‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- คราวนี้คุณต้องหนักแน่นนะ ‪- ครับที่รัก
‪คุณอยากจะ…
‪โทษที ขอข้ามนะ
‪พวกเขาเป็นครอบครัวที่แท้จริงของหนู ‪แม่รักหนูหรือเปล่า
‪พวกเขาเป็นครอบครัวที่แท้จริงของหนู
‪แม่รักหนูหรือเปล่า
‪รู้ใช่ไหมว่าเข้ามาในนี้ไม่ได้
‪นายยึดกระเป๋าฉันไป เฮิร์บเล็ต
‪ฉันไม่มีที่ไปแล้ว
‪ที่นี่มีผู้ปกครองใหม่แล้วนะไลล่า
‪- พวกเขาเป็นครอบครัวที่แท้จริง ‪- พวกเขาหมายหัวคุณ
‪แม่รักหนูหรือเปล่า
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪ปิ๊งป่อง ยัยมารตายแล้ว ‪เลยมาคิดบัญชีกับลูกแทนสินะ
‪ไม่ยุติธรรมเลยนะ
‪คือมัน…
‪เราพาคุณไปส่งที่ปีไหนก็ได้…
‪ก็ได้
‪เบอร์ลินตะวันตก
‪ปี 1989
‪ดีมาก
‪โอเค
‪ดูในนี้สิ
‪นั่นรูกระสุน
‪ไปดีกว่า
‪(เบอร์ลิน ปี 1989)
‪(เดอะ คอมมิชชั่น)
‪ฉลาดซะเหลือเกินนะจ๊ะ
‪ดูซิว่าใครมาเจอแผนหลบหนีของแม่
‪ไม่ว่าลูกจะถูกอะไรไล่ล่า ‪ไลล่าลูกรัก วิ่งต่อไปเรื่อยๆ นะ
‪อย่าหยุดเพื่อใช้ชีวิตธรรมดา
‪คำว่า "ธรรมดา" มันไม่คู่ควรกับผู้หญิงแบบเรา
‪และจำไว้ อย่าไว้ใจใคร ยกเว้นแม่
‪รักนะจุ๊บๆ แม่
‪หยุดหาพ่อง!
‪นี่
‪ขอยืมค้อนต่อได้ไหม
‪มาเริ่มกันเลย
‪แม่อยู่ไหน
‪หนีไปกับมือเบส
‪แล้วจะกลับเมื่อไร
‪อีกอาทิตย์นึง
‪แม่ชอบทำแบบนี้กับพวกมือเบสแหละ ‪นี่ก็ตามคนนึงมาจากแอตแลนตา
‪มนุษย์แม่ห่วยแตกที่สุดเลย
‪ไม่บอกก็รู้
‪ผมอยู่ได้ ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนหรอก
‪นายก็ไม่เห็นต้องอยู่
‪นี่
‪เราสองคนไปป่วนชีวิต ‪เพื่อนเก่าฉันที่อเมริกากันดีมะ
‪น่าสนุกดีนะ
‪ได้ เอาสิ
‪เจ๋ง
‪(เฮอร์มีส)
‪อะไรวะเนี่ย ตาแก่
‪พ่อฆ่าผมแล้วเอามาขังไว้ท้ายรถเหรอ
‪ใช่แล้วละ และแกตายไปตั้ง 22 นาที
‪ทำร้ายง่ายมาก ขโมยเครื่องในแกทุกชิ้นยังได้
‪เพื่ออะไร
‪ประเด็นคือถ้าโลกกำลังจะแตกจริงๆ
‪งั้นแกกำลังจะหมดเวลาฝึกพรสวรรค์แล้ว
‪- เรามีงานต้องทำ ‪- อย่า พ่อ!
‪ได้บอกเขาไหม
‪ใคร วิคเตอร์เหรอ
‪ยังเลย
‪ให้ตาย เขารับไม่ได้แน่ๆ
‪- ฉันทำสิ่งที่ต้องทำ ‪- แค่จะบอกว่า
‪น่าจะให้ครอบครัวตัดสินใจร่วมกัน
‪พูดถึงครอบครัวไหนเหรอ คนทรยศ
‪ว่าแต่ยูนิฟอร์มเจ๋งดีนะ
‪ใส่แล้วเหมือนสิวหัวหนอง
‪เราควรพาเธอไปคุยกับหมอไหม
‪ฉันสบายดี นายต่างหากที่ไม่มั่นใจตัวเอง
‪อ๋อเหรอ ที่ทำกับฉันที่โรงแรม ‪มันเรียกว่า "สบายดี" ได้ด้วยเหรอ
‪ลูเธอร์
‪เบนเรียกประชุมครอบครัว
‪อ๋อ ดีเลย เห็นด้วย
‪ทั้งสองครอบครัว
‪คิดว่ากล่อมให้บ้านนายร่วมมือกันได้ไหม
‪อ้าว ถามจริงเหรอเนี่ย
‪ฉันเอาด้วย
‪อัลลิสันเอาด้วย โอเค
‪ทำบ้าอะไรของนาย ‪สแตนลี่ย์ระเหยไปแล้ว เราต้องจัดการเรื่องนี้
‪ขึ้นไปดูในปล่องไฟสิ
‪เขาไม่ได้อยู่ในปล่องไฟย่ะ ‪ถูกคูเกิ้ลบลิตซ์ไปแล้ว!
