SERIAL NETFLIX
Nie ma powodu, by stawiać taki budynek.
Wiesz, że jesteś arogantem?
Nie wiem, co to znaczy. Te plany są dziwne.
Po prostu trzymaj się projektu.
Nie rozumiem tych planów i nie rozumiem ciebie.
Po wykonaniu zlecenia.
- Wszyscy mają zginąć? - Wszyscy.
Migiem wrócimy.
Nikt nie przeżył.
Jak to możliwe, że wciąż tu jesteśmy,
choć cały wszechświat znika w kosmicznym kiblu?
- Nas spuszczą na końcu. - Nie ciebie pytam.
Czy ktoś widział Klausa?
- Albo tatę? - Dotrą tu.
Naprawdę? Utknęli w korku?
Słuchajcie,
żyjemy, bo jesteśmy wyjątkowi, prawda?
Tylko my możemy ocalić wszechświat.
- Mam pytanie. - Tak.
Czy już nie próbowaliśmy z marnym skutkiem?
To dlatego, że jego plan był głupi.
- Mam lepszy. - Jasne.
Użyjemy Wielkiego Zderzacza Dronów.
Wy wszystko obliczycie
i wystrzelimy Kugelblitz w kosmos.
Zaskoczyłem was wiedzą, co?
Jest w Szwajcarii.
Hadronów.
Nie dronów, debilu!
Przynajmniej się stara, kałamarnico. Co takiego ty zrobiłeś?
Wysadził połowę rodziny.
Chcesz pogadać o rodzinnych problemach?
Powinienem był wysadzić twoją parszywą gębę!
Chciałbym cię walnąć tortem w pysk!
- O czym ty mówisz? Zamknij się! - Lepiej przestań, bo…
Skończyliście?
Wszechświat za oknem znika.
Dalej przestawiajcie krzesła na Titanicu, jeśli to wam poprawia humor.
Ale nie zmienia to faktu, że się spóźniliśmy.
Pięć, daj spokój.
To koniec, Luther. Zawiedliśmy.
Chyba nie taki zupełny koniec.
Musimy coś wymyślić, stary.
Proponuję zrobić krok w tył i spojrzeć na to z szerszej perspektywy.
Większość z nas spędziła ostatnie 28 dni, próbując powstrzymać koniec świata.
Co dokładnie osiągnęliśmy?
Niektórzy się ze sobą zaprzyjaźnili.
Otóż nie!
Wiecie, co zrobiliśmy?
Nic. Za każdym razem pogarszaliśmy sprawę.
Święta racja.
W siedzibie Komisji
odbyłem rozmowę ze stuletnim sobą.
Moje ostatnie słowa brzmiały: „Nie ratuj świata”.
„Nie ratuj świata”?
„Nie ratuj świata”.
Większej głupoty nie słyszałem.
Czyżby? Wszystko, co robimy, kończy się porażką.
Ratujemy świat na pół dnia, klepiemy się po plecach,
a potem wszystko się pieprzy.
- Może to my jesteśmy problemem. - Tak, my.
Chwila.
Twój wielki plan to… brak planu?
Właśnie. Klauzula sumienia.
Czemu nie? Wszystko inne zawiodło.
Może właśnie tego potrzebuje wszechświat.
Zaakceptujmy apokalipsę. Zobaczmy, co jest po drugiej stronie.
A jeśli nic tam nie ma?
To miło było was poznać.
Jeśli jest coś, o czym marzyliście, zróbcie to teraz.
Cóż, kontynuując te radosne wieści,
chcemy…
A co tam.
Chcemy coś ogłosić.
Zaręczyliśmy się!
Masakra. Chryste.
Idioci.
Teraz?
Zdajemy sobie sprawę, że moment nie jest najlepszy,
ale teraz albo nigdy. Mam rację, Pięć?
Nie wciągaj mnie w to.
Czas, który nam pozostał, chcemy spędzić z wami wszystkimi.
