sushi i śmierć.
Gdy spotkaliśmy mnie z przyszłości,
ostrzegłem siebie przed Nicością.
- Pogo powiedział… - Chwila!
- Pogo żyje? - Inny Pogo, ale tak.
Mówił, że tata latami trenował Sparrows
do wykonania supertajnej misji w…
Nicości?
A gdy wróciłem, okazuje się, że wasza dwójka rozumnych weneryków
już tam była.
Wszystko tam prowadzi, więc musimy wejść.
- Mowy nie ma. - Ledwo wyszliśmy żywi.
Myślę, że chodzi o coś więcej niż wy dwoje.
Bo masz wszystkie palce.
Nie odpadły mi podczas robienia palcówki.
Wszedłem tam i je straciłem przez jakiegoś typa z nożem na łańcuchu.
Diego to w 90% kretyn, a w 10% ruchy kopulacyjne,
ale akurat tu ma rację.
Nie wrócimy tam tylko dlatego, że tak mówisz.
Świetnie. Bo idziecie z nami.
Zapowiada się ciekawie.
- Dokąd? - Do Akademii Sparrow.
Świat się kończy.
Pora odłożyć błahe spory i razem zmierzyć się z Kugelblitz.
Tak? Bo co?
Bo na zniknięciu Stanleya się nie skończy.
Chodź.
Miło cię poznać.
Dźgnęła się w oko.
Witam. Czujcie się jak u siebie w domu.
Jesteśmy u siebie, suko.
Słucham?
Żelka?
Gdzie są Viktor i Klaus?
Pewnie wessani przez Kugelblitz.
- Ponurak z ciebie. - Co z twoją dłonią?
Nie ma czasu na czcze pogawędki. Siadajcie.
Przydałoby się „proszę”.
Nie.
Miło jest, prawda?
Wszyscy razem…
Duża, szczęśliwa rodzina.
- Czuję, że się pocę. - Nie, jest dobrze.
Było między nami dużo wrogości.
Puszczamy to w niepamięć. Prawda?
Pytanie?
Jeśli cię zabiję, odzyskamy naszego Bena?
Hipotetycznie.
Mów dalej, to stracisz nie tylko palce.
Jeśli testosteronowe bliźniaki skończyły, chciałbym wrócić do planu.
Gdzie on jest?
Viktor.
Co zrobiliście Harlanowi?
Oni nic nie zrobili. Ja zrobiłam.
Zabiłam Harlana.
- Nie rozumiem. Dlaczego? - Nie zasługiwał na to, żeby żyć.
Co? Bo oni tak powiedzieli?
- Nie musisz ich słuchać. - Dwie dychy na tego małego.
Nie mogą nam rozkazywać.
Przyjmuję zakład.
Mogliśmy porozmawiać, wymyślić coś innego.
Żebyś znów nas okłamał i krył jego?
- To nie było tak. - Właśnie tak było.
Wiem, że Harlan zabił wszystkie nasze matki.
Co?
Cholera!
Krwawy zwrot akcji.
- Kto ci to powiedział? - Harlan.
Po tym, jak mnie okłamałeś w żywe oczy.
Tak było? Harlan to wszystko zaczął?
Tak, ale nie chciał nikogo skrzywdzić.
Skąd wiesz?
Bo go znałem.
Był miły i dobry, póki nie upodobniłem go do nas.
To ja go zmieniłem.
Jeśli potrzebujesz kogoś obwiniać, jestem tu…
Myślisz, że nie obwiniam?
Nie chodziło o ratowanie świata.
Chciałaś mnie zranić.
To zemsta za…
Mów dalej.
Powiedz jej imię.
Może zróbmy chwilę przerwy… Okej.
- Czy odzyskałaś Claire? - A ty odzyskałeś Sissy?
- Tak jak ty… - Ja nikogo nie zabiłem!
Ale wszystkich naraziłeś! Wiesz, jakie to uczucie?
Bardziej walczyłeś o człowieka, który unicestwił moją córkę, niż o nią.
Nie wiem, jak odzyskać Claire.
Nikt nie wie. Ale byłem przy tobie.
- Próbowałem pomóc… - W czym?
W żałobie?