‪แล้วความผิดใครล่ะ เธอพาเขามาที่นี่เองนะ
‪ยินดีด้วย เป็นพ่อแม่ที่ห่วยเล็กน้อยกันทั้งคู่
‪มีสมาธิหน่อยสิ ก่อนหน้านี้เปิดยังไง
‪- ไม่รู้ มันแง้มอยู่แล้ว ‪- "แง้มอยู่แล้ว"
‪ดิเอโก นายน่าจะไปเรียนวิศวะนะ
‪เสียดายแทน
‪อยากเข้าไปทำไม มีแต่ซูชิกับมัจจุราช
‪ตอนเราเจออนาคตฉันในหลุมหลบภัยคอมมิชชั่น
‪ฉันเตือนตัวเองเรื่องออบลิเวี่ยน
‪- โพโกบอกฉันว่า… ‪- เฮ้ย เดี๋ยวๆ
‪- โพโกยังไม่ตายเหรอ ‪- คนละโพโก แต่ใช่
‪ลิงมันบอกว่าพ่อฝึกฝนพวกสแปร์โรว์นานหลายปี
‪เพื่อทำภารกิจลับสุดยอดอะไรสักอย่างเข้าไปใน…
‪ออบลิเวี่ยนเหรอ
‪ฉันกลับมาที่นี่แล้วพบว่า ‪พวกนายที่เป็นมนุษย์กามโรค
‪เคยเข้าไปข้างในกันแล้ว
‪ทุกอย่างชี้ไปทางออบลิเวี่ยน เราต้องเข้าไป
‪- ไม่มีทาง ฝันไปเถอะ ‪- ไม่ แทบไม่รอด
‪เหรอ แล้วไง ‪เรื่องนี้มันใหญ่กว่าแค่เธอกับนาย
‪อย่ามาพูด ไอ้คนนิ้วครบ
‪นิ้วฉันไม่ได้ด้วนเพราะไปชักว่าวให้ผีมัมมี่นะเว้ย
‪ฉันเข้าไปในนั้น ‪แล้วเสียนิ้วให้กับไอ้ตัวที่มีมีดคล้องโซ่
‪นี่ ดิเอโกอาจเป็นไอ้โง่ 90% ‪และคู่นอนสะโพกอึด 10%
‪แต่เขาพูดถูกเรื่องออบลิเวี่ยน
‪เราจะไม่เดินทอดน่อง ‪กลับเข้าไปแค่เพราะนายสั่ง
‪ดี เพราะพวกนายต้องไปกับเรา
‪งานนี้น่าสนใจแน่
‪- ไปไหน ‪- สแปร์โรว์ อคาเดมี่
‪โลกกำลังจะแตก
‪ดังนั้นถึงเวลาที่เราต้องพักเรื่องหยุมหยิม ‪แล้วร่วมมือกันจัดการคูเกิ้ลบลิตซ์ซะ
‪เหรอ ไม่งั้นจะทำไม
‪ไม่งั้นสแตนลี่ย์จะไม่ใช่คนสุดท้ายที่หายไป
‪ไป
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪แทงตาตัวเองแหละ
‪ยินดีต้อนรับ เชิญทำตัวเหมือนอยู่บ้าน
‪อีดอก นี่บ้านเราจริงๆ ย่ะ
‪ว่าไงนะ
‪เจลลี่บีนมะ
‪วิคเตอร์กับเคลาส์อยู่ไหน
‪ดวงซวยอย่างเรา คงโดนคูเกิ้ลบลิตซ์ไปละ
‪- บางครั้งนายนี่ก็โคตรดาร์กเลย ‪- มือไปโดนอะไรมา
‪เราไม่มีเวลาจะมาถามสารทุกข์สุกดิบ ทุกคนนั่ง
‪ใช้หางเสียงด้วยก็ดีนะ
‪ไม่
‪เอ้อ แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะว่าไหม
‪ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากัน
‪ครอบครัวสุขสันต์บ้านเดียวกัน
‪- รู้สึกเหงื่อแตก มีเหงื่อไหม ‪- ไม่มี นายโอเค
‪ฉันรู้ว่าพวกเรามีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน
‪ช่างมัน ผ่านไปแล้วเนอะ
‪มีคำถามเหรอ
‪ถ้าฉันฆ่านาย จะได้เบนคนเดิมคืนมาไหม
‪แค่สมมุติ
‪ปากดีต่อสิ เดี๋ยวอวัยวะอื่นจะด้วนไปด้วย
‪โอเค ถ้าฝาแฝดแมนเว่อร์คุยเสร็จแล้ว ‪ฉันอยากกลับมาโฟกัสเรื่องแผน
‪เขาอยู่ไหน
‪วิคเตอร์