Więc bardzo się ucieszymy,
jeśli wpadniecie do sali bankietowej o 18,00,
żeby uczcić naszą miłość
i oficjalnie zjednoczyć nasze dwie wspaniałe rodziny.
Obowiązuje elegancka dowolność.
Panie Rodo.
Sir Reginaldzie, witamy z powrotem.
Minęło sporo czasu.
- Znacie się? - Naturalnie. Jestem właścicielem hotelu.
- Gdzie dzieci? - Na górze.
- Przyszykujcie mój apartament. - Tak jest.
- Chodź, chłopcze. - To twój hotel?
Nie ma czasu na dyskusje o rynku nieruchomości.
- Trzeba kuć, póki gorące. - Chwileczkę.
Nie możemy tam ot tak wparować.
O czym mówisz?
Staraj się nie być zbytnio…
sobą.
Rób to, co ja, Klaus.
Sama to wszystko zrobiłaś?
Luther mi pomógł. Nie spaliśmy całą noc.
Niesamowite.
- Tato? - Klaus?
- Hej. - Dzięki Bogu.
Chodźcie, dzieci. Szybko!
- Gdzie byliście? - Ja i Reg?
Wyruszyliśmy na taką wycieczkę ojca z synem na koniec świata.
Kumplujecie się?
Śmialiśmy się, płakaliśmy, biegaliśmy po szosie.
Mówiąc krótko, teraz jestem nieśmiertelny.
Chwila. Jaki jesteś?
Klaus, znowu zacząłeś ćpać?
Ważniejsze jest to, czemu siedzicie i bawicie się słoikami?
To zaproszenia.
Nikt się nie bawi.
Luther i ja bierzemy ślub.
Świat się zapada, a wy planujecie ślub?
Tak. Co ważne,
mamy mało miejsca.
Ograniczamy liczbę gości.
Tak cię wychowałem? Bawisz się, gdy Rzym płonie?
- Pamiętaj, o czym mówiliśmy. Oddychaj. - Jestem na fali.
- Tato, czy bierzesz leki? - Tak się składa, że nie.
I w życiu nie czułem się lepiej.
Chcieliście mnie odurzać i ogłupiać,
przejąć kontrolę i roztrwonić mój majątek.
Klaus był na tyle dobry, że uwolnił mnie od tej paskudnej trucizny.
Teraz gdy wraca mi trzeźwość,
z pełną jasnością dostrzegam wasze nikczemne plany.
Odstawiłeś mu leki? Co ty sobie myślałeś?
Tylko on tutaj myśli.
Wszyscy możecie się uczyć od tego imponującego młodzieńca.
Świat naprawdę się kończy.
Pozostali niezwłocznie wrócą do treningów.
Czasu jest mało, a misja czeka.
Jestem gotów. Zróbmy to.
Niech zgadnę.
Projekt Nicość?
Skąd o tym wiesz?
Pogo mi powiedział.
Tego imienia dawno nie słyszałem.
Potwierdził to, o co zawsze cię podejrzewałem.
Czyli?
Że jesteś obłąkanym sadystą,
który planuje ryzykować nasze życie w kolejnej bezsensownej misji.
Uwierzysz rozgoryczonemu szympansowi
zamiast własnemu ojcu?
Zawsze i wszędzie.
Nikt cię tu nie chce, tato.
Odejdź.
Nie mów za wszystkich, wielkoludzie.
Śmiało, dołącz do niego.
Rozumiem. Zatem do tego doszło.
Insurekcja.
Nie o taką erekcję nam tu chodzi, prawda?
Wyluzujmy wszyscy.
Najwyraźniej macie teraz inną częstotliwość czakr.
Tato, napijmy się herbatki w apartamencie.
- Puść mnie. - Luther, Sloane.
Wspaniała wiadomość.
Jesteście cudowni. Przyślijcie listę prezentów!
Viktor, mam pytanie.
Właściwie raczej prośbę.