Cała rodzina każe mi zagryzać zęby i martwi się tylko twoim nieszczęściem.
Ktoś musiał zapłacić, bo ty nigdy się nie poczuwasz.
Zniszczyłeś świat, zabiłeś Pogo, omal nie zabiłeś mnie.
Wszystko po to, żebyśmy sprzątali bajzel po tobie? Mam dosyć.
Spokojnie, Allison.
- Dobrze… - Zamknij się!
Allison.
Zawszy gdy buduję sobie nowe życie,
ty niszczysz świat i mi je zabierasz!
Jak to zrobiłaś bez „słyszałam plotkę”?
Pożegnalny prezent od Harlana.
Odpuść sobie tę jazdę z mocami. Tak nie wolno!
Trzeba cię było zostawić w piwnicy.
Allison, przestań!
Wszystko gra?
Tak.
Kontynuujmy.
Bosko.
Kłócicie się jak my.
Nie, stary.
My się tak nie kłócimy.
Powiedz mi. Co lubimy robić razem? Dla zabawy.
Nie rozumiem pytania.
Nie jeździliście na wycieczki?
Z naszym tatą?
W życiu.
Facet był mistrzem zamordyzmu.
Zależało mu tylko na misjach.
Czemu nie rozumiesz swoich mocy? W Akademii niczego się nie nauczyłeś?
W starej Akademii wszystko się szybko pokićkało.
Jak to?
Pięć zagubił się w czasie.
Po prostu przepadł.
Ben zginął w incydencie z Jennifer.
- Tragiczne. - To jeszcze nie koniec.
Przez lata faszerowałeś córkę prochami.
Z Luthera zrobiłeś półmałpę i wysłałeś go na Księżyc.
Mnie zamknąłeś w krypcie z duchami.
A potem się zabiłeś i żadnemu z nas nic nie wyjaśniłeś.
Rozumiem.
Chcę powiedzieć, że byłeś okropnym ojcem.
- Zrozumiałem. Dziękuję. - Super.
Pora ci to wynagrodzić. Zaczniemy od zaraz.
Właśnie mnie zabiłeś i wrzuciłeś do bagażnika.
- Mam notatki, tato. - Nie sprzeczajmy się o detale.
Nowa propozycja. Ja pomogę ci opanować moce.
Ty przestaniesz mnie winić za grzechy ojca.
Zaczniemy od nowa.
Dobrze, ale mówiłem ci, że nie panuję nad tym, jak długo jestem martwy.
- To jedna z tajemnic życia. - Bzdura.
Umieranie to umiejętność jak każda inna.
Potrzeba jedynie odpowiedniego trenera. Ufasz mi?
Tak. Ufam ci.
Jesteś niemal nieśmiertelny. Masz dar.
Ale ożywasz w nieprzewidywalnych chwilach i nie panujesz nad swoimi odruchami.
Nie możesz bronić siebie ani drużyny.
Swój atut przemieniłeś w wadę.
Nie to, żeby mnie obchodziła twoja opinia,
ale gdybym miał to ulepszyć,
co byś mi radził?
Najpierw wyostrzymy ci odruchy.
Trening czyni mistrza. Stań tam.
Twoim zadaniem jest złapać tę piłkę.
Czemu nie?
Ale muszę uprzedzić,
że mam koordynację wzrokową pijanego kotka.
Widzisz?
Klaus Hargreeves. Trening reanimacji.
Początek próby: 13,15
Czas reanimacji po śmierci: 18 minut i sześć sekund.
Oszukałeś mnie.
Widzisz? Za wolno.
Powtarzamy!
Jesteś okropnym ojcem!
Jeszcze raz! Łap!
Jedenaście minut i sześć sekund.
Lepiej, ale wciąż za długo.
Skup się, Klaus.
Dasz radę. Jeszcze raz!
Dziewięć minut i 20 sekund.
To boli.
Radzisz sobie coraz lepiej, chłopcze!
Powtarzamy!
Chyba to rozgryzłem.
Sześć minut.
Cztery minuty.
Dwie minuty. Doskonale!
Jeszcze szybciej.
Szybciej.
Widzisz? Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Teraz jesteś gotów.