‪นายทำอะไรฮาร์ลัน
‪พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันต่างหาก
‪ฉันฆ่าฮาร์ลัน
‪ฉันไม่… ฉันไม่เข้าใจ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะมันไม่สมควรมีชีวิตอยู่
‪อะไร
‪เพราะพวกนั้นบอกมาเหรอ
‪- เธอไม่เห็นต้องไปฟังเลย ‪- พนัน 20 เหรียญว่าไอ้เปี๊ยกชนะ
‪พวกเขาไม่มีสิทธิ์มาสั่งเราซะหน่อย
‪เอาสิ น่าสน
‪เธอน่าจะมาคุยกับฉัน เราน่าจะหาทางอื่น
‪นายจะได้โกหกเราแล้วเข้าข้างมันอีกน่ะเหรอ
‪- มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ‪- อย่ามา มันคืออย่างนั้นเป๊ะ
‪ฉันรู้ว่าฮาร์ลันฆ่าแม่ของพวกเราทุกคน
‪- ไงนะ ‪- อะไรนะ
‪ชิบเป๋ง
‪พล็อตหักมุมสุดๆ
‪ใครบอกเธอ
‪ฮาร์ลัน
‪หลังจากที่เธอโกหกฉันซึ่งๆ หน้า
‪จริงไหม วิคเตอร์
‪ฮาร์ลันเป็นคนก่อเรื่องนี้เหรอ
‪ใช่ แต่เขาไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร เขา…
‪รู้ได้ไง
‪เพราะฉันรู้นิสัยเขา
‪เขาเป็นเด็กน่ารัก จิตใจดี ‪จนกระทั่งฉันทำให้เขาเป็นเหมือนเรา
‪เพราะงั้นฉันไปทำให้เขาเป็นแบบนั้น
‪แล้วถ้าเธออยากจะชี้โทษใคร ฉันอยู่…
‪ใครบอกว่าฉันไม่โทษนาย
‪เธอไม่ได้อยากกอบกู้โลกเลย
‪เธอแค่อยากทำร้ายฉัน
‪เอาคืนเรื่อง…
‪พูดสิ
‪พูดชื่อเธอสิ
‪นี่ พวกเราน่าจะพักกันสัก… โอเค
‪- ฆ่าฮาร์ลันแล้วแคลร์ฟื้นไหม ‪- ปกป้องมันแล้วซิสซี่ฟื้นไหม
‪- เพราะนี่ก็เรื่องส่วนตัว… ‪- ฉันไม่ได้ฆ่าใคร!
‪แต่นายเสี่ยงชีวิตทุกคน รู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
‪ที่ต้องดูนายดิ้นรนปกป้องคนที่ทำลายลูกสาวฉัน
‪มากกว่าจะพยายามเอาเธอกลับมา
‪ฉันไม่รู้จะพาแคลร์กลับมายังไง
‪โอเคนะ ไม่มีใครทำได้ ‪แต่ฉันปลอบใจเธอ
‪- ฉันพยายามแล้ว ฉัน… ‪- อะไร
‪ช่วยฉันไว้ทุกข์น่ะเหรอ
‪ให้ตาย เวลาฉันเจ็บ ‪ครอบครัวนี้ชอบบอกให้ฉันอดทน
‪แต่พอเป็นนาย รีบแก้กันแทบตาย
‪ต้องมีใครสักคนชดใช้ ‪เพราะนายรอดตัวไปได้ทุกที
‪ทำลายล้างโลก ฆ่าโพโก เกือบฆ่าฉัน
‪เพื่ออะไรล่ะ
‪เราจะได้วิ่งวุ่นตามเช็ดตามล้างให้นายเหรอ
‪ฉันเบื่อเต็มทนแล้ว
‪ใจเย็นๆ สิอัลลิสัน
‪- โอเค ฉัน… ‪- หุบปาก!
‪อัลลิสัน
‪ทุกครั้งที่ฉันสร้างชีวิตใหม่ให้ตัวเอง
‪นายก็โผล่มาทำลายโลก ‪เอาทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน!
‪ใช้พลังได้ไง ไม่ได้พูดว่า "ฉันได้ยินข่าวลือ"
‪ก็แค่เศษของขวัญจากฮาร์ลันน่ะ
‪โอเค พอกันที ‪เลิกใช้พลังได้แล้วอัลลิสัน แบบนี้ไม่โอเคนะ
‪เราน่าจะทิ้งนายไว้ในห้องใต้ดิน
‪เฮ้ย อัลลิสัน แรงไปแล้ว!