To tak na ostatnią chwilę. Jak wszystko…
O co chodzi?
Będziesz moim drużbą?
Nie musisz wiele robić. Tylko stać obok i zadbać, żebym nie wyszedł na idiotę.
Z przyjemnością.
Dobra. Świetnie.
Mamy napięty grafik. Wieczór kawalerski jest za 15 minut.
- Nie wszyscy są zaproszeni… - Co mówiłeś?
Nic, stary.
Dobra.
- Dalej zgrywasz niedostępnego? - Cicho.
- Robię burzę w mózgu. - Czuć. Otwórz okno.
Muszę sporo przemyśleć.
- Co dokładnie? - Koniec wszystkiego.
My tu czekamy na wielkie olśnienie, a chłopaki szykują się przed ślubem.
- Nie idę na ślub. - Idziesz. Jesteś moją parą. Ubieraj się!
Nie pójdę na głupi ślub, kiedy powinienem ratować świat.
Kostka Rubika próbowała i wybuchła. Ty jaki masz plan?
Trzeba skopać komuś tyłek. Co robisz?
- Idziesz. - Musimy zadbać o dziecko.
Mnie to mówisz? Rośnie w moim brzuchu.
Więc czemu o to nie walczysz?
Nie o wszystko warto walczyć. I tak nie przeżyjemy.
Ale chcę spędzić ten czas z tobą i dzieckiem.
Co z Samotnym Wilkiem, który nikogo nie potrzebuje?
Poznał jedną wariatkę.
Zmienił zdanie.
Kocham cię.
Nie pójdę na misję z twoim kudłatym bratem i dziecinnym ojcem.
- Słuchaj… - Nie.
Dziś wieczór możesz walczyć z apokalipsą albo być ze mną.
Nie rób tego.
Nie możesz mieć wszystkiego.
Lila.
Wybieram ciebie.
Błędnie oceniłem antypatię, jaką darzą mnie te dzieci.
Tak, oni tobą gardzą.
Budzisz w nich prawdziwą odrazę.
Wystarczy.
Tato, mamy do czynienia z wrażliwymi duszami.
Są już dość rozbici. Nie potrzebują krytyki z twojej strony.
Nie poprawią umiejętności, jeśli nie zrozumieją swojej niekompetencji
i zawodu, jaki sprawiają.
Chodzi o to, że…
- Możemy porozmawiać? - Nie teraz.
- Tylko chwilę. - Nie teraz! Co mówiłeś?
Na miód złapie się więcej much.
Rozumiesz? Chcemy zostać przyjaciółmi.
Przyjaźnić się z własnymi dziećmi? To dla hipisów i nieudaczników.
Chodzi o to,
żebyś najpierw pogadał o pierdołach, zanim przejdziesz w tryb Stalina.
Hej, jak się miewasz?
O Boże, cudne jest to
połączenie kamizelki, krawata i szpilki.
Gdzie je kupiłeś?
Co za apokaliptyczna pogoda, nieprawdaż?
Coś w tym stylu.
Chodź.
Usiądź. Napij się.
Chcę,
żebyś powiedział mi coś miłego.
To wyzwanie.
Śmiało.
Masz proporcjonalne czoło…
co świadczy o tym, że jesteś uprzejmy, lecz nazbyt pobudliwy.
Świetnie!
Choć można by to dopracować.
Oni nie znają cię tak, jak ja.
Potrzebują nieco czasu, żeby się przekonać to tej wersji ciebie.
Niestety czasu jest nad wyraz mało.
Dobrze, że mamy dziś ślub.
Tak? Nikt mnie tam nie chce.
Chcą, żebyś zasłużył, żeby tam być.
Bądź ojcem, a nie szefem.
Uwierz mi, okazując wsparcie Lutherowi, zyskasz sporo punktów.
Dajesz, Luther.
Czyż on nie ma głosu anioła?
Tak, kotku, wysokie nutki.
Śpiewaj, kotku.