Gotów na co?
Piękne, prawda?
To zabrało Stanleya.
I parę miliardów innych ludzi.
Których nie znałam i mam ich gdzieś.
Tak, liczysz się tylko ty.
Wszyscy jesteśmy nieistotni. To połknie cały wszechświat.
Z czego to jest?
Z szybko zapadających się małych czarnych dziur.
- Czemu nas nie wciąga? - Nie wiemy.
- Nie powinniście tu istnieć. To też nie. - Niemożliwość za niemożliwość.
Wszechświat lubi równowagę.
Grace śledzi fale. Do następnej mamy trzy godziny.
- Co robimy? - Złapiemy całą kulę.
- Sfera Dysona? - Tak.
Dobra.
- Współczynnik zamknięcia? - 0,98 przy szczytowym strumieniu energii.
- Wytrzymałość na rozciąganie? - Do 10 000 gigapaskali.
- Czy to powinno mnie kręcić? - Nie!
- I jak, Pięć? - Może się udać.
Lub umrzemy w męczarniach.
Wchodzę w to.
- Nie ciebie potrzebujemy. - Słucham?
Żeby się udało, potrzebujemy Sloane, Lili, Christophera i…
Viktora.
Oczywiście.
Jesteśmy rodziną, Viktorze.
Nic nie sprawi, że będę cię mniej kochała.
Nie wiem, co chcesz mi powiedzieć,
ale nie pomogę wam, jeśli jest tam Allison.
Przyszedłem po kurtkę.
Cały czas czekałeś, aż ktoś po ciebie przybiegnie?
Żenujące.
To oficjalne. Nasz Ben był lepszy.
Tak, słyszałem. Ale chyba umarł.
Mówią, że my mamy wielkie ego, ale to wy jesteście rąbniętymi sukami.
Pozwolisz światu spłonąć, bo jesteś zły na siostrę? Imponujące.
- Nie o to mi chodzi. - Mam to gdzieś.
Za parę dni przestanie to mieć znaczenie, bo wszystkich usmaży Kugelblitz.
Okaże się, że Harlan zginął na próżno.
Świetna robota.
Przestań płakać na mojej pościeli, emo.
To ohydne.
Co jest? Myślałem, że jedziemy do domu.
Masz dar, którego nie chcesz w pełni wykorzystać.
Powiedz mi. Dlaczego akurat ty boisz się umarłych?
Czy ja wiem?
Może dlatego, że jakiś dupek zamknął mnie
w krypcie z duchami, mimo że byłem małym dzieckiem.
Właśnie! Nie zmienimy przeszłości, ale możemy się z nią zmierzyć.
Tutaj twój dar stał się twoim koszmarem.
Człowiek winien zgładzić demony młodości.
Fajny tekst, Obi-Wang, ale mnie prześladują prawdziwe demony.
Tym bardziej musisz je pokonać.
Straciłeś tu coś istotnego.
Czas to odzyskać.
Tylko szampan.
Co za palanty.
Skoro o palantach mowa…
Doradziłabyś mi, jak nakłonić twojego durnego brata,
żeby dał się przeprosić?
Ludzie nie chcą przeprosin.
Chcą spowiedzi.
Masz wyrecytować, jak ich skrzywdziłaś, by wiedzieli, że rozumiesz.
Ale nie Viktor, jego nic nie satysfakcjonuje.
Tak. To było ciekawe.
Jak się z tym wszystkim czujesz?
Dobrze.
Wolę chmielową goryczkę dobrego guinnessa.
Myślałam, że po zabiciu Harlana poczuję się lepiej. Albo gorzej.
Chciałam poczuć cokolwiek.
Ale…
nie poczułam.
A może czujesz różne uczucia naraz
i one się tak jakby zerują.
Nie, sądzę, że w końcu zaczynam wszystko rozumieć.
To znaczy?
Za kilka dni wszyscy zginiemy.
Lub trafimy do innej osi czasu,
w której Harlan pewnie nigdy nie istniał.
To wszystko brednie.
Nic z tego nie jest prawdziwe.
Nic nie zostaje.
Cholera. Upiłaś się.
Dobra, słuchaj.