‪เธอโอเคไหม
‪ฉันไม่เป็นไร
‪มาคุยต่อดีกว่า
‪แจ่มแมว
‪พวกนายตีกันเหมือนเราเลย
‪ไม่ใช่
‪เราไม่ตีกันแบบนี้
‪(เบน)
‪(เจนนิเฟอร์)
‪บอกมาซิ เราชอบทำกิจกรรมสนุกๆ อะไรด้วยกัน
‪ผมไม่เข้าใจคำถาม
‪เราไม่เคยออกทริปครอบครัว ‪ในเส้นเวลาแกเหรอ
‪กับพ่อเราเนี่ยนะ
‪ฝันไปเถอะ
‪ลุงนั่นมันเผด็จการเบ็ดเสร็จ
‪ไม่เลย เขาแคร์แต่ภารกิจ ‪อะไรๆ ก็ภารกิจอย่างเดียว
‪แล้วทำไมแกถึงไม่เข้าใจพลังตัวเองเลยล่ะ
‪ที่อคาเดมี่ไม่สอนอะไรเลยหรือไง
‪ก็ทุกอย่างมันพังตั้งแต่เนิ่นๆ ที่อคาเดมี่เก่า
‪ยังไง
‪ห้าไปในห้วงเวลา
‪หายไปเลย
‪เบนตายในเหตุการณ์เจนนิเฟอร์
‪- น่าเศร้า ‪- เศร้าแล้วเหรอ ยังพูดไม่จบเลย
‪พ่อวางยาลูกสาวอยู่ตั้งหลายปี
‪พ่อทำให้ลูเธอร์กลายเป็น ‪ครึ่งลิงครึ่งคนเฝ้าดวงจันทร์ ประหลาดพิลึก
‪พ่อขังผมไว้ในตู้ผีสิง
‪แล้วพ่อก็ฆ่าตัวตาย ‪พวกเราจะได้ไม่มีวันได้รับคำตอบ
‪งั้นสินะ
‪สรุปที่จะสื่อคือ พ่อเป็นพ่อที่ห่วยชิบ
‪- เออ พอจะรู้ละ ขอบใจที่ย้ำ ‪- ดี
‪ถึงเวลาชดเชยความผิดแล้ว เริ่มจากตอนนี้
‪พ่อเพิ่งฆ่าผมแล้วเอาไปยัดท้ายรถ
‪- ควรปรับปรุงอย่างแรง ‪- ไม่ต้องไปสนใจรายละเอียด
‪ข้อเสนอใหม่
‪ฉันจะสอนแกใช้พลังจนชำนาญ
‪ส่วนแกจะเลิกโทษฉันที่พ่ออีกคนเคยทำไม่ดีเอาไว้
‪ให้เราได้เริ่มต้นใหม่
‪ก็ได้ แต่บอกไปแล้วไง ‪ว่าผมควบคุมไม่ได้ว่าตายนานแค่ไหน
‪- เป็นแค่หนึ่งในปริศนาของชีวิต ‪- ไร้สาระ
‪- การตายที่ดีเป็นแค่ทักษะอย่างนึง ‪- บอกอยู่เนี่ย…
‪แกแค่ต้องมีโค้ชที่เก่ง ไว้ใจฉันไหมล่ะ
‪ครับ ผมไว้ใจพ่อ
‪ความเกือบเป็นอมตะเป็นพรสวรรค์อันน่าทึ่ง
‪แต่ระยะเวลาการฟื้นคืนชีพของแก คาดเดาไม่ได้
‪แกควบคุมมันไม่ได้ ‪แถมการตอบสนองยังปวกเปียกเหมือนเส้นบะหมี่
‪ไม่สามารถปกป้องตัวเองหรือทีมได้เลย
‪แกได้ทำให้ทักษะเด่นกลายเป็นข้อด้อยไปได้
‪นี่ ใช่ว่าผมจะแคร์ความเห็นของพ่อนะ
‪แต่ถ้าอยากพัฒนา
‪ต้องทำไงล่ะ
‪ก่อนอื่น มาฝึกฝนการตอบสนองกัน ‪ยิ่งฝึกฝนก็ยิ่งชำนาญการ
‪ไปยืนนั่น
‪เมื่อแกว่องไวมากพอ รับลูกบอลนี้ทัน
‪ก็ถือว่าสำเร็จแล้ว
‪เออ เอาก็เอา
‪แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ
‪มือกับตาผมประสานกันพอๆ กับลูกแมวเมาเหล้า
‪เห็นไหม
‪เคลาส์ ฮาร์กรีฟส์ การฝึกฟื้นคืนชีพ
‪เริ่มต้นการฝึกเวลา 13,15 นาฬิกา
‪ฟื้นคืนชีพหลังเสียชีวิตในสิบแปดนาที หกวินาที
‪พ่อหลอกผม
‪เห็นไหม ช้าเกินไป
‪อีกที
‪พ่อห่วยแตกที่สุดในโลก!
‪อีกที รับนะ!
‪สิบเอ็ดนาที หกวินาที
‪ดีขึ้น แต่ไม่ดีพอ
‪ตั้งใจหน่อยสิเคลาส์
‪แกทำได้ อีกที!
‪เก้านาที ยี่สิบวินาที
‪เจ็บจุงเบย
‪ฉันว่าแกเริ่มจะคล่องแล้ว
‪อีกที!
‪เหมือนจะจับทางได้ละ
‪หกนาที
‪สี่นาที
‪สองนาที เก่งมาก!