Nie mogę uwierzyć, że on hajta się pierwszy.
Ja mogę. W podstawówce wyprawiał śluby moim figurkom.
Ściemniasz.
Nie tak wyobrażałem sobie kawalerski.
W tej chwili na świecie brakuje striptizerek i herbatników.
Dziwne, że nie zaprosiłeś kochanego tatusia.
To dobra i troskliwa dusza. Przeciwieństwo naszego Hargreevesa.
Ale przyznaję, że musiałem odpocząć od tego pryka.
Co macie takie ponure gęby? To jest impreza.
Cieszę się, że skończymy to z hukiem, póki jeszcze możemy.
Za nas.
Niezłe mieliśmy życie.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Kto następny?
Ja, bo w końcu udało mi się wybrać.
Co to będzie, maestro?
Duet, przyjacielu.
Zostałem wyróżniony!
To będzie dobre.
Żadne karaoke nie jest dobre. Rozumiesz?
Brawo!
Będzie mi tego brakować.
Mnie nie. Fatalnie śpiewają.
Nie o to mi chodziło.
Wiem.
Też będę za nimi tęsknił.
Robi się czadowo.
Mogę cię o coś prosić?
Pewnie, o wszystko.
Pogadaj z Allison.
- Nie mogę. - Proszę.
Co mam powiedzieć? Czemu zabiłaś mojego przyjaciela?
Chcesz się licytować na trupy?
Nie chcę, żeby była sama, gdy to się skończy. Rozumiesz?
Jak powiedział Pięć, trzeba spełniać marzenia.
Myślisz, że o tym marzę?
Zawsze była dla ciebie dobra.
Lepsza niż my.
Luther.
Chodź.
Viktor, nie wstydź się. Diego, ty też.
Będziesz żałować.
Chrzanić to.
- Chodź tu, Diego. - Trochę życia!
To już oficjalne.
Uszy mi popękały, a kretyn z nożami naprawdę nie umie śpiewać.
Wiesz, że ma na imię Diego.
Nieważne.
Może spróbuj być dla niego miły. Dla reszty też.
Niby po co?
Chętnie bym ci pomogła przepracować gniew,
ale jestem zajęta. Za godzinę ślub.
Fei nie żyje.
Tak. Wiem. Pozostali również.
Więc to tak?
Odwrócisz się od Akademii Sparrow?
Słyszałaś, co mówił tata. Musimy trenować.
Szykuje się coś wielkiego.
Szkoda, że nie mówisz o moim ślubie.
Dobra.
Sloane, posłuchaj…
Nie, ty posłuchaj.
Przykro mi, że cię nie zaprosili na kawalerski.
Nie obchodzi mnie to.
Obchodzi.
Bardziej obchodzi cię wieczór kawalerski niż nasza rodzina czy ratowanie świata.
To…
To absurd.
Tak?
Nigdy nie byliśmy sami.
Zawsze było nas siedmioro. Teraz jesteś tylko ty.
Gratuluję. Nareszcie jesteś Numerem Jeden. Jedynym numerem.
Jestem z Akademii Sparrow, ty też.
Już nie.
Co jest w nich takiego wyjątkowego?
Są prawdziwą rodziną.
Nie istnieją po to, żeby sprzedawać figurki i torby.
- Byliśmy czymś więcej. - Na pewno?
Czemu tak ci zależy na Akademii Sparrow?
Bo nic więcej nie mam.
Nie wiem, czy się zmieścimy.
Oby był otwarty bar.
Dajcie spokój. To dla Luthera. Więcej życia.
Zwykle mój tyłek wygląda dobrze.
Widzę, że wybrałeś za dużą koszulę. Oryginalnie.
Wiesz, że nie ma tu paparazzich?
Co? O kurczę.
Słuchajcie no. To jest mój dzień.
Więc na parę godzin zawrzyjcie rozejm i potraktujcie to jako prezent dla mnie.
On zaczął.