Podróżowanie w czasie potrafi namieszać człowiekowi we łbie, przyznaję,
ale to wszystko jest prawdą.
Tylko zmienia się tak szybko,
że aż w głowie może się zakręcić.
To jest jak z łyżwiarzami figurowymi i ich potrójnymi podskokami czy czymś tam.
Skup się na jednym punkcie.
Wybierz coś konkretnego i tam patrz.
Bez względu na zmiany wokół.
A jeśli to miałam, ale straciłam?
Znajdź coś innego.
Inaczej upadniesz.
Jesteśmy gotowi.
Od czego zaczniemy?
- Przenosiliście kiedyś gniazdo pszczół? - Nie, bo to dziwne.
Nie można go podnieść.
Rój musi być spokojny, gdy budujecie pułapkę wokół gniazda.
Jedna z czarnych dziur wibruje w innym tempie.
- Czuję je. - Dobrze.
Nie pozwól, by przyspieszyły, bo wszystko wybuchnie.
Nie trząść pszczołami. Rozumiem.
Lila, gdy będziesz gotowa, zrób dokładnie to samo, co Viktor.
- Hej, co ona robi? - Zagęszcza kulę jej własną grawitacją.
Całkiem fajne, nie?
Nie mówiliście, że budujecie więzienie dla Boga.
Mamo?
Nie macie do tego prawa.
Jesteśmy trochę zajęci, Grace.
Albowiem dzień pomsty był w moim sercu…
O czym ty mówisz?
…i nadszedł rok mojej odpłaty.
Cholera!
Albowiem dzień pomsty był w moim sercu
i nadszedł rok mojej odpłaty.
Weź się w garść.
Weź się w garść, tchórzu.
Kurde!
Mamo!
To ja, Diego. Nie chcemy cię skrzywdzić.
Dzień pomsty był w moim sercu
i nadszedł rok mojej odpłaty!
Lila, potrzebuję cię.
Nic osobistego.
Dobra.
Naprzód
Chrześcijańscy żołnierze
Maszerują
Na wojnę
Christopher, teraz!
Tutaj!
Szybko. Czego się boisz?
Duchów wyżerających twarze.
Nie, boisz się porażki, więc się poddajesz.
Wolisz to, niż kogoś zawieść.
- Kogo? - Mnie.
W każdej osi czasu
ja, genialny nauczyciel, nauczyłbym cię więcej.
Wniosek: to nie był przypadek.
Celowo was dołowałem i mąciłem w głowach,
żeby wami sterować.
Po co miałbyś to robić?
Teraz to nieważne. Skup się!
Widziałem cię dzisiaj.
Pod tą przesadnie wypielęgnowaną fasadą
jesteś wojownikiem.
To te duchy powinny się bać ciebie.
- Jak z nimi walczyć? - Nie wiem.
Ale z całego serca wierzę, że ty wiesz.
Pokaż im.
Bądź tym, czym bałem się, że zostaniesz.
Dobrze.
Dobrze. Zrobię to.
Ależ z ciebie cud.
Udało się?
Następna fala Kugelblitz za trzy, dwa,
jeden…
Unikasz mnie?
Przyłapałaś mnie.
Mój przewodnik?
Zrobiłem ci nową listę.
Wszystkie twoje ulubione włoskie zabytki. Te, które wciąż stoją.
Oznaczone kolorami według regionów.
Nerd.
Uratowałaś świat. Zasługujesz, żeby go zobaczyć.
Chciałbym go zobaczyć z tobą.
Ja…
sam go zrobiłem.
Miałem za mało czasu, żeby znaleźć diament,
ale ten kamień to skała księżycowa.
Przywiozłem ją
i trzymałem na specjalną okazję…
Jest piękny.
Sloane,
wyjdziesz za mnie?
- Przykro mi z powodu mamy. - To nie moja prawdziwa matka.
Spoko.
Wybacz, że kłamałam w sprawie Stana.
Też za nim tęsknię.
Lubiłam go i te jego krzywe uszy.
- Zasłużył na coś lepszego. - To prawda.
Wiesz, czemu go tu przywlokłam?
Bo jesteś socjopatką?
Nie.