‪เร็วขึ้นอีก
‪เห็นไหม ฉันรู้อยู่แล้วว่าทำได้
‪ตอนนี้แกพร้อมแล้ว
‪พร้อมสำหรับอะไร
‪งดงามใช่ไหมล่ะ
‪ว้าว
‪นั่นน่ะเหรอที่เอาสแตนลี่ย์ไป
‪พร้อมกับคนอื่นอีกหลายพันล้าน
‪เออ ไม่รู้จัก ไม่แคร์ย่ะ
‪อ้อ งั้นเธอสำคัญคนเดียวสินะ
‪พวกเราไม่สำคัญทั้งนั้น ‪ไอ้นี่มันจะเขมือบทั้งจักรวาล
‪ทำจากอะไรเนี่ย
‪หลุมดำขนาดเล็ก ‪ที่กำลังหดตัวอย่างรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ
‪- แล้วทำไมเราถึงไม่ถูกดูดเข้าไปล่ะ ‪- เราก็ไม่รู้
‪นายไม่ควรมีตัวตน สิ่งนี้ก็เช่นกัน
‪สิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‪จักรวาลโคตรชอบความสมดุล
‪เกรซคอยจับเวลาคลื่น ‪ลูกต่อไปจะแผ่ในอีกสามชั่วโมง
‪- แล้วเราทำไงดี ‪- ขังมันเอาไว้
‪- ทรงกลมไดสันเหรอ ‪- ใช่
‪ก็ได้
‪ค่าตัวประกอบการโอบรัด
‪0,98 ตอนคลื่นพลังงานสูงสุด
‪กำลังดึง
‪เพดานยูทีเอส 10,000 จิกะปาสคาล
‪- ฉันควรมีอารมณ์มะ ‪- ไม่!
‪- ว่าไงล่ะห้า ‪- อาจได้ผล
‪หรือพวกเราอาจตายสยอง
‪ฉันเอาด้วย
‪- นายไม่ใช่คนที่เราต้องการ ‪- ว่าไงนะ
‪ถ้าอยากให้แผนได้ผล ต้องใช้สโลน
‪ไลล่า
‪คริสโตเฟอร์ และ…
‪วิคเตอร์
‪แน่นอนสินะ
‪นายเป็นครอบครัวนะ วิคเตอร์
‪และจะไม่มีอะไรมาทำให้ฉันรักนายน้อยลง
‪ไม่ว่านายจะแวะมาพูดอะไรก็ตาม
‪ฉันไม่ลงไปช่วยหรอกนะถ้าอัลลิสันยังอยู่
‪แค่มาหยิบแจ็คเก็ต
‪นี่ที่ผ่านมานายรอให้ใครวิ่งขึ้นมาง้องั้นเหรอ
‪ว้าว
‪อายแทนเลยว่ะ
‪ฟันธงละ เบนของเราดีกว่านาย
‪คนอื่นก็บอกว่างั้น แต่เขาตายแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ใครๆ ก็บอกว่าเราอีโก้สูง ‪แต่พวกนายต่างหากที่โคตรเอาแต่ใจ
‪ยอมปล่อยให้โลกทั้งใบมอดไหม้ ‪เพราะโกรธพี่เนี่ยนะ
‪ยอดเยี่ยม
‪- ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น ‪- ไม่แคร์
‪เดี๋ยวมันก็ไม่สำคัญแล้ว
‪อีกไม่กี่วัน พวกเราจะโดนคูเกิ้ลดูดเรียบ
‪แล้วฮาร์ลันก็คงต้องตายเปล่า
‪เก่งว่ะ
‪อย่าเช็ดน้ำตากับที่นอนฉัน ไอ้ขี้แย
‪มันแหยะ
‪โห่พ่อ นึกว่าเราจะกลับบ้านกันซะอีก
‪แกมีพรสวรรค์ แต่ไม่ยอมใช้มันให้เต็มหน่วย
‪ถามหน่อย ทำไมแกถึงกลัวคนตายนักหนา
‪ไม่รู้สิ
‪คงเพราะโลกนี้มีคนเฮงซวยเคยเอาผมไปขัง
‪ในตู้ผีสิงตอนผมเป็นเด็ก เด็กตัวเล็กๆ
‪ถูกต้อง เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ ‪แต่เราเผชิญหน้ากับมันได้
‪ที่นี่ พรสวรรค์ของแกกลายเป็นฝันร้าย
‪เราจะเติบใหญ่ได้ก็ต่อเมื่อ ‪เราปราบปีศาจจากวัยเด็กได้
‪เออ คมมากครับท่านโอบีเวร ‪แต่ปีศาจของผมมันเป็นปีศาจจริงๆ
‪ถึงยิ่งต้องเผชิญหน้ามันไง
‪แกได้สูญเสียสิ่งสำคัญที่นี่
‪ถึงเวลาไปเอามันกลับคืนมา
‪มีแต่แชมเปญ