To ty zaczęłaś.
Mój dzień!
Dwie godziny. Myślicie, że dacie radę?
Jasne.
Dziękuję.
Załatwmy to szybko, zanim umrę z żenady.
Moi drodzy,
zebraliśmy się tu, żeby się świetnie bawić.
Czasu mamy mało,
więc dobrze go wykorzystajmy.
Słońce nie może świecić codziennie.
Czy usłyszę „amen”?
Amen!
Amen.
Lutherze, czy chcesz wziąć tę oto wystrzałową laskę za swoją damę?
Tak.
Sloane, czy obiecujesz
kochać i troszczyć się o tego wielkiego, włochatego drania
przez następne 24 do 48 godzin?
Plus minus doba.
Spróbuję.
A zatem…
Przepraszam.
Ogłaszam was mężem i żoną!
Niech żyje apokalipsa!
To gorsze niż apokalipsa.
Jest ratunek.
Pięć dolarów za odbitkę 10 na 12 cm. Osiem za dwie.
- Ale uczta, co? - Imponujące.
Upiekłem tort.
Ma trzy warstwy. Próbowałaś jagnięciny?
- Nie. - Ale dobra!
- Serio? - Tak.
Daj spróbować swojej, ale z sosem.
- Mojej jagnięciny? - Tak. Daj gryza.
- Pięć, mój bracie! - Boże.
Czego chcesz?
Słuchaj, tata jest na górze i ma plan, jak wszystko uratować.
Może wpadlibyśmy do apartamentu na pogawędkę?
- To wy teraz takie psiapsióły jesteście? - Ten tata jest inny. To żółw.
Twardy na zewnątrz,
ale uroczy, pomarszczony
i czasem przepyszny w środku.
- Klaus? - Tak?
Stare psy, jak ja i on, się nie zmieniają.
Nigdy nie dbał o nasze dobro.
Moim jedynym planem na dzisiejszy wieczór jest urżnąć się do nieprzytomności.
Jasne.
- Atakuj. - Tak zrobię.
Klaus, nawet nie myśl o tym, aby wtłaczać złe pomysły w jego pusty łeb.
Ja? Jak śmiesz?
Jesteś nieśmiertelny, ale znajdę sposób, żeby twój czas na ziemskim padole
był pełen bólu
i cierpienia.
Kumasz?
Tak. Jasne.
Świetnie. Szeroki uśmiech.
Pa.
Mam jagnięcinę.
Tak?
Kiedy będzie można wyjść?
Po przemowach.
Chyba nie wytrzymam tak długo.
A widziałaś tatę?
Łyknij coś, Ben.
Odpręż się. Choć raz w swoim żałosnym życiu.
- Gratulacje dla młodej pary. - Hej, bracie.
- Zdrowie. - Jeśli chodzi o tatę…
Nie.
- Wykluczone. - Kotku, on się zmienił.
- Nie byłby zdolny do zmiany. - Jest inny.
Pomógł mi pokonać lęki z dzieciństwa. Rzucaliśmy sobie piłkę.
Z tatą?
Bawiliśmy się w bus-ball, to taka nasza gra.
Ty możesz wymyślić własną.
Przestań. On cię oszukuje.
- Nie oszukuje. - Właśnie że tak.
A nawet gorzej.
Twój ojciec cię wykorzystuje.
Ale jeśli dasz mu maleńką szansę…
Klaus!
Skarbie, spokojnie.
To nasz ślub.
Racja. Przepraszam.
Przepraszam.
W porządku.
Próbuję się nacieszyć swoim ślubem.
Też powinieneś.
- Zjedz łososia w galaretce. Dobra? - Brzmi nieźle.
Chrzanić to, próbowałem.
Dobra, to jest moja jagnięcina.
Twoja.
Nie sądzę, żeby on tego nie lubił.
Powinniśmy spróbować.
Co on tu robi, do cholery?
Będzie dobrze.
Nie będzie.