Bo jestem tchórzem.
Chciałam zobaczyć, jak od nas uciekasz. To było bezpieczniejsze niż prawda.
Jaka prawda?
Jestem w ciąży.
Diego.
Jestem w ciąży.
Później nasikam, na co będziesz chciał, ale na razie, proszę…
Moja matka strzeliła mi w serce.
Wiedziałeś o tym?
Pięć mi powiedział. Ty skąd wiesz?
Z Centrali Nieskończoności.
Tęskniłam za twoim głupim pyskiem. Szukałam nagrania, a znalazłam…
Rzecz w tym,
że nie będę najlepsza w tym całym matkowaniu.
Jabłkach i jabłoni.
Ale ze Stanem pokazałeś, że jesteś dobrym ojcem.
Czego ode mnie chcesz, Lilo?
Dobra.
Tak naprawdę?
Powinieneś przede mną uciekać.
Ja…
jestem beznadziejna.
Myślę, że ktoś, kto nigdy nie miał rodziny,
nie może o nią prosić.
Ale właśnie tego chcę.
Z tobą.
Mogę to przemyśleć?
Tak.
Jasne.
Masz ochotę na towarzystwo?
Pewnie.
Dobra.
To było miłe z twojej strony. Zabiłeś mamę, żeby Diego nie musiał.
Boże. Dziwna z nas rodzina, prawda?
Przepraszam. Nie powinienem tego mówić.
W porządku.
Co zrobimy z Allison?
Wszyscy martwimy się o Allison, ale…
ja boję się o ciebie.
Serio?
- Tak. - Ona kogoś zabiła.
Chciałem tylko uratować Harlana.
Wiesz, czemu tak zależało mi na ostatnim skoku?
Bo jesteś stary i zmęczony?
Bo wyrżnąłem cały zarząd, żebyśmy mogli tu wrócić.
Cholera.
Chcesz rady od kogoś, kto to przeżył?
Daruj sobie matematykę.
To równanie nie istnieje.
Nie ma wzoru „uratuj pięciu Harlanów za dwie Claire”.
Ludzie tacy jak my nigdy…
nie ocalą dość istnień, żeby odkupić te, które przerwali.
Nie akceptuję tego.
Więc utoniesz.
To cena naszej potęgi. Czasem rozdeptujemy mrówki.
Im szybciej się z tym pogodzisz, tym bezpieczniejsi będziemy.
Co to ma znaczyć?
Że jesteś bardzo niebezpieczny, Viktorze Hargreeves.
Decyzje, które podejmujesz, wpływają na cały świat.
Więc choć wydają się niewinne,
nie możesz podejmować ich sam.
Wiesz, jak nazywają superbohatera, który pracuje sam i nikogo nie słucha?
Złoczyńca.
Nie jestem złoczyńcą.
I mam nadzieję, że nigdy nim nie będziesz.
Ale to się dopiero okaże.
Koniec z samowolką.
Zawsze możesz liczyć na moją pomoc.
Ale jeśli znów nas okłamiesz…
sam cię zabiję.
Cieszę się, że zawarliśmy pokój. Wszystko wypaliło.
Tak.
Ale rano ich zabijamy, prawda?
Chris zaklepał tego z nożami.
Nikt nikogo nie zabije.
Czemu nie?
Wykonaliśmy twój plan, połączyliśmy rodziny, uratowaliśmy świat.
Są zbędni.
- Jeszcze nie skończyłem. - Czego?
To sprawa między mną a tatą.
Macie jakąś umowę?
Może.
Mam dość.
- Siadaj. - Nie.
Nie uznajemy już twojej władzy.
Jesteś fatalnym liderem, lojalnym wyłącznie wobec siebie.
Nie mów za Christophera.
Serio, stary? Jestem Numerem Jeden. Macie robić to, co każę.
Już nie.
Za nowe życie bez tego kretyna.
Co się dzieje?
Odsuń się, Fei.
Chris, wszystko będzie dobrze.
Fei!
Pomogę ci, tylko…
O Boże, Luther!
Musimy iść. Szybko.
Musimy stąd wyjść!
Chwila, Ben!
Uciekaj!
Napisy: Przemysław Rak