‪ไอ้พวกทุเรศหัวสูง
‪พูดถึงคนทุเรศ…
‪พอจะมีเคล็ดลับครอบครัว ‪ว่าทำยังไงให้น้องหน้าโง่ของเธอ…
‪ยอมรับคำขอโทษฉันไหม
‪คนเราไม่อยากฟังคำขอโทษ
‪แต่อยากฟังคำสารภาพ
‪เขาอยากให้เราไปยืนสาธยาย ‪ว่าเคยทำร้ายเขายังไงบ้าง
‪จะได้รู้ว่าเราเข้าใจ
‪ยกเว้นวิคเตอร์ อะไรก็ไม่เคยดีพอสำหรับเขา
‪อือ เมื่อกี้น่าตื่นเต้นดีนะ
‪แล้วเธอรู้สึกยังไงเรื่อง…
‪ก็ดี
‪ฉันชอบรสขมของเบียร์กินเนสส์อร่อยๆ มากกว่า
‪ฉันนึกว่าฆ่าฮาร์ลันแล้วจะรู้สึกดีขึ้น
‪หรือแย่ลง
‪ให้ตาย ขอสักอย่าง
‪แต่…
‪ไม่รู้สึกเลย
‪หรือเธออาจรู้สึกหลายอย่างพร้อมกัน
‪มันก็เลยหักล้างกันหมด
‪ไม่หรอก ฉันว่าในที่สุด ‪ฉันก็เริ่มจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว
‪หมายความว่าไง
‪ฉันมองว่าอีกไม่กี่วันเราจะตายกันหมด
‪ไม่ก็ไปอยู่ในเส้นเวลาใหม่
‪ที่ฮาร์ลันคงไม่มีตัวตนแต่แรกอยู่ดี
‪นี่มันปลอมหมด
‪ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง
‪ไม่มีอะไรคงอยู่
‪โห เมาหัวหมุนสินะเจ๊
‪โอเค ฟังนะ
‪การเดินทางข้ามเวลามันหลอนสุดๆ อันนั้นยอมรับ
‪แต่ทุกอย่างก็ยังมีจริงนะ
‪มันแค่ผ่านไปเร็วมาก
‪เปลี่ยนบ่อยจนเราเวียนหัว
‪เหมือนนักเล่นสเก็ตลีลา
‪พอถึงตอนทำท่าซาลคาว ‪กวางเหลียวหลังอะไรก็ช่างนั่นน่ะ
‪เราต้องเลือกจุดโฟกัส
‪จดจ่อสายตากับสิ่งที่มั่นคง…
‪ไม่ว่าอะไรรอบข้างจะเปลี่ยนไปก็ตาม
‪แล้วถ้าเคยมีแล้ว แต่หายไปล่ะ
‪ก็หาจุดใหม่เอาสิ
‪ไม่งั้นล้มแน่
‪เราพร้อมแล้ว
‪โอเค ต้องเริ่มยังไง
‪เคยย้ายรังผึ้งไหม
‪ไม่เคย เพราะพิลึกโคตร
‪จู่ๆ จะหยิบมันขึ้นมาไม่ได้
‪เราต้องรักษาให้รังสงบ ‪ระหว่างที่เราสร้างกล่องครอบ
‪แล้วค่อยขังมันไว้
‪หลุมดำหลุมนึงข้างในสั่นไม่เหมือนหลุมอื่น
‪- ฉันรู้สึกได้ ‪- ดี
‪อย่าให้มันถี่ขึ้นหรือเปลี่ยนแปลง ‪ไม่งั้นทุกอย่างจะระเบิด
‪อย่าไปกวนผึ้ง เข้าใจแล้ว
‪ไลล่า เมื่อเธอพร้อม ‪ให้ทำเหมือนกับวิคเตอร์เป๊ะๆ
‪นี่ เธอทำอะไรเหรอ
‪ใช้แรงโน้มถ่วงของมันควบแน่นตัวเอง
‪เจ๋งดีเนอะ
‪ทำไมไม่บอกว่าจะสร้างคุกขังพระเจ้า
‪แม่
‪แกไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนั้น
‪พวกเรายุ่งนิดนึง เกรซ
‪วันแก้แค้นอยู่ในใจของเรา…
‪เพ้ออะไร
‪และปีแห่งการไถ่ของเราได้มาถึง
‪เชี่ย!
‪วันแก้แค้นอยู่ในใจของเรา
‪และปีแห่งการไถ่ของเราได้มาถึง
‪ตั้งสติไว้
‪ตั้งสติไว้ ไอ้ปอดแหก…
‪สัส!
‪แม่ครับ!
‪นี่ดิเอโกเองนะ อย่าให้เราต้องทำร้ายแม่
‪วันแก้แค้นอยู่ในใจของเรา
‪และปีแห่งการไถ่ของเราได้มาถึง
‪ไลล่า อย่าว่อกแว่ก
‪ไม่ใช่แค้นส่วนตัวนะ
‪โอเค
‪เดินทัพ
‪ทหารชาวคริสเตียน
‪สวนสนาม
‪สู่สงคราม
‪คริสโตเฟอร์ ตอนนี้เลย
‪ทางนี้!