Zachowuj się uprzejmie.
Dla mnie?
Dobrze.
Oby tu nie usiadł.
- Oby nie tutaj. - Co on tu robi?
Właśnie, idź dalej.
- Kto go zaprosił? - Siedź cicho.
Ja nie byłem na kawalerskim, a on jest tu?
- Nie umiesz wyluzować. - Jesteśmy w komplecie.
Ben?
Wyluzuj.
Je faszerowane jajko nożem i widelcem?
Smutny widok.
Przedstawisz mnie.
- Nic z tego. - Chodź.
Idź!
- Na pewno tego chcesz? - Tak. Jak wyglądam?
Wyglądasz dobrze.
Tato.
Lila.
Lila. Sir Reginald Hargreeves.
Co za przyjemność.
Czy słyszę ślad akcentu z East Endu?
Co za ucho.
Mój został wyparty na rzecz akcentu królowej.
Niech zgadnę. Spitalfields?
- Blisko. Whitechapel. - Znasz Cat and Custard?
- Obok Fox and Hound. - Co za bar!
Ile bym dała za purée z groszku.
Jak się zadałaś z tym tutaj?
Poznałam go w psychiatryku.
Nie wątpię.
Najbystrzejszy nie jest, ale się nada.
W rzeczy samej.
Imponująca persona.
Gratuluję, chłopcze.
Dzięki, tato.
Choć moment fatalny.
Dlaczego?
Byłbyś pierwszorzędnym ojcem.
Benihana, nie bij mnie!
Posłuchaj.
Wiem, że jakoś wyjątkowo się nie kumplujemy w tej osi czasu,
ale mam dla ciebie wypaśną misję.
Urocze.
- Dziesięć osób. - Co?
- Zostało tylko dziesięć osób. - Dobra.
Pijany Ben lubi liczby i krewetki.
A wy nie zaprosiliście mnie na wasz głupi wieczór kawalerski.
Czyżby w końcu udało się nam skruszyć twardą skorupę złego Bena?
- Czemu mnie nie lubicie? - Bo jesteś wielkim dupkiem.
- Ale drugiego Bena lubicie. - Kochamy.
Dlaczego był taki wyjątkowy?
Był zarozumialcem.
Zrzędą.
Był ciemną chmurką w idealny, słoneczny dzień.
To same złe cechy.
Ale jemu było z nimi do twarzy.
Wiesz co? Jestem o wiele lepszy od drugiego Bena.
Byłem Numerem Jeden. Dwa razy.
Czy tatę to obchodzi?
Nie. Wolał spędzać czas z tobą.
Zdaje mi się, że ciut za bardzo się starasz.
Rozejrzyj się.
Nikt nie poleruje butów ani nie napina rajstop.
Jesteśmy jednym, wielkim bajzlem. Rozumiesz?
A nasz Ben, mój Ben
był właśnie taką katastrofą, przez co śmiesznie łatwo było go kochać.
Hej.
Zwyczaj każe, aby ojciec panny młodej…
Nie jestem w nastroju.
Rozumiem. To ślub.
Wszyscy są pijani i powinni się bratać.
- Ale ja tego nie czuję. - Spoko.
Nie musisz być w radosnym nastroju.
Ale czy mogłabyś mnie wysłuchać?
Sloane, odkąd byłaś małą dziewczynką,
zawsze wiedziałem, że jesteś wyjątkowo bystra.
I choć nie znam Luthera zbyt dobrze,
te parę wspólnych chwil przekonało mnie, że znalazłaś kompetentnego partnera.
- Nazwał Luthera kompetentnym. - W życiu go tak nie pochwalił.
Chustka dodaje mu łagodności.
Przyznaję, że jako ojciec nie postępowałem bezbłędnie.
Mam nadzieję, że te mankamenty
będą postrzegane jako zgniłe kępki na soczyście zielonym trawniku.
Przepraszam.
Myliłem się.
Skłamałem i…
zawiodłem twoje zaufanie.
Ale jesteś
dla mnie ważniejsza niż cokolwiek innego na całym świecie.
Wybaczysz mi?
Nie.
Nie sądzę.
Jestem dumny ze swoich dzieci.
Nawet z tych, które wychowała inna wersja mnie.
Mam nadzieję, że dziś uda nam się przeżyć kilka wyjątkowych chwil
w tym cennym czasie, który nam pozostał.
Ty mi nie wybaczasz, ale ja wybaczam tobie.
Co?
Nie zrobiłam nic złego.
Wiesz co,
mam dość bycia kretynką, która musi ci ustępować.
- Nie chcę już być frajerką. - Ty jesteś frajerką?
Całe życie mówiłeś, że chcesz, żebyśmy byli blisko,
a kiedy w końcu się udało,
ty to spieprzyłeś.
Nie ja.
Tak chcesz to zakończyć?
Nie martw się. Zasnę bez problemów.
Nad polem lilii słońca przybywa.
Twarz matki pod woalką ukryta.
W czarnym tłumie żałobnicy kroczą
pogrzebać to, co serca niosą.
Oddychając płytko, czasu nie widząc,
modlę się, by pocałunek śmierci cię ominął.
To bez sensu.
Pięknie. Brawo, tato!
Nie posądzałem go o coś takiego.
Dobra.
Pora rozchmurzyć oblicza.
Ten utwór jest dla wszystkich imprezowiczów.
Podsumujmy tę noc.
Ben i Pięć są pijani w sztok.
Viktor i Allison omal się nie pobili.
Tak.
A tata wyrecytował dziwnie poruszający wiersz o śmierci.
Nieźle jak na wesele Hargreevesów tuż przed końcem świata.
Nie zależało mi na dużej imprezie.
Potrzebowałam tylko tego.
Kiedyś to byliśmy my.
Nigdy tacy nie byliśmy.
Ohyda.
Tak lepiej.
Dobrze, że tak się skończy.
Byłabym fatalną mamą.
Wątpię.
Cześć.
Widziałem.
I doceniam, że próbowałeś.
O nie!
- Co? - Nie!
Klaus, czemu przyprowadziłeś Bena?
- Wysłuchaj mnie, zanim… - Wysłuchaj go.
Brat, którego znaliście jako Bena, odszedł.
Nie mówię o naszym, miłym Benie.
Mówię o nim.
Ten dupek odszedł.
- Odszedł. - O czym mówisz?
Człowiek, który przed wami stoi, to nowy nowy Ben.
Jest jednym z nas, członkiem drużyny.
- I jest częścią rodziny! - …częścią rodziny!
Na powitanie proponuję zrzucić go z dachu.
- Pomogę ci. - No weź.
Wiecie co?
- Może zostać. - Dlaczego?
Bo dziś jest mój ślub, stary. Może zostać.
Tak.
Wiedziałem.
Hej, wielkoludzie. Miło z twojej strony.
Nie ma sprawy.
Jasny gwint.
Wiecie co?
Zawsze chciałem właśnie tego.
Hajtnąć się?
Żeby wszyscy się zbierali, kiedy dzieje się coś ważnego.
Jedna wielka, prawdziwa rodzina.
Chyba puszczę pawia.
Właściwie to
jestem głodny.
Na razie. Idę do bufetu.
Nic mu nie będzie?
To Pięć. Jak myślisz?
- Zbierajmy się. - Jeszcze wcześnie.
Dobranoc.
- Idziecie do łóżka? - Noc taka młoda.
Co to za gość?
Ben.
Dokąd on idzie?
To nie koniec.
- Kto ma ochotę na… - Scrabble?
Karaoke.
I na mnie czas.
Dobrej nocy.
Po wszystkim, co omówiliśmy, szaleństwem byłoby czekać.
Nie ma czasu. Nie poradzę sobie bez ciebie.
Umowa stoi?
Napisy: Przemysław Rak