‪เร็วเข้า แกกลัวอะไร
‪ผีกินหน้า
‪ไม่ใช่ แกกลัวความล้มเหลว ‪ก็เลยไม่ยอมแม้แต่จะลอง
‪เพราะแกอยากยอมแพ้ดีกว่าทำให้ผิดหวัง
‪- ทำใครผิดหวัง ‪- ฉัน
‪ไม่ว่าจะในเส้นเวลาไหน
‪ฉันก็ปราดเปรื่องเกินไป ‪ไม่มีทางละเลยการสอนแกหรอก
‪เพราะฉะนั้น นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
‪ฉันจงใจทำให้พวกลูกๆ รู้สึกไร้ค่า ‪สับสนในพลังของตัวเอง
‪ฉันจะได้ควบคุมแก
‪อะไร ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ
‪ช่างมันไปก่อน ตั้งสมาธิ
‪วันนี้ฉันได้เห็นแก
‪แม้ภายนอกจะรักสวยรักงามเกินพอดี
‪แต่ภายในเป็นนักรบ
‪ผีพวกนี้ต่างหากที่ควรจะกลัวแก
‪- ผมต้องสู้ยังไง ‪- ฉันไม่รู้
‪แต่ฉันเชื่อสุดหัวใจว่าแกรู้วิธี
‪สำแดงฤทธิ์เลย
‪จงเป็นทุกสิ่งอย่างที่ฉันเคยไม่กล้าปล่อยให้แกเป็น
‪ก็ได้
‪ยอมก็ได้ ผมจะสู้
‪แกคือปาฏิหาริย์บนดินโดยแท้
‪ได้ผลไหม
‪คลื่นคูเกิ้ลระลอกต่อไปจะแผ่ในอีกสาม สอง
‪หนึ่ง
‪หลบหน้าฉันเหรอ
‪โดนจับได้ซะแล้ว
‪คู่มือนำเที่ยวเหรอ
‪ฉันทำลิสต์ใหม่ให้เธอแหละ
‪อนุสรณ์สถานอิตาลี ‪ที่เธอชื่นชอบทั้งหมดที่ยังตั้งอยู่
‪แน่นอนว่าจัดระบบแบ่งสีตามภูมิภาค
‪เนิร์ดเว่อร์
‪เธอเพิ่งกอบกู้โลกนี้ไว้ ‪สมควรได้ออกไปเห็นมันซะที
‪และฉันอยากไปท่องโลกกับเธอ
‪ฉัน…
‪ทำเองเลยนะ
‪กระชั้นชิดแบบนี้ หาเพชรมาให้ไม่ได้
‪แต่นี่หินดวงจันทร์เชียวนะ
‪เอาติดตัวกลับลงมาด้วย
‪เก็บไว้สำหรับโอกาสพิเศษ แล้วฉัน…
‪ลูเธอร์ แหวนสวยมาก
‪สโลน
‪แต่งงานกันไหม
‪เสียใจด้วยเรื่องคุณแม่หุ่นยนต์
‪ไม่ใช่แม่แท้ๆ หรอก
‪โอเค
‪ขอโทษนะที่โกหกเรื่องสแตนลี่ย์
‪ฉันก็คิดถึงเขาเหมือนกันนะ
‪โคตรชอบไอ้เด็กเปรตหูน้ำหนอง
‪เขาควรได้ดีกว่านี้
‪ใช่ จริงด้วย
‪รู้ไหมทำไมฉันถึงพาเขามาหานาย
‪เพราะเธอโรคจิตใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪เพราะฉันขี้ขลาด
‪การเอาเด็กมาทิ้งไว้ ‪เพื่อวัดใจว่านายจะหนีเราไปไหม
‪มันรู้สึกปลอดภัยกว่าการบอกความจริง
‪ความจริงคืออะไร
‪ฉันท้อง ดิเอโก
‪ดิเอโก
‪ฉันท้อง
‪ไว้จะฉี่ใส่แท่งอะไรให้ดูก็ได้ ‪แต่ตอนนี้ ขอร้อง นายช่วย…
‪แม่ยิงกระสุนทะลุหัวใจฉัน
‪รู้หรือเปล่า
‪อือ ห้าบอกแล้ว เธอรู้ได้ไง
‪แผงควบคุมอสงไขย
‪ฉันคิดถึงหน้าโง่ๆ ของนาย ‪ก็เลยแอบเข้าไปค้นดู
‪แต่กลับเห็น…
‪คืองี้นะ
‪ฉันคงจะไม่ค่อยเก่งเรื่องเป็นแม่
‪ลูกไม้ใต้ต้นน่ะ
‪แต่ฉันเห็นนายกับสแตน นายเป็นพ่อที่ดีนะ
‪เธอจะเอาอะไรกับฉัน ไลล่า
‪โอเค
‪เอาจริงๆ นะ
‪ฉันว่านายควรวิ่งหนีฉัน
‪ฉัน…
‪ฉันว่าฉันมันพังสุดๆ
‪และฉันคิดว่าคนที่ไม่เคยมีครอบครัวมาก่อน
‪ไม่มีสิทธิ์จะขอมีมันได้
‪แต่นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ
‪กับนาย
‪ขอคิดดูก่อนได้ไหม
‪ได้สิ
‪แน่นอน
‪นี่ อยากมีเพื่อนไหม
‪เอาสิ
‪โอเค
‪เมื่อกี้นายใจดีมากนะ
‪ที่ฆ่าแม่ ดิเอโกจะได้ไม่ต้องลงมือเอง
‪ให้ตาย ครอบครัวเราโคตรเพี้ยนเลยเนอะ
‪โทษที พอพูดออกไปถึงรู้ตัว
‪ไม่เป็นไร
‪เราทำไงดีเรื่องอัลลิสัน
‪ทุกคนเป็นห่วงอัลลิสันกันหมด แต่ฉันกลัวแทนนาย
‪ถามจริง
‪- ใช่ ‪- เธอฆ่าคนนะ
‪ฉันแค่พยายามทำสิ่งที่ถูกต้องและช่วยชีวิตฮาร์ลัน
‪รู้ไหมทำไมฉันถึงอยาก ‪ให้การข้ามเวลาครั้งนี้เวิร์กสุดๆ
‪เพราะนายแก่และเพลีย
‪เพราะฉันสังหารคณะกรรมการทั้งห้อง
‪เพื่อซื้อหนทางกลับมาที่นี่
‪โห
‪ฟังคำแนะนำจากคนอาบน้ำร้อนมาก่อนเถอะนะ
‪อย่าไปคิดเลข
‪สมการนั้นไม่มีอยู่จริง
‪มันไม่มีหรอก ‪สูตร "ช่วยห้าฮาร์ลันต่อสองแคลร์" น่ะ
‪คนอย่างเราจะไม่มีวัน
‪ช่วยชีวิตคนเท่าจำนวนที่เราคร่าไปได้หรอก
‪ฉันยอมรับไม่ได้
‪งั้นนายจะจมดิ่ง
‪นี่คือสิ่งที่ต้องแลกกับการมีอำนาจ ‪บางครั้งเราจะเดินเหยียบมด
‪ยิ่งทำใจยอมรับได้เร็วเท่าไร ‪พวกเราก็จะยิ่งปลอดภัยเท่านั้น
‪หมายความว่ายังไง
‪หมายความว่านายเป็นคนอันตรายมาก ‪วิคเตอร์ ฮาร์กรีฟส์
‪การตัดสินใจของนายมีผลต่อโลกทั้งใบ
‪ดังนั้นไม่ว่ามันจะดูมีเมตตาธรรมแค่ไหนก็ตาม
‪นายไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองคนเดียว
‪รู้ไหมยอดมนุษย์ที่ชอบฉายเดี่ยว
‪และไม่ยอมรับฟังใครเขาเรียกอะไร
‪วายร้าย
‪ฉันไม่ใช่วายร้ายนะห้า
‪และวิคเตอร์ ฉันขออย่าให้นายมีวันเป็นเลย
‪แต่เรื่องนั้นก็ต้องดูกันไปก่อน
‪ห้ามแอบทำอะไรเองอีก
‪ถ้านายต้องการอะไร มาหาฉันได้เสมอ
‪แต่ถ้าโกหกเราอีกละก็…
‪วิคเตอร์ ฉันจะฆ่านายด้วยมือตัวเอง
‪ดีใจที่เราสงบศึกกัน ลงเอยด้วยดีนะ
‪ใช่
‪แต่เราจะฆ่าพวกมันตอนเช้าใช่ไหม
‪และคริสจองเจ้ามือปามีด
‪ห้ามใครฆ่าใครทั้งนั้น
‪ทำไมล่ะ
‪เราทำตามแผนนายแล้ว ‪รวมสองครอบครัว กอบกู้โลก
‪- ไม่ต้องใช้พวกมันแล้วนี่ ‪- ฉันยังไม่เสร็จธุระ
‪ธุระอะไร
‪นั่นมันเรื่องระหว่างฉันกับพ่อ
‪นายไปตกลงกับพ่อเหรอ
‪ก็อาจจะ
‪ได้ งั้นพอที
‪- นั่งลง ‪- ไม่
‪เราไม่ทำตามคำสั่งนายแล้ว
‪นายเป็นผู้นำที่แย่ ‪และไม่ภักดีกับใครนอกจากตัวเอง
‪เธอไม่ควรพูดแทนคริสโตเฟอร์
‪ถามจริง ฉันคือหมายเลขหนึ่งนะ ‪พวกนายต้องทำตามคำสั่งฉัน
‪ไม่ใช่แล้ว
‪แด่ชีวิตที่ไม่มีไอ้หัวกรวยนี่อยู่ด้วย
‪คริสโตเฟอร์ เป็นอะไรไป
‪ถอยไป เฟ
‪คริส ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ
‪เฟ!
‪ฉันจะช่วยนายนะ แค่…
‪คุณพระช่วย ลูเธอร์
‪เราต้องไปเดี๋ยวนี้
‪พวกเราต้องหนีกันแล้ว
‪เดี๋ยว เบน!
‪วิ่ง!
